Η Νένα Μεντή ανεβαίνει στη σκηνή με έναν δυνατό, ανθρώπινο και βαθιά συγκινητικό μονόλογο, σε κείμενο και σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. «Η Μοδίστρα» δεν είναι απλώς μια παράσταση, είναι μια εξομολόγηση ζωής, ένα φιλμ που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του θεατή, με χιούμορ, μνήμη, πόνο και ελπίδα.
Η Μεντή σε μια ερμηνεία ζωής
Η Νένα Μεντή πραγματικά ράβει και κεντάει επί σκηνής, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με αυτοσαρκασμό, γλαφυρότητα και απίστευτη διαχείριση του απρόοπτου, κατακτά το κοινό από το πρώτο λεπτό. Παρά το γεγονός ότι ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός της, η Μεντή έχει κατακτήσει το κείμενο, το υπηρετεί με πάθος και σε παρασύρει σε μια αφήγηση που μοιάζει με κινηματογραφική ταινία.
Ένα ταξίδι μέσα στη Μεγάλη Ιστορία
Η «Μοδίστρα» είναι η ιστορία μιας «κοινής θνητής» που ξετυλίγει τον μίτο της ζωής της μέσα στη Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας.
Η αφήγηση περνά από:
- τον πόλεμο και τα μετεμφυλιακά χρόνια,
- τις μνήμες εξορίας της μητέρας της,
- το Πολυτεχνείο,
- τη φωτιά στη Ζαχάρω,
- τον κορονοϊό,
- τα Τέμπη.
Με αναφορές στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, στις μεγάλες βεντέτες του ελληνικού τραγουδιού και με υπέροχη μουσική εποχής, η παράσταση γίνεται μια εξομολόγηση μιας γυναίκας που λάτρευε το τραγούδι και έζησε την Ελλάδα από μέσα.
Μια παράσταση που διδάσκει χωρίς διδακτισμό
Παρότι εύπεπτη στην επιφάνεια, η παράσταση έχει βαθιά νοήματα. Πυροδοτεί σκέψεις, προβληματισμό και μια αίσθηση ελπίδας. Διδάσκει να μην φοβάσαι τα σκαμπανεβάσματα της ιστορίας, να μην απογοητεύεσαι, να βαστάς και να πιστεύεις ότι ίσως κάτι μπορεί να αλλάξει. Η Μεντή, με χιούμορ και συγκίνηση, μετατρέπει την προσωπική αφήγηση σε συλλογική εμπειρία.
Σκηνικά που σε βάζουν στο σύμπαν της παράστασης
Τα εντυπωσιακά σκηνικά του μοδιστράδικου δημιουργούν έναν χώρο οικείο, ζεστό, σχεδόν χειροποίητο. Η σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια αξιοποιεί κάθε λεπτομέρεια, κάθε αντικείμενο, κάθε κίνηση, για να χτίσει έναν κόσμο που αναπνέει μαζί με την ηρωίδα.
Γιατί πρέπει να τη δει κάθε Έλληνας
Η «Μοδίστρα» είναι μια παράσταση που μιλά για όλους μας. Για τις μνήμες, τις πληγές, τις χαρές, τις απώλειες και τις μικρές νίκες της ζωής. Είναι μια παράσταση που σε κάνει να γελάς, να συγκινείσαι, να θυμάσαι και να ελπίζεις.
Και ναι: αξίζει να τη δει κανείς και σε ανοιχτά θέατρα, όπου η αύρα της ελληνικής νύχτας δίνει άλλη διάσταση στην αφήγηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου