«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ: Το γέλιο που συναντά τη νοσταλγία και τον προβληματισμό

Ανώτερη των προσδοκιών μου αποδέιχθηκε η παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ.  Μια παράσταση που σε χαλαρώνει, σε κάνει να γελάσεις, αλλά και να αναλογιστείς. Μέσα στην άχλη της ρουτίνας η παράσταση αποτελεί απόδειξη ότι το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως μια ευχάριστη νότα που μας ανακουφίζει από τα βάρη και τις σκέψεις που τιγυρίζουν το μυαλό μας. 

Της Μαρίας Αλιμπέρτη 

Μια παράσταση που την προτέινω καθώς αύριο ανεβαίνει στο Δημοτικό Αμφιθέατρο Κορυδαλλού έατρο Θανάσης Βέγγος. Την προηγούμενη Κυριακή είδ ατην παράσταση στο Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου και απόλαυσα το πόσο καλά ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τον προβληματισμό! Πραγματικά η καλοκουρδισμένη σκηνοθεσία και το καλλιγραμμένο και επικαιροποιημένο σενάριο μου δημιουργησαν την ανάγκη να σχολιάσω όσα είδα. Πρώτα από όλα ένιωσα ότι η θέαση της με ξεκούρασε και με ευχαρίστησε, αφού γέλασα αυθόρμητα και παρά το γεγονός οτι δεν μου έλλειπαν οι σκέψεις, μου έδωσε ένα ακόμη ερέθισμα να σκεφθώ περαιτέρω τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. 

Η παράσταση  «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ είναι ακριβώς αυτό: μια ανάσα που σε χαλαρώνει, σε διασκεδάζει, αλλά και σε βάζει να αναλογιστείς πως τα προβλήματα μιας κοινωνίας —η ηθική, το απαγορευμένο, τα σκάνδαλα— είναι διαχρονικάΚαι πως ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, όσο κι αν μοιάζει μακρινός, κουβαλάει θέματα που επιστρέφουν ξανά και ξανά.

Ο Μποστ στην επικαιρότητα – Το χιούμορ που γίνεται σχόλιο

Η παράσταση αναδεικνύει τον καυστικό, διαχρονικό λόγο του Μποστ, όχι μόνο μέσα από το κείμενο αλλά και μέσα από την προσαρμογή του στην επικαιρότητα.Το χιούμορ δεν είναι απλώς αστείο, αλλά είναι εργαλείο σχολιασμού. Οι ατάκες, οι αναφορές, οι μικρές «σφήνες» στην καθημερινότητα δημιουργούν ένα παιχνίδι ανάμεσα στο παρελθόν και το σήμερα, κάνοντας το έργο να μοιάζει απρόσμενα σύγχρονο.

Ερμηνείες – Σκηνική χημεία, αυτοσαρκασμός και απόλαυση

Οι ηθοποιοί βάζουν πραγματικά τα δυνατά τους. Με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και άψογη σκηνική χημεία, παρασύρουν το κοινό σε μια παράσταση που απολαμβάνεται από την πρώτη στιγμή.Το ταμπεραμέντο τους, η ενέργεια και η ζωντανή μουσική δημιουργούν ένα σύνολο που λειτουργεί σαν γιορτή.

Οι ερμηνείες είναι απολαυστικές: η Υρώ Μανέ και ο Άκης Σακελλαρίου κρατούν τον ρυθμό, ο Σπύρος Μπιμπίλας και ο Γιάννης Δρακόπουλος προσθέτουν χιούμορ και λεπτές αποχρώσεις, ενώ η παρουσία του Γιάννη Ζουγανέλη στον ρόλο της Παραμάνας αποτελεί μια από τις πιο δυνατές στιγμές της παράστασης.

Σκηνοθεσία και αισθητική – Ένα σύνολο που λειτουργεί

Η σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη αξιοποιεί πλήρως το υλικό του Μποστ, δίνοντας χώρο στο κείμενο αλλά και στους ηθοποιούς. Η πρωτότυπη μουσική του Γιώργου Ανδρέου, παιγμένη ζωντανά, προσθέτει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.

Τα σκηνικά της Μαρίας Φιλίππου και τα κοστούμια της Ιωάννας Καλαβρούδημιουργούν έναν κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στο παρωδιακό και το ποιητικό.

Οι χορογραφίες της Φαίδρας Νταϊόγλου και ο σχεδιασμός ήχου του Μανώλη Καραδημητράκη ολοκληρώνουν ένα άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα.

Ένα έργο που μιλάει για το σήμερα μέσα από το χθες

Η παράσταση υπενθυμίζει πως τα κοινωνικά ζητήματα —η ηθική, οι απαγορεύσεις, τα σκάνδαλα που ταράζουν μια κοινωνία— δεν ανήκουν σε μια άλλη εποχή.Είναι εδώ, επανέρχονται, μεταμορφώνονται.Και ο Μποστ, με τον δικό του τρόπο, μας δείχνει πως το γέλιο μπορεί να γίνει εργαλείο σκέψης.