Από τον μαίανδρο στον αργαλειό: Η Ασπασία Μπούρχα υφαίνει τη συνέχεια του ελληνισμού

Ολοκληρώνεται σήμερα στο Καφέ του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείουηεικαστική έκθεση της ζωγράφου και εκπαιδευτικού Ασπασίας Μπούρχα με τίτλο «Από τον δωρικό πέπλο στο σαρακατσάνικο φσταν’». Η έκθεση επιχειρεί έναν δημιουργικό διάλογο ανάμεσα στην αρχαία ελληνική αισθητική και τη νεότερη λαϊκή παράδοση, αναδεικνύοντας τη διαχρονική συνέχεια της ελληνικής πολιτιστικής ταυτότητας.

Της Μαρίας Αλιμπέρτη

Η μνήμη γίνεται τέχνη

Σαν να ανοίγει ένα παλιό σεντούκι και  να ξετυλίγετι μπροστά σου ένα κιλίμι της προγιαγιάς Με αφετηρία την πολιτισμική κληρονομιά των Σαρακατσάνων, η καλλιτέχνιδα συνθέτει έργα που αντλούν έμπνευση από προσωπικές μνήμες, οικογενειακές αφηγήσεις και λαογραφικά στοιχεία. Ένιωσα ότι είναι οικείες οι μορφές των υφαντριών, των τσελιγκάδων και της ποιμενικής ζωής που μετατρέπονται σε σύγχρονα εικαστικά αφηγήματα. Μέσα από τα έργα της η κα Μπούχρα αναδεικνύει έναν κόσμο οχι τόσο μακρινό,  αλλά εξακολουθεί να παραμένει ζωντανός μέσα από την τέχνη. Με λαογραφική τεκμηρίωση η καλλιτέχνης  με ευαισθησία  δίνει νέα πνοή  στην καθημερινότητα που βίωνουν οι παλαιότερες γενιές  και αποτελούν μνήμες που μεταφέρθηκαν στις νεότερες. Ιστορίες για τις δυσκολίες και τις προσπάθειες που αφηγούνταν η γιαγια και ο παπούς ξεδιπλώνονται μπροστά σου. 

Από τον μαίανδρο στον αργαλειό

Κεντρική θέση στα έργα καταλαμβάνει η γυναικεία μορφή της Σαρακατσάνας υφάντρας. Το ενδιαφέρον είναι πως  υφαντικά μοτίβα, μαίανδροι, τεθλασμένες γραμμές και γεωμετρικά σχήματα συνδέουν την αρχαία ελληνική καλλιτεχνική παράδοση με τα σχέδια που γεννήθηκαν στους αργαλειούς της ελληνικής υπαίθρου. Μέσα από αυτή τη συνομιλία μορφών και συμβόλων, η έκθεση αναδεικνύει την πολιτιστική συνέχεια που διατρέχει αιώνες ελληνικής ιστορίας: Μέσα από τα έργα της σε κάνει να νιωσεις ότι βλέπεις ολοζώντανα εικόνες από ποιμανική ζωή του παρελθόντος που τείνει να χαθεί, ενώ αναμοχλεύονται εικόνες από το σπίτι στο χωριό, τις παιδικές αναμνήσεις από παρελάσεις με παραδοσιακές στολές καθώς και τις σχολικές γιορτές στις επετείους.

Η υλικότητα των έργων, με λάδι, ξύλο, μολύβι και κάρβουνο, λειτουργεί ως υπενθύμιση της ανθρώπινης δημιουργίας και της χειρωνακτικής εργασίας που βρίσκεται στον πυρήνα τόσο της τέχνης όσο και της παράδοσης. Η έκθεση εκφράζει την ανάγκη διατήρησης της πολιτισμικής μνήμης όχι ως μουσειακού απολιθώματος, αλλά ως ζωντανής εμπειρίας που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.

;;;;