Η Ετυμηγορία: Μια ταινία για την Δικαιοσύνη- Όταν ο νόμος λυγίζει, αλλά η συνείδηση αντιστέκεται

Εάν θέλεις να δεις μια ταινία για να σκεφθείς, να νιώσεις και να πεις "αυτή είναι ταινία" τότε να δεις την Ετυμηγορία! Μια ταινία που θα σε κάνει να αισθανθείς  τη τελειότητα της απλότητας.

Η ταινία "Η Ετυμηγορία",  με τη μαεστρική σκηνοθεσία του Sidney Lumet και το σενάριο του David Mamet, είναι ένα υπόδειγμα κινηματογραφικής αφήγησης. Με λιτή αλλά βαθιά σκηνοθεσία, ρυθμό που χτίζει την ένταση αργά και σταθερά,με άρτια πλοκή και φωτογραφία που ενισχύει την ψυχολογική διάσταση των χαρακτήρων, το έργο καταφέρνει να κρατήσει τον θεατή καθηλωμένο χωρίς φθηνά τεχνάσματα. Είναι μια ταινία που δεν φωνάζει, αλλά μιλάει δυνατά.

 Τα Μηνύματα: Δικαιοσύνη, ηθική και εξουσία

Γυρισμένη πριν τέσσερις δεακετίες αλλά η ταινία είναι τόσο επίκαιρη καθώς εξετάζει με οξυδέρκεια τη σύγκρουση ανάμεσα στην αλήθεια και την εξουσία. Θίγει ζητήματα όπως:

• Η νοθεία στοιχείων και η διαστρέβλωση της αλήθειας.

• Η ισονομία και η δυσκολία απόδοσης δικαιοσύνης σε ένα διεφθαρμένο σύστημα.

• Η διαπλοκή πολιτειακής, δικαστικής και εκκλησιαστικής εξουσίας.

• Η ηθική ευθύνη του ατόμου απέναντι στην κοινωνία και στον εαυτό του.

Πρόκειται για ένα έργο που δεν περιορίζεται στο δικαστικό δράμα, αλλά λειτουργεί ως κοινωνικό και ψυχολογικό σχόλιο.

 

Σύνοψη

Ο Frank Galvin (Paul Newman) είναι ένας αποτυχημένος, αλκοολικός δικηγόρος που αναλαμβάνει μια υπόθεση ιατρικής αμέλειας. Αντί να δεχτεί μια γενναιόδωρη εξωδικαστική συμφωνία, αποφασίζει να παλέψει για δικαιοσύνη, όχι μόνο για την οικογένεια του θύματος αλλά και για τη δική του λύτρωση. Η δίκη εξελίσσεται σε μια μάχη ενάντια σε ένα πανίσχυρο σύστημα, γεμάτο εμπόδια, ψέματα και πολιτικές πιέσεις.

 Οι ερμηνείες

Ο Paul Newman δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας που ξεπερνά τα όρια του ρόλου. Με βλέμμα γεμάτο πόνο, εσωτερική σύγκρουση και αξιοπρέπεια, ενσαρκώνει έναν άνθρωπο που παλεύει να ξαναβρεί την πίστη του στον εαυτό του και στη δικαιοσύνη. Ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, και πολλοί θεωρούν ότι άξιζε απόλυτα να το κερδίσει για αυτή την ερμηνεία. Ο James Mason ως αντίπαλος δικηγόρος, προσφέρει μια ψύχραιμη αλλά απειλητική παρουσία. Η Sharlotte Rampling δίνει μια αινιγματική και συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία.

 Η εμπλοκή των εξουσιών

Η ταινία αποκαλύπτει πώς η Δικαιοσύνη μπορεί να χειραγωγηθεί από θεσμούς που υποτίθεται ότι την υπηρετούν. Η εκκλησία, το νοσοκομείο, οι δικηγόροι και οι δικαστές παρουσιάζονται ως κομμάτια ενός συστήματος που προστατεύει τα συμφέροντά του, όχι την αλήθεια. Ο Galvin στέκεται μόνος απέναντι σε αυτό το τείχος, και η μάχη του γίνεται συμβολική για κάθε άνθρωπο που αρνείται να υποταχθεί.

 Γιατί αξίζει να δεις την ταινία

H ταινία είναι διαχρονική: Τα θέματα που θίγει είναι επίκαιρα όσο ποτέ. Το έργο είναι συγκινητικό χωρίς να γίνεται μελό, ρεαλιστικό και βαθιά ανθρώπινο. Προσφέρει ερμηνείες υψηλής κλάσης, με τον P.Newman να αγγίζει την κορυφή της υποκριτικής τέχνης.

 

To «Πράσινο Βιβλίο», μια ταινία κατά του ρατσισμού... Ψυχαγωγία και με κοινωνικά μηνύματα

Ανθρώπινο, συγκινητικό, διδακτικό…To «Πράσινο Βιβλίο», μια ταινία για τον ρατσισμό που φωλιάζει ασυνείδητα στις ψυχές μας, τις προκαταλήψεις, τα στερεότυπα της κοινωνίας που δεν έχουν αλλάξει παρά τις δεκαετίες που περνάνε και την πρόοδο της ανθρωπότητας. Ποίοι είναι όμως οι «μαύροι», οι περιθωριακοί μιας κοινωνίας;  Κατά πόσο είμαστε όλοι μας; Πώς μας προσδιορίζουν  η φυλή, η κουλτούρα, ή η ματιά των άλλων; Και τι αποζητάμε; Την αποδοχή από τους δικούς μας, τη πραγματική μας ταυτότητα και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού…

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Μια ταινία παλιάς κοπής, που ήδη έχει διακριθεί στο Φεστιβάλ του Τορόντο με το βραβείο κοινού, έρχεται να μας μπερδέψει για το ποια ταινία είναι  τελικά το μεγαλύτερο φαβορί για τα Όσκαρ και τις Χρυσές Σφαίρες (5 υποψηφιότητες). Μια ιστορία δρόμου που σε συνεπαίρνει και δεν σε αφήνει στιγμή να βαρεθείς να χάσεις το ενδιαφέρον σου, εξελίσσεται στην Αμερική την εποχή του κοινωνικού διαχωρισμού και των Κένεντι. Το «Πράσινο Βιβλίο»  έρχεται να ανατρέψει την εικόνα του σκηνοθέτη Πίτερ Φαρέλι ( της αμφιλεγόμενης κωμωδίας «Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος»), αυτή τη φορά με ποιοτικό χιούμορ και ένα εκλεπτυσμένο αποτέλεσμα, αφού η ταινία συνδυάζει ψυχαγωγία και κοινωνικά μηνύματα.

Σίγουρα το σενάριο βασίστηκε σε μια συναρπαστική περιπέτεια που γέννησε και θωράκισε την φιλία μεταξύ Ιταλοαμερικάνου μπράβου, Τόνι Βαλελόνγκα και του Αφροαμερικανού πιανίστα Dr.Ντον Σίρλεϊ. Ο λαϊκός και χοντροκομμένος μπράβος υπήρξε το 1962 σοφέρ του ταλαντούχου και καλλιεργημένου αλλά φαινομενικά υπερόπτη πιανίστα σε μια περιοδεία στον βαθύ νότο της Αμερικής όταν ο ρατσισμός και η εκμετάλλευση των έγχρωμων κυριαρχούσε. Οι αντιθέσεις των δυο διαφορετικών χαρακτήρων, η μεταξύ τους κόντρα και η  τελική σύγκλισή τους λειτουργούν ως αντίβαρο στο «βαρύ» αυτό θέμα.

Συγκεκριμένα, το «Πράσινο Βιβλίο του νέγρου αυτοκινητιστή» ήταν ο οδηγός για το που μπορούσαν να κυκλοφορούν, να βρουν  φαγητό και κατάλυμα και γενικότερα που να κινηθούν οι έγχρωμοι. Κι όμως, ο τόνος της ταινίας δεν είναι καταγγελτικός: Το σενάριο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και φέρει την υπογραφή τόσο του σκηνοθέτη όσο και του Μπράιαν Χέιζ Κάρι και του Νικ Βαλελόνγκα, γιο του Τόνι. Την ταινία σίγουρα απογειώνουν οι ερμηνείες των Βίγκο Μόρτενσεν και Μαχερσάλα Αλί! Ίσως το μοναδικό μειονέκτημα της ταινίας να είναι η μεγάλη διάρκεια των 130 λεπτών!

Το ιστορικό πλαίσιο αναδεικνύεται από το κείμενο αλλά και την υπέροχη φωτογραφία και τα σκηνικά και τα ενδύματα, αλλά και τα κοινωνικά μηνύματα δεν λείπουν, καθώς καταδεικνύεται  πως ούτε τα πλούτη ούτε οι καλοί τρόποι κάνουν τον πραγματικά ανοιχτόμυαλο άνθρωπο.  Μέσα από τις ακραίες και προσβλητικές συμπεριφορές των οποίων είναι αποδέκτες οι ήρωες γεννιέται ένα αίσθημα οργής ο θεατής, ο οποίος νιώθει ταυτόχρονα την ανάγκη για αφύπνιση. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η εν λόγω ταινία έχει τέτοια υποδοχή από το κοινό σήμερα.