Η Big Band “Wolfpack” του NC State University φέρνει την αυθεντική αμερικανική jazz στον Εθνικό Κήπο

Ο Εθνικός Κήπος μετατρέπεται σήμερα 30 Μαϊου σε υπαίθρια jazz σκηνή με την εμφάνιση της Big Band “Wolfpack” του North Carolina State University, που έρχεται στην Αθήνα για μια μοναδική συναυλία. Με 25 μουσικούς επί σκηνής, δυναμικά πνευστά και αυθεντικό swing, το αμερικανικό σύνολο υπόσχεται μια βραδιά γεμάτη ρυθμό, ενέργεια και κλασικό big band ήχο.

Μια Big Band με ιστορία – Η Wolfpack Jazz Band στην Αθήνα

Η NCSU Jazz Band, γνωστή για τις εμφανίσεις της σε φεστιβάλ και πανεπιστημιακές σκηνές στις ΗΠΑ, αποτελεί ένα από τα πιο δραστήρια μουσικά σύνολα του North Carolina State University. Η μπάντα ειδικεύεται στο κλασικό big band ρεπερτόριο, με έμφαση στη χρυσή εποχή της jazz, ενώ παράλληλα παρουσιάζει σύγχρονες ενορχηστρώσεις και πρωτότυπες συνθέσεις.

Στην Αθήνα έρχεται με πλήρη σύνθεση: 25 μουσικοί, δυναμική μπάντα πνευστών, rhythm section και σολίστες που ξεχωρίζουν για τον αυτοσχεδιασμό και την τεχνική τους.Από τον Duke Ellington στον Count Basie – Ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στους θρύλους της jazz

Το πρόγραμμα της συναυλίας περιλαμβάνει έργα των μεγάλων δημιουργών της αμερικανικής jazz:

• Duke Ellington – ο συνθέτης που όρισε τον big band ήχο
• Count Basie – ο βασιλιάς του swing

Thad Jones, Sammy Nestico, Gordon Goodwin – σύγχρονες προσεγγίσεις που κρατούν το είδος ζωντανό

Η Wolfpack Big Band συνδυάζει την παράδοση με το σήμερα, παρουσιάζοντας ένα live που αναδεικνύει τη διαχρονικότητα του swing και την ενέργεια της αμερικανικής μουσικής σκηνής.

Μια ανοιχτή συναυλία στον Εθνικό Κήπο

Η συναυλία πραγματοποιείται στο πλαίσιο των πολιτιστικών δράσεων του Δήμου Αθηναίων και προσφέρει στο κοινό μια σπάνια ευκαιρία να απολαύσει big band jazz σε έναν από τους πιο όμορφους δημόσιους χώρους της πόλης.

Πληροφορίες εκδήλωσης:  

 Εθνικός Κήπος  

 30 Μαΐου 2026  

 18:00–19:30  

 Ελεύθερη είσοδος

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή σε όλους και απευθύνεται τόσο στους λάτρεις της jazz όσο και σε όσους θέλουν να ζήσουν μια ξεχωριστή μουσική εμπειρία στο κέντρο της Αθήνας.

This is Athens City Festival Το Δώρο που δεν Ανοίχτηκε Ποτέ Μια βιωματική δράση για παιδιά στον Εθνικό Κήπο

 

Ο Εθνικός Κήπος μεταμορφώνεται σε έναν χώρο δημιουργικής εξερεύνησης μέσα από τη δράση Το Δώρο που δεν Ανοίχτηκε Ποτέ, στο πλαίσιο του This is Athens City Festival. Τα παιδιά συμμετέχουν σε ένα πρωτότυπο κυνήγι θησαυρού εμπνευσμένο από το έργο του Stephen Antonakos, γνωρίζοντας την εννοιολογική τέχνη μέσα από παιχνίδι και φαντασία.

Ένα ταξίδι ανακάλυψης στον Εθνικό Κήπο

Σε συνεργασία με το B&M Θεοχαράκη για τις Εικαστικές Τέχνες και τη Μουσική, ο Εθνικός Κήπος φιλοξενεί μια ξεχωριστή εκπαιδευτική δράση για παιδιά, η οποία συνδυάζει τέχνη, παιχνίδι και εξερεύνηση. Οι μικροί συμμετέχοντες φορούν γάντια, παίρνουν μεγεθυντικό φακό και ξεκινούν μια αποστολή αναζήτησης των ιχνών του καλλιτέχνη Stephen Antonakos, μέσα από ένα διαδραστικό κυνήγι θησαυρού.

Η εννοιολογική τέχνη μέσα από παιχνίδι και ρόλους

Εμπνευσμένα από τις σειρές έργων Travel Collages και Packages, τα παιδιά γνωρίζουν την εννοιολογική τέχνη με τρόπο βιωματικό. Μαθαίνουν πώς ένα ταξίδι μπορεί να μετατραπεί σε καλλιτεχνική αφήγηση και πώς ένα κλειστό δέμα μπορεί να κρύβει ολόκληρους κόσμους. Με ομαδικές αποστολές και δημιουργικούς ρόλους, η δράση ενισχύει τη φαντασία και την παρατηρητικότητα.

Δημιουργία με φυσικά υλικά του Κήπου

Στο τέλος της διαδρομής, τα παιδιά δημιουργούν τα δικά τους έργα τέχνης, αξιοποιώντας φυσικά υλικά που συλλέγουν από τον Κήπο. Η διαδικασία ενθαρρύνει την ελεύθερη έκφραση και τη σύνδεση με το φυσικό περιβάλλον, μετατρέποντας τον Εθνικό Κήπο σε εργαστήριο δημιουργικότητας.

Πληροφορίες δράσης

Ημερομηνία 29 Μαΐου 2026

Ώρα 17.00 – 18.30

Τοποθεσία Εθνικός Κήπος

Παλιοί Αθηναίοι «αναγεννιόνται» με μια φωτοεξόρμηση από τα «αυλάκια» της μνήμης

Δαντέλες, καπελίνα, πλερέζες, γόβες…γυναίκες βγαλμένες λες από φθαρμένες καρτ ποστάλ. Εικόνες που μου ξυπνούν  την μνήμη της μυρωδιάς της πούδρας. Νιώθω λες και ξεφυλλίζω ένα λεύκωμα της παλιάς Αθήνας και αναδύονται φωτογραφικές μαρτυρίες των Αθηναίων πολλές δεκαετίες πίσω.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Καθώς τα μοντέλα της Δημιουργικής Φωτοεξόρμησης «Παλιά Αθήνα» παίρνουν πόζες, μια «βροχή» από κλικ των φωτογραφικών μηχανών ξεσπά. 

Οι φωτοφράκτες ανοιγοκλείνουν και «αιχμαλωτίζουν» στιγμές των εθελοντριών όλο νάζι να ξυπνούν τα αισθητικά πρότυπα του παρελθόντος. Ο Εθνικός Κήπος χθες «πλημμύρισε» κόσμο θυμίζοντας τις παλιές καλές του στιγμές, όταν αποτελούσε σημείο συνάθροισης αλλά και  ιδανικό τόπο για ρομαντικό  ραντεβού των Αθηναίων.

Πληθώρα όμορφων κυριών και κορασίδων φόρεσαν vintage κομμάτια που είχαν στην καρνταρόμπα τους και «προκαλούσαν» επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους που έμοιαζαν με πολύβουο μελίσσι να τις αποθανατίσουν. Δεν ήταν λίγοι και αυτοί που προσπαθούσαν να παγώσουν τον χρόνο με φωτογραφικές λήψεις χρησιμοποιώντας κινητό και tablet, ξεχωρίζοντας μεταξύ τους συμμετέχοντες και πιο μεγάλης ηλικίας.

Σίγουρα, οι καλές καιρικές συνθήκες συνέβαλαν στην αθρόα συμμετοχή των εραστών της φωτογραφικήςΤέχνης.

Η πρωτοβουλία πραγματοποιήθηκε για τέταρτη με αφορμή την περίοδο της Αποκριάς και αποτέλεσε ένα ταξίδι στον χρόνο με την αλληλόδραση και  την ενεργό συμμετοχή μοντέλων και φωτογράφων.

Η επιτυχία του εγχειρήματος με την μαζική συμμετοχή  καταδεικνύει την ευαισθησία των Αθηναίων  και την αγάπη τους για την πόλη που δεν είναι ένα τσιμεντένιο συνονθύλευμα όπως κάποιοι επιμένουν να την βλέπουν

Χαλαρώστε στον Εθνικό Κήπο αυτόν τον Ιούνιο

Καθημερινή απόγευμα, αποζητώ λίγη χαλάρωση, καθώς μπαίνω στον Εθνικό Κήπο από την είσοδο της οδού Αμαλίας. Το ραντεβού είναι δίπλα από την παιδική χαρά και αδημονώ να νιώσω τη δροσιά αλλά και την μυρψδιά του χορταριού. Ήδη πέταξα τα ακουστικά και απολαμβάνω το τιτίβισμα των πουλιών "Είναι παπαγάλοι που ξέφυγαν από τα κλουβιά τους" θα με πληροφορήσει λίγα λεπτά αργότερα η κυρία που στρώνει το στρώμα της δίπλα μου. Η δασκάλα, ευγενέστατη, θα μας συστηθεί δια χειραψίας και θα ρωτήσει εάν έχουμε ξανακάνει γιόγκα. Μετράω τα λεπτά αντίστροφα, κλείνω τα μάτια και ο χρόνος σταματά.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Έχω βυθιστεί τόσο που σχεδόν δεν ακούω την μουσική από το εργαστήρι παραδοσιακής μουσικής, το οποίο πραγματοποιείται στην άλλη άκρη του πάρκου. Μόνο η φωνή της δασκάλας με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Η συγκέντρωσή μου ξεφεύγει μόνο για να παρατηρήσω τους δυο γυμναστές που δείχνουν τις ασκήσεις, ενώ κάποιες ακόμη γυμνάστριες έρχονται δίπλα μας και χαμηλόφωνα διορθώνουν τις λάθος κινήσεις μας...

Στιγμές χαλάρωσης, πραγματικής απόλαυσης προσφέρει ο δήμος Αθηναίων και ο Οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ),με τις εκδηλώσεις στον Εθνικό Κήπο, οι οποίες δεν περιορίζονται μόνο στον στενό κύκλο εκδηλώσεων αλλά καλύπτουν το ευρύ φάσμα του Πολιτισμού που αφορά την άθληση αλλά κυρίως την παιδεία μας και το πόσο σεβόμαστε τον κήπο μας! Είναι φανερό ότι στόχο του εγχειρήματος αποτελεί όλο και περισσότεροι Αθηναίοι να περιδιαβούν το πάρκο, να εκτιμήσουν την ομορφιά του και να το βάλουν στην καθημερινή ζωή τους.
Το πρόγραμμα «Ζήσε τον Κήπο αλλιώς»,  θα δώσει την ευκαιρία στους πολίτες να ψυχαγωγηθούν  έως τις 30 Ιουνίου με ελεύθερη συμμετοχή. Μάλιστα, έχουν τη δυνατότητα να λάβουν μέρος σε εργαστήρια, γυμναστική, yoga, pilates, μουσική, θέατρο, χορό, ξεναγήσεις, παιχνίδια και κρυμμένους θησαυρούς για όλους και τους μπόμπιρες επισκέπτες . 

 Επίσης, οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τις δράσεις που τους ενδιαφέρουν, να πραγματοποιήσουν μία ποιητική περιήγηση μέσα από την παράσταση «Εθνικός Κήπος» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, μία συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών  (22 – 26/6),  να γιορτάσουν με τα Μουσικά Σύνολα του δήμου Αθηναίων την Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής  (20 & 21/6), να «χαρτογραφήσουν» τη νεότερη ιστορία του Κήπου με το Ιστορικό Αρχείο του δήμου Αθηναίων (7/6), να ανακαλύψουν τα γλυπτά του Κήπου (18 & 25/6).

Πληροφορίες για το πρόγραμμα  δραστηριοτήτων http://www.zisetonkipo.gr/

Για κρατήσεις θέσεων http://opandakipos.gr/

Ξενάγηση στην άγνωστη Εδέμ, τον Εθνικό Κήπο

Όαση στη σκόνη της καθημερινότητας, στη φασαρία της πόλης και των τόσων προβλημάτων που ταλανίζουν το μυαλό μας αποτελεί η ξενάγηση και  το κυριακάτικο πικ νικ στον Εθνικό Κήπο! Κόσμος συρρέει στη είσοδο επί της Αμαλίας λες και γίνεται γιορτή! Κάποιοι μπόμπιρες παίζουν και φωνάζουν...Εμείς πάλι έχουμε άλλα σχέδια: Με αφορμή την ξενάγηση του Πανελλήνιου Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Τοπίου θα παραθέσουμε λουκούλλειο γεύμα επί του χορταριού και ανάμεσα στα δέντρα! Και η καλοκαιρία θα είναι σύμμαχός μας σε αυτή την απόδραση στην καρδιά του άστυ!

της Μαρίας Αλιμπέρτη


Έχουμε ραντεβού κάτω από τους

σπάνιους φοίνικες που φύτεψε πριν σχεδόν 180 χρόνια η βασίλισσα Αμαλία. Μικροί και μεγάλοι με άνετα παπουτσια και ρούχα, με φωτογραφικές μηχανλες ανα χείρας δείχνουν ετοιμοπόλεμοι. Μέλη του  Πανελλήνιου Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Τοπίου μας καλωσορίζουν και η πρόεδρος Κατερίνα Γκόλτσιου ανέλαβε να μας πει δυο λόγια για το πάρκο και τον Νικόλαο Ταμβάκη, διευθυντή και μελετητή του κήπου που αφιέρωσε τη ζωή του στην προστασία του. Η συνεργάτης του,  Ελισάβετ Μπαργιάνη, Αρχιτέκτονας Τοπίου , ανέλαβε τελικά να μας ξεναγήσει, καθώς ο κ.Ταβάκης για λόγους υγείας δεν μπόρεσε να παραστεί.

Το υπέροχο αυτό πάρκο δημιουργήθηκε από την νεοφερμένη Βασίλισσα, δίπλα από τα ανάκτορα, ένα όραμα που υλοποιήθηκε με κόπο και δυσκολίες- οριοθετήθηκε το 1836 από τον αρχιτέκτονα ανακτόρων, ενώ λίγα χρόνια αργότερα φυτεύτηκαν 1500 φυτά. Με περισσή φροντίδα έφερε φυτά από διαφορικές περιοχές της Ελλάδας και το εξωτερικό σε εποχές που ήταν δύσκολη η μεταφορά τους. Μάλιστα, κλήθηκε ο  Γάλλος κηποτέχνης Φρανσουά Λουί Μπαρώ (François Louis Bareaud), ο οποίος είχε καταπιαστεί με τους κήπους των Βερσαλιών  ενώ την ανάπτυξη του κήπου επιμελήθηκε και ο γεωπόνος Φρειδερίκος Σμιτ(Friedrich Schmidt) αλλά και βοτανολόγος ο Φρανκ Νικόλαους Φραας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η Αμαλία της έμεινε γνωστή για το ενδιαφέρον της σχετικά με την γεωργική πολιτική.

Κοιτάζοντας τα πανύψηλα δέντρα προσπαθούσαμε να φανταστούμε την βασίλισσα να φυτεύει τις Ουασικτόνιες. Ο κήπος αρχικά ήταν ιδιωτικός, ενώ σταδιακά άνοιξε για λίγους ευγενείς,όπως μας εξήγησε η κ.Μπαργιάνη, από το μοναδικό σημείο που έχεις σήμερα θέα την Βουλή, λόγω της ανάπτυξης των δέντρων. Δημόσιος κατέστη ο κήπος το 1927, την εποχή της αβασίλευτης δημοκρατίας οπότε και τροποποιήθηκε για να υποδεχθεί περισσότερους επισκέπτες. Το 2011 κηρύχθηκε ως ιστορικός τόπος από το Υπουργείο Πολιτισμού και προστατεύονται όλες οι ιστορικές φάσεις του.
Καθώς διασχίζουμε το πάρκο, οι προτομές ηρώων μας καλωσορίζουν, οι οποίες βέβαια

"μετοίκησαν" εκεί πολύ αργότερα από το πρώτο έτος της δημιουργίας του. Αξιοθαύμαστο όλων είναι το πως συντηρείται ο κήπος 15 στρεμάτων-ξεχωριστά υπολογίζεται ο κήπος του Ζαππείου! Το αρχαίο πεισιστράτειο σύστημα ύδρευσης από το 6π.Χ., όπως μας αφηγηθηκε η ξεναγός μας καθώς ήμασταν πάνω από το "πεισιτράτειο υδραγωγείο",  έσωσε αυτό το υπέροχο πλέον δάσος στην καρδιά της τσιμεντένιας πόλης που ασθμαίνει από το καυσαέριο. Χάρη σε αυτό το αρδευτικό σύστημα έρχεται νερό από τις παρυφές του Υμηττού -από την περιοχή του Ιωάννη Θεολόγου- διέρχεται από το Γουδί  εώς τη λίμνη της Βασίλισσας και καταλήγει σε

υδραυλάκους από τους οποίους ποτίζεται το 95% του κήπου! Όπως μας διαβεβαίωσε η ξεναγός μας πρόκειται για ένα μοναδικό τρόπο ποτίσματος δημόσιου πάρκου στα ελληνικά και ίσως και ευρωπαϊκά δεδομένα !  Πάντως εντυπωσιαστήκαμε από αυτή την λίμνη  που ανανεώνεται καθημερινά με 1400 κυβικά νερού και προσφέρει καταφύγιο σε υπερτροφικά χρυσόψαρα!

Την υπέροχη δροσιά αισθανθήκαμε μπροστά από τη σπηλιά και στην πέργολα που έχει απλωθεί με το αρωματικό λουλούδι γλιστίνα, το οποίο μάλιστα είναι από τα παλαιότερα καθώς το είχε φυτέψει το 1952 ο Μπαρώ. Ακριβώς από  πάνω βρίσκεται και η δεξαμενή, που έχει μείνει γνωστή από την προφορική παράδοση  ως η λίμνη του Καραμανλή (Κωνσταντίνου) καθώς από εκεί λέγεται ότι περνούσε για να πάει στη Βουλή. 

Βέβαια, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το πιο όμορφο αλλά και το πιο σπάνιο φυτό του Κήπου, όπως η κιέβη, αλλά και παρόμοια είδη όπως τα πεύκα από τις καζουαρίνες. Σημειώνεται ότι μέχρι πριν μερικά χρόνια ο κ.Ταμβάκης είχε υπολογίσει οτι ο κήπος φιλοξενεί  7 χιλιάδες δέντρα, 40 χιλιάδες θάμνους και 140 διαφορετικά είδη δέντρων! 
Δυστυχώς όμως το Βοτανικό Μουσείο του Εθνικού Κήπου παραμένει κλειστό μετά του μεγάλους σεισμούς στην Αθήνα. 'Ομως κάθε επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τον φυτικό πλούτο και να νιώσει το πέρασμα της Άνοιξης χαζεύοντας και μυρίζοντας την υπέροχη ανθισμένη φύση όπως την μωβ βιοχίνια (varuegata) από την Ινδία.

Μέσα στο κατάφυτο τοπίο σπαράγματα της αρχαιότητας προσθέτουν έναν τόνο ρομαντισμού παραπέμποντας σε πίνακα με την χαρακτηριστική ευαισθησία του 19ου αιώνα.Πιο εντυπωσιακό απ' όλα το ψηφιδωτό, καλοδιατηρημένο μου θύμισε απομεινάρια της Πομπηίας, ενώ κάποιοι κίονες αρχιτεκτονικά κατάλοιπα μας παραπλανούν καθώς δεν είναι τίποτα άλλο από θραύσματα από τη τελευταία ανακαίνιση της βουλής τα οποία βρέθηκαν στον κήπο!

Η περιπλάνηση στους διαδρόμους του κήπου μας άνοιξε την όρεξη και μετά από τόσες πληροφορίες ήρθε η ώρα για χαλάρωση! Ευγνώμονες στον Πανελλήνιο Συλλόγο Αρχιτεκτόνων Τοπίου για αυτή την ευκαιρία, απολαύσαμε την λιακάδα και το οξυγόνο.  Μια βόλτα σε αυτή την προσιτή Εδέμ εντός της πόλης και ακόμη καλύτερα ένα πικ νικ θα προσφέρει και σε εσάς ένα ευχάριστο διάλειμμα από την ρουτίνα σας!

Dialogue in the dark, μια περιπέτεια στο σκοτάδι που σε κάνει να δεις με άλλα μάτια!

Κυριακή απόγευμα, ώρα για βόλτα στην Αθήνα, αλλά μια διαφορετική βόλτα...μέσα στο σκοτάδι. όχι δεν έκλεισα τα μάτια μου , ούτε είχε συσκότιση η πόλη, απλά μπήκα στην θέση ενός ανθρώπου χωρίς όραση συμμετέχοντας στο "Διάλογοι στο σκοτάδι".  Με το λευκό μπαστούνι μέσα σε ένα κλειστό χώρο, διαμορφωμένο ειδικά στο Badminton theater, είχα ένα μοναδικό βίωμα για 70 λεπτά που με έκανε, πιστεύω καλύτερη: κατάλαβα τους συνανθρώπους μου! Θαυμάζω περισσότερο τους ανθρώπους που στερούνται της όρασής τους, αλλά δεν κλείονται στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους και  κυκλοφορούν στην  Αθήνα παρά τις δυσκολίες.

της Μαρίας Αλιμπέρτη 

Ο περίπατος άρχισε από τον Εθνικό Κήπο, λίγα λεπτά πριν τα φώτα είχαν σβήσει στον προθάλαμο η ξεναγός μας η Μαρία-Ιωάννα, μια νεαρή κοπέλα μη βλέπουσα, μου κράτησε το χέρι και με ηρέμησε όταν με έπιασε ένας μικρός πανικός. "Έχω σπουδάσει ψυχολογία, κάποιοι παθαίνουν κάτι τέτοιο... θα είμαι δίπλα σου, μην φοβάσαι" μου είπε  και η γλυκύτατη φωνή της με καθησύχασε. Αποφασισμένη να  καταπολεμήσω την κλειστοφοβία μου, βρέθηκα μαζί με την ομάδα συμφοιτητών στο πρόγραμμα Ακαδημία Πλάτωνος στο δεύτερο δωμάτιο, να σέρνω τα πόδια μου στα χαλίκια.  Η ξεναγός μας ζήτησε να μαντέψουμε που είμαστε. "Ακούω πάπιες και τα πουλιά να κελαηδούν, αλλά είμαστε στο κέντρο της πόλης! Ναι, βρισκόμαστε στον Εθνικό Κήπο." Αφού περάσαμε ένα γεφυράκι, βρεθήκαμε σε ένα άλλο σημείο, τα πόδια μου αισθάνθηκαν την διαφορά. "Πατάω χλοοτάπητα!" Η Μαρία-Ιωάννα μας ζητά να πιάσουμε το άγαλμα μπροστά μας. "Έχει περικεφαλαία" φωνάζουμε όλες μαζί. "Είναι ο Περικλής; Είναι ο Θεμιστοκλής; Είναι ο Κολοκοτρώνης;" Δεν το βρίσκουμε! Τελικά μας ξεγέλασε η πάνσοφη θεά Αθηνά! Βγήκαμε από τον κήπο, πήγαμε στο Μετρό! Τα χέρια μου χαϊδεύουν τα πλακάκια και διαβάζω δια της αφής στον τοίχο "Σύνταγμα". Προχωράμε η μια  πίσω από την άλλη. Κάποιες κυρίες κάθονται στο παγκάκι, ενώ οι άλλες περιμένουμε υπομονετικά. Μόνο με τον ήχο του συρμού με έπιασε φόβος. "Θα πέσω στο κενό" σκέφτηκα. "Ευτυχώς είναι και  άλλοι δίπλα μου".

Περιμένουμε να σταματήσει με προσοχή επιβιβαζόμαστε και με το μπαστούνι προσπαθώ να βρω μια θέση καθώς η ξεναγός μας δίνει οδηγίες! Καθόμαστε αναπαυτικά οι πρώτες και βοηθάμε τις επόμενες να βρουν μια θέση. Ο συρμός ξεκινά. Ο θόρυβος φθάνει δυνατός στα αυτιά μου, αυτή η αίσθηση μου έχει οξυνθεί τα τελευταία λεπτά.  Επιτέλους φθάνουμε στο Μοναστηράκι. Αποβιβαζόμαστε στην αποβάθρα. Κενό δεν υπήρχε αλλά μόνο στην ιδέα περπατούσα προσεκτικά. Βγαίνοντας από τον σταθμό  ο ήχος από ένα κομπρεσέρ τρελαίνει τα αυτιά μου. Περπατάμε σε ένα μονοπάτι, προσπαθώ να βρω τα σκαλάκια και ξαφνικά ένα

εμπόδιο μπροστά. Ένας ασυνείδητος οδηγός έχει παρκάρει πάνω στον οδηγό τυφλών ένα μηχανάκι και παρακάτω ένα αυτοκίνητο.  Πρέπει τώρα να αναζητήσω νέα πορεία. Φαντάζομαι την απόγνωση που νιώθουν οι τυφλοί σε τέτοιες καταστάσεις...Πιάνω τον τοίχο, ψάχνω την πόρτα, τα χέρια μου διαβάζουν τον αριθμό "18" , πιάνω και το χερούλι της πόρτας. Προχωρούμε και μπαίνουμε σε ένα μπαρ,

δίνουμε παραγγελία και πληρώνουμε. Αφού πήραμε τα ποτά μας καθόμαστε στο τραπέζι. Η Μαρία- Ιωάννα μας καλεί να συζητήσουμε την εμπειρία μας, τις δυσκολίες να κινηθείς και να ελέξεις τον χώρο και μας εξηγεί ότι υπό αυτές τις συνθήκες οξύνονται οι υπόλοιπες αισθήσεις. Η ατμόσφαιρα ζεσταίνεται καθώς η  κουβέντα απλώνεται γύρω από τα συναισθήματα και την ενσυναίσθηση μέσω των ήχων που αναπτύσσουν οι άνθρωποι που δεν βλέπουν. Ενθουσιασμένες βγαίνουμε από τον χώρο! Μοιραζόμαστε την εμπειρία μας με όσους περιμένουν να δοκιμάσουν.

 Μετά από αυτή την "βόλτα", πήρα τον δρόμο προς το Μετρό στην Κατεχάκη με πολλές σκέψεις να απασχολούν το μυαλό μου: κάτι πρέπει να κάνουμε ώστε η πόλη αυτή να είναι πιο βιώσιμη και να καλλιεργήσουμε τον σεβασμό και την αλληλεγγύη.