οίκος Christie’s : Η ιδιωτική συλλογή των 40 εκατ. Radiant Modernism σε Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υόρκη

Ο οίκος Christie’s παρουσιάζει από τον Οκτώβριο του 2026 έως το 2027 την εντυπωσιακή ιδιωτική συλλογή Radiant Modernism, ένα σύνολο σχεδόν 600 έργων τέχνης του ύστερου 19ου και 20ού αιώνα, με εκτιμώμενη αξία 40 έως 60 εκατομμύρια δολάρια. Η συλλογή, καρπός τεσσαρακονταετούς έρευνας και συστηματικής συγκρότησης, θα παρουσιαστεί σε πολλαπλές δημοπρασίες σε τρεις μεγάλες αγορές: Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υόρκη, δημιουργώντας ένα διεθνές αφήγημα γύρω από τον μοντερνισμό και τις καλλιτεχνικές πρωτοπορίες που τον διαμόρφωσαν.

Μια συλλογή με ακαδημαϊκή αυστηρότητα

Η Radiant Modernism ξεχωρίζει για τη σπανιότητα και την ποιότητα των έργων της, αλλά και για την επιστημονική προσέγγιση που καθόρισε την επιλογή τους. Τρεις βασικοί άξονες διατρέχουν τη συλλογή: ο Πουαντιγισμός, με κυρίαρχη παρουσία του Πολ Σινιάκ· ο Συμβολισμός, με σπάνια έργα του Οντιλόν Ρεντόν· και ο Εξπρεσιονισμός, με δημιουργίες καλλιτεχνών όπως ο Λάιονελ Φάινινγκερ. Πλάι σε αυτούς, παρουσιάζονται έργα σημαντικών μορφών όπως ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ, ο Φελίξ Βαλλοτόν, ο Μορίς Ντενί και ο Σαρλ Ανγκράν.

Ο Σινιάκ αποτελεί κεντρική φιγούρα της συλλογής, καθώς εκπροσωπείται σε όλα τα μέσα — λάδια, σχέδια, έργα σε χαρτί και χαρακτικά — προσφέροντας μια πλήρη εικόνα της καλλιτεχνικής του εξέλιξης. Παράλληλα, η συλλογή περιλαμβάνει ένα σημαντικό σύνολο έργων του Γιόζεφ Άλμπερς, από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του 1970, αναδεικνύοντας την έρευνα γύρω από το χρώμα και τη γεωμετρία που καθόρισε το έργο του.

Τα τρία κορυφαία έργα του Πολ Σινιάκ

Στις δημοπρασίες του φθινοπώρου ξεχωρίζουν τρία λάδια του Σινιάκ, τα οποία θα παρουσιαστούν σε Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υόρκη. Το Sainte-Anne (Saint-Tropez), έργο του 1905, εκτιμώμενης αξίας 4.500.000–6.500.000 λιρών, αποτελεί ύμνο στο φως της Νότιας Γαλλίας. Η λεπτή απόδοση του απογευματινού φωτός και η ζωντανή χρωματική παλέτα καθιστούν το έργο χαρακτηριστικό δείγμα της ώριμης τεχνικής του Σινιάκ. Το έργο ανήκε στον Γκιστάβ Φαγιέτ, έναν από τους σημαντικότερους υποστηρικτές της πρωτοπορίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Θα παρουσιαστεί στη δημοπρασία 20th/21st Century: London Evening Sale στις 14 Οκτωβρίου 2026.

Το Saint-Cloud (1903), εκτιμώμενης αξίας 1.500.000–2.000.000 ευρώ, αποτελεί ένα λαμπερό δείγμα του νεο-ιμπρεσιονισμού. Η σύνθεση, με τις κάθετες γραμμές των δέντρων και την ανοιχτή θέα του ορίζοντα, αναδεικνύει τη χρωματική δόνηση που χαρακτηρίζει την ώριμη περίοδο του Σινιάκ. Θα παρουσιαστεί στο Παρίσι στις 22 Οκτωβρίου 2026.

Το Saint-Briac, les balises (Opus 210), έργο του 1890, είναι ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα «Opus» του Σινιάκ σε ιδιωτική συλλογή. Τα υπόλοιπα βρίσκονται σε μουσεία της Βοστώνης, της Ζυρίχης και της Μόσχας. Το έργο, με χιλιάδες λαμπερές πινελιές, αποτελεί σημείο καμπής στην πορεία του καλλιτέχνη προς τον μοντερνισμό. Θα δημοπρατηθεί στη Νέα Υόρκη τον Νοέμβριο του 2026.

Η παρουσία του Josef Albers

Στη δημοπρασία του Λονδίνου θα παρουσιαστούν επίσης δύο σημαντικά έργα του Άλμπερς: Study for Homage to the Square: Warm Silence (1971) και R-I d-1 (1968). Τα έργα προέρχονται από συλλογές υψηλού κύρους, όπως εκείνη του Λι Β. Ίστμαν, ο οποίος υπήρξε καθοριστικός στην οργάνωση της αναδρομικής έκθεσης του Άλμπερς στο Metropolitan Museum of Art το 1971.

Ένα διεθνές αφήγημα μοντερνισμού

Η Giovanna Bertazzoni και ο Keith Gill τονίζουν ότι η Radiant Modernism αποτελεί «εξαιρετικό παράδειγμα του τι μπορεί να επιτευχθεί μέσω συστηματικής έρευνας και προσωπικής σχέσης με την τέχνη». Η συλλογή όχι μόνο αναδεικνύει σπάνια έργα, αλλά δημιουργεί νέους διαλόγους ανάμεσα στα καλλιτεχνικά ρεύματα του μοντερνισμού.

Τα έργα θα παρουσιαστούν σε τρεις μεγάλες πόλεις:

Λονδίνο (14 και 16 Οκτωβρίου 2026), Παρίσι (22 και 23 Οκτωβρίου 2026) και Νέα Υόρκη (Νοέμβριος 2026), προσφέροντας μια μοναδική ευκαιρία στο διεθνές κοινό να γνωρίσει μια συλλογή που σπάνια αποκαλύπτεται στο σύνολό της.

πηγη :artdaily.com

Picasso – Bacon στην Albertina: Μια μεγάλη έκθεση για την ανθρώπινη μορφή και το δράμα της ύπαρξης

 

Το Μουσείο Albertina στη Βιέννη παρουσιάζει μια από τις σημαντικότερες εκθέσεις του φθινοπώρου, φέρνοντας σε άμεσο διάλογο τον Πάμπλο Πικάσο και τον Φράνσις Μπέικον. Μέσα από περίπου 70 έργα, η έκθεση εξερευνά πώς δύο κορυφαίοι δημιουργοί του 20ού αιώνα αποτύπωσαν την ανθρώπινη κατάσταση, τη σωματικότητα, τον φόβο, την επιθυμία και την ευθραυστότητα. 

Η έκθεση: Ένας διάλογος δύο γιγάντων της ζωγραφικής

Η Albertina παρουσιάζει  από τις 18 Σεπτεμβρίου 2026 έως τις 31 Ιανουαρίου 2027την έκθεση PICASSO – BACON. What It Feels Like to Be Human, μια μεγάλη αντιπαράθεση δύο καλλιτεχνών που, αν και προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους, μοιράζονται μια ριζοσπαστική προσέγγιση στην ανθρώπινη μορφή. Τα έργα από διεθνή μουσεία και ιδιωτικές συλλογές φωτίζουν τις ομοιότητες, τις αποκλίσεις και τις αμοιβαίες επιρροές τους. 

Η ανθρώπινη μορφή ως πεδίο διάλυσης και ανασύνθεσης

Κεντρικό σημείο σύγκλισης των δύο καλλιτεχνών είναι η ανθρώπινη φιγούρα. Ο Πικάσο και ο Μπέικον διαλύουν, παραμορφώνουν και επανασυνθέτουν το σώμα, μετατρέποντάς το σε ψυχολογικό τοπίο.Οι μορφές τους απογυμνώνονται από ιδεαλισμό και λειτουργούν ως καθρέφτης της σύγχρονης αγωνίας:πόνος, επιθυμία, φόβος, ευαλωτότητα. 

Πικάσο και Μπέικον: Δύο εποχές, μία εμμονική ερώτηση

Ο Μπέικον θεωρούσε τον Πικάσο καθοριστική επιρροή και πρότυπο. Παρατηρώντας το έργο του Ισπανού, αποφάσισε να αφιερωθεί στη ζωγραφική και επιδίωξε να γίνει ο «χρονικογράφος του ανθρώπινου δράματος» στη δεύτερη μισή του 20ού αιώνα, όπως ο Πικάσο υπήρξε στην πρώτη. Ο Πικάσο, αν και δεν επηρεάστηκε άμεσα από τον Μπέικον, παρακολουθούσε στενά την πορεία του. 

Θεματικές που συναντιούνται

Η έκθεση αναδεικνύει κοινές θεματικές:

– σταυρώσεις

– κραυγές

– ταυρομαχίες

– γυμνά

– εικόνες του Έρωτα

Μέσα από αυτές, οι δύο καλλιτέχνες εξερευνούν το δράμα της ύπαρξης και την αλήθεια που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της ανθρώπινης μορφής. 

Γιατί η έκθεση είναι σημαντική

Η άμεση αντιπαράθεση των έργων επιτρέπει στους επισκέπτες να δουν πώς δύο διαφορετικές γλώσσες ζωγραφικής απαντούν στο ίδιο ερώτημα:

Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος;  

Η έκθεση προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία να παρατηρήσει κανείς τις μεταμορφώσεις της ανθρώπινης φιγούρας μέσα από δύο από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς του 20ού αιώνα. 

Η Γερμανία υπερασπίζεται το Bauhaus απέναντι στις ακροδεξιές επιθέσεις – Πολιτιστικοί φορείς ενώνουν τη φωνή τους πριν τις κρίσιμες εκλογές στη Σαξονία‑Άνχαλτ

Λίγες εβδομάδες πριν από τις περιφερειακές εκλογές στη Σαξονία‑Άνχαλτ, το γερμανικό υπουργείο Πολιτισμού και δεκάδες φορείς υπερασπίζονται δημόσια το Bauhaus απέναντι στις «attacks hostile to democracy» της ακροδεξιάς AfD. Το ιστορικό κίνημα, που είχε χαρακτηριστεί «εκφυλισμένη τέχνη» από το ναζιστικό καθεστώς, βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο πολιτικής αντιπαράθεσης.

Το μανιφέστο: Υπεράσπιση ενός παγκόσμιου πολιτιστικού συμβόλου

Σε μανιφέστο που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη, το υπουργείο Πολιτισμού υπερασπίζεται το Bauhaus, τονίζοντας τον διεθνή του αντίκτυπο και τον ρόλο του ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το Bauhaus, που απαγορεύτηκε από τους ναζί το 1933, γιορτάζει φέτος τα 100 χρόνια από την εγκατάστασή του στη Dessau, ενώ η AfD απειλεί να περικόψει τις δημόσιες επιχορηγήσεις του.

Η πολιτική διάσταση: Η AfD στο στόχαστρο

Η ακροδεξιά AfD, που εμφανίζεται ενισχυμένη στις δημοσκοπήσεις, κατηγορεί την περιφερειακή κυβέρνηση ότι «προωθεί μια πολιτική άρνησης της γερμανικής ταυτότητας» μέσω της υποστήριξης του Bauhaus. Στο πρόγραμμά της, η AfD προτείνει την ενίσχυση «πατριωτικού τουρισμού» και την προβολή ιστορικών μορφών όπως ο Λούθηρος, ο Μπίσμαρκ και ο Νίτσε. Το κόμμα κατηγορεί επίσης το Bauhaus ότι «διέδωσε κομμουνιστικά ιδεώδη», επικαλούμενο την κατασκευή προκατασκευασμένων κτιρίων στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Το Bauhaus ως σύμβολο δημοκρατίας και ανοιχτής κοινωνίας

Το μανιφέστο υπενθυμίζει ότι η φιλοσοφία του Bauhaus στηρίζεται στην ελευθερία της καλλιτεχνικής σκέψης, την καινοτομία και την ανοιχτή κοινωνία. Τονίζει επίσης ότι η «κουλτούρα της μνήμης» δεν είναι νοσταλγία, αλλά προϋπόθεση για την κατανόηση της δημοκρατίας και της ιστορίας. Οι φορείς που συνυπογράφουν το κείμενο —μουσεία, σχολές αρχιτεκτονικής, ενώσεις σχεδιαστών και εκκλησίες— καλούν σε υπεράσπιση του Bauhaus ως θεμελιώδους στοιχείου της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ιστορικό πλαίσιο: Από την καταστολή των ναζί στη διεθνή αναγνώριση

Το Bauhaus, που ιδρύθηκε το 1919, υπήρξε πρωτοποριακό κίνημα αρχιτεκτονικής, design και εφαρμοσμένων τεχνών. Το ναζιστικό καθεστώς το χαρακτήρισε «art dégénéré» και το έκλεισε το 1933. Σήμερα, η επιρροή του είναι παγκόσμια, από τη μοντέρνα αρχιτεκτονική έως τη βιομηχανική αισθητική.

πηγη lefigaro.fr

Πολ Κλέε: «Άλλοι Πιθανοί Κόσμοι» – Η τελευταία δεκαετία του μεγάλου μοντερνιστή στο Εβραϊκό Μουσείο της Νέας Υόρκης

 

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Πολ Κλέε ζωγράφισε σαν να πάλευε με τον ίδιο τον χρόνο: με την άνοδο του φασισμού, την εξορία, την ασθένεια. Η νέα μεγάλη έκθεση του Εβραϊκού Μουσείου στη Νέα Υόρκη ανοίγει ένα παράθυρο σε αυτή τη σκοτεινή αλλά εκρηκτικά δημιουργική περίοδο, αποκαλύπτοντας έναν καλλιτέχνη που αντιστάθηκε με το μόνο όπλο που είχε: τη φαντασία.

Η πρώτη αμερικανική έκθεση αφιερωμένη στα ύστερα έργα του Κλέε

Η έκθεση «Paul Klee: Other Possible Worlds» είναι η πρώτη στις ΗΠΑ που επικεντρώνεται αποκλειστικά στη δεκαετία 1930–1940, όταν ο Κλέε εγκατέλειψε το Μπάουχαους και βρέθηκε αντιμέτωπος με την άνοδο του ναζισμού.

Περισσότερα από 100 έργα —ζωγραφικά και σχέδια— παρουσιάζονται στο Εβραϊκό Μουσείο, πολλά από τα οποία εκτίθενται σπάνια. Η έκθεση φωτίζει το πώς η ατομικότητα και η φαντασία του Κλέε λειτούργησαν ως πράξη αντίστασης απέναντι στην ιδεολογική καταπίεση.

Από το Μπάουχαους στην εξορία

Γεννημένος το 1879 στην Ελβετία, ο Κλέε μεγάλωσε σε οικογένεια μουσικών και αρχικά εκπαιδεύτηκε στο βιολί. Σύντομα όμως στράφηκε στις εικαστικές τέχνες και εξελίχθηκε σε κεντρική μορφή των πρωτοποριών του 20ού αιώνα.

Μετά από δέκα χρόνια διδασκαλίας στο Μπάουχαους, παραιτήθηκε το 1931 για να αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Προσλήφθηκε στην Ακαδημία του Ντίσελντορφ, αλλά με την άνοδο του Χίτλερ οι Ναζί χαρακτήρισαν το έργο του «εκφυλισμένο» και τον απέλυσαν, αποκαλώντας τον «Γαλιτσιώτη Εβραίο».

Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία και να επιστρέψει στην Ελβετία ως εξόριστος. Την ίδια περίοδο, το 1935, διαγνώστηκε με σκληρόδερμα, μια τότε θανατηφόρα αυτοάνοση νόσο.

Η σκοτεινή δεκαετία που γέννησε νέους κόσμους

Η έκθεση παρουσιάζει πώς ο Κλέε, παρά την πολιτική βία και την ασθένεια, συνέχισε να αναζητά νέους τρόπους έκφρασης.

Τα έργα του περιόδου 1935–1940 χαρακτηρίζονται από:

– συμβολικές μορφές,

– μυθοποιητικές αφηγήσεις,

– κρυπτικά σύμβολα,

– μια νέα εικαστική γλώσσα για να μιλήσει για τον τρόμο της εποχής.

Το εμβληματικό έργο «Angel Applicant» (1939), με τον εύθραυστο άγγελο που μοιάζει να αιτείται την ίδια του την ύπαρξη, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της υπαρξιακής έντασης της περιόδου.

Η επιμέλεια και οι συνεργασίες

Η έκθεση επιμελείται από τον Mason Klein, Senior Curator Emeritus του Εβραϊκού Μουσείου, και οργανώνεται σε συνεργασία με το Zentrum Paul Klee και το Kunstmuseum Bern.

Φιλοξενείται στο Εβραϊκό Μουσείο της Νέας Υόρκης (5th Ave & 92nd St) έως τις 26 Ιουλίου 2026.

πηγη: https://hyperallergic.com/

Το μοντέρνο κτίριο της Εθνικής Πινακοθήκης με το στίγμα του Δ. Φατούρου- Το νέο κτίριο

 

Ο μεγάλος δάσκαλος της Αρχιτεκτονικής, Δημήτρης Φατούρος έφυγε σήμερα από τη ζωή, αφήνοντας τα ίχνη του στην Αθήνα ως συν-δημιουργός  του  κτιρίου της Εθνικής Πινακοθήκης, το οποίο βρίσκεται σήμερα στο στάδιο της ανακαίνισης. 

Επρόκειτο για ένα κτίριο του μοντερνισμού, το οποίο σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες καθηγητές Ν. Μουτσόπουλο, Παύλο Μυλωνά και Δημήτρη Φατούρο. (Ο πρώτος μελετητής απεχώρησε αργότερα).

Τα θεμέλια τέθηκαν το 1964 και εγκαινιάστηκε το Α΄ κτήριο το 1968 και το Β΄ το 1976, φιλοξενώντας το κληροδότημα του Αλέξανδρου Σούτζου, ο οποίος είχε προσφέρει κινητή και ακίνητη περιουσία για την δημιουργία του Μουσείου Καλών Τεχνών. Σημειώνεται αρχικά ότι η συλλογή φιλοξενούνταν σε αίθουσες του Πολυτεχνείου. Επίσημα ιδρύθηκε το 1900 με έφορο τον Γιώργο Ιακωβίδη. Καθώς αυτή εμπλουτίστηκε με έργα δυτικοευρωπαικής τέχνης, κυρίως δωρεές και κληροδοτήματα εύπορων πολιτών. Την συλλογή εμπλούτισαν και έργα δωρεές του Γεωργίου Αβέρωφ. 

Την περίοδο της Κατοχής τα έργα τέθηκαν σε κιβώτια και φυλάχθηκαν στα υπόγεια του Εθνικού Αρχιαολογικού Μουσείου, ενώ μεταπολεμικά το 1949 εκτέθηκαν στο Ζάππειο.  Το 1954 η Εθνική Πινακοθήκη συγχωνεύτηκε με το κληροδότημα Αλεξάνδρου Σούτζου απ’ όπου προέρχεται και η διπλή της ονομασία.

 Αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την στέγη τους προκηρύχθηκε το 1956 αλλά μετά από τις συνήθεις καθυστερήσεις αυτή δημιουργήθηκε δυο δεκαετίες μετά, από τον νέο διευθυντή Δημήτρη Παπαστάμο.

Το κτίριο φιλοξένησε μόνιμες συλλογές αλλά και σημαντικές εκθέσεις Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, ενώ  πραγματοποιήθηκαν σημαντικές αγορές και δωρεές έργων τέχνης.

Με την αλλαγή σκυτάλης, το 1992, στη διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης, η Καθηγήτρια της Ιστορίας της Τέχνης Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα οργάνωσε μια σειρά από επιτυχημένες εκθέσεις Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, μονογραφικές και θεματικές, που κατάφεραν να προσελκύσουν το ευρύ κοινό και να εδραιώσουν την Πινακοθήκη στη συνείδηση του κόσμου.

Με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνων λειτουργίας, το 2000 η Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου εγκαινίασε τη νέα παρουσίαση των μονίμων συλλογών του μουσείου στους ανακαινισμένους εσωτερικούς χώρους, η οποία πραγματοποιήθηκε με χορηγία του Ιδρύματος «Σταύρος Σ. Νιάρχος». Νέος αέρας φύσιξε στους χώρους της χάρη στη σύγχρονη μουσειολογική άποψη, ακολουθώντας την παράλληλη εξέλιξη τέχνης και κοινωνίας. Άξιο λόγου είναι ότι στο πλαίσιο του προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» τα έργα των συλλογών ψηφιοποιήθηκαν και καταγράφηκαν ηλεκτρονικά.

Επίσης, αναγκαίος κρίθηκε ο εκσυγχρονισμός και η επέκτασης του συγκροτήματος για να καλυφθούν οι νέες εκθεσιακές ανάγκες και να δημιουργηθούν αποθηκευτικοί χώροι προκειμένου να στεγάσουν τα 20.000 έργα των συλλογών, οι οποίες είχαν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια.  Νέοι χώροι χρειάζονταν για τα πρωτοποριακά εργαστήρια συντήρησης, τη μοναδική βιβλιοθήκη ιστορίας της τέχνης, το αμφιθέατρο, χώροι εκπαιδευτικών προγραμμάτων κ.ά.

Οι πρώτοι μελετητές (γραφείο Π. & Κ. Μυλωνά και Δ. Φατούρου) ανέλαβαν την εκπόνηση προμελέτης η οποία αποπληρώθηκε, ύστερα από πολυετή καθυστέρηση, με χορηγία του «Ιδρύματος Μαρία Τσάκος».

Το 2008 το ΥΠΠΟ διενήργησε δημόσιο διεθνή διαγωνισμό για τις οριστικές μελέτες, ο οποίος κατέληξε στην επιλογή των γραφείων «Αρχιτεκτονική ΕΠΕ Γραμματόπουλος-Πανουσάκης» και «Δ. Βασιλόπουλος & Συνεργάτες Ε.Ε.».

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διατίθενται στην ιστοσελίδα της Εθνικής Πινακοθήκης το έργο που είναι σε εξέλιξη «προσθέτει στο υφιστάμενο κτήριο των 9.720 μ² άλλα 11.040 μ² υπερδιπλασιάζοντας τους λειτουργικούς του χώρους (σύνολο 20.760μ²)» με πόρους από το Ε.Π. Αττική του ΕΣΠΑ 2007-2013, Εθνικούς Πόρους  (ΠΔΕ), Περιφέρεια Αττικής  και από χορηγία του Ιδρύματος Σταύρος Σ. Νιάρχος.

Η Πινακοθήκη θα αποκτήσει επιπλέον εκθεσιακούς χώρους 2.230 μ2, σύγχρονες αποθήκες έργων τέχνης 1645 μ2, αμφιθέατρο 350 θέσεων, χώρο εκπαιδευτικών προγραμμάτων, αίθουσα υποδοχής 910 μ² (εκδοτήριο εισιτηρίων,βεστιάριο, μεγάλο πωλητήριο και σαλόνι ψηφιακής πληροφόρησης).

Επίσης, δημιουργούνται οι συνθήκες για σύγχρονα εργαστήρια συντήρησης, γραφεία διοίκησης, βιβλιοθήκη που αναπτύσσεται σε δυο ορόφους, δυο καφέ- εστιατόρια, κ.ά.

Το υπάρχον κτίριο ενισχύεται σύμφωνα με τον νέο αντισεισμικό κανονισμό.
αλλά και ράμπες κυκλοφορίας των επισκεπτών, τα απαραίτητα ασανσέρ και κλιμακοστάσια, πρόσβαση σε ΑΜΕΑ.

Φυσικά θα ανανεωθεί και ως προς την όψη της προσαρμόζοντάς την στη μουσειολογική και αισθητική αντίληψη του 21ου αιώνα.

ΠΗΓΉ:https://www.nationalgallery.gr/el/to-mouseio/ta-kthria/epektasi-ktiriou-pinakothhkis.html

https://www.facebook.com/nationalgalleryathens/

https://museumfinder.gr/item/ethniki-pinakothiki/