Νέος μουσειολογικός σχεδιασμός, νέα φωτιστικά, νέα αφήγηση για τα αριστουργήματα της Αναγέννησης... Στις Πινακοθήκες Ουφίτσι, η αναδιαμόρφωση των αιθουσών αφιερωμένων στον Σάντρο Μποτιτσέλι παίρνει πλέον οριστική μορφή: η Αφροδίτη και η Άνοιξη εκτίθενται πλέον αντικριστά, σε έναν νέο, άμεσο διάλογο που δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ μέχρι σήμερα. Ολόκληρη η ενότητα των αιθουσών έχει ανανεωθεί, με νέες προθήκες, νέο φωτισμό και αναβαθμισμένα μέτρα συντήρησης.
Τα δύο αριστουργήματα σε νέα διάταξη
Τα εμβληματικά έργα του Μποτιτσέλι, Η Γέννηση της Αφροδίτης και Η Άνοιξη, παρουσιάζονται πλέον σε έναν πλήρως ανασχεδιασμένο χώρο που επιτρέπει στον επισκέπτη να τα δει αντικριστά, δημιουργώντας έναν πρωτόγνωρο οπτικό και νοηματικό διάλογο ανάμεσα στα
δύο κορυφαία έργα του 15ου αιώνα.
Οι νέες αεροστεγείς προθήκες εξασφαλίζουν ιδανικές συνθήκες συντήρησης και ασφάλειας, ενώ τα μεγάλα προστατευτικά τζάμια που παλαιότερα αλλοίωναν την αίσθηση των έργων έχουν αφαιρεθεί. Στόχος είναι μια αμεσότερη, καθαρή θέαση, χωρίς εμπόδια ανάμεσα στο έργο και τον θεατή.
Ανασχεδιασμός ολόκληρης της ενότητας Μποτιτσέλι
Η ανανέωση δεν περιορίζεται στα δύο διάσημα έργα. Η ενότητα αρχίζει με τον μεγάλο αποτοιχισμένο Ευαγγελισμό, ο οποίος επανεκτίθεται με τρόπο που ανακαλεί την αρχική του θέση στον ναό του Σαν Μαρτίνο. Στον διάδρομο που συνδέει τις δύο κύριες αίθουσες έχουν τοποθετηθεί, σε νέες προθήκες, έργα-κλειδιά όπως οι Ιστορίες της Ιουδήθ και ο Άνδρας με το Μετάλλιο του Κόζιμο του Πρεσβύτερου.
Ιερό και μυθολογία σε διάλογο
Πλάι στην Αφροδίτη εκτίθενται πλέον τα δύο περίφημα τόδια, η Madonna del Magnificat και η Madonna della Melagrana. Η επιλογή αυτή δημιουργεί μια αφήγηση που συνδέει τη χριστιανική και τη μυθολογική εικονογραφία. Η ομοιότητα των προσώπων της Παναγίας και της θεάς Αφροδίτης παραπέμπει στη prisca theologia του Μαρσίλιο Φιτσίνο: την ιδέα ότι οι αρχαίοι μύθοι προαναγγέλλουν τις αλήθειες του Χριστιανισμού και ότι οι παγανιστικές θεότητες μπορούν να ιδωθούν ως προεικονίσεις ιερών μορφών. Με ανάλογη συμμετρία, η Άνοιξη πλαισιώνεται από τις Madonna del Roseto και Madonna dei Cherubini, ενισχύοντας τον διάλογο ανάμεσα στο κλασικό και το χριστιανικό στοιχείο που διατρέχει το έργο του Μποτιτσέλι.
Μια ιστορικοκριτική διαδρομή
Η αφήγηση της ενότητας αρχίζει με την Προσκύνηση των Μάγων από το παρεκκλήσι του Gaspare di Zanobi del Lama, στην οποία ο Μποτιτσέλι περιλαμβάνει και το δικό του αυτοπορτρέτο.
Η διαδρομή ολοκληρώνεται με τη Συκοφαντία του Απελλή (1495), έργο που σηματοδοτεί τη μετάβαση στα ταραγμένα χρόνια της Φλωρεντίας του Σαβοναρόλα και αντανακλά την πνευματική κρίση της ύστερης περιόδου του καλλιτέχνη.
Αλλαγές και στις αίθουσες των Pollaiolo
Σημαντικές παρεμβάσεις έγιναν και στην αίθουσα των Πιέρο και Αντόνιο ντελ Πολλαγιόλο. Οι περίφημες Αρετές επανήλθαν στις χρυσοποίκιλτες κορνίζες του 19ου αιώνα, με έμφαση στη Fortitude, το πρώτο τεκμηριωμένο έργο του Μποτιτσέλι (1470).
Το καλλιτεχνικό περιβάλλον της εποχής αποτυπώνεται μέσα από έργα όπως τοΑντιπροσωπευτικό Άγαλμα του Καρδιναλίου της Πορτογαλίας του Πολλαγιόλο και το Αλτάριο του Καφατζιόλο του Μπαλντοβινέτι.
Οι αίθουσες έχουν αποκτήσει νέα χρωματική παλέτα, ένα γκρι που ονομάστηκε «Αναγεννησιακό», σχεδιασμένο να αναδεικνύει τις χρωματικές ποιότητες των έργων.
