Μόνικα Δέρπαπα & Richard James North: Νέα έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου «Μαρία Ιγγλέση»

Η Μόνικα Δέρπαπα και ο Richard James North παρουσιάζουν στη Μύκονο μια νέα έκθεση που αποτυπώνει τη δημιουργική τους συνύπαρξη και τη μακρόχρονη κοινή πορεία τους. Η έκθεση φιλοξενείται στην Αίθουσα Συριώτη της Δημοτικής Πινακοθήκης «Μαρία Ιγγλέση», από έως τις 10 Σεπτεμβρίου, με καθημερινή λειτουργία 19:00–23:00. Οι  επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν από κοντά το αποτέλεσμα μιας συνεργασίας που άρχισε πριν από τέσσερις δεκαετίες.

Η Μόνικα Δέρπαπα: Υπομονή, υλικότητα και ελληνική μυθολογία

Με σπουδές στο Σχέδιο Υφάσματος στο Αμβούργο και βαθιές επιρροές από τον σουρεαλισμό, η Μόνικα Δέρπαπα δημιουργεί έργα που μετατρέπουν την υπομονή σε υψηλή τέχνη. Η ελληνική παράδοση, η μυθολογία και η υλικότητα της πέτρας αποτελούν βασικά στοιχεία της δουλειάς της, συνθέτοντας εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό.

Ο Richard James North: Ποπ κουλτούρα, κίνηση και χρώμα

Ο Richard James North φέρνει στην έκθεση την ένταση και τη ζωντάνια της ποπ κουλτούρας και των καλλιτεχνικών κινημάτων των ’60s και ’70s. Ξεκινώντας από το Λονδίνο και συνεχίζοντας σε Παρίσι και Σικάγο, ο North έχει αναπτύξει ένα αναγνωρίσιμο ύφος, επηρεασμένο από τα κόμικς και τη δυναμική της γραμμής, δημιουργώντας έργα που αποπνέουν διαρκή κίνηση και έντονη χρωματική ενέργεια.

Μια συνεργασία που γεννήθηκε στη Μύκονο

Οι δύο καλλιτέχνες ενώθηκαν δημιουργικά το 1984 στη Μύκονο, όπου ίδρυσαν το κοινό τους εργαστήριο «THE STUDIO». Η έκθεση αποτελεί έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στην υφή της πέτρας και τη ζωντάνια του χρώματος, αποτυπώνοντας το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης συνεργασίας που συνδυάζει διαφορετικές τεχνικές, υλικά και αισθητικές προσεγγίσεις.

«The Vessel is the New Canvas» στη Μύκονο – Pat Andrea και Θανάσης Λάλας σε έναν πρωτότυπο εικαστικό διάλογο

 

Μια ξεχωριστή συνάντηση σύγχρονης τέχνης παρουσιάζεται στη Φτελιά Μυκόνου,  εκεί που η γκαλερί ALMA φιλοξενεί έργα του διεθνούς φήμης Pat Andrea σε διάλογο με τον Θανάση Λάλα. Η έκθεση προτείνει ένα νέο σώμα για τη ζωγραφική: το αγγείο.

Η έκθεση στη Μύκονο – Ένας διάλογος δύο δημιουργών

Στις 26 και 27 Ιουλίου 2026, η Οικία Μαζαράκη στη Φτελιά Μυκόνου φιλοξενεί την έκθεση «The Vessel is the New Canvas», σε επιμέλεια της Μαρίας Αλμπάνη και κείμενα του Θανάση Λάλα.

Η γκαλερί ALMA παρουσιάζει για πρώτη φορά μια ενότητα 22 ζωγραφισμένων κεραμικών έργων: 11 του Pat Andrea και11 του Θανάση Λάλα. Τα έργα αποτελούν έναν εικαστικό διάλογο που επαναπροσδιορίζει τη σχέση της ζωγραφικής με τον χώρο και το αντικείμενο.

Εγκαίνια: 26 Ιουλίου 2026, 20:00

Διάρκεια: 26 – 27 Ιουλίου 2026

Χώρος: Οικία Μαζαράκη, Φτελιά Μυκόνου

Το αγγείο ως νέος καμβάς

Η έκθεση στηρίζεται σε μια κεντρική ιδέα: The Vessel is the New Canvas.

Το αγγείο δεν λειτουργεί ως επιφάνεια που φιλοξενεί την εικόνα, αλλά ως το ίδιο το σώμα της. Οι ανθρώπινες μορφές του Pat Andrea αναπτύσσονται οργανικά πάνω στις καμπύλες της πορσελάνης, ενώ ο συμβολικός κόσμος του Θανάση Λάλα — μάτια, οργανικές μορφές, πουλιά, φυτικά μοτίβα — μεταμορφώνει κάθε αγγείο σε έναν αυτόνομο εικαστικό οργανισμό.

Οι δύο καλλιτέχνες, παρότι προέρχονται από διαφορετικές εικαστικές παραδόσεις, συναντώνται σε μια κοινή αναζήτηση: πώς η ζωγραφική μπορεί να υπερβεί την επίπεδη επιφάνεια και να αποκτήσει φυσική παρουσία στον χώρο.

Η Μύκονος ως συμβολικός τόπος

Η επιλογή της Μυκόνου δεν είναι τυχαία. Στο Αιγαίο, που το αγγείο υπήρξε για χιλιάδες χρόνια φορέας μνήμης, πολιτισμού και καθημερινής ζωής, επιστρέφει σήμερα ως σύγχρονο έργο τέχνης που δεν μεταφέρει νερό ή κρασί, αλλά εικόνες, ιδέες και αφηγήσεις.

Η έκθεση προτείνει ότι η ζωγραφική του σήμερα μπορεί να έχει νέο σώμα: ένα τρισδιάστατο αντικείμενο που αναπνέει, φωτίζεται και μεταμορφώνεται μέσα στον χώρο.

Η ζωγραφική αποκτά σώμα

Οι μορφές του Andrea ακολουθούν τις καμπύλες του αγγείου σαν να γεννιούνται από τη γεωμετρία του. Οι εικόνες του Λάλα αφήνουν το αντικείμενο να γίνει αφήγηση.

Κανείς από τους δύο δεν αντιμετωπίζει την κεραμική ως διακοσμητική επιφάνεια. Το αγγείο γίνεται συνεργός της ζωγραφικής:η καμπύλη καθορίζει τη σύνθεση, ο όγκος μεταμορφώνει την εικόνα καθώς και το φως ολοκληρώνει το έργο.

Τα 22 έργα της έκθεσης δεν ανήκουν αποκλειστικά ούτε στη ζωγραφική ούτε στη γλυπτική, αλλά στον χώρο που οι δύο γλώσσες συναντιούνται.

Η Μύκονος στο επίκεντρο του διαλόγου για την κλιματική αλλαγή και την πολιτιστική κληρονομιά

Με επίκεντρο τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην κοινή πολιτιστική μας κληρονομιά, πραγματοποιήθηκε στη Μύκονο το δεύτερο βιωματικό εργαστήριο του ερευνητικού προγράμματος Thetida. Η δράση οργανώθηκε από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και επικεντρώθηκε στην πιλοτική θέση του Κάστρου της Χώρας Μυκόνου, με στόχο την ευαισθητοποίηση και την ενεργοποίηση της τοπικής κοινότητας.

Εκπαίδευση και συμμετοχή των μαθητών

Η πρώτη ημέρα, στις 23 Οκτωβρίου 2025, περιλάμβανε δράση στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Μυκόνου, όπου οι μαθητές ενημερώθηκαν για το πρόγραμμα και συζήτησαν για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στα μνημεία του τόπου τους. Παρουσιάστηκε η διαδραστική εφαρμογή του έργου, ενώ διανεμήθηκε εκπαιδευτικό υλικό που θα αξιοποιηθεί στο σχολικό πρόγραμμα και θα επιστραφεί ως ανατροφοδότηση για την εξέλιξη του έργου.

Ψηφιακά εργαλεία και συμμετοχική παρατήρηση

Η δεύτερη ημέρα, στις 24 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο Μυκόνου και επικεντρώθηκε στην παρουσίαση της προόδου του προγράμματος και των ψηφιακών εργαλείων του. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο σύστημα παρακολούθησης και στην εφαρμογή crowdsourcing για τη συμμετοχική παρατήρηση του Κάστρου της Χώρας. Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με ανοιχτή συζήτηση για τη διαχείριση κινδύνων, με τη συμμετοχή του Λιμενικού Σώματος Μυκόνου και τη στήριξη του Δήμου Μυκόνου.

Ανοιχτός διάλογος για τον στρατηγικό σχεδιασμό

Η πρωτοβουλία ανέδειξε την ανάγκη για στρατηγικό σχεδιασμό σε τοπικό επίπεδο, με στόχο την πρόληψη και τον μετριασμό των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στα πολιτιστικά μνημεία. Η Μύκονος γίνεται σημείο αναφοράς για τη σύνδεση της επιστημονικής γνώσης με την τοπική δράση, ενισχύοντας τον δημόσιο διάλογο γύρω από την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Σκουπιδότοπος ο αρχαιολογικός χώρος του Κάστρου Μυκόνου- Απελπιστικές εικόνες εγκατάλειψης

 Απαράδεκτη εικόνα εγκατάλειψης ή καλύτερα σκουπιδότοπου έχει ο αρχαιολογικός χώρος στο Κάστρο Μυκόνου στην χώρα του νησιού. Στο πλέον πολυσύχναστο σημείο, δίπλα από την Παναγία Παραπορτιανή, ο αρχαιολογικός χώρος δείχνει να είναι στο έλεος κάθε μεθυσμένου και ασεβή, που αφοδεύει μέσα στο μνημείο.  Ντοκουμέντα της «βεβήλωσης» αποτελούν σπασμένα μπουκάλια και ποτήρια, τενεκεδάκια από αναψυκτικά, καφέδες αλλά και κόπρανα.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Ο αρχαιολογικός χώρος με τα κατάλοιπα του κάστρου παραδόθηκε στο κοινό  πέρυσι παρουσιάζοντας ταυτόχρονα την φωτογραφική έκθεση «Το Νησί που Μάγεψε τον Κόσμο- Η Μύκονος του 50’» του Αμερικανού φωτογράφου  Robert McCabe, συνδέοντας το απώτερο με το πιο πρόσφατο παρελθόν του νησιού. Τον χώρο αλλά και την έκθεση επισκέπτονται αρκετοί Έλληνες και ξένοι τουρίστες πρωινές και απογευματινές ώρες, με ώρες αιχμής την ώρα του ηλιοβασιλέματος, αλλά από ότι φαίνεται από το είδος των σκουπιδιών και τη νύχτα… 

Δυστυχώς  κάποιοι από τους επισκέπτες δεν έχουν συνείδηση της σημασίας του χώρου  και πιθανότατα το  βράδυ το μετατρέπουν σε μπαρ. Ο φωτογραφικός μας φακός κατέγραψε εικόνες ντροπής την Κυριακή και τη Δευτέρα, ημέρα του Αγίου Πνεύματος.

Πραγματικά είναι απορίας άξιον πως ένας τέτοιος σημαντικός χώρος έχει αφεθεί στην αχαλίνωτη διάθεση κάθε ανίδεου που νομίζει ότι μπορεί να συμπεριφέρεται μέσα σε έναν πολιτιστικό κοίτασμα λες και είναι σκουπιδότοπος. Είναι απότοκος αυτή η κατάσταση του υπερτουρισμού;  Μήπως της έλλειψης κουλτούρας σεβασμού του άλλου... Της κατάντιας ενός νησιού με μεγάλη ιστορία και Πολιτισμό σε "πάρκο αναψυχής" για ξέφρενα party animals;

Φυσικά και άλλα ερωτήματα αναδύονται: Γιατί την στιγμή που η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων κάνει τεράστιο έργο για την ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν έχει οριστεί ένας φύλακας για τον χώρο ή οι τοπικές αρχές δεν έχουν μεριμνήσει για την καθαριότητα του χώρου; Είναι λυπηρό που μια τέτοια προσπάθεια προβολής του αρχαιολογικού αποθέματος με μια έκθεση ενός σπουδαίου φωτογράφου και με μοναδικά ντοκουμέντα μιας άλλης εποχής του νησιού, εκμηδενίζεται από τα οργανωτικά κενά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι  οι διεθνείς συμβάσεις που έχουν ενσωματωθεί και στο εθνικό δίκαιο- Σύμβαση UNESCO (Μάλτας) για την αρχαιολογική κληρονομιά και Σύμβαση της Γρανάδας για την αρχιτεκτονική κληρονομιά)- αναφέρουν ότι είναι υποχρέωση της Πολιτείας όχι μόνο να μεριμνά για την ανάδειξη και να διευκολύνει την πρόσβαση του κοινού στα μνημεία αλλά και να φροντίζει για την καλή τους κατάσταση, ώστε να τα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές σύμφωνα με την αρχή της αειφορίας.

Monkey Business στην Μύκονο: Η έκθεση του Φάνη Γουλή στην Gallery Skoufa

 

 

Έξι πίθηκοι στην Μύκονο, όχι δεν είναι ανέκδοτο είναι μια εικαστική πρόκληση από τον Φάνη Γουλή και την Gallery Skoufa. Μια έκθεση έρχεται να ταράξει το νησί τον ανέμων αλλά και την περιέργειά μου… όταν άκουσα το τίτλο «Monkey Businnes» το μυαλό μου πήγε στη ταινία 12 πίθηκοι σε συμβολισμούς για την πανδημία αλλά και υπονοούμενα για τα party animals που συχνάζουν στο αρχοντικό νησί του Αιγαίου! Για καλή μου τύχη στον «τόπο του εγκλήματος» δηλαδή την έκθεση συνάντησα τον καλλιτέχνη που μου έλυσε όλες τις απορίες…

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Ο Φάνης Γουλής, ζωγράφος , αγιογράφος και εκπαιδευτικός,που έχει δείξει δείγματα γραφής εδώ και πολλές δεκαετίες, έχει ιντρικάγκαρει το ενδιαφέρον μου από την Art Athina πολύ προ της πανδημίας. Πρόκειται για ανήσυχο πνεύμα για αυτό διάλεξε μια αφήγηση με πρωταγωνιστή τους πιθήκους, ένα συγγενικό είδος με αυτό των ανθρώπων. Με θέα τους πίνακές του μου εξήγησε τον προβληματισμό του για την ανθρωπότητα, την πραγματική της εξέλιξη και τελικά πόσο πρωτόγονο είναι το ανθρώπινο είδος. Ναι και μην απορείτε για την επιλογή του ήρωα, καθώς οι πίθηκοι σύμφωνα με τους επιστήμονες δεν είναι απλά μακρινοί συγγενείς, αλλά ξαδέρφια μας. Και εάν το καλοσκεφτείτε ίσως από τύχη δεν κατάφεραν αυτοί να ηγεμονεύσουν σε αυτό τον πλανήτη!

Όσο για τους συνειρμούς μου από τις δικές μου κινηματογραφικές εμπειρίες ο κ. Γουλής μου επισήμανε ότι η μόνη κινηματογραφική σύνδεση είναι αυτή της Λούσυ μιας ταινίας με την Σκάρλετ Γιόχασον κατά την οποία η ηρωδιάς συναντά την χιμπατζή με το ίδιο όνομα. Η εν λόγω πρόγονός μας που κινούνταν στα δυο πόδια,  είναι γνωστή από ένα απολίθωμα στην Κοιλάδα της  Ουάς στην Αιθιοπία...

Χαζεύοντας τον ατμοσφαιρικό πίνακα ένιωθα πως η μικρή μαϊμού να με μαγνητίζει να είναι τόσο οικεία  η φυσιογνωμία της και αναλογιζόμουν πόσο διαφορετικούς  συνδυασμούς είχα κάνει και άλλους τόσους συνειρμούς στην προσπάθειά μου να αποκωδικοποιήσω τα έργα του κ. Γουλή παρατηρώντας  τις προανακοινώσεις της έκθεσης από την σελίδα το στο facebook. Γι’ αυτό ευγνωμονούμε τους καλλιτέχνες σκεφτόμουν κοιτάζοντας τους πίνακες γιατί μας συγκινούν, ξεκλειδώνουν  πύλες για ανεξερεύνητα μονοπάτια σκέψης.

Με το βλέμμα μου να «χαϊδεύει» έναν ακόμη τον πίνακα μεγάλων διαστάεων με τίτλο «Η αρπαγή» χάνομαι καθώς το κοιτώ και βυθίζομαι στην σκέψη: Αυτή τελικά διαφεντεύει, οι πίθηκοι την υπηρετούν , τι κρύβουν; Ο πίνακας αναδύει μια ηρεμία, μια νωχελικτόητα και μια σαγήνη. Η ομορφιά αναβλύζει…  και μου φέρνει στο νου τα λόγια του Έμερσον, δοκιμιογράφου και ποιητή «το πιο πολύτιμο πράγμα που μας διδάσκουν τα σπουδαία έργα είναι πώς να υποτάσσουμε τον αυθορμητισμό μας με παιχνιδιάρικη αδιαλλαξία». Η ομορφιά της Τέχνης δεν είναι αυτό που «πρέπει να σκεφτούμε» αλλά αυτό που αυθόρμητα αισθανόμαστε.

Ένα άλμα στην αγνότητα με βοήθησε να κάνω και το έργο τους « Ο τελευταίος μετανάστης» καθώς μια μικροσκοπική μαϊμού σε μια σχεδία  ξεβράζεται στην ακτή ξυπνώντας μνήμες από την ανθρωπιστική κρίση που έχει γνωρίζει η χώρα μας. Η δε «Μέριλιν και τα πρόβατα» οδήγησε τη σκέψη μου στην σαγήνη που αναδύει το sex symbol, στους γητευτές της μάζας κι στην χειραγώγησή της.   Η απόγνωση , η μοναξιά, η κενότητα , η καταστροφική ανθρώπινη ματαιοδοξία είναι πολλά από αυτά που πέρασαν από το μυαλό μου παρατηρώντας τους πίνακες «Ο βασιλιάς του τίποτα» και «ο φύλακας» και «ο νέον Θεός».

 Τελικά πόσο κοντά είμαστε στο πρωτόγονο ένστικτο; Η μνήμη με οδήγησε σε εκείνον τον καλλιτέχνη χιμπατζή, τα έργα, του οποίου μάλιστα πουλήθηκαν και ακριβά σε δημοπρασία: Ο Κόνγκο την δεκαετία του 50’ υπό την επίβλεψη του μελετητή συμπεριφοράς ζώων, καθηγητή Ντέσμοντ Μόρις, ζωγράφισε 400 έργα! Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Σαλβαντόρ Νταλί είχε πει  ότι «ταα έργα του χιμπατζή είναι απροσδόκητα ανθρώπινα, όπως τα έργα του Τζάκσον Πόλοκ είναι απολύτως ζωώδη».

 

 

Λαογραφικό Μουσείο Μυκόνου: Ένας αναξιοποίητος θησαυρός στο πιο τουριστικό νησί

 

Μια κιβωτό της τοπικής παράδοσης αποτελεί το Λαογραφικό Μουσείο Μυκόνου, καθώς διασώζει τις μνήμες και σημαντικές πληροφορίες για την υφαντουργία, την Ιστορία με σημαντικές προσωπικότητες, κοσμήματα της Μαρουλίνας, γκραβούρες και τεκμήρια της θαλασσινής ζωής των κατοίκων.

Ακόμη και το ίδιο το κτίριο, παλιό καραβοκυραίικο οίκημα, παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον καθώς στα θεμέλια του εντοπίστηκε μέρος του κάστρου της χώρας. Ωστόσο, το Μουσείο «ασθμαίνει» λόγω κακής συντήρησης τόσο του κτιρίου όσο και της πολυπληθούς συλλογής του.

Στις έξι αίθουσες  του εκτίθενται πολύτιμα στοιχεία του τοπικού πολιτισμού και εν γένει των Κυκλάδων, σημαντικά τεκμήρια της υφαντουργίας, της παραγωγής δαντέλας, υλικά πειστήρια της καθημερινής ζωής (συλλογές παλαιών επίπλων, βυζαντινών εικόνων, λαϊκών κεραμικών, παλιών αναμνηστικών πιάτων) αλλά και της ναυτικής παράδοσης (μοντέλα πλοίων). 

Άξιες αναφοράς είναι οι ιστορικές πληροφορίες για την ηρωίδα του Ελληνικής Επανάστασης, Μαντώ Μαυρογένους με εντυπωσιακές προσωπογραφίες και ένα πιστό αντίγραφο της πορφυρής φορεσιάς της. Σημειώνεται ότι  είναι σημαντική η απόπειρα ανάδειξης αυτής της προσωπικότητας καθώς δεν υπάρχει άλλος χώρος μνημόνευσης της πέρα μιας προτομής, αφού η κατοικία της λειτουργεί ως ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Ωστόσο, όλα τα αυτά τα σημαντικά στοιχεία χάνονται μέσα στην ποσότητα τους. Με εμφανή την απουσία μουσειολογικής μελέτης, o επισκέπτης-θεατής στερείται της δυνατότητας να παρακολουθήσει είτε μια αφήγηση είτε να εστιάσει την προσοχή του σε ένα σημείο. Τα πολλά ερεθίσματα αποσυντονίζουν τον επισκέπτη που το κτίριο είναι κακοδιατηρημένο ενώ είναι εμφανέστατη η έλλειψη μουσειολογικής μελέτης. 

Και ενώ θα μπορούσε το εν λόγω μουσείο να είναι πόλος έλξης για τους πολλούς τουρίστες του νησιού και πιθανότατα ενός άλλου είδους –πολιτισμικού τουρισμού- η διαχείρισή του παραμένει «παγωμένη» σε περασμένες δεκαετίες. 

Για την ιστορία του μουσείο δημιουργήθηκε με βάση το κοινωφελές ίδρυμα «Λαογραφική Συλλογή Μυκόνου» (1958) η οποία απλώνεται ότι εκτός του κεντρικού Μουσείου στο Κάστρο, στο Αγροτομουσείο – «Μύλος του Μπόνη» (είναι κλειστό) και το εντυπωσιακό «Σπίτι της Λένας». Ιδρυτής κι εμπνευστής, αλλά και μεγάλος δωρητής της «Λαογραφικής Συλλογής»  είναι ο Βασίλης Δ. Κυριαζόπουλος.

Δυστυχώς το παλιό διώροφο δίπλα στην περίφημη Παραπορτιανή, ένα από τα πιο τουριστικά σημεία του νησιού δείχνει εγκαταλελειμμένο και αφημένο στη φθορά της υγρασίας. Ένας αναστεναγμός και μια φράση «είναι κρίμα» βγαίνει από  το στόμα των περισσότερων επισκεπτών, καθώς στο νησί  εισρέουν πόροι  από τον τουρισμό αλλά δεν επενδύονται  στην συγκεκριμένη πολιτιστική πτυχή του τόπου.

 Ωστόσο, ως γνωστόν, και από την οπτική της «αξιοποίησης» τα λαογραφικά μουσεία μπορούν να προσελκύσουν άλλου είδους τουρισμό, πέρα αυτού του party animals τους εμπορικούς μήνες Ιούλιο και Αύγουστο. Η ανάδειξη του πολιτιστικού κεφαλαίου του νησιού θα μπορούσε να αποφέρει και οικονομικά στην τοπική κοινότητα, πέρα του κύρους και της προβολής της πολιτιστικής ταυτότητας, όταν οι «άνεμοι» του glamorous και των ξέφρενων parties κοπάζουν τον Σεπτέμβρη.

Το εν λόγω μουσείο θα μπορούσε να αποτελέσει case study για μια διπλωματική εργασία αλλά και πεδίο μελέτης για κάποιο πανεπιστημιακό τμήμα μουσειολογίας, καθώς αποτελεί πρόσφορο έδαφος για έρευνα. Με τον τρόπο αυτό οι φοιτητές θα προσφέρουν και μια αναπτυξιακή δίοδο στο μουσείο και μια ευκαιρία προβολής του άφθονου πολιτιστικού πλούτου της Μυκόνου.

Φασιανός και Segui απογειώνουν εικαστικά την Μύκονο!

Δύο κορυφαίοι ζωγράφοι συναντιούνται: Εικαστικό γεγονός διεθνούς βεληνεκούς αποτελεί η συνάντηση σε κοινή έκθεση στην Kapopoulos Fine Arts στη χώρα της Μυκόνου δύο κορυφαίων καλλιτεχνών, του Έλληνα Αλέκου Φασιανού με τον Αργεντίνο ομότεχνο του σημαντικό εκπρόσωπο της σύγχρονης τέχνης Antonio Segui. 

Η εικαστική αυτή συνάντηση κορυφής εγκαινιάζεται το Σάββατο 15 Ιουλίου παρουσία των δύο καλλιτεχνών.  

Μια φιλία, που γενήθηκε στο Παρίσι εκεί που ζει και να εργάζεται ο Antonio Segui και όπου επίσης έχει ζήσει και έχει παρουσιάσει εκθέσεις του ο Αλέκος Φασιανός, εξελίσσεται σε μια σημαντική καλλιτεχνική συνεργασία.  Ένα αόρατο νήμα

συνδέει τη ζωγραφική των δύο καλλιτεχνών, που παρουσιάζουν κατά κύριο λόγο ανθρωποκεντρικά έργα, τα οποία αντλούν τα θέματα τους από την καθημερινότητα της πόλης. 

Ο Antonio Segui δηλώνει μάλιστα ευτυχής που θα έρθει στην Ελλάδα και ειδικά στη Μύκονο για την έκθεση. Να σημειώσουμε ότι η έκθεση του Antonio Segui στη χώρα μας έρχεται λίγες μόνο μέρες μετά από τα εγκαίνια της μεγάλης κοινής του έκθεσης με τον Φερνάντο Μποτέρο, στις 20 Ιουνίου στην γκαλερί Opera της Νέας Υόρκης.

Μάλιστα ο Αλέκος Φασιανός γράφει σχετικά για τη συνάντηση του με τον Antonio Segui:

 «Καλώς ήρθες φίλε Segui στην Ελλάδα. Μου αρέσει η ζωγραφική σου. Είσαι κι εσύ ανθρωποκεντρικός. Ας ευχηθούμε να μας φωτίζει ο ήλιος της Μυκόνου, να μείνουμε οι ίδιοι…»

 Το έργο του Segui είναι γενικά σατιρικό και κάνει κριτική στην κοινωνία και την ανθρώπινη φύση. Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία δεν ήταν ανεπτυγμένη, ο καλλιτέχνης δημιούργησε ένα λεξιλόγιο το

οποίο τώρα διερευνάται από μια νέα γενιά καλλιτεχνών μέσα από κόμικς και Manga, όμως η οπτική του γλώσσα και τα κοινωνικά του σχόλια παραμένουν καυστικά, τόσο συμβολικά όσο και κυριολεκτικά.

Στην καριέρα του, ο Segui ανάπτυξε μια νέα οπτική για την αστική ζωή, δημιουργώντας

στο έργο του την ιδέα του ‘κάθε ανθρώπου’. Η κίνηση της πόλης, ο γρήγορος ρυθμός καθώς και οι άνθρωποι που ζουν εκεί είναι μερικά από τα στοιχεία που αποτελούν τον κόσμο που απεικονίζεται στους πίνακές του.

Πάντα σε δράση, οι μικρές φιγούρες κινούνται και προχωρούν μέσα στη φανταστική μητρόπολη που δημιουργεί ο Segui.

Ο Αλέκος Φασιανός αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αθήνας. Στη συνέχεια, το 1960 μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει λιθογραφία στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών.

Είναι μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Αθήνας και επίτιμο μέλος της Κρατικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Ρωσίας. Από το 2009 είναι μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Τέχνης. Το 1985 έγινε Ιππότης του Τάγματος των Τεχνών (βραβεύτηκε από τον Υπουργό της Γαλλίας Ζακ Λανγκ), από το 2010 είναι ο Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών (βραβεύτηκε από τον Υπουργό της Γαλλίας Φρανσουά

Μιτεράν), ενώ το 2013 ο Α. Φασιανός τιμήθηκε με το Προεδρικό Βραβείο της Γαλλικής Δημοκρατίας «Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής».

Η έκθεση των Αλέκου Φασιανού Antonio Sequi στην γκαλερί Kapopoulos Fine Arts εγκαινιάζεται στις 15  Ιουλίου 2017, ώρα 21.00  παρουσία των δύο καλλιτεχνών και θα διαρκέσει έως τις 26 Ιουλίου. 

Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: 11.00-15.00, 19.00-1.00. 

Kapopoulos Fine Arts: Ενόπλων Δυνάμεων 15, κεντρικό Ματογιάννι, Μύκονος, τηλ.  22890 27005.

Έργα του Αλέκου Φασιανού στην Μύκονο

Τι κάνουν οι  αεικίνητοι ποδηλάτες στο νησί των Ανέμων; Οι αμετανόητοι καπνιστές και τα υπέροχα ζευγάρια του Αλέκου Φασιανού θα συνοδεύουν τους επισκέπτες της Μυκόνου στις καλοκαιρινές του εξορμήσεις. Στην έκθεση του, εικαστικός Αλέκος Φασιανός παρουσιάζει χαρακτηριστικά έργα του, από τις πολύ δημοφιλείς σειρές με τους στην γκαλερί Kapopoulos Fine Arts, μετά από 7 χρόνια απουσίας.
 «Ο Φασιανός δεν διστάζει, µε τα ίδια πάντα αποτελέσματα, να χρησιμοποιήσει όλα τα υλικά και όλα τα είδη γραφικής ύλης, ακόμη δε, να υποστηρίξει το σχέδιο µε έγχρωμα κραγιόνια και ακουαρέλα...« αναφέρει η ειδικός, 

η δρ. Ιστορίας της Τέχνης, Νέλη Μισιρλή, στον κατάλογο της έκθεσης: «Φασιανός: Μυθολογίες του καθημερινού», που είχε πραγματοποιηθεί στην Εθνική Πινακοθήκη και στο Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, σημείωνε για τον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο.

Kapopoulos Fine Arts: Ενόπλων Δυνάμεων 15 - Ματογιάννι, Μύκονος, τηλ.: 22890 27005.