«Μήπως Είσαι ο Τύπος μου;» — Όταν η αγάπη δεν είναι μαθηματική εξίσωση

 

Στον κόσμο των ρομαντικών κομεντί, τα βλέμματα συναντιούνται σε καφέδες του Παρισιού και οι καρδιές χτυπούν με ρυθμό σεναριακής προβλεψιμότητας, η ταινία «Μήπως Είσαι ο Τύπος μου;» (Pas son genre) έρχεται να σπάσει τη φόρμα. Δεν είναι μια ιστορία για το πώς «οι αντίθετοι έλκονται» — είναι μια σπουδή πάνω στο πώς οι αντίθετοι συνυπάρχουν, πώς προσπαθούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον χωρίς να χαθούν στη μετάφραση της διαφορετικότητας.

 Σύνοψη

Ο Κλεμάν, ένας διανοούμενος φιλόσοφος από το Παρίσι, μετατίθεται στην επαρχιακή πόλη της Αρράς. Εκεί γνωρίζει την Τζενιφέρ, μια κομμώτρια με πάθος για τη ζωή, τη μουσική και τα ριάλιτι. Εκείνος ζει μέσα από βιβλία, εκείνη μέσα από συναισθήματα. Εκείνος αναλύει, εκείνη νιώθει. Η σχέση τους αρχίζει με δισταγμό, αλλά εξελίσσεται σε ένα τρυφερό και ταυτόχρονα επώδυνο ταξίδι προς την κατανόηση — ή την αποδοχή της αδυναμίας της.

 Ερμηνείες

Η Émilie Dequenne δίνει μια ερμηνεία που δεν παίζει ρόλο — είναι η Τζενιφέρ. Με βλέμμα που γελά και πονά ταυτόχρονα, με αυθεντικότητα που δεν ζητά έγκριση. Ο Loïc Corbery, στον ρόλο του Κλεμάν, είναι η ενσάρκωση της εσωτερικής σύγκρουσης: θέλει να αγαπήσει, αλλά δεν ξέρει πώς να αφήσει τον εαυτό του να παρασυρθεί. Μαζί, δημιουργούν μια χημεία που δεν βασίζεται στη σωματική έλξη, αλλά στην προσπάθεια να γεφυρωθεί το χάσμα.

 Νοήματα και θεματικές

• Η διαφορετικότητα ως πρόκληση: Η ταινία δεν ωραιοποιεί τις διαφορές. Τις δείχνει ως εμπόδια, αλλά και ως ευκαιρίες για εσωτερική εξέλιξη.

• Η αγάπη χωρίς εγχειρίδιο: Πώς ξέρουμε ότι αγαπάμε; Είναι η ζήλεια ένδειξη φροντίδας ή ανασφάλειας; Μπορούμε να αγαπήσουμε χωρίς να καταλάβουμε τον άλλον;

• Η αλήθεια και η προστασία: Μπορεί η απόκρυψη να είναι πράξη αγάπης; Ή μήπως είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε ευγένεια;

• Η συναισθηματική αυτοπροστασία: Πρέπει να μπαίνουμε στις σχέσεις με άμυνες; Ή να ρισκάρουμε πλήρως, ακόμα κι αν πληγωθούμε;

 Γιατί αξίζει να τη δείτε

Γιατί δεν είναι μια ταινία που θα σας πει τι είναι η αγάπη. Είναι μια ταινία που θα σας ρωτήσει. Θα σας φέρει αντιμέτωπους με τις δικές σας άμυνες, τις δικές σας προκαταλήψεις, τις δικές σας αλήθειες. Και ίσως, μέσα από την Τζενιφέρ και τον Κλεμάν, να δείτε κάτι από εσάς — ή κάτι που φοβάστε να γίνετε.

Δεν είναι μια ταινία για να περάσετε απλώς καλά. Είναι μια ταινία για να σκεφτείτε, να νιώσετε, να αμφισβητήσετε. Και αυτό, στον κόσμο του κινηματογράφου, είναι σπάνιο και πολύτιμο.

Όλοι αξίζουμε να στεκόμαστε ίσα στην αγάπη — Σκέψεις από την ταινία Rolling to You

 

 

 Πόσο συχνά τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζονται ως “αόρατα” στον ερωτικό χάρτη, ή ακόμη χειρότερα, ως εύκολα θύματα εκμετάλλευσης; Και είναι αλήθεια: η μοναξιά, η έλλειψη προσβασιμότητας, αλλά και τα κοινωνικά στερεότυπα κάνουν τις ανθρώπινες σχέσεις πολύ πιο δύσκολες για αυτούς τους ανθρώπους.Μια ταινία με έκανε να σκεφτώ πόσο εύκολα κρίνουμε, πόσο δύσκολα ακούμε. Και πόσο ανάγκη έχουμε να δούμε τον άλλον όχι ως “διαφορετικό”, αλλά ως άνθρωπο με επιθυμίες, όνειρα και δικαίωμα στην αγάπη.

 

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Συγκεκριμένα, παρακολούθησα στο ERTFLIX την ταινία Rolling to You (Tout le Monde Debout), μια ρομαντική κωμωδία με ανατροπές. Δεν περίμενα ότι θα με άγγιζε τόσο. Στην αρχή, ένιωσα ενόχληση. Ο πρωταγωνιστής, επιφανειακός και ναρκισσιστής, χρησιμοποιεί τις γυναίκες σαν κατακτήσεις—εφήμεροι «στόχοι» χωρίς αληθινή επαφή. Και ύστερα, όταν προσποιείται ότι έχει αναπηρία για να ρίξει μια ακόμα γυναίκα, το παιχνίδι αποκτά άλλη διάσταση. Ο θρασύτατος άνδρας προσποιείται ότι είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο για να κατακτήσει μια γυναίκα, αλλά τελικά γνωρίζει την αδελφή της, που είναι πραγματικά ανάπηρη—και εκεί αρχίζει η ανατροπή.

Όταν εμφανίζεται η Φλοράνς, μια  αξιόλογη γυναίκα που όντως ζει με αναπηρία, για πρώτη φορά βλέπει κάποιον να την προσεγγίζει δίχως προκατάληψη. Το βλέμμα του αλλάζει—γίνεται πιο ανθρώπινο. Τον ελκύει. Κι όμως, ενώ ξέρει πως αυτό που κάνει είναι ανήθικο, δεν βρίσκει τη δύναμη να της πει την αλήθεια.

Αυτή η λεπτή γραμμή μεταξύ σαγήνης και ψευδαίσθησης με προβλημάτισε βαθιά. Γιατί οι άνθρωποι με αναπηρία πολλές φορές βιώνουν την αόρατη διάκριση—όχι την απροκάλυπτη απόρριψη, αλλά αυτή που τους αφαιρεί δικαιώματα, συναισθήματα, ακόμη και το δικαίωμα στην επιθυμία. Στη σχέση. Στην αγάπη. Η ταινία έχει απήχηση στην Ευρώπη αφού έγινε και ιταλικό ριμέικ.

 

Έλλειμμα παιδείας, έλλειμμα σεβασμού

Η ταινία αγγίζει τη θεματική της αναπηρίας χωρίς ρητορική, οίκτο ή φοβία πολιτικής ορθότητας. Πρόκειται για μια ρομαντική, αλλά και καυστική κομεντί, που μιλά με χιούμορ και ευφυΐα για την εμμονή με την τελειότητα, τον φόβο της διαφορετικότητας και την ανάγκη αποδοχής του εαυτού.

Η ταινία αυτή είναι αφορμή για να αναρωτηθούμε: Πόσο πραγματικά εκπαιδευμένοι είμαστε ως κοινωνία να βλέπουμε τον Άνθρωπο πίσω από την αναπηρία; Η έλλειψη παιδείας και ενσυναίσθησης οδηγεί σε στερεότυπα, φόβο και αποστασιοποίηση. Ξεχνάμε συχνά πως όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι—ένα τροχαίο, μια ασθένεια, μια στιγμή μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Και όμως, αντί να χτίζουμε μια κοινωνία συμπερίληψης, χτίζουμε εμπόδια.

 

Ταινίες που αξίζει να δεις

Αν σε άγγιξε το Rolling to You, ίσως σε συγκινήσουν και οι παρακάτω ταινίες που προσεγγίζουν με ευαισθησία και δύναμη τη θεματική της αναπηρίας και των ανθρώπινων σχέσεων:

- The Sessions (2012): Ένας άντρας με πολιομυελίτιδα προσπαθεί να βιώσει τη σεξουαλικότητα με τη βοήθεια μιας θεραπεύτριας.

- My Left Foot (1989): Η αληθινή ιστορία του Κρίστι Μπράουν, που έμαθε να γράφει και να ζωγραφίζει με το μοναδικό άκρο που μπορούσε να κινήσει—το αριστερό του πόδι.

- Crip Camp (2020): Ντοκιμαντέρ για ένα καλοκαιρινό camp που έγινε το λίκνο του κινήματος για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στις ΗΠΑ.

- The Intouchables (2011): Η συγκινητική σχέση ενός τετραπληγικού άντρα με τον απρόβλεπτο φροντιστή του.

- CODA (2021): Μια έφηβη ακούουσα σε οικογένεια κωφών παλεύει ανάμεσα στο δικό της όνειρο και τις ανάγκες των δικών της.