Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοφία Δημοπούλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοφία Δημοπούλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2016

Σοφία Δημοπούλου: «Είμαι από αυτούς που βλέπουν “το ποτήρι μισογεμάτο”, γιατί έτσι παίρνω κουράγιο για να το γεμίσω ως επάνω!»



Η ζωή θέλει δράση, περιπέτεια, κυνήγι και θάρρος για να την κοιτάξεις στα μάτια. Θέλει γενναιότητα, τόλμη και τσαγανό για να την αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο, ιδίως όταν νιώθεις πιο αδύναμος από ποτέ. Θέλει να βγάζεις το σπαθί από το θηκάρι, όχι για να δώσεις άσκοπες μάχες, αλλά για να ξεριζώσεις κάθε είδους εμπόδιο που ξεπηδά ξαφνικά στο δρόμο σου σαν δράκος. Θέλει να τρέχεις με γρήγορες δρασκελιές ξωπίσω της για να την προλάβεις πριν σου φύγει, και την χάσεις για πάντα. Θέλει να την πιάνεις από το χέρι και να της ψιθυρίζεις όλα όσα θέλεις να κατακτήσεις, όλα όσα ονειρεύτηκες, ονειρεύεσαι και θα ονειρευτείς το κάθε πολύτιμο λεπτό της υπόλοιπης ζωής σου. Περπάτα κοντά της, μαζί της και πλάι της, και όχι κοιτάζοντάς την από “απέναντι”, σαν σκοτεινό φάντασμα του εαυτού της. Γιατί τότε γίνεται αμείλικτη…

 
…σκέψεις που πλημμυρίζουν το μυαλό μου, καθώς κλείνω και την τελευταία σελίδα του τέταρτου μυθιστορήματος της Σοφίας Δημοπούλου, το οποίο στάθηκε αφορμή για να τους δώσω μορφή, λόγο και υπόσταση. “Η ζωή απέναντι” δηλώνουν τα γράμματα που σχηματίζουν στο εξώφυλλο τον τίτλο του. Και απαιτείται ατσάλινη αντοχή για να κάνεις κάτι τέτοιο. Γιατί κάθε φορά που εμφανίζεται το “απέναντι”, το “μαζί” κάνει φτερά και οι συνέπειες είναι ισοπεδωτικές για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Διψάει, όμως για το “μαζί” η ζωή, και θέλει “να είσαι από αυτούς, που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, για να πάρεις κουράγιο να το γεμίσεις ως επάνω”, όπως μου δηλώνει η συγγραφέας στην μεταξύ μας κουβέντα. Και το κουβάρι αρχίζει σιγά-σιγά να ξετυλίγεται…

Συνέντευξη στη Βίκυ Καλοφωτιά

Ποια ήταν η καθοριστική ώθηση, που σας έκανε να “βάλετε πλώρη” για τη συγγραφή του τέταρτου κατά σειρά μυθιστορήματός σας, με τον τίτλο “Η ζωή απέναντι”;

Ήθελα να γράψω μια ιστορία για εκείνη την εποχή, της δεκαετίας του ’70, από την οποία και η ίδια έχω μνήμες και η οποία δεν έχει, πιστεύω, αξιοποιηθεί λογοτεχνικά. Δεν υπήρξε κάτι συγκεκριμένο που με ώθησε σ’ αυτό, μάλλον ήταν η ανάγκη μου να αναμοχλεύσω τις δικές μου αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο.  

Ένα σημαντικό σκέλος της πλοκής διαδραματίζεται κατά την περίοδο της Χούντας στην Ελλάδα. Το δημοκρατικό πολίτευμα “στραγγαλίζεται” από τη δικτατορία. Κρίνοντας από το τι επικρατεί στην πολιτική σκηνή στη χώρα μας εδώ και αρκετές δεκαετίες, μήπως συμβαίνει κάτι αντίστοιχο, με τρόπο συγκεκαλυμμένο;

Αν και δεν μπορούμε να συγκρίνουμε την περίοδο εκείνης της Χούντας με την σύγχρονη πολιτική και οικονομική κατάσταση, υπάρχουν εντούτοις αρκετές ομοιότητες. Οι άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι ούτε στη μια, ούτε στην άλλη περίπτωση. Στη Χούντα γιατί περιορίζονται οι ελευθερίες τους από το καθεστώς, στην τωρινή κατάσταση από την οικονομική δυσπραγία που τους περιορίζει τη δυνατότητα κίνησης, εργασίας, ακόμα και μόρφωσης. Βιώνουμε κατά κάποιο τρόπο μια οικονομική δικτατορία. Κι αυτό δεν είναι μια φυσιολογική κατάσταση για τους πολίτες, αφού περιορίζονται και πάλι ατομικά τους και αναφαίρετα δικαιώματα. 

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στην ιστορία των χάρτινων ηρώων σας, και ως ποιο σημείο νιώθετε ότι ταυτίζεστε με δυο από τους βασικούς χαρακτήρες, τη Δάφνη και την Άννα;

Πέρα από αναμνήσεις δικές μου που ενσωματώθηκαν, αναμνήσεις από τον τρόπο που ζούσαμε τότε, δεν υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία. Κάποια από τα γεγονότα είναι πραγματικά –και δεν εννοώ τα ιστορικά γεγονότα, αλλά τα περιστατικά που συνέβησαν πίσω από την επίσημη Ιστορία–, τα περισσότερα όμως είναι φανταστικά. Παρ’ όλ’ αυτά, πρέπει να πω πως η μικρή ηρωίδα που αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο κομμάτια της ιστορίας, η Δάφνη, έχει τη δική μου ηλικία και τη δική μου ψυχοσύνθεση και είναι η φωνή μου μέσα στο βιβλίο. Είναι σαν να ξαναζώ το παρελθόν μέσα από τη δική της ζωή.

 
Έχετε αναφέρει ότι τα επιγράμματα που ανοίγουν το κάθε κεφάλαιο, είναι από το “Μικρό Ναυτίλο” του Οδυσσέα Ελύτη, και ότι “κάθε του λέξη γίνεται βάρκα για να πλεύσουμε προς τις δυσεύρετες κόχες μιας οδύνης που αξιώνει αισιοδοξία…”. Αλήθεια, κατά πόσο ανήκετε στους ανθρώπους εκείνους, που βλέπουν το “ποτήρι μισογεμάτο”; 

Είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος· πολλές φορές αυτή η θετική στάση απέναντι στις δυσκολίες με έχει διασώσει. Ναι, είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που βλέπουν “το ποτήρι μισογεμάτο”, γιατί έτσι παίρνω κουράγιο για να το γεμίσω ως επάνω. Πιστεύω και προσδοκώ το καλύτερο, προετοιμάζοντας τον εαυτό μου και για το χειρότερο, ξορκίζοντάς το.   

Όταν βάλατε και την τελευταία τελεία στο εν λόγω βιβλίο, ποια συναισθήματα υπερτέρησαν μέσα σας, και ποια θα επιθυμούσατε να αφυπνιστούν στους αναγνώστες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, στις σελίδες του;

Όταν τελείωσα το βιβλίο, είχα την αίσθηση πως είχα ονειρευτεί την παιδική μου ηλικία. Είχα μια γλυκόπικρη γεύση από εκείνη τη δύσκολη εποχή που για εμένα όμως ήταν τα πιο ξέγνοιαστα χρόνια της ζωής μου. Δεν ήθελα να αφυπνίσω κανέναν μ’ αυτό το βιβλίο, όπως και με κάθε βιβλίο που γράφω, ούτε να διδάξω τον αναγνώστη Ιστορία. Τις δικές μου συναισθηματικές αποσκευές θέλησα να ακουμπήσω για να μην με βαραίνουν και παράλληλα και τις μνήμες μου. Για να μην ξεχάσουμε το παρελθόν, πρώτα εγώ κι έπειτα οι άλλοι. Γιατί τότε κινδυνεύουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη ή ακόμα χειρότερα, να συμβιβαστούμε με τα λάθη των άλλων και να τα  υιοθετήσουμε.  

 
Οικογενειακά μυστικά έρχονται στο φως και αλλάζουν τη ροή των γεγονότων. Πόσο απέχει το συναίσθημα του πανικού από εκείνο της ψυχραιμίας, προκειμένου να διαχειριστεί κανείς αποτελεσματικά και με σύνεση, μια δύσκολη κατάσταση;

Καθένας στις δύσκολες καταστάσεις αντιδρά διαφορετικά. Όλα τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα, αρκεί να μην επηρεάζουν την τελική δράση. Ο πανικός είναι το πρωταρχικό συναίσθημα που οφείλεται στα αρχέγονα ένστικτά μας, είναι δύσκολο να τον αποφύγουμε. Το ζητούμενο είναι να δώσει γρήγορα τη σκυτάλη στην ψυχραιμία και τη λογική για να μπορέσει να διαχειριστεί κάποιος σωστά μια κρίση. Η απόσταση από τη μια ως την άλλη πλευρά εξαρτάται από το χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου και από την εμπειρία του σε αντίστοιχα γεγονότα. Εντέλει όμως, όλα περνούν, ακόμα και τα πιο δύσκολα.   

Μετατρέποντας τον τίτλο του βιβλίου σε αλληγορία, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι σήμερα αυτός που παρακολουθεί τη ζωή μας από απέναντι, είναι η συνείδησή μας, που μας ζητά εξηγήσεις, γιατί δεν διεκδικούμε αποφασιστικά τα όνειρά μας πίσω;

Η Ζωή, η απέναντι γειτόνισσα, δεν είναι απλά μια γυναίκα που παρακολουθεί τους πάντες πίσω από ένα παράθυρο. Είναι και η ίδια η ζωή ως βίωμα που κάποια στιγμή παρεμβαίνει ως ελεγκτικός μηχανισμός που κατευθύνεται από το άγνωστο και απαιτεί δικαιοσύνη και ευταξία, αλλάζοντας τη ροή των πραγμάτων. Για άλλους αυτό λέγεται συνείδηση, για άλλους θεία παρέμβαση, για άλλους συμπαντικός νόμος. Όπως και να το πει κανείς, σημασία έχει η απόφαση να ζούμε συνειδητά τη ζωή μας, ακολουθώντας καθένας τα όνειρά του. 

 
Η ζωή είναι αυτή που έχει την τελευταία λέξη ή τελικά έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τα σχέδιά της για εμάς, με κατάλληλα οργανωμένες και στοχευμένες ενέργειες εκ μέρους μας;

Η ζωή είναι αφηρημένη έννοια και δεν μπορεί να υφίσταται δίχως ένα σύνολο κανόνων που τη διέπουν. Φυσικοί και βιολογικοί κανόνες σε γενικότερο επίπεδο, ηθικοί και κοινωνικοί σε ανθρώπινο επίπεδο. Όταν θεωρούμε πως η ζωή έχει για εμάς σχέδιο, αφήνουμε την προσωπική μας εξέλιξη στο τυχαίο ή σε ένα συνδυασμό αφηρημένων πραγμάτων, αποφεύγοντας να πάρουμε το τιμόνι εμείς και να οδηγήσουμε το σκαρί του βίου μας εκεί που ονειρευόμαστε. Αυτό ακριβώς υποδηλώνω με την επιλογή των επιγραμμάτων από το “Μικρό Ναυτίλο” του Οδυσσέα Ελύτη, πως πρέπει να γίνουμε ναυτίλοι της δικής μας ζωής, πλέοντας σταθερά προς τον προορισμό μας.

Η δική μας βούληση μπορεί να αλλάξει ή να περιορίσει το τυχαίο και να καθορίσει το μέλλον μας. Το ζητούμενο, λοιπόν είναι να ισορροπούμε το τυχαίο με την δυνατότητα που μας δίνει η φύση να ελέγξουμε τη ζωή μας. Βιώνοντας ενεργητικά τη ζωή, αλλά με ευελιξία και προσαρμοστικότητα, χαράζουμε εμείς την πορεία μας, χωρίς να αφηνόμαστε παθητικά στα γεγονότα και καθορίζοντας οι ίδιοι τη “μοίρα” μας.

“…να που ο φόβος είχε γίνει καθημερινός του σύντροφος. Περπατούσε, έτρωγε, κοιμόταν και παντού τον κυνηγούσε…”, διαβάζουμε σε κάποιο σημείο. Αρκετές φορές ο φόβος είναι δημιούργημα των σκέψεών μας. Ένας “λύκος”, που μας κρατάει μακριά από όσα πραγματικά επιθυμούμε. Γιατί, λοιπόν επιμένουμε να τον “τροφοδοτούμε”; 

Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, ο φόβος είναι ένστικτο καταγεγραμμένο στα γονίδιά μας. Οι άνθρωποι ενστικτωδώς φοβόμαστε οτιδήποτε έχει την τάση να μας κινεί από μια θέση ή μια κατάσταση που έχουμε συνηθίσει. Αυτό εκφράζεται πολλές φορές με συντηρητισμό. Ο φόβος για κάτι άγνωστο ή διαφορετικό μας παραλύει, μας κάνει ανεκτικούς σε καταστάσεις ή συμπεριφορές με τις οποίες δεν συμφωνούμε, μας κρατά πίσω. Είναι χρέος μας, απέναντι στο φόβο να αντιτάσσουμε τη δύναμη της θέλησης που μας χαρακτηρίζει ως όντα.

Έχετε ήδη ανακαλύψει το ερέθισμα και το θέμα που θα σας απασχολήσει στο επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Έχω ήδη ξεκινήσει ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στην Αθήνα της εποχής της “Μπελ Επόκ”. Για την ώρα, είμαι στη φάση της έρευνας περισσότερο, παρά της συγγραφής. Έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου να διανύσω, γνωρίζοντας πάνω κάτω τη διαδρομή, όχι όμως και τον τελικό προορισμό μου. 



*Το βιβλίο της Σοφίας Δημοπούλου, με τον τίτλο “Η ζωή απέναντι”, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Προφίλ:

H Σοφία Δημοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, η καταγωγή της όμως είναι από τα Λουσικά, ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό. Εργάστηκε ως μηχανικός στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. 

Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: “Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει” (2012), “Άλμα θα πει ψυχή” (2013) και “Σε σωστή ώρα νυχτώνει” (2014).

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014

Σοφία Δημοπούλου: “Οι δυσκολίες της ζωής είναι ένα κίνητρο να ξεδιπλώσουμε το δυναμικό μας”



Λένε ότι η ζωή έχει τα δικά της σχέδια και το καθετί συμβαίνει στην κατάλληλη στιγμή. Ένα κεφάλαιο κλείνει, ένα καινούριο ξεκινά. Άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας και μένουν μέχρι το τέλος και άλλοι αποχωρούν πριν καν αφήσουν σε αυτήν τα ίχνη τους. Πάντοτε “νυχτώνει σε σωστή ώρα”, όπως είναι και ο τίτλος ενός βιβλίου που ήρθε ακριβώς τη στιγμή που έχουμε περισσότερο ανάγκη από ποτέ να ξαναθυμηθούμε την ομορφιά της ζωής, την αξία των συναισθημάτων και “αντλώντας διδάγματα από το παρελθόν να εξελιχθούμε επιτέλους γραμμικά προς τα εμπρός”, όπως μας τονίζει και η συγγραφέας του, Σοφία Δημοπούλου. Και η ώρα αυτή δεν θα αργήσει να έρθει. Για την ακρίβεια βρίσκεται ήδη σε απόσταση αναπνοής. Γιατί μετά το σκοτάδι ακολουθεί πάντοτε το φως. Η μέρα διαδέχεται τη νύχτα. Και όπως η νύχτα απλώνει το πέπλο της τη σωστή ώρα, έτσι και ο ήλιος ανατέλλει πάντοτε στη σωστή στιγμή. Ούτε λεπτό αργότερα…

Συνέντευξη στη Βίκυ Καλοφωτιά

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για να δώσετε μέσα από την πένα σας, ζωή, στους χάρτινους ήρωες που εμφανίζονται στο βιβλίο σας “Σε σωστή ώρα νυχτώνει”;

Η ιδέα ξεκίνησε, όταν ήρθαν στα χέρια μου γράμματα και έγγραφα από το οικογενειακό αρχείο, μέσα από τα οποία έμαθα την ιστορία της οικογένειάς μου, αλλά και κομμάτια της
Ιστορίας της Ελλάδας που αγνοούσα μέχρι τότε.  Ήθελα να πω μια ιστορία βγαλμένη από τις μαρτυρίες ανθρώπων εκείνης της εποχής και να μεταδώσω τα συναισθήματα που μου γέννησε η ανάγνωση της παλιάς αυτής αλληλογραφίας. Ασφαλώς έπαιξαν ρόλο και οι μνήμες μου, οι εικόνες, η ντοπιολαλιά, οι ήχοι που είχα στο νου μου, που σχεδόν μου υπαγόρευσαν αυτή την ιστορία. Στη συνέχεια πρόσθεσα και αρκετά ιστορικά στοιχεία και πρόσωπα και βγήκε το μυθιστόρημα με τη μορφή που εκδόθηκε.

Από ποιο στοιχείο ορμώμενη επιλέξατε την πόλη της Πάτρας για να ξετυλιχθεί η ιστορία της Χρυσάνθης Καραμάνου, της Μυγδαλιάς και των υπολοίπων χαρακτήρων;

Η Μυγδαλιά ήταν υπαρκτό πρόσωπο που έζησε σε ένα χωριό μερικά χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα. Την ιστορία της λοιπόν ήθελα να την εντάξω στο πραγματικό της τοπικό πλαίσιο, όχι μόνο για να είμαι συνεπής ως προς την ιστορία της, αλλά και γιατί ήθελα να ξαναθυμίσω ή να κάνω γνωστό το ένδοξο παρελθόν αυτής της πόλης. Η Πάτρα του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα ήταν μια πλούσια πόλη με έντονη κοινωνικοπολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα. Αυτή τη δραστηριότητα ήθελα με κάποιον τρόπο να αποτυπώσω.

Στις σελίδες του βιβλίου παρακολουθούμε μέσα από τις ιστορίες δύο γυναικών, τη δύναμη και το ψυχικό σθένος που επιδεικνύουν προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες της ζωής. Από πού, αλήθεια αντλεί η γυναικεία μας φύση τόσα αποθέματα δύναμης;

Νομίζω πως η ψυχική δύναμη και αντοχή μιας γυναίκας προέρχεται από τον ιδιαίτερο μηχανισμό που έχει σαν ανθρώπινο ον, να κατανοεί τις ανάγκες των άλλων, να συνδέεται ψυχικά μαζί τους, να νοιώθει οικειότητα και αυθεντικά συναισθήματα που δεν φοβάται να τα εκφράσει. Η φύση έχει προικίσει κάθε γυναίκα με μία εσωτερική φωνή που την ωθεί να εκμεταλλεύεται όλο το δυναμικό της, προκειμένου να σχεδιάσει ένα σύμπαν αρμονικό για τον εαυτό της και για τους άλλους. Είμαστε κυρίως όντα της προσφοράς και αυτή η δυνατότητα και η επιθυμία μας δίνει δύναμη.


Μέσα από τη γραπτή σας κατάθεση γινόμαστε μάρτυρες μιας οικονομικής και πολιτικής παρακμής που σηματοδοτεί το τέλος της εποχής της ευμάρειας. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στη χώρα μας και σήμερα;

Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται. Η οικονομική κρίση, οι πτωχεύσεις, η πολιτική και κοινωνική παρακμή, ήταν θέματα που απασχολούσαν και τότε, όπως και τώρα τον κόσμο. Μάλιστα τότε, το 1893, είχαμε και την πτώχευση της Ελλάδας. Το ζητούμενο είναι να αντλήσουμε διδάγματα από εκείνο το παρελθόν για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της οικονομικής κρίσης και τα πράγματα να εξελιχθούν επιτέλους γραμμικά προς τα εμπρός.

“Μια αλυσίδα η ζωή, κρίκο κρίκο ερχόταν προς το μέρος τους. Μα είναι φορές που η αλυσίδα κόβεται στα δύο. Και πρέπει να σκύψεις και να βρεις τη δύναμη να ενώσεις τα κομμάτια, να πάει η ζωή παρακάτω…”, διαβάζουμε. Με ποιον τρόπο καθίσταται αυτό εφικτό, όταν όλα γύρω δείχνουν να καταρρέουν;

Με έναν και μόνο τρόπο· με πίστη στην αξία της ίδιας της ζωής. Πρέπει να πιστέψουμε πως
όλα, και τα καλά και τα δύσκολα, είναι μέρος της εξέλιξής μας. Δεν εννοώ πως πρέπει να δεχόμαστε το καθετί μοιρολατρικά, το αντίθετο. Εννοώ πως πρέπει να αποδεχόμαστε τις δυσκολίες της ζωής σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μας, σαν ένα κίνητρο για να ξεδιπλώσουμε το δυναμικό μας, τα ταλέντα μας και την ψυχική μας δύναμη.

Υπάρχει πίσω από τις λέξεις κάποιο “κοινό νήμα” που ενώνει τις ιστορίες όλων των χαρακτήρων του βιβλίου σας;

Το “κοινό νήμα” είναι η ίδια η ιστορία της Ελλάδας.  Η δράση του κάθε ήρωα του βιβλίου εξαρτάται πολύ από την πολιτική και την οικονομική κατάσταση, του επιβάλλεται σχεδόν από αυτήν. Οι ήρωες άλλοτε κάνουν επιτυχημένες και άλλοτε αποτυχημένες επιλογές, ακριβώς γιατί το ιστορικό πλαίσιο καθορίζει τις πράξεις τους.  

“Ο άνθρωπος πρέπει να συμβιβάζεται με τη μοίρα του, να μην κοιτά πιο ψηλά απ’όσο μπορεί το βλέμμα του ν’αντέξει…”, μονολογεί ένας από τους κεντρικούς ήρωες, ο Γιάννης. Υπάρχει άραγε τρόπος να ανατρέψει κανείς τη μοίρα του ή όλα είναι προδιαγεγραμμένα όποιες κι αν είναι οι ενέργειές μας;

Δεν πιστεύω στη Μοίρα και στην προδιαγεγραμμένη πορεία μας στη ζωή. Τα πάντα καθορίζονται από τη δική μας βούληση, τη σκέψη μας και τη στάση μας απέναντι στη ζωή και στα ζητήματα που ανακύπτουν. Ο Γιάννης του βιβλίου λέει την παραπάνω φράση σε μια στιγμή απόγνωσης, η στάση του όμως απέναντι στις δυσκολίες που του εμφανίζονται και η πίστη του στη ζωή και τον εαυτό του, τον βοηθούν να αντλήσει δύναμη και να προχωρήσει. Για μένα το παν είναι να κατανοήσει καθένας τις απέραντες δυνατότητες που έχει σαν κομμάτι του σύμπαντος.

Τελικά στη ζωή, “νυχτώνει πάντοτε σε σωστή ώρα” ή χρειάζεται να προκαλούμε την τύχη μας και από μόνοι μας;

Η φράση “Σε σωστή ώρα νυχτώνει”, υποδηλώνει πως όταν φτάνει το τέλος μια ιστορίας και κλείνει ο κύκλος της, πρέπει καθένας να έχει ζήσει τη ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της, ώστε η ώρα της δύσης, δηλαδή η ώρα των απολογισμών, να μην φαίνεται άκαιρη. Επομένως, οι
προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων πρέπει να κλείνουν, όταν οι ίδιοι έχουμε αποφασίσει να τις κλείσουμε στη σωστή τους ώρα και άρα έχουμε παλέψει γι’αυτό. Υπάρχουν όμως και ιστορίες που η ίδια η ζωή αποφασίζει να τις κλείσει, ίσως γιατί εμείς αφεθήκαμε στην σοφή της γνώση. Κι αυτή επίσης είναι σωστή και δίκαιη ώρα για μας. 

Έχετε ήδη συλλάβει την ιδέα για το επόμενό σας μυθιστόρημα;

Έχω ήδη ξεκινήσει ένα καινούριο βιβλίο. Είναι ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα με φόντο τη δεκαετία του ’70, μια εποχή δύσκολη πολιτικά για την Ελλάδα. Ακόμα όμως είμαι σε αρχικό στάδιο συγγραφής κι έχω ακόμη πολύ δρόμο.



*Το βιβλίο της Σοφίας Δημοπούλου “Σε σωστή ώρα νυχτώνει” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Παρακολουθείστε στο ακόλουθο βίντεο, απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου, στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείου, το καλοκαίρι του 2014: