“Μαράν Αθά” επί σκηνής και η ψυχή θυμάται…

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Αχνά διαγράφεται το περίγραμμα από το σκουρόχρωμο ράσο. Αχνά σαν τη ζωή του που σβήνει και ξεθωριάζει σε κάθε χτύπημα του ρολογιού. Κάθε χτύπος και μια εικόνα που περνάει αστραπιαία από το μυαλό του και τρέχει να κρυφτεί για να γλιτώσει από την ανάσα του θανάτου. Παγερή καθώς πλησιάζει ολοένα και περισσότερο. Έρχεται για να γραφτεί ο επίλογος της ύπαρξής του. Μοναχός είναι. Ενενήντα ετών. Και θυμάται. Τον εαυτό του παιδί. Τα όνειρα.Τα πολλά και μεγάλα όνειρα, από εκείνα που θες μια ολόκληρη ζωή για να τα πραγματοποιήσεις.Τα κιτάπια που η μοίρα προόριζε για την αφεντιά του.Τις μαύρες σελίδες.Τις λευκές ημέρες που έτρεχε ανέμελα στις βουνοκορφές. Πριν σωπάσει για εξήντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Όσα χρειάστηκε για να αποφασίσει να δώσει ξανά βήμα στη λαλιά του. Να μολογήσει. Να αποκαλύψει. Να διασώσει. Να εξομολογηθεί. Στον εαυτό του, στο Θεό, στη ζωή την ίδια, σε εκείνη…

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Δήμος Αβδελιώδης.

Θυμάται. Θυμάται τον έρωτα που του χτύπησε την πόρτα στο πιο απρόσμενο μέρος. Εκεί, σε ένα απόμακρο χωριό της Θεσσαλίας όπου η μοίρα τον έσμιξε με τη Σεβαστή. Τη Σεβαστή του. Αυτήν για την οποία τόλμησε να παραβιάσει κανόνες και να τα βάλει με θεούς και δαίμονες. Κι ας του κόστισε ακριβά. Ας προκάλεσε το μένος του δεσπότη. Ας πήρε τους δρόμους σαν κυνηγημένος. Ας έχασε τον ύπνο του, τη γαλήνη του, τη δροσοσταλιά της νιότης, τη φωνή του. Γιατί τι νόημα έχουν όλα αυτά αν δεν έχεις με το μέρος σου εκείνη που διαχρονικά κινεί τα νήματα; Εκείνη. Την αγάπη. 

“Ο φόβος πρέπει να χαθεί για να μιλήσει η αγάπη…”. 

Κι εκείνος το προσπάθησε. Αλήθεια, το προσπάθησε πολύ να παλέψει για να ανέβει η αγάπη στο βάθρο του νικητή. Αλλά δεν τα κατάφερε. Λύγισε την τελευταία στιγμή. Λύγισε και το πλήρωσε για όλη του τη ζωή κουβαλώντας το τεράστιο βάρος της μέσα του. Ακροβάτης ανάμεσα σε δυο κόσμους. Την επιθυμία  και τον έρωτα. Την εκκλησία και τον όρκο υποταγής σε αυτήν και τους περιορισμούς της. Τους περιορισμούς όπου δεν υπάρχει χώρος για καμία Σεβαστή και ερωτικό χάδι παρά μόνο για νηστεία και προσευχή. Και η φράση “Μαράν Αθά” να καραδοκεί να κάνει πράξη την…απειλή που φέρνει μαζί της. “Ο Κύριος είναι κοντά, έτοιμος να σε τιμωρήσει για τις πράξεις σου…”. 

“Βαστούσα ώρα την απαλάμη μου ανοιχτή, κι ήταν ωσάν να έψαχτα να βρω εκεί απάνου, την ψυχή να κάθεται σαν πεταλούδα. Πήγα εις την βρύση και την έπλυνα να πετάξει λεύτερη η ψυχούλα, καθαρή, στα πράσινα λιβάδια…”.

 

Λεύτερη να πετάξει η ψυχή για ταξίδια μακρινά. Εκεί όπου κατοικούν τα όνειρα, τα αληθινά και μεγάλα, και υφαίνονται με θάρρος και υπομονή, διαδρομές και μονοπάτια που καταλήγουν σε ξέφωτα. Εκεί όπου ανθίζει η γη σαν οι γυναίκες γεννούν καρπούς μεγάλων ερώτων και ο πόνος ξεθωριάζει μπροστά στο θαύμα. Εκεί όπου τον πρώτο λόγο έχει το πάθος, και ο εφιάλτης μετατρέπεται μονομιάς σε ευλογία. Γάργαρα τρέχουν τα νερά υμνώντας τον άνδρα που τολμάει, τη γυναίκα που κάνει την υπέρβαση, τον νέο ανθό που ξεκινάει το ταξίδι για να βρει τον εαυτό του, τα “υλικά” από τα οποία είναι πλασμένος, και την κορυφή που έχει έρθει για να κατακτήσει στη ζωή. Όχι μία αλλά πολλές κορυφές. Τόσες, όσες χρειάζεται για να μάθει να κυνηγάει το άπιαστο και το αληθινό. Να συνεχίζει και να χαράζει νέες πορείες ακόμη κι όταν φαίνεται ότι μπροστά του ορθώνονται εμπόδια. Να τα ξεπερνάει. Γιατί δεν υπάρχουν εμπόδια για εκείνον που ξεκινά έχοντας κάνει σημαία το σύνθημα “Ή το Όλον ή τίποτις!”.

Η Γιασεμί Κηλαηδόνη στο ρόλο του ενενηντάχρονου μοναχού.

 

Λίγο πριν την αυλαία. Μια ανάσα από το τελικό χειροκρότημα του θριάμβου. Τα φώτα σβήνουν κι εκείνος κείτεται στο έδαφος, κουλουριασμένος σαν μωρό μέσα στη μήτρα, οι αναμνήσεις συνωστίζονται δίπλα του περνώντας από μπροστά του σαν οπτασίες, πολύτιμα δάκρυα κυλούν από τα γέρικα μάτια του, η αγάπη του δεν μένει πια εδώ, κι εκείνος σε λίγο θα πάει επιτέλους να τη συναντήσει. Το ράσο του τυλίγεται γύρω από το σώμα του, λες και θέλει να τον προστατεύσει, ένα βήμα πριν διασχίσει το σκοτεινό τούνελ που θα τον οδηγήσει απέναντι. Στην άλλη όχθη. “Σεβαστή μου..!”, ακούγεται ψιθυριστά από τα χείλη του, που ζητούν έστω και αυτήν την ύστατη στιγμή, συγχώρεση από έναν έρωτα που έμεινε στη μέση…

Κι εκείνη τη στιγμή, έτσι όπως τα φύλλα των δέντρων θροΐζουν, σαν να ακούγεται μια φωνή να σκορπάει παντού την αρχέγονη γνώση.

“Μην ομιλείς, μη σκιάζεσαι,

Ό,τι είναι να γένει, θα γένει…”.

*Το άρθρο γράφτηκε μετά την παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης “Μαράν Αθά” που ανεβαίνει για 5^ο χρόνο.

Πληροφορίες:

Το κείμενο της παράστασης βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Θωμά Ψύρρα. 

Θεατρική διασκευή – σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης

Ηθοποιός: Γιασεμί Κηλαηδόνη

Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης

Σκηνικά – κοστούμια: Μαρία Πασσαλή

Διάρκεια παράστασης: 150΄ (με διάλειμμα)

Παραγωγή: Θέατρο “Μεταξουργείο” (Ακαδήμου 14, Αθήνα).

Μίλτος Πασχαλίδης: “Ο μόνος τρόπος να πετύχουμε το εφικτό, είναι να κυνηγάμε το άπιαστο”

Συνέντευξη στη Βίκυ Καλοφωτιά

Τσαλακωμένα χαρτιά πεταμένα άτσαλα, δεξιά κι αριστερά. Στην επιφάνεια του σκονισμένου γραφείου, στο πάτωμα, δίπλα στη λάμπα που φωτίζει αχνά τις λέξεις τις οποίες απεγνωσμένα προσπαθώ τις τελευταίες τρεις ώρες να μεταφέρω στο λευκό, διαδικτυακό χαρτί. Σκέψεις που πασχίζουν με νύχια και με δόντια να βρουν την έξοδο από το λαβύρινθο του μυαλού, της ψυχής, των εδώ και καιρό παρατημένων ονείρων που διεκδικούν μανιωδώς το δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία.

«…να αφήνεις τη στεριά, πάνω στο νερό δεμένος και να φτάνεις πιο μακριά απ’αυτό που’σαι φτιαγμένος…», πλημμυρίζουν το σκοτεινό δωμάτιο οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου που αποκτούν σώμα, μορφή και υπόσταση μέσα από τη φωνή ενός ανθρώπου που αφήνει εδώ και χρόνια την ξεχωριστή του σφραγίδα. Στη μουσική, στις λέξεις των βιβλίων του, στο τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει, στην άποψή του που δεν διστάζει να εκφράσει χωρίς “ίχνος μακιγιάζ” έστω κι αν αυτή χτυπάει με ορμή πάνω στην πεπατημένη όπως το αφρισμένο κύμα στα βράχια. 

Ο Μίλτος Πασχαλίδης. Που στην ερώτησή μου αν έχουμε σήμερα τα κότσια και την αντοχή να υπερβαίνουμε εαυτόν και να διεκδικούμε τα όνειρά μας έστω κι αν αυτά μοιάζουν άπιαστα, δεν διστάζει να μου απαντήσει πως «ο μόνος τρόπος να πετύχουμε το εφικτό, είναι να κυνηγάμε το άπιαστο». Το αλλοτινό παιδί που μεγάλωσε με στόχους και φιλοδοξίες στις γειτονιές της Καλαμάτας μαθαίνοντας να μην το βάζει κάτω και να συνεχίζει ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν μάταια, δύσβατα κι απροσπέλαστα. Κυρίως τότε είναι που οφείλεις στον εαυτό σου να επιστρατεύεις το πείσμα και να «γκρεμίζεις πόρτες κλειστές, με την υπομονή σου, την επιμονή, τη στάση σου, τον τρόπο σου», όπως είχε δηλώσει ανεπιφύλακτα πριν από κάποια χρόνια, και όπως αποφασιστικά μου συμπληρώνει σήμερα υποστηρίζοντας ότι «το πείσμα είναι σημαντικό αλλά η επιμονή περισσότερο. Και η τύχη, με την έννοια ότι αν και τίποτα δεν μου χαρίστηκε, τίποτα δεν πήγε και τόσο στραβά που να μην ισιώνει».

“Υπάρχει άραγε κάποιο όνειρο που δεν πραγματοποίησε μέχρι αυτή τη στιγμή;”, τον ρωτάω αμέσως μετά, και εκείνος σπεύδει να μου εκμυστηρευτεί πως “τα όνειρά μου- δυστυχώς ή ευτυχώς- ήταν πάντα μικρά. Είχα μικρά όνειρα και τα πέτυχα σχετικά νωρίς”. 

Και τι είναι αυτό που θα έκανε άραγε διαφορετικά αν είχε τη δυνατότητα να γυρίσει το χρόνο πίσω, όπως και αυτό που θα επαναλάμβανε χωρίς δεύτερη σκέψη; Και νιώθω πως οι λέξεις που ακολουθούν, συμπυκνώνουν τη σοφία που συνοδεύει το πέρασμα των χρόνων και την τόλμη σου να μπορείς να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη κάνοντας την αυτοκριτική σου. Μα πάνω απ’όλα υμνούν την αγάπη του γονιού προς το παιδί. Σχέση διαχρονική. Αδιαπραγμάτευτη.

“Δεν μετανιώνω δραματικά για κάτι, σίγουρα κάποια θα τα έκανα αλλιώς και θα απέφευγα να πληγώσω ανθρώπους έστω και εν αγνοία μου. Χωρίς δεύτερη σκέψη θα έκανα την κόρη μου. Ίσως να επιχειρούσα κι άλλο παιδί, νωρίτερα”.

 

Η κουβέντα μας φτάνει στην Ελλάδα και στην πολιτική κατάσταση. Ορμώμενος από ένα ακόμη τραγούδι που έχει ερμηνεύσει με τον τίτλο “Σ’τα είπα όλα”, θεωρεί πως ως Έλληνες πολίτες τα έχουμε πει όλα στους πολιτικούς, στα έθνη, στους γύρω μας, στον εαυτό μας ή η τελευταία λέξη δεν έχει ειπωθεί ακόμη;

«Δεν υπάρχει τελευταία λέξη, τα πάντα εξελίσσονται. Και μάλλον τώρα ζούμε τις “Βυθισμένες άγκυρες”»…

Λίγο πριν τον αποδεσμεύσω, θέλω να μάθω και κάτι ακόμη. Κάτι που αναρωτιέμαι πολύ συχνά. Μια απορία που γίνεται εντονότερη κάθε φορά που ακούω τους στίχους που σκάλισε στο χαρτί ο Οδυσσέας Ιωάννου για εκείνον, και κατ'επέκταση για όλους όσους λατρεύουν να ακούν τα τραγούδια τους. “Ό,τι αγαπάς σ’ακολουθεί, πιάνει το βήμα σου, κι ό,τι πιστεύεις σαν νερό, παίρνει το σχήμα σου…”. Τελικά, όντως ό,τι αγαπάει κανείς δεν τελειώνει ποτέ, ακόμη κι αν οι δυσκολίες… βάζουν τα δυνατά τους για να τον κάνουν να το απαρνηθεί;

«Όλα στην αγάπη καταλήγουν. Κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, δεν έχει ιδέα τι στερείται». 

Και πράγματι, μετά από αυτή τη συνειδητοποίηση, μοιάζει ασήμαντο το ερώτημά μου για το ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά του σχέδια μετά τις συναυλίες που δίνει αυτήν την περίοδο ανά την Ελλάδα. «Το βασικό σχέδιο είναι να είμαστε υγιείς. Τα άλλα, θα τα βρούμε», απαντά. 

«Τα τραγούδια μια σταλιά, μα οι γλώσσες τους ροδάνια, μου’παν τόσα μυστικά, που γεμίζουν δυο ποτάμια…», ξεπηδούν εκείνη τη στιγμή στη μνήμη μου κάποιοι άλλοι στίχοι με τους οποίους μου έρχεται αυθόρμητα να παρομοιάσω τα λεγόμενά του. Λίγα και λακωνικά, κι όμως σε θέση να θέσουν σε λειτουργία τα “γρανάζια” που απαιτούνται για να προχωρά κανείς με θάρρος και ανεξάντλητη επιμονή έστω κι αν όλα μοιάζουν μάταια.

Να προχωρά μπροστά. Γκρεμίζοντας πόρτες ερμητικά κλειστές…

 

Πηγή φωτογραφιών: www.miltospashalidis.com

“Εκδόσεις Ίριδα”: Βιβλία που εξελίσσονται σε σχέσεις ζωής…

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Τέλος εποχής για τις… απειλητικές διαθέσεις του άγχους

…και ξαφνικά, ξεκίνησε το σύντομο ταξίδι του από τα σωθικά μου μέχρι την κορυφή του κεφαλιού μου, έτσι χωρίς προειδοποίηση, χωρίς ούτε καν ένα τοσοδά σημαδάκι. Μόλις πριν από λίγα λεπτά το ένιωσα να φοράει για μια ακόμη φορά το σκοτεινό και σαρκαστικό του χαμόγελο, να απλώνει προς το μέρος μου τα κοφτερά του νύχια και να παίρνει φόρα για να με κατασπαράξει. Άλλοι το ονομάζουν “τέρας”, άλλοι “μικρόβιο”, άλλοι “εχθρό” και άλλοι απλά… άγχος. Αυτή τη φορά, όμως δεν φοβάμαι να το αντιμετωπίσω. Όχι, δεν φοβάμαι! Γιατί έχει σχηματιστεί γύρω μου μια ατσάλινη πανοπλία, και η φαρέτρα μου είναι γεμάτη με το ιδανικό “αντίδοτο”, ικανό να με κάνει να αναμετρηθώ με τον φαινομενικά αδίστακτο αυτό εχθρό και να είμαι εγώ αυτή που στο τέλος θα ανέβει στο βάθρο του νικητή.

Ψηλαφίζω με την άκρη των χεριών μου το εσωτερικό των ατσάλινων “αποσκευών” μου και ησυχάζω αμέσως μόλις το εντοπίζω στη θέση του. Ένα “αντίδοτο” φτιαγμένο από χαρτί και μελάνι, που φυλακίζει στα σπλάχνα του ένα πολύτιμο μυστικό. Το μυστικό που θα κάνει όποιον το ανακαλύψει στις πολύτιμες σελίδες του, να αρχίσει να αντικρίζει τον εχθρό με άλλα μάτια, να τον πλησιάσει, να τον κατανοήσει, να του απλώσει το χέρι και όταν και οι δυο είναι έτοιμοι, επιτέλους να συμφιλιωθούν. Ο άνθρωπος με το άγχος. Το άγχος με τον άνθρωπο. Η συμφιλίωση μέσα από την συμβολή ενός βιβλίου, το οποίο αφυπνίζει τη δύναμη εντός σου, ρίχνει φως σε σκονισμένες γωνιές της ψυχής, και καθώς περιπλανιέσαι στις σελίδες του, σε οπλίζει με θάρρος και κατάλληλες τεχνικές για να μετατρέψεις το φόβο σε κίνητρο, και το άγχος σε δημιουργία. “Άγχος –Mindfulness/Ενσυνειδητότητα”, ο τίτλος του, των Susan M.Orsillo και Lizabeth Roemer.

 

Μια στρατιά ερωτημάτων ξυπνούν μία προς μία και ζητούν αδιαπραγμάτευτα απαντήσεις. Πώς είναι εφικτό να χαράξουμε μια νέα πορεία στη ζωή μας απαλλαγμένη από άγχος; Πού χρειάζεται να στρέψουμε το βλέμμα μας στην πορεία μας προς την επίτευξη αυτού του στόχου; Με ποιον τρόπο ενδείκνυται να αντιμετωπίζουμε τις κάθε λογής προκλήσεις που συνωστίζονται στο δρόμο μας και απειλούν την ηρεμία μας, τη γαλήνη μας, και τα όνειρά μας; Και όσο κι αν πρόκειται για ερωτήματα που βασανίζουν, προβληματίζουν και μοιάζει ακατόρθωτο να απαντηθούν, όσο οι σελίδες γυρίζουν αποκαλύπτοντας τον πλούτο τους, τόσο νιώθεις ότι κάπου εκεί στην άκρη του τούνελ ξεμυτίζει φως.  

Όλες οι λύσεις βρίσκονται πλέον σε απόσταση αναπνοής. Κι εσύ δεν έχεις παρά να απλώσεις το χέρι και να τις φέρεις κοντά σου…

 

“Ξεκλειδώνοντας” τα μυστικά των βοτάνων…

Μέχρι εκεί όπου φτάνει το μάτι, ένας τόπος που συγκεντρώνει μέσα του, τους θησαυρούς όλου του κόσμου. Ένας τόπος γεμάτος χρώματα, βότανα, φύλλα, μυρωδιές, μπουμπούκια που καρτερούν τη στιγμή της γέννησής τους και ορθάνοιχτα πέταλα που πανηγυρίζουν την ομορφιά τους. Με ένα φύσημα του αέρα σκορπούν τριγύρω τους μια αγκαλιά με πινελιές γνώσης, σοφίας και δύναμης, που χαρίζουν μόνο σε όποιον έχει την υπομονή να αφουγκραστεί τη φωνή τους. Τη φωνή της ψυχής τους.Τα μυστικά της μέντας και του βασιλικού, τον παλμό του δυόσμου και της μαντζουράνας, τον αχαρτογράφητο κώδικα που κλείνει μέσα του το θυμάρι, το μελισσόχορτο, το δενδρολίβανο και η λεβάντα, το απαλό χάδι του χαμομηλιού και του φασκόμηλου, τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του άγριου τριαντάφυλλου και της τσουκνίδας. 

 

Ο ήχος από ένα αυτοκίνητο που περνά αυτή τη στιγμή έξω στο δρόμο, τρυπώνει στα κλεφτά από το παράθυρο και βάζει φρένο στην ονειροπόληση. Συνειδητοποιώ ότι δεν βρίσκομαι στον κήπο με τα βότανα και τα μυρωδικά, αλλά έχω μεταφερθεί εκεί μέσω μιας εγκυκλοπαίδειας που σε παίρνει από το χέρι και σε σεργιανίζει με μαεστρία στον κόσμο τους. Σου αποκαλύπτει ένα προς ένα τα γράμματα από το μυστικό τους αλφάβητο για να ανακαλύψεις συνταγές για τόνωση κι ευεξία, αποτοξίνωση σώματος, νου και πνεύματος, παρασκευή για αλοιφές και καλλυντικά με τη σφραγίδα της φύσης, έτσι που νιώθεις σαν να σου χαρίστηκε ένα ολόκληρο σεντούκι με θησαυρούς που η αξία τους δεν ξεθωριάζει ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν.“Σπιτικά Γιατροσόφια με βότανα” ο τίτλος που έχει χαραχτεί στο εξώφυλλο του βιβλίου που διεκδικεί από την πρώτη σελίδα μια ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη όλων όσων αφεθούν στη μαγεία του κόσμου που κλείνει στη χάρτινη καρδιά του.

…και κάθε φορά που το ντουλάπι της κουζίνας θα ανοίγει, και το βλέμμα μας θα πέφτει στα βότανα, τα μυρωδικά, το μπαχάρι, την κανέλα, το φρέσκο δυόσμο, τα φύλλα δάφνης και όλα τα “μαγικά πλάσματα” από τον υπέροχο αυτό κόσμο, μία προς μία όλες οι μυστικές πινελιές θα αποκαλύπτονται ξανά μπροστά μας. Φτάνει μόνο να ανατρέξουμε στις σελίδες που μας κράτησαν πολύτιμη συντροφιά και πιάνοντας αγκαζέ τον ξεχωριστό κώδικά τους να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να δημιουργήσει. Να ανακατέψει τα υλικά, να αφουγκραστεί τη φαντασία του και πατώντας στα βήματα των χρυσών συνταγών, να εμπιστευτεί το ένστικτό του και να αρχίσει ξανά να ονειρεύεται. Καταπράσινα λιβάδια, φρέσκα μυρωδικά, πολύχρωμα άνθη, θεραπευτικά και σπάνια βότανα, κι έναν υπέρλαμπρο ήλιο που θα μεταμορφώνει τα πάντα με το ολόχρυσό του άγγιγμα. Κι όλα αυτά, βρίσκονται μόλις μια σελίδα μακριά…

*Τα βιβλία “Άγχος –Mindfulness/Ενσυνειδητότητα” και “Σπιτικά Γιατροσόφια με βότανα” κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ίριδα.

Ποτέ δεν φυλακίζεται μια “Μαγεμένη Ψυχή”…

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Σκέφτομαι πόσο πιο εύκολα θα ήταν όλα, αν. Αν η ψυχή κάποιων γυναικών δεν ήταν καμωμένη από άνεμο μανιασμένο και σαρωτικό, κόκκινο της φωτιάς, κύματα αφρισμένα και ουρανό. Πολύ ουρανό. Τόσο, που αν κάτι της στερούσε το φτερούγισμά της σε κάθε γωνιά της απέραντης αγκαλιάς του, εκείνη θα έπαυε να ανασαίνει την ίδια στιγμή. Θα έπαυε να μετράει τα άστρα και να υφαίνει το όνειρο ότι κάποτε θα. Θα μπορέσει να απλώσει το χέρι της και να φέρει κοντά της έναν άνεμο ισχυρότερο από εκείνη και μαζί θα πλάσουν τον κόσμο από την αρχή. Έναν κόσμο όπου δεν θα έχει θέση κανένα ξεθωριασμένο ροζ και άτονο πορτοκαλί παρά μόνο κόκκινο. Έντονο κόκκινο. Από εκείνο το ανεξίτηλο, που σαν αγγίξει τα κύτταρα, όλη η ύπαρξη μεταμορφώνεται. Και τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Όλα αλλάζουν, μα η ψυχή η ατίθαση και ανυπάκουη μένει πάντοτε η ίδια. “Διαρκώς ερωτευμένη. Διαρκώς επαναστατημένη. Και πολύ ζωντανή για να είναι φρόνιμη…”. Μια ψυχή μαγεμένη…

Και όταν μια ψυχή είναι τέτοια, καθώς συνεχίζει το ταξίδι της στη γήινη επιφάνεια, έρχεται αργά ή γρήγορα η ώρα που ο δρόμος της διασταυρώνεται με όλες όσες σκέφτονται, δρουν και ονειρεύονται ακριβώς όπως και του λόγου της. Με θάρρος, τόλμη, δύναμη και την επιθυμία για κόκκινο. Για πολύ κόκκινο. Από εκείνο, το έντονο. Το εκτυφλωτικό. Όπως και οι ψυχές δυο γυναικών που συνάντησα πρόσφατα στη σκηνή του “Θεάτρου Αλκμήνη”. Η Αννέτα (Ξανθή Ταβουλαρέα) και η Συλβί (Φίλη Μαρσώ). Ασυμβίβαστες, ριψοκίνδυνες, έτοιμες να πάνε κόντρα στο ρεύμα, στους κανόνες και τη λογική για να κάνουν το χατίρι στην ψυχή να εξακολουθήσει να ανασαίνει ελεύθερα. Να μιλάει χωρίς λογοκρισία. Και να ρίχνει τις μάσκες στην πυρά. 

 

Ανήκουν σε εκείνες που ακροβατούν στο χείλος του γκρεμού κι όμως δεν κάνουν πίσω όσο απειλητική κι αν μοιάζει η χαράδρα μπροστά τους. Δεν διστάζουν να κλείσουν το μάτι στην άβυσσο αν αυτό είναι που χρειάζεται για να κερδίσουν κι άλλη μια στάλα ουρανό. Και στο επόμενο βήμα κι άλλη μία. Κι άλλη μία. Μέχρι τα αποτυπώματά τους να τις φέρουν εκεί όπου θα γίνονται μέρα με τη μέρα η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Εκεί όπου ο έρωτας παραμονεύει για να αγκαλιάσει και να μετασχηματίσει. Να αφυπνίσει και να αφουγκραστεί. Εκείνες και τα θέλω τους. Εκείνες και τα όνειρά τους. Εκείνες και την ψυχή τους. Τη μαγεμένη τους ψυχή. Εκείνη που τους φωνάζει “μείνε”, όταν όλα γύρω δείχνουν μάταια. Εκείνη που τους φωνάζει “φύγε”, όταν το χρώμα που κυριαρχεί δεν είναι το κόκκινο…

“Δεν μπόρεσα να του αντισταθώ. Πώς να αντισταθώ στον ίδιο μου τον εαυτό; Και θα του τα δώσω όλα…”. Γιατί, όταν η φωνή του αληθινού έρωτα διατάζει, τότε η ψυχή μιας γυναίκας υπακούει και εμπιστεύεται τυφλά. Όσο ασυμβίβαστη και αντισυμβατική κι αν είναι. Όσο δυνατή κι αν είναι. Παραχωρεί τα ηνία σε εκείνον. Με τη θέλησή της. Απόλυτα, αδιαμαρτύρητα και ολοκληρωτικά. Σε εκείνον τα παραχωρεί. Γιατί εκείνη χωρίς εκείνον ζει χωρίς να ζει. Νιώθει χωρίς να νιώθει πραγματικά. Και τότε το συναίσθημα ευτελίζεται, αποδυναμώνεται μέχρι που αποσύρεται θυμωμένο και γυρίζει την πλάτη σε εκείνον που τόλμησε να το κακομεταχειριστεί. Να το υποτιμήσει. Να μετρήσει με τη λογική μια ύπαρξη που έχει γεννηθεί για να κερδίζει έδαφος μόνο αν μετριέται με γνώμονα τους χτύπους της καρδιάς. Τους χτύπους που φωλιάζουν σε ψυχές που το λέει η καρδιά τους. Από εκείνες που ρίχνονται θαρραλέα στη μάχη και δεν δέχονται κουβέντα όταν πρόκειται να διαπραγματευτούν την ένταση του κόκκινου…

 

Δεν έχει όρια το πάθος σαν αποφασίσει να βγει από την κρυψώνα του και να διεκδικήσει το μερτικό του στην αρένα του έρωτα. Έτσι λένε και έτσι είναι. Έτσι συμβαίνει όταν το αληθινό αποφασίζει να κάνει χρήση της δύναμής του για να δώσει το φιλί της ζωής. Στον έρωτα. Τον πραγματικό. Όπως έκανε κι εκείνη, όταν αφέθηκε στα χέρια του προκειμένου να δουν μαζί τα αστέρια. Αστέρια πολλά, που όταν νιώθουν ότι τα κοιτάζουν μάτια ερωτευμένα, τότε με έναν τρόπο μαγικό γίνονται ακόμη πιο λαμπερά, ακόμη πιο όμορφα, ακόμη πιο έτοιμα να λούσουν με το φως τους καρδιές άτακτες και ανυπότακτες που κατοικούν σε ψυχές μαγεμένες. Τόσο μαγεμένες όσο χρειάζεται για να παίξουν έξυπνα ένα άσχημο φύλλο και να κερδίσουν τη μάχη. Τη μάχη με την αλήθεια. Τη μάχη για την επικράτηση του ισχυρότερου. Δηλαδή, του κόκκινου. Σε όλα. Και ιδίως στον έρωτα. Ιδίως εκεί…

Αννέτα και Συλβί. Συλβί και Αννέτα. Καθρέφτης και προβολή. Προβολή και καθρέφτης. Και ισορροπίες που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή καθώς η ζήλια και ο ανταγωνισμός καραδοκούν απειλώντας με την παραμικρή στραβοτιμονιά να τα τινάξουν όλα στον αέρα. Είναι εύθραυστες αλλά συγχρόνως τόσο μα τόσο δυνατές. Γιατί σε αντίθεση με ό,τι πολλοί απ’έξω πιστεύουν, εκείνες δεν είναι καμωμένες από ζάχαρη αλλά από ατσάλι. Από ατσάλι και όχι από ζάχαρη. Χρόνια τώρα. 

 

…και καθώς εκείνες και κάθε εκείνη σκέφτεται την ανάγκη της ψυχής της για ελευθερία, η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει. Ο χρόνος έφτασε, σήμανε η ώρα που με μια βαλίτσα στο χέρι, φτάνουν στην αποβάθρα την κατάλληλη στιγμή. Τη στιγμή που το τρένο ξεκινάει τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το μέλλον. Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει μια διαφορά. Το τρένο ξεκινάει και εκείνες έχουν προλάβει επιτέλους να επιβιβαστούν. Ξεκινάει με αυτές να είναι μέσα στο βαγόνι. Και τρέχουν με ταχύτητα. Φωτός. Με κατεύθυνση το μέλλον. Το μέλλον τους…

*Προφίλ παράστασης 

“Η Μαγεμένη Ψυχή”:

Θεατρική απόδοση – Σκηνοθεσία: Ξανθή Ταβουλαρέα

Φιλική συμμετοχή: Φίλη Μαρσώ

Σκιές: Βαρβάρα Πεντζερίδου

Μουσική: Βαλάντης Τερζόπουλος aka Electric Loser

Σκηνικά – Κοστούμια: Ρέον

Κίνηση: Κωνσταντίνα Μαντζίκα

*Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ρομαίν Ρολάν

*Κάθε Τρίτη του Μαΐου (16,23,30/5), στις 21:30

Λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων, απαραίτητη η κράτηση θέσης

“Θέατρο Αλκμήνη”: Αλκμήνης 8-12, Γκάζι 

Τηλ. Κρατήσεων: 210-3428650

  

*Πλοκή:

Δύο γυναίκες. Η Αννέτα και η Συλβί. Δύο κόσμοι διαφορετικοί. Ένα έργο που αφορά κάθε γυναίκα. Αφορά τις δυσκολίες, τις αποφάσεις, τις επιλογές που μας υποχρεώνουν να κάνουμε. “Μας υποχρεώνουν”; Μα η Αννέτα μπορεί! Μπορεί να επιλέξει αλλιώς! Μπορεί να κρατήσει ελεύθερη την ψυχή της. Με όποιο κόστος. Όταν η Αννέτα ανακαλύπτει την ετεροθαλή αδερφή της, τη Συλβί, τότε οι δύο γυναίκες ξεκινάνε μαζί ένα μακρινό ταξίδι μέσα στη ζωή. Ο έρωτας, η ζήλια, η εξασφάλιση και η ελευθερία, η εργασία, τα χρήματα, η πνευματικότητα, η μόρφωση, το παιδί. Αλλά στο τέλος, η ίδια η γυναίκα. Η Ψυχή της. Η μαγεμένη της Ψυχή.