«Η Μοδίστρα»: Η Νένα Μεντή ράβει, κεντάει και συγκλονίζει – Μια παράσταση που κάθε Έλληνας πρέπει να δει

 

Η Νένα Μεντή ανεβαίνει στη σκηνή με έναν δυνατό, ανθρώπινο και βαθιά συγκινητικό μονόλογο, σε κείμενο και σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. «Η Μοδίστρα» δεν είναι απλώς μια παράσταση, είναι μια εξομολόγηση ζωής, ένα φιλμ που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του θεατή, με χιούμορ, μνήμη, πόνο και ελπίδα.

Η Μεντή σε μια ερμηνεία ζωής

Η Νένα Μεντή πραγματικά ράβει και κεντάει επί σκηνής, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με αυτοσαρκασμό, γλαφυρότητα και απίστευτη διαχείριση του απρόοπτου, κατακτά το κοινό από το πρώτο λεπτό. Παρά το γεγονός ότι ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός της, η Μεντή έχει κατακτήσει το κείμενο, το υπηρετεί με πάθος και σε παρασύρει σε μια αφήγηση που μοιάζει με κινηματογραφική ταινία.

Ένα ταξίδι μέσα στη Μεγάλη Ιστορία

Η «Μοδίστρα» είναι η ιστορία μιας «κοινής θνητής» που ξετυλίγει τον μίτο της ζωής της μέσα στη Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας.

Η αφήγηση περνά από:

• τον πόλεμο και τα μετεμφυλιακά χρόνια,
• τις μνήμες εξορίας της μητέρας της,
• το Πολυτεχνείο,
• τη φωτιά στη Ζαχάρω,
• τον κορονοϊό,
• τα Τέμπη.

Με αναφορές στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, στις μεγάλες βεντέτες του ελληνικού τραγουδιού και με υπέροχη μουσική εποχής, η παράσταση γίνεται μια εξομολόγηση μιας γυναίκας που λάτρευε το τραγούδι και έζησε την Ελλάδα από μέσα.

Μια παράσταση που διδάσκει χωρίς διδακτισμό

Παρότι εύπεπτη στην επιφάνεια, η παράσταση έχει βαθιά νοήματα. Πυροδοτεί σκέψεις, προβληματισμό και μια αίσθηση ελπίδας. Διδάσκει να μην φοβάσαι τα σκαμπανεβάσματα της ιστορίας, να μην απογοητεύεσαι, να βαστάς και να πιστεύεις ότι ίσως κάτι μπορεί να αλλάξει. Η Μεντή, με χιούμορ και συγκίνηση, μετατρέπει την προσωπική αφήγηση σε συλλογική εμπειρία.

Σκηνικά που σε βάζουν στο σύμπαν της παράστασης

Τα εντυπωσιακά σκηνικά του μοδιστράδικου δημιουργούν έναν χώρο οικείο, ζεστό, σχεδόν χειροποίητο. Η σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια αξιοποιεί κάθε λεπτομέρεια, κάθε αντικείμενο, κάθε κίνηση, για να χτίσει έναν κόσμο που αναπνέει μαζί με την ηρωίδα.

Γιατί πρέπει να τη δει κάθε Έλληνας

Η «Μοδίστρα» είναι μια παράσταση που μιλά για όλους μας. Για τις μνήμες, τις πληγές, τις χαρές, τις απώλειες και τις μικρές νίκες της ζωής. Είναι μια παράσταση που σε κάνει να γελάς, να συγκινείσαι, να θυμάσαι και να ελπίζεις.

Και ναι: αξίζει να τη δει κανείς και σε ανοιχτά θέατρα, όπου η αύρα της ελληνικής νύχτας δίνει άλλη διάσταση στην αφήγηση.

Jeanne du Barry – Η ερωμένη του βασιλιά: Μια γυναίκα που τόλμησε να ζήσει έξω από τα όρια της εποχής της

Η Jeanne du Barry – Η ερωμένη του βασιλιά είναι μια ταινία που αναμοχλεύει τον μύθο, την ιστορία και τον έρωτα, φωτίζοντας μια γυναίκα που γεννήθηκε στο περιθώριο και βρέθηκε στο κέντρο της εξουσίας. Με τον Τζόνι Ντεπ στον ρόλο του Λουδοβίκου ΙΕ΄ και τη Maïwenn ως τη θρυλική Ζαν, η ταινία αφηγείται μια διαδρομή γεμάτη πάθος, επιβίωση και σύγκρουση με τα κοινωνικά στερεότυπα.

Η υπόθεση

Η Ζαν, κόρη πληβείων, μεγαλώνει μέσα στη φτώχεια αλλά με μια ακαταμάχητη δίψα για ζωή και μάθηση. Από μικρή εργάζεται ως υπηρέτρια, ζει χάρη στην προστασία της μητέρας της και για να σωθεί από την ασωτία βρίσκεται κλεισμένη σε μοναστήρι. Η ζήλια, οι προκαταλήψεις και η ανάγκη επιβίωσης την οδηγούν ξανά στον δρόμο, που πέφτει στα χέρια ενός κομψού, αλλά εκμεταλλευτικού προστάτη. Εκείνος θα τη φέρει τελικά μπροστά στον βασιλιά, ανοίγοντας ένα μονοπάτι που θα αλλάξει τη μοίρα της.

Οι ήρωες

Η ταινία παρουσιάζει τη Ζαν όχι ως μια γυναίκα που επιδιώκει την εξουσία, αλλά ως μια ψυχή που διεκδικεί την ελευθερία της θηλυκότητάς της. Σε μια εποχή που οι γυναίκες ορίζονται από τους άλλους, εκείνη αξιοποιεί τη γοητεία, την εξυπνάδα και την καλλιεργημένη της παρουσία για να επιβιώσει και να αγαπηθεί. Η σχέση της με τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ δεν παρουσιάζεται ως σκάνδαλο, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για συντροφικότητα, αποδοχή και τρυφερότητα. 

Ο σκηνοθέτης εστιάζει στο δέσιμο άνδρα και γυναίκας πέρα από τίτλους και ρόλους, σε δύο ανθρώπους που βρίσκουν ο ένας στον άλλον καταφύγιο μέσα σε έναν κόσμο που τους κρίνει.

Η ταινία σατιρίζει το αυστηρό πρωτόκολλο, τον καθωσπρεπισμό και τον κομφορμισμό της γαλλικής αυλής. Η Ζαν λειτουργεί ως καθρέφτης μιας κοινωνίας που φοβάται ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει. 

Η Maïwenn αποδίδει τη Ζαν με ένταση κ, ενώ ο Τζόνι Ντεπ, σε μια από τις πιο συγκρατημένες ερμηνείες του, δίνει στον βασιλιά μια μελαγχολική, σχεδόν εύθραυστη διάσταση. Οι διεθνείς κριτικές διχάστηκαν: άλλοι μίλησαν για «υποδειγματική λεπτότητα» του Ντεπ, άλλοι για «υποτονική παρουσία». Ωστόσο, όλοι συμφωνούν ότι η ταινία είναι οπτικά μαγευτική.

Γιατί αξίζει να δεις τη ταινία

Και πράγματι, η τεχνική αρτιότητα είναι από τα μεγάλα ατού της. Τα γυρίσματα στις πραγματικές Βερσαλλίες, τα υπέροχα κοστούμια, οι προσεγμένοι φωτισμοί, η υποβλητική μουσική και τα πανοραμικά πλάνα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που καθηλώνει. 

Η ταινία είναι μια αισθησιακή, οπτικά πλούσια αναπαράσταση μιας γυναίκας που τόλμησε να ζήσει έξω από τα όρια της εποχής της, μια ιστορία έρωτα, πάθους, κοινωνικής πρόκλησης και ανθρώπινης ανάγκης για αποδοχή. Αξίζει να τη δεις για την ατμόσφαιρα, την αισθητική της και τη μοναδική ματιά πάνω σε έναν έρωτα που γεννήθηκε κόντρα σε όλους.

The Art of the Steal: Όταν η εκδίκηση γίνεται έργο Τέχνης

 

Η ταινία "The Art of the Steal" (2013) είναι περισσότερο μια περιπέτεια με στοιχεία θρίλερ και λιγότερο μια καθαρόαιμη κωμωδία, όπως συχνά παρουσιάζεται. Με ιδιόρρυθμη αφήγηση, ρηχούς χαρακτήρες και μια πλοκή που απαιτεί προσοχή, προσφέρει μια ανάλαφρη, αλλά όχι αδιάφορη ματιά στον κόσμο των απατεώνων και των οικογενειακών συγκρούσεων.

Σύνοψη 

Ο Crunch Calhoun (Kurt Russell), πρώην κασκαντέρ και ημι-μετανοημένος κλέφτης έργων τέχνης, βγαίνει από τη φυλακή και δέχεται να συμμετάσχει σε μια τελευταία ληστεία μαζί με τον αδίστακτο αδελφό του Nicky (Matt Dillon), ο οποίος τον είχε προδώσει στο παρελθόν. Η ομάδα τους επιχειρεί να κλέψει ένα σπάνιο αντίτυπο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου, αλλά κάτω από την επιφάνεια κρύβονται πολλαπλά σχέδια και προδοσίες. Η ταινία εξελίσσεται σε μια σειρά από ανατροπές, με τον Crunch να σχεδιάζει τελικά την εκδίκησή του, κλέβοντας ένα πολύτιμο έργο τέχνης από τον ίδιο του τον αδελφό.

Κριτική ερμηνειών και σκηνοθεσίας

Η ερμηνεία του Kurt Russell ξεχωρίζει, φέρνοντας μια δόση γοητείας και αυτοσαρκασμού στον χαρακτήρα του Crunch. Ο Matt Dillon αποδίδει τον Nicky με την απαραίτητη δόση αλαζονείας, αλλά ο χαρακτήρας του παραμένει μονοδιάστατος. Οι δευτερεύοντες ρόλοι, όπως του Jay Baruchel και της Katheryn Winnick, προσφέρουν στιγμές χιούμορ και συναισθηματικής ισορροπίας, χωρίς όμως να αναπτύσσονται ουσιαστικά. Η σκηνοθεσία του Jonathan Sobol είναι στιλιζαρισμένη, με γρήγορο μοντάζ και comic book αισθητική, αλλά συχνά θυσιάζει τη συνοχή της πλοκής για χάρη του ρυθμού.

Νοήματα και θεματικές

Η ταινία πραγματεύεται την πλεονεξία, τον εύκολο πλουτισμό και τις οικογενειακές σχέσεις μέσα από το πρίσμα της απάτης και της εκδίκησης. Ο Crunch, αν και αρχικά εμφανίζεται ως μετανοημένος, δεν μπορεί να αντισταθεί στην προοπτική του μεγάλου κέρδους. Η σχέση του με τον Nicky αποτυπώνει την ένταση ανάμεσα στην οικογενειακή πίστη και την προσωπική δικαίωση. Το μήνυμα της ταινίας είναι ότι η απληστία οδηγεί στην προδοσία, αλλά και ότι η εξυπνάδα μπορεί να αποκαταστήσει την ισορροπία — έστω και με αμφίβολα μέσα.

Αν και δεν πρόκειται για μια βαθιά ή συγκλονιστική ταινία, το "The Art of the Steal" προσφέρει μια διασκεδαστική εμπειρία για όσους αγαπούν τις ιστορίες με ανατροπές, καλοσχεδιασμένες ληστείες και μια δόση αδελφικής αντιπαλότητας.

Κριτική για το μυθιστόρημα "Η λίστα του Χόρχε"

Δολοφονίες, ίντριγκες, κρυμμένα μυστικά και τέχνη ...θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι ένα ελληνικό μυθιστόρημα θα μπoρούσε να συγκριθεί με τον "Κώδικα Da Vinci";

Κι όμως όταν αντίκρισα το εξώφυλλο του βιβλίου "Η λίστα του Χόρχε" του Γιάννη Γιαννέλη- Θεοδοσιάδη, των εκδόσεων Πατάκη,το ένστικτό μου έλεγε διάβασέ το. Όταν το πήρα στα χέρια μου χαμογέλασα:  δεν είναι τυχαίο φέτος είναι το έτος Θεοτοκόπουλου. Και θα καταλάβετε γιατί :μια ερωτική ιστορία γίνεται η αφορμή για να μιλήσει για το παρασκήνιο παραχάραξης της τέχνης αλλά και την μεγάλη προσωπικότητα του El Greco.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Στάθηκα στο οπισθόφυλλο : μια χαρισματική νέα γυναίκα, επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης,  δεν θα ακολουθήσει τις υποδείξεις των προϊσταμένων της και θα επιχειρήσει να φέρει στην δημοσιότητα το μεγαλύτερο σκάνδαλο πλαστογράφησης των έργων του Θεοτοκόπουλου. Χωρίς να μπορούσε να φανταστεί θα ξεσκεπάσει μια μυστικιστική οργάνωση ιδρυμένης στο Τολέδο από τους μαθητές του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, η οποία κατάφερε να επιβιώσει επί τετρακόσια χρόνια προμηθεύοντας μουσεία και ιδιωτικές συλλογές με πλαστούς πίνακες του μεγάλου ζωγράφου, έχοντας την υποστήριξη μυημένων διεθνούς κύρους τεχνοκριτικών. Κάποιος Ισπανός πυργοδεσπότης, κάτοχος της περίφημης λίστας του Χόρχε, γιου του κορυφαίου ζωγράφου, απειλεί να ανατρέψει την παγκόσμια εικαστική τάξη με την αποκάλυψη των πλαστών πινάκων του. 

Αθήνα, Λονδίνο, Τολέδο, Μαδρίτη και Βαρκελώνη, ο αναγνώστης ταξιδεύει στο χωροχρόνο σε μια γοητευτική διαδρομή για τους μυημένους στη Τέχνη, καθώς ο συγγραφέας φαίνεται καλός γνώστης της Ιστορίας Τέχνης. Μέσα από ζωντανούς διαλόγους και τις γλαφυρές αφηγήσεις  δημιουργεί ένα μοναδικό σκηνικό για να ξετυλίξει την ιστορία. Παντρεύει επιτυχώς μυστήριο και περιπέτεια ακολουθώντας την σχολή Down Brow. Η σταδιακή αποκάλυψη δυναμώνει το κρεσέντο αγωνίας. Οι καλοσχηματισμένες προσωπικότητες των ηρώων, τα σωστά ελληνικά  και η ροή σαν ποτάμι που κυλάει δημιουργούνε ένα μυθιστόρημα που κάθε βιβλιόφιλος να διαβάσει εν μια νυκτί.

Κριτική για την ταινία "ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ "

Κυριακή βράδυ και ουρές σχηματίζονται μπροστά από τον θερινό δημοτικό κινηματογράφο Νέας Σμύρνης Φιλίπ. Καιρό είχα να περιμένω σε ουρά θερινού σινεμά και οι προσδοκίες μου για το έργο αυξήθηκαν κατά τα 15 λεπτά αναμονής. Δεν ξέρω τι έφερνε τόσο κόσμο στην αίθουσα, η ταινία ή το γεγονός ότι έχει γυριστεί στην χώρας; Το θρίλερ "Τα Δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου" σε σκηνοθεσία του Χοσέιν Αμίνι κατάφερε να φέρει κόσμο αλλά δεν ξέρω κατά πόσο τον κέρδισε.

Αν και ταινία μυστηρίου δεν θα έλεγα ότι καταφέρνει να κρατήσει το βλέμμα του θεατή επί της οθόνης και τα 96 λεπτά διάρκειάς του. Μπορεί το κουβάρι να ξετυλίγεται καθώς ο νεαρός ήρωας  Ράινταλ συνδέεται με τον επίσης Αμερικανό Τσέστερ και την σύζυγό του Κλοντέτ με φόντο τα ελληνικά μνημεία, αλλά η πλοκή είναι εξαιρετικά αργή. Ωστόσο, το πρώτο "φάουλ" παρά την καλή πρόθεση προβολής της χώρας μας, φαίνεται στην πρώτη σκηνή όπου ο ήρωας μεταφέρει σε τουρίστριες στον ιερό βράχο της Ακρόπολης την ιστορία του βασιλιά Αιγαία, λέγοντας ότι έπεσε από εκεί, αλλά ο εν λόγω βασιλιάς έπεσε από τον Ναό του Σουνίου γι'αυτό και το πέλαγος ονομάστηκε Αιγαίο. Κατ' άλλα η σκηνοθετική ματιά του μέχρι τώρα σεναριογράφου του «Drive» Χοσέιν Αμίνι, ήταν χλιαρή προσπαθώντας να αποδώσει το μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ (γνωστή για τον Ταλαντούχο Κύριο Ριπλέι).

Ενδιαφέρουσα είναι η απόδοση της ρετρό ατμόσφαιρας της Ελλάδας της δεκαετίας του 60' καθώς οι πρωταγωνιστές Βίγκο Μόρτενσεν, Κίρστεν Ντανστ και Όσκαρ Άιζακ- σε ικανοποιητικές ερμηνείες- περιπλανώνται στα στενά του Μοναστηρακίου, αλλά και στα τοπία άγριας ομορφιάς της Κρήτης, ακόμη και στην Κνωσσό, ενώ οι θεατές θα πάρουν μια μικρή γεύση από Κωνσταντινούπολη . Αξιοσημείωτη είναι και η φωτογραφία καθώς "λικνίζεται" επικίνδυνα προς το σκοτάδι, με περίεργους φωτισμούς.