Πόλεμος στο Ιράν και αναταράξεις στη διεθνή αγορά τέχνης: Σοβαρές καθυστερήσεις και αυξημένα κόστη στις ασιατικές μεταφορές έργων

 

Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν προκαλεί έντονες αναταράξεις στη διεθνή αγορά τέχνης, με την Ασία να δέχεται το μεγαλύτερο πλήγμα. Η εκτόξευση των τιμών πετρελαίου και η κατάρρευση των μεταφορικών δικτύων έχουν οδηγήσει σε καθυστερήσεις, ακυρώσεις και σημαντικές οικονομικές απώλειες για εκθέσεις και φεστιβάλ.

Ραγδαία αύξηση κόστους και κατάρρευση των μεταφορών

Από την έναρξη της σύγκρουσης τον Φεβρουάριο, οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύθηκαν λόγω του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το κόστος των διεθνών αερομεταφορών τριπλασιάστηκε, επηρεάζοντας άμεσα και τις μεταφορές έργων τέχνης. Όπως αναφέρει ο Wang Jianmin, ιδρυτής της Top Space Art Service, η κατάσταση έχει δημιουργήσει πρωτοφανή πίεση σε μουσεία, γκαλερί και εκθέτες. Η Κίνα φαίνεται να επηρεάζεται λιγότερο χάρη στα μεγάλα αποθέματα πετρελαίου της, τα οποία προσωρινά απορροφούν τις ελλείψεις.

Επιπτώσεις σε εκθέσεις και διεθνείς διοργανώσεις

Οι καθυστερήσεις έχουν ήδη γίνει εμφανείς στην ασιατική καλλιτεχνική σκηνή. Η πρόσφατη έκθεση του Δανού καλλιτέχνη Per Kirkeby στην Κίνα άνοιξε με πολύ λιγότερα έργα από τα προγραμματισμένα, ενώ πολλά έργα που προορίζονταν για το Art Basel Hong Kong παραμένουν μπλοκαρισμένα στη θάλασσα εδώ και εβδομάδες. Η αβεβαιότητα έχει οδηγήσει πολλούς εκθέτες να αναβάλουν ή να ακυρώσουν συμμετοχές, με σημαντικές οικονομικές συνέπειες.

Εναλλακτικές διαδρομές και περιορισμένες λύσεις

Ορισμένοι μεταφορείς εγκαταλείπουν πλέον τις θαλάσσιες μεταφορές και στρέφονται στη σιδηροδρομική γραμμή Κίνας–Ευρώπης, όπως συνέβη με το κινεζικό περίπτερο της επερχόμενης Μπιενάλε της Βενετίας. Ωστόσο, η συγκεκριμένη διαδρομή δεν μπορεί να καλύψει τον τεράστιο όγκο έργων που συνήθως μετακινούνται μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Σύμφωνα με τον Jianmin, η αύξηση του κόστους έχει ήδη οδηγήσει πολλούς γκαλερίστες να παγώσουν τα σχέδιά τους για την Κίνα, ενώ αντίστοιχα η Art Dubai αναμένεται να φιλοξενήσει πολύ λιγότερα έργα από Ασία και Αμερική.

Μια αγορά τέχνης σε κρίσιμη καμπή

Η κρίση στις μεταφορές αποκαλύπτει πόσο ευάλωτη είναι η παγκόσμια αγορά τέχνης σε γεωπολιτικές εντάσεις. Με τις μετακινήσεις έργων να αποτελούν βασικό πυλώνα της διεθνούς καλλιτεχνικής δραστηριότητας, η αστάθεια απειλεί εκθέσεις, φεστιβάλ και εμπορικές διοργανώσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Η κατάσταση παραμένει ρευστή, με τους επαγγελματίες του χώρου να αναζητούν λύσεις σε ένα περιβάλλον που αλλάζει καθημερινά.

πηγή :artinsider.com

«Αγαμέμνων: Ο Κύκλος του Αίματος» – Η αρχαία τραγωδία στη φλεγόμενη πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής

Στις εποχές που οι ειδήσεις μοιάζουν να γράφονται με τον ίδιο παλιό τρόπο —με καπνό, συντρίμμια και ανθρώπους που ψάχνουν να σταθούν όρθιοι— το θέατρο συχνά γίνεται ο μόνος χώρος όπου μπορούμε να κοιτάξουμε τον πόλεμο χωρίς να αποστρέψουμε το βλέμμα. Όχι γιατί προσφέρει παρηγοριά, αλλά γιατί επιτρέπει κάτι σπάνιο: να δούμε τις συγκρούσεις όχι ως τίτλους ειδήσεων, αλλά ως ανθρώπινες ιστορίες που επαναλαμβάνονται με τρομακτική συνέπεια.

Σε αυτή τη στιγμή της ιστορίας, που η Μέση Ανατολή βρίσκεται ξανά στο χείλος της καταστροφής, η παράσταση «Αγαμέμνων: ο κύκλος του αίματος» της Ραφίκα Σαουίς έρχεται να θυμίσει ότι η τραγωδία δεν είναι είδος, είναι μηχανισμός μνήμης.

Η αρχαία τραγωδία μέσα από το βλέμμα της σύγχρονης βίας

Η Σαουίς επανεξετάζει τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου όχι ως ιστορικό κείμενο, αλλά ως ζωντανό υλικό που συνομιλεί με τις σημερινές συγκρούσεις. Η παράσταση, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μαβίλη, χρησιμοποιεί ζωντανή δράση, βίντεο και πραγματικές μαρτυρίες προσφύγων, δημιουργώντας ένα σκηνικό περιβάλλον όπου η αρχαία δραματουργία συναντά τη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα.

Η σκηνοθεσία δεν αναπαριστά τον πόλεμο, τον ανατέμνει. Εστιάζει όχι στη μάχη, αλλά στο τίμημα: στο πώς η βία διαπερνά οικογένειες, κοινωνίες, γενιές. Όπως και στην αρχαία τραγωδία, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο πεδίο της σύγκρουσης, αλλά στο τι απομένει όταν αυτή τελειώσει.

Η Μέση Ανατολή ως σκηνικό και ως πληγή

Η παράσταση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα μέσα στη σημερινή συγκυρία. Με τη Μέση Ανατολή να βρίσκεται ξανά σε κρίση, η ιστορία του Αγαμέμνονα —ενός ηγέτη που επιστρέφει από τον πόλεμο για να βρει το σπίτι του διαλυμένο— αποκτά νέα διάσταση.

Η Σαουίς αξιοποιεί μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν εκτοπισμό, απώλεια και καταστροφή, εντάσσοντάς τες οργανικά στη δραματουργία. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση που δεν «μιλά» για τον πόλεμο, αλλά τον ενσαρκώνει.

Η σκηνή ως χώρος συλλογικής μνήμης

Από την αρχαιότητα, το θέατρο λειτουργεί ως τόπος όπου οι κοινωνίες επεξεργάζονται τα τραύματά τους. Ο «Αγαμέμνων» του Αισχύλου ήταν ήδη μια μελέτη πάνω στη βία, την εξουσία και την εκδίκηση.

Η σύγχρονη εκδοχή της Σαουίς επαναφέρει αυτά τα ερωτήματα, αλλά τα τοποθετεί σε ένα πλαίσιο όπου η ιστορία δεν είναι μακρινή: είναι τώρα. Είναι οι εικόνες που βλέπουμε καθημερινά. Είναι οι άνθρωποι που φτάνουν στα σύνορα της Ευρώπης. Είναι οι φωνές που δεν ακούγονται.

Μια παράσταση που ζητά από τον θεατή να πάρει θέση

Η Σαουίς δεν επιδιώκει να συγκινήσει∙ επιδιώκει να ταράξει. Η παράσταση λειτουργεί σαν καθρέφτης που αναγκάζει τον θεατή να αναμετρηθεί με το ερώτημα:

Τι μάθαμε πραγματικά από την ιστορία;

Και, κυρίως:

Γιατί συνεχίζουμε να την επαναλαμβάνουμε;

«Η Ομορφιά της Ύπαρξης»: Σουρεαλιστική ωδή στο υπαρξιακό κενό

Κινηματογραφικό ποιήμα που μοιάζει με όνειρο χωρίς ξύπνημα...
Εσωτερικός μονόλογος που δεν ειπώθηκε ποτέ. Σαν να κοιτάς τον κόσμο μέσα από ένα θολό τζάμι την αυγή, όταν όλα είναι ακόμη πιθανά και τίποτα δεν έχει ειπωθεί με βεβαιότητα.

Εδώ, η εικόνα προηγείται της σκέψης. Η σιωπή βαραίνει περισσότερο από τον διάλογο. Οι ήρωες δεν ζουν, αλλά αιωρούνται...

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Κινηματογραφικά tableaux ή ζωντανοί πίνακες;

Η ταινία «Η Ομορφιά της Ύπαρξης»(About Endlessness)  με μια υπέροχη πανοραμική εικόνα, μια εικαστική αναφορά στον Μαρκ Σαγκάλ, που προϊδεάζει για το ποιητικό και ονειρικό ύφος που ακολουθεί. Ο Roy Andersson έχει δηλώσει ότι αγαπά τον Marc Chagall επειδή τα έργα του αποπνέουν ανθρωπιά, ποίηση και μια αίσθηση ελευθερίας που τον συγκινεί βαθιά.Ο Andersson φαίνεται να αντλεί έμπνευση από αυτή την ποιητική ελευθερία, δημιουργώντας κινηματογραφικά tableaux που μοιάζουν με ζωντανούς πίνακες — στατικούς, αλλά γεμάτους νόημα.

Η αισθητική συγγένεια μεταξύ των δύο δημιουργών είναι εμφανής: και οι δύο αποφεύγουν τον ρεαλισμό για να φτάσουν σε κάτι πιο ουσιαστικό, πιο υπαρξιακό. Όπως ο Chagall ζωγραφίζει την ψυχή της μνήμης και της αγάπης, έτσι και ο Andersson κινηματογραφεί την αμηχανία, τη μοναξιά και την ελπίδα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η γοητεία του αφηρημένου- Ο συμβολισμός του Pierrot

Πρόκειται για ένα φιλμ σε σουρεαλιστικό τόνο, χωρίς εμφανή συνοχή, σαν ελεύθερος συνειρμός εικόνων και σκηνών. Οι ήρωες εμφανίζονται σαν να φορούν μάσκες, αποστασιοποιημένοι από την πραγματικότητα, σαν φαντάσματα που περιπλανώνται σε έναν κόσμο χωρίς σταθερές.Ο Roy Andersson χρησιμοποιεί βαμμένους ήρωες ως εικαστική και θεματική αναφορά στον Pierrot, τον παλιάτσο της commedia dell’arte, για να ενισχύσει την αίσθηση υπαρξιακής αποστασιοποίησης και μελαγχολίας.

Η επιλογή του συνδέεται βαθιά με την παράδοση του Pierrot, του «λυπημένου κλόουν» που εμφανίζεται στην ευρωπαϊκή τέχνη από τον 17ο αιώνα και συμβολίζει τη μοναξιά, την απογοήτευση και την αδυναμία επικοινωνίας. Ο Pierrot, με το λευκό του πρόσωπο και την αθώα, συχνά αμήχανη στάση, έγινε σύμβολο της υπαρξιακής θλίψης και της εσωτερικής απομόνωσης. Οι καλλιτεχνικές αναφορές στον Pierrot — από τον Watteau και τον Fragonard έως τη μοντέρνα τέχνη και τον κινηματογράφο — τον παρουσιάζουν ως φιγούρα που «κλαίει από μέσα», αποκομμένη από τον κόσμο, αλλά γεμάτη εσωτερική ένταση.

Βιβλικές αλληγορίες

Η σκηνοθετική ματιά του Ρόι Άντερσον παλεύει ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, δημιουργώντας μια μουντή ατμόσφαιρα με ήπια χρώματα και αργό ρυθμό. Η αφήγηση είναι αποσπασματική, θυμίζοντας θεατρικό έργο με ασύνδετα επεισόδια με μαύρο χιούμορ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αλληγορία της σταύρωσης, με μια πομπή σαδιστών σταυρωτών, καθώς και η σκηνή με τον ιερέα που τρεκλίζει, αποδομώντας τη θρησκευτική βεβαιότητα. Το μεγάλο κλου είναι η σκηνή με τον Χίτλερ, που λειτουργεί ως σύμβολο της απόλυτης βίας και του υπαρξιακού τρόμου.

Ο Roy Andersson χρησιμοποιεί βιβλικές αλληγορίες για να σχολιάσει τηνανθρώπινη ύπαρξη, την ηθική ευθύνη και την πνευματική αποξένωση της σύγχρονης κοινωνίας, αξιοποιώντας τη δύναμη των θρησκευτικών συμβόλων ως παγκόσμιας γλώσσας.Στην παράδοση της βιβλικής αλληγορίας, κάθε εικόνα ή πράξη φέρει διπλό νόημα: το κυριολεκτικό και το πνευματικό.

 Ο Andersson αξιοποιεί αυτή τη δομή για να δημιουργήσει σκηνές που μοιάζουν με σύγχρονες παραβολές — στατικές, σχεδόν θεατρικές, στις οποίες οι χαρακτήρες δεν δρουν αλλά υπομένουν. Η σταύρωση, για παράδειγμα, δεν είναι απλώς θρησκευτικό σύμβολο, αλλά μετατρέπεται σε εικόνα της κοινωνικής ταπείνωσης, της βίας και της υπαρξιακής εγκατάλειψης.Η επιλογή του να ενσωματώνει τέτοιες αλληγορίες συνδέεται με την επιθυμία του να μιλήσει για καθολικά ανθρώπινα θέματα — τον πόνο, την ελπίδα, την αδικία, την ανάγκη για συγχώρεση — με τρόπο που ξεπερνά τις πολιτισμικές και γλωσσικές διαφορές. Όπως και οι παραβολές της Βίβλου, οι σκηνές του Andersson δεν προσφέρουν λύσεις, αλλά θέτουν ερωτήματα.

Νοήματα

Η ταινία στέλνει μηνύματα για τη μοναχικότητα, την τιμή, τον πόλεμο, την αγωνία του θανάτου και την έλλειψη νοήματος στη ζωή. Θυμίζει τα λόγια του Ίρβιν Γιάλομ: «Η ζωή είναι μια σπίθα ανάμεσα σε δύο όμοια κενά: το σκοτάδι πριν από τη γέννηση και το σκοτάδι μετά τον θάνατο». Σαν ο σκηνοθέτης να πραγματεύεται τα σκοτάδια που φέρουμε στην ψυχή μας πριν ακόμη γεννηθούμε. Το υπαρξιακό άγχος εδώ δεν είναι κινητήριος δύναμη, αλλά μαγνήτης που βυθίζει τους ήρωες στον πάτο.

Οι ερμηνείες των Μπενγκτ Μπέργκιους, Άνια Μπρομς και Μάρτιν Σέρνερ είναι εσωστρεφείς και συμβολικές, με τους ηθοποιούς να λειτουργούν περισσότερο ως φορείς ιδεών παρά ως ψυχολογικά ολοκληρωμένοι χαρακτήρες. 

Αξίζεις νας δεις της ταινίας γιατί:

Πέρα απός τα νοήματα, η τεχνική πλευρά της ταινίας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: συχνά η δράση εκτυλίσσεται στο δεύτερο πλάνο, μέσα από ανοιχτές πόρτες ή ημιδιαφανείς κουρτίνες, ενώ ο φωτισμός είναι αχνός, σαν όλα να διαδραματίζονται την αυγή. Ιδιαίτερα προσεγμένη είναι και η μουσική, που ενισχύει την αίσθηση του υπαρξιακού κενού.

Ο θεατής θα απολαύσει την ποιητική αισθητική της ταινίας, αλλά χρειάζεται καθαρό μυαλό και διάθεση για στοχασμό, ώστε να κατανοήσει τα βαθύτερα νοήματα που αναδύονται μέσα από τις εικόνες και τις σιωπές. 

Ποιοι αρχαιολογικοί θησαυροί έπεσαν θύματα των πολέμων ανά τον κόσμο;

Μετά από τις ανθρώπινες ζωές, στα μεγαλύτερα θύματα των πολέμων συγκαταλέγεται η πολιτιστική κληρονομιά, αφού οι αρχαιολογικοί χώροι δεν μένουν άθικτοι από ένοπλες συγκρούσεις ή από στρατιωτικές εισβολές. Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν γνωρίσει καταστροφές μνημείων από ξένους εισβολείς κατά τον 20ο αιώνα, ενώ από το 2000 μέχρι και σήμερα, μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και αρχαιολογικά μουσεία σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ και προσφάτως στο Ναγκόρνο Καραμπάχ του Καυκάσου, υπέστησαν βομβαρδισμούς και ανυπολόγιστες ζημιές.

 Αξίζει να σημειωθεί ότι η UNESCO θεωρεί την εκ προθέσεως καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς ως έγκλημα πολέμου. Ωστόσο, αυτό δεν φαίνεται να πτοεί τους συμμετέχοντες σε στρατιωτικές συρράξεις, που επιδίδονται σε βομβαρδισμούς αρχαιολογικών μνημείων, καθώς και σε λεηλασίες αρχαίων αντικειμένων από αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, αντικείμενα που πωλούνται σε ιδιώτες έναντι αδράς αμοιβής. 

 

 

Του Ανδρέα Π. Αναγνωστόπουλου

 

 

Κρήτη, Λαβύρινθος της Μεσσαράς 

 

Στην περιοχή του Καστελίου στη Μεσσαρά του Νομού Ηρακλείου, βρίσκεται ένα σπουδαίο σπηλαιώδες αρχαιολογικό μνημείο, ο «Λαβύρινθος».

Από το 1941 και κατά την διάρκεια της Κατοχής, οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τον Λαβύρινθο και τον μετέτρεψαν σε μεγάλη αποθήκη πολεμικού υλικού. Με το εν λόγω υλικό, οι Γερμανοί, μέσω του αεροδρομίου στο Τυμπάκι, τροφοδοτούσαν τα στρατεύματα του Ρόμελ, που μάχονταν εναντίον των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική. Ο γερμανικός στρατός κατοχής επιστράτευσε έναν μεγάλο αριθμό ντόπιων, τους οποίους χρησιμοποίησε για τον καθαρισμό και των επέκταση των στοών του Λαβύρινθου.

Δυστυχώς, στο τέλος του πολέμου, το 1945, οι Γερμανοί πυροδότησαν τα πυρομαχικά στις στοές του σπηλαίου, με αποτέλεσμα να καταστραφεί ένα μεγάλο μέρος του αρχαίου μνημείου. Έως το 1961 ο χώρος δεν φυλασσόταν και όταν εκείνη την χρονιά σκοτώθηκαν 4 νέοι από έκρηξη μη κατεστραμμένων πυρομαχικών, σφραγίστηκε από τον ελληνικό στρατό. Από τότε οι είσοδοι είναι σφραγισμένες λόγω της επικινδυνότητας που υπάρχει από τα πυρομαχικά, τα οποία δεν έχουν εκραγεί.

 

 

 

Κύπρος

 

Με την τουρκική εισβολή του 1974, η πολιτιστική κληρονομιά της Κύπρου υπέστη βανδαλισμούς και συλήσεις, ενώ παρά τις ρητές συμβατικές διατάξεις για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, η Τουρκία αγνοεί και επανειλημμένα παραβιάζει τους δεσμευτικούς κανόνες των διεθνών συμβάσεων. Τα μουσεία του κατεχόμενου τμήματος έχουν λεηλατηθεί όπως και πολλές πλούσιες ιδιωτικές συλλογές αρχαιοτήτων.

Περισσότερες από 550 Ελληνορθόδοξες εκκλησίες, παρεκκλήσια και μοναστήρια που βρίσκονται σε πόλεις και χωριά των κατεχόμενων περιοχών έχουν λεηλατηθεί, σκόπιμα βανδαλιστεί και, σε ορισμένες περιπτώσεις, κατεδαφιστεί. Πολλοί χριστιανικοί τόποι λατρείας έχουν μετατραπεί σε τζαμιά, ενώ άλλες εκκλησίες, ελληνορθόδοξες και λατινικές, έχουν γίνει αποθήκες του τουρκικού στρατού, στάβλοι και μάντρες.

Έχουν κλαπεί συστηματικά εκκλησιαστικές εικόνες και εκκλησιαστικά σκεύη, τοιχογραφίες έχουν αποτοιχιστεί και έχουν αφαιρεθεί ψηφιδωτά δάπεδα. Πολλά από τα αντικείμενα αυτά εντοπίστηκαν σε αγορές της Ευρώπης και της Αμερικής και εμφανίζονται καθημερινά σε δημοπρασίες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα αρχαία ψηφιδωτά που κλάπηκαν από την εκκλησία της Παναγίας της Κανακαριάς, η οποία βρίσκεται στην κατεχόμενη τουρκική ζώνη. Πολλά χρόνια μετά από την εισβολή, τα εν λόγω ψηφιδωτά βρέθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και επεστράφησαν στην Κύπρο το 1989.

 

 

 

Συρία

 

Κατά την διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου, μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς στην αρχαία Παλμύρα κατεδαφίστηκαν χωρίς οίκτο από φανατικούς τζιχαντιστές.

Ο ηλικίας 2.000 ετών ναός του Βήλου (Bel) και το ιερό του Βάαλ Σαμίν, κατεδαφίστηκαν με εκρηκτικά, η Αψίδα του Θριάμβου, επίσης ανατινάχθηκε, ενώ ισοπεδώθηκε επίσης το στρατόπεδο του Διοκλητιανού (3ος αιώνας μ.Χ.).

Δεκάδες άλλα μνημεία στη Συρία έχουν υποστεί ζημιές από βομβαρδισμούς, όπως το περίφημο μεσαιωνικό κάστρο Κρακ των Ιπποτών, το οποίο κτίστηκε από τους Σταυροφόρους. Αεροπορική επιδρομή κατέστρεψε έναν από τους πύργους του κάστρου.

Εξάλλου, το 2018, ο αρχαίος ναός της Αιν Νταρά στο Αφρίν της βόρειας Συρίας, υπέστη σοβαρές ζημιές από βομβαρδισμούς του τουρκικού στρατού.  Ο ναός της Αιν Νταρά είναι συρο-χιττικός και κατασκευάστηκε περίπου το 1.300 π.Χ.  Το τεράστιο άγαλμα του Λέοντα από βασάλτη που βρισκόταν στην περιοχή, εκλάπη τον Δεκέμβριο του 2019 από τζιχαντιστές αντάρτες, συμμάχους των Τούρκων. 

 

 

 

Ναγκόρνο Καραμπάχ 

 

Ο αρχαιολογικός χώρος της Τιγρανόκερτα (Τιγρανακέρτ), πόλης που ιδρύθηκε τον 1ο αιώνα π.Χ., απειλείται από τον πόλεμο που εξαπέλυσε το Αζερμπαιτζάν και η Τουρκία εναντίον της αρμενικής περιοχής Ναγκόρνο Καραμπάχ ή Αρτσάχ, όπως αποκαλείται από τους Αρμένιους. 

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Άμλετ Πετροσιάν, "έχει βομβαρδιστεί αρκετές φορές" η Τιγρανόκερτα, που πρόκειται για σημαντικό ελληνιστικό και αρμενικό αρχαιολογικό χώρο.

Ο Πετροσιάν δήλωσε πως "η καλύτερα διατηρημένη πόλη ελληνιστικού και αρμενικού πολιτισμού στον Καύκασο είναι στην περιοχή της εντατικής πολεμικής δραστηριότητας". 

«Η Τιγρανόκερτα του Αρτσάχ είναι μία από τις πόλεις που ίδρυσε ο Τιγράνης ο Μέγας, το 95-99 π.Χ.», εξήγησε ο Πετροσιάν. Η πόλη έχει αρχαία οχύρωση που καταλαμβάνει 70 στρέμματα, περιτριγυρισμένη από αστικές περιοχές 700 στρεμμάτων. Είχε χτιστεί για τη φύλαξη των ανατολικών συνόρων της αρχαίας Αρμενίας. Αν και οι ερευνητές αρχικά περίμεναν ότι θα είναι κυρίως ειδωλολατρικός και ελληνιστικός χώρος, ανασκαφές έδειξαν ότι ήταν και σημαντικό κέντρο του πρώιμου χριστιανισμού.

«Η πόλη ήταν το κέντρο των πρώτων χριστιανών της περιοχής», δήλωσε ο Πετροσιάν, αναφέροντας ανασκαφή που έχει γίνει σε τμήμα της, με δύο εκκλησίες. «Πάνω από 10 επιγραφές έχουν ανακαλυφθεί, στα αρμένικα και τα ελληνικά, που χρονολογούνται στον 5ο και 7ο αιώνα μ.Χ.», συμπλήρωσε ο Αρμένιος αρχαιολόγος.

 

Ιράκ

Το 2015, τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους κατέστρεψαν τμήματα της 3.000 ετών αρχαίας πόλης Νιμρούντ και της 2.000 ετών Χάτρα, στο βόρειο Ιράκ. Οι πόλεις αυτές αποτελούσαν δείγμα ασσυριακής τέχνης και αρχιτεκτονικής. Οι τζιχαντιστές κατέστρεψαν επίσης αγάλματα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μοσούλης. Εξάλλου, κατά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, το 2003, Αμερικανοί στρατιώτες απλώς παρακολουθούσαν καθώς γίνονταν λεηλασίες στο αρχαιολογικό μουσείο της Βαγδάτης. Τα ανεκτίμητης πολιτιστικής αξίας αντικείμενα που κλάπηκαν τότε, σήμερα κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο, στους δρόμους του παράνομου εμπορίου αρχαιοτήτων.

 

Λιβύη

Η αρχαία πόλη Σαμπράθα στη δυτική Λιβύη υπέστη σοβαρές ζημιές από μάχες που διεξήχθησαν εκεί τον Σεπτέμβριο του 2017, κατά την διάρκεια του συνεχιζόμενου λιβυκού εμφυλίου πολέμου. Το αρχαίο θέατρο επλήγη αρκετές φορές από όλμους, πυραύλους και σφαίρες, ενώ και μέρος των αρχαίων τειχών υπέστη ζημιές. Τα ρωμαικά κτίσματα της Σαμπράθα και το περίφημο θέατρό της συγκαταλέγονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1982.

 

 

 

 

Πηγές

 

Chotzakoglou Ch. 2008, Religious Monuments in Turkish-occupied Cyprus: Evidence and Acts of Conitnuous Destruction, Nicosia

 

https://fortifications.gr

 

https://hyperallergic.com

 

Τμήμα Αρχαιοτήτων Κυπριακής Δημοκρατίας, http://www.mcw.gov.cy

 

ttps://el.gatestoneinstitute.org

 

http://www.xinhuanet.com