Δωρεάν σεμινάριο της Ακαδημίας Αθηνών για τη θέση της γυναίκας στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία

 

Το Κέντρον Ερεύνης της Ιστορίας του Ελληνικού Δικαίου της Ακαδημίας Αθηνών, η Νομική Σχολή ΕΚΠΑ (Τομέας Ιστορίας και Θεωρίας Δικαίου), η Νομική Σχολή ΑΠΘ (Τομέας, Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας Δικαίου), η Νομική Σχολή ΔΠΘ (Τομέας Ιδιωτικού Δικαίου) και η Ελληνική Εταιρεία Ιστορίας Δικαίου  διοργανώνουν το  Διαθεματικό Σεμινάριο Ιστορίας Δικαίου με Θεματική: «Η βυζαντινή γυναίκα στον δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο», την Τετάρτη 5 Μαρτίου 2025 ώρα 17:00-19:00 στο Μέγαρο Ακαδημίας Αθηνών, Ανατολική Αίθουσα, (Αθήνα, Πανεπιστημίου 28), με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας.

 

Ομιλήτριες:

Καλλιόπη (Κέλλυ) ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ

Ομ. Καθηγήτρια Ιστορίας του Δικαίου Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ)

«Το ασθενές της γυναικείας φύσεως»: νομοθεσία και καθημερινή πρακτική»

 

Κατερίνα ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας Πανεπιστήμιου Αθηνών (ΕΚΠΑ)

«Οι Βυζαντινές ως οδηγοί ή δίοδοι πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων»

 

Συντονισμός συζήτησης:

Αθανάσιος ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ομ. Καθηγητής Βυζαντινής Φιλολογίας ΕΚΠΑ

τ. Γραμματέας Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών, τ. Διευθυντής Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών

 

Λυδία ΠΑΠΑΡΡΗΓΑ

Διευθύντρια Ερευνών

Διευθύνουσα Κ.Ε.Ι.Ε.Δ. Ακαδημίας Αθηνών

Αντιπρόεδρος Ε.Ε.Ι.Δ.

 

Για την παρακολούθηση μέσω Zoom σε περίπτωση αδυναμίας φυσικής παρουσίας, παρακαλείσθε να στείλετε αίτημα στο vkollias@academyofathens.gr (Β.Α. Κόλλιας, Εντ. Ερευνητής Κ.Ε.Ι.Ε.Δ. Ακαδημίας Αθηνών) το αργότερο μέχρι τις 28.02.2025.

Τέχνη και Κοινωνία: Η Υγεία και η Ασθένεια μέσα από την Τέχνη

Στις αγωνίες των ημερών μας έρχεται να απαντήσει το σεμινάριο με τίτλο Τέχνη και Κοινωνία: Η Υγεία και η Ασθένεια μέσα από την Τέχνη, αναδεικνύοντας πτυχές που σχετίζονται με την υγεία και τις πανδημίες όπως αυτές έχουν μεταφερθεί στην τέχνη και αντανακλώνται στην κοινωνία. 

Το σεμινάριο που θα υλοποιηθεί  διαδικτυακά στις 18 Νοεμβρίου, προσεγγίζοντας έργα από τα παρελθόν μέχρι σύγχρονα γραφιστικά δημιουργήματα, με μια ιδιαίτερη εμβάθυνση στην εικονογραφία και το κοινωνικό πλαίσιο της πανώλης του 14ου αιώνα και της πανδημίας του 19ου, καθώς και στις «πρώτες βοήθειες» που μας δίνει η τέχνη και η εικαστική θεραπεία σε περιόδους κρίσης.

Επίσης, θα συζητηθεί η οπτική επικοινωνία και οι προεκτάσεις των εννοιών της υγείας, της ασθένειας και της πρόληψης, όπως και το εικαστικό λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται για να επικοινωνηθούν.

Επιδίωξη είναι να καταδειχτεί ότι η τέχνη μπορεί να μας βοηθήσει διττά να διαχειριστούμε ως κοινωνία τον κίνδυνο της ασθένειας και την πρόσφατη κρίση του COVID-19. Πρώτον, μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι πανδημίες είναι στην κοινωνική πραγματικότητα ανά διαστήματα από την αρχαιότητα και, δεύτερον, ότι η τέχνη μπορεί να συμβάλει στην ενδυνάμωση της κοινωνίας και τη διατήρηση της θετικής μας στάσης απέναντι σε αυτές.

Η τέχνη είναι αντανάκλαση της κοινωνίας, αλλά και διαμορφωτής νέων θεραπευτικών ψυχοσυναισθηματικών και διανοητικών πεδίων.

Στο πλαίσιο του σεμιναρίου θα συζητηθούν:
 Υγεία, ασθένεια και κοινωνία, μια σχέση αλληλεξάρτησης.
 Το χρονικό των φονικών πληγών. Κοινωνικές - ψυχολογικές συνέπειές των πανδημιών.
 Φόβος θανάτου, απειλή από μεταδοτικές ασθένειες και που αποδίδονται. Απεικονίσεις στην τέχνη και ερμηνεία
 Σύμβολα και εικόνες της μεσαιωνικής πανούκλας
Οι ψυχολογικές συνέπειες της πανδημίας

Πληροφορίες - Εγγραφές: 210-3846930 (καθημερινά 10:00-18:00) & info@anoikto.edu.gr
http://www.aiecollege.gr/.../201.../719-paramithi2020-11-e-2

Έξι Μεγάλοι Ζωγράφοι...του 20ου αιώνα! Πρόγραμμα του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού με δωρεάν είσοδο!

Την προσεχή Πέμπτη 16 Μαΐου θα ενωθεί ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα του προγράμματος, «Έξι Μεγάλοι Ζωγράφοι», που διοργανώνει ο Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού  στο Οικολογικό Πάρκο με ελεύθερη είσοδο.

Στόχος είναι το κοινό να γνωρίσει τα χαρακτηριστικά έργα μεγάλων δημιουργών του 20ου αιώνα! θα ανακαλύψει σε έξι συναντήσεις, τα ερεθίσματα που τους ώθησαν να διαμορφώσουν & να εξελίξουν την τέχνη τους, αλλά και να εκφραστούν δημιουργικά μέσα από τα δικά τους έργα, εξερευνώντας σκέψεις & συναισθήματα.

Πρόκειται για την καλλιτεχνική παραγωγή της Μοντέρνας τέχνης, που παρατηρήθηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπου οι συμμετέχοντες θα «γνωρίσουν» τους καλλιτέχνες :

Γκούσταφ Κλιμτ,
Πάμπλο Πικάσο
Αμεντέο Μοντιλιάνι,
Φρίντα Κάλο,
Ρενέ Μαγκρίτ,
Σαλβαδόρ Νταλί.
Κατά τη  τέταρτη συνάντηση οι φιλότεχνοι θα έρθουν σε επαφή μετα έργα της Μεξικάνας ζωγράφου Φρίντα Κάλο (1907 – 1954), της οποίας το στυλ που χρησιμοποιεί φαίνεται επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό, αλλά φαίνεται να έχει δεχτεί και επίδραση Ευρωπαϊκών ρευμάτων στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο Ρεαλισμός, ο Συμβολισμός & ο Υπερρεαλισμός. Αρκετά έργα της είναι αυτοπροσωπογραφίες, μέσα από τις οποίες εκφράζεται ο προσωπικός πόνος & η σεξουαλικότητά της.

Πότε : 16:30 – 19:00, Ελεύθερη Είσοδος

Που : Οικολογικό Πάρκο, Στρ. Μακρυγιάννη, Ν. Ψυχικό, τηλ.: 210 6776 03

“Διαβάζω για τους άλλους” παραμύθια, με “καύσιμο” τη χαρά!

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Το σύνθημα δόθηκε στη μαγική παραμυθοχώρα! “Για να ακούνε με μάτια μας και να διαβάζουν με τη φωνή μας”. Κι έτσι, άνθρωποι από κάθε γωνιά της Αθήνας, από την πιο απομακρυσμένη γειτονιά του Πειραιά μέχρι την πλατεία με τον πλάτανο σε μια από τις περιοχές που “έχτισαν τη φωλιά” τους στα βόρεια, επιβιβάστηκαν σε τρένα, λεωφορεία, αυτοκίνητα και ταξί για να βρεθούν νωρίς το μεσημέρι του προηγούμενου Σαββάτου, στο σημείο συνάντησης που είχε οριστεί λίγες ημέρες νωρίτερα. Το γράμμα με την ακριβή ημέρα και ώρα διεξαγωγής είχε φτάσει από νωρίς στους παραλήπτες. Είχαν φροντίσει γι’αυτό τα “περιστέρια που φορούσαν καπέλα ταχυδρόμου”, έτσι ώστε να μην λείψει κανείς από εκεί! 

Τα βιβλία με τα παιδικά παραμύθια άρχισαν το ένα μετά το άλλο να ξετρυπώνουν από παντού τριγύρω. Από μια μαύρη, γυαλιστερή γυναικεία τσάντα, από ένα κόκκινο σακίδιο, από την εσωτερική πλευρά ενός πράσινου μπουφάν, μέσα από ένα ψάθινο πανέρι που άλλοτε χρησίμευε σαν αποθηκευτικός χώρος παιχνιδιών. Ο καθένας μας, εκτός από το αγαπημένο του παιδικό παραμύθι, είχε βάλει σε ένα πολύχρωμο “κουτί” στο βάθος της καρδιάς του, το πιο ζεστό του χαμόγελο, άπειρες δόσεις κεφιού, γιορτινής διάθεσης, χαράς και αρκετές κουταλιές ουράνιου τόξου και ενθουσιασμού! Χωρίς να χάσουμε λεπτό, πήραμε τις θέσεις μας γύρω από τα ξύλινα τραπέζια, σε έναν μαγικό χώρο στην καρδιά της Αθήνας, και… το ταξίδι ξεκίνησε!

Και έγινε μαγικός, τόσο από το σκοπό για τον οποίο συγκεντρωθήκαμε στη φιλόξενη αγκαλιά του, όσο και από τις “τεχνικές του ονείρου”, που μοιράστηκε μαζί μας ο Στρατής Πανούριος, ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας και εισηγητής του σεμιναρίου με τον τίτλο “Πώς να διαβάζω”, που διοργανώθηκε στο πλαίσιο της δράσης του εθελοντικού, μη κερδοσκοπικού Δικτύου “Διαβάζω για τους άλλους”. Πρόκειται για διάφορες ομάδες εθελοντών, που ενώνουν τις δυνάμεις τους για να διαβάζουν σε ανθρώπους που δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους. Ανθρώπους με προβλήματα όρασης, ηλικιωμένους, παιδιά σε ιδρύματα ή φυλακισμένους που είναι αναλφάβητοι. 

Υπάρχει καλύτερος λόγος για να ξεκινήσει ένα ταξίδι στη θάλασσα των λέξεων, της φαντασίας, της αφήγησης και των παραμυθιών; Όταν η φωνή σου “ανοίγει πανιά” και ταξιδεύοντας φτάνει μέχρι εκεί όπου απλώνει τη “φορεσιά” της η φαντασία του κάθε ανθρώπου, που με τα φυσικά του μάτια ζει στο σκοτάδι, αλλά που με τα “μάτια της ψυχής” του δημιουργεί ολάνθιστους κήπους με πεταλούδες, χρώματα, παραμυθένια πλάσματα και μάγους με χρωματιστά ραβδιά; 

“Ουσιαστικά, σε μια ιστορία, έχουμε τη δυνατότητα εξερεύνησης μικρών θαυμάτων, και μέσα από τις λέξεις μεταφέρουμε στο κοινό, όχι μόνο πληροφορίες, αλλά δονήσεις, μορφές, εικόνες, συναισθήματα, έναν ολόκληρο κόσμο”, ακούγεται η μαγική φωνή του εισηγητή, που προσπαθεί να ξυπνήσει στον καθένα μας τη σπίθα της χαράς, που θα γίνει το “καύσιμο” για να συμπαρασύρουμε κι άλλους σε αυτό το περιπετειώδες ταξίδι! Πίσω από κάθε γωνιά του δρόμου κρύβεται και μία έκπληξη, που περιμένει να ανακαλυφθεί και να μεταφερθεί στην καρδιά των ανθρώπων που “ θα ακούνε με μάτια μας και θα διαβάζουν με τη φωνή μας!”

“Είτε αφηγείσαι την ιστορία με πρωταγωνιστή ένα μαγικό καθρέφτη, ένα περσικό χαλί, μια χρυσή πένα, ένα μπρούντζινο κλειδί, μια φανταστικής σκάλα που ανεβαίνει στον ουρανό ή ένα μαγεμένο κατάρτι καραβιού, έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου ότι θα τα καταφέρεις! Φτάνει μόνο να χαίρεσαι με αυτό που κάνεις, και ας κάνεις και λάθη!”, ακούγεται ξανά η μαγική φωνή. Γιατί όταν διαβάζεις παραμύθια, μετακομίζεις σε άλλη διάσταση, εκείνη της φαντασίας, εκεί όπου όλα είναι δυνατά και τα πάντα βρίσκουν έστω και μια μικρή χαραμάδα για να πετάξουν ψηλά, πολύ ψηλά στον ουρανό! Δίπλα στον ήλιο και τα αστέρια! 

...πλάι-πλάι με ανθρώπους, που περιμένουν μέσα από τη φωνή σου να δώσουν σχήμα και μορφή στα όνειρα που πλάθουν από μικρά παιδιά, με τα μάτια της ψυχής…

  

*Πληροφορίες για το εθελοντικό, μη κερδοσκοπικό Δίκτυο “Διαβάζω για τους άλλους”, στο σύνδεσμο: http://giatousallous.gr/ και στο Facebook: https://www.facebook.com/giatousallous/?fref=ts

Οικογένεια: Τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε”: Ένα σεμινάριο-σταθμός στο ταξίδι της ζωής…

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Κοιτάζω ξανά το φυλλάδιο, όπου αναγράφεται ο τίτλος ενός σεμιναρίου που θα θυμάμαι πάντοτε με τα πιο όμορφα χρώματα και τις πιο καθοριστικές πινελιές ζωής. “Οικογένεια: Τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε”. Χαμογελώ. Πριν από λίγο βρισκόμουν στο κέντρο της Αθήνας ακούγοντας την εισηγήτρια, Ελένη Αϋφαντή, να προσπαθεί να μας εμπνεύσει, ξεδιπλώνοντας πτυχές ευαίσθητες και αποκαλυπτικές, ανθρώπινες και καταλυτικές, και επιστρατεύοντας γνώσεις επιστημονικές αλλά και όλα όσα επιτάσσει η καρδιά, για να μπορέσει να βρει το δρόμο της και να βοηθήσει κι άλλες να βρουν τον δικό τους.

Βρίσκομαι πλέον στο σπίτι, και στον απόηχο του σεμιναρίου, μια στρατιά από σκέψεις, μου χτυπούν μία μία την πόρτα περιμένοντας να τους ανοίξω… Και τους ανοίγω, καλωσορίζοντάς τες… άσπρες, κόκκινες, πορτοκαλί και μπλε, αλλά και τις μαύρες, γκρίζες και σκούρες καφετί…

…θυμός, απογοήτευση, ανασφάλεια, έλλειψη θάρρους για δράση με αυτάρκεια, τάση για μετάθεση των ευθυνών στους γονείς, ενοχές, εξάρτηση. Συναισθήματα με τα οποία δεν προχωρά κανείς παρακάτω στη ζωή του. Κι όμως εγώ τα έθρεφα μέσα μου από μαθήτρια, για την ακρίβεια από μικρό παιδί. Θέλω όμως πλέον να προχωρήσω. Έχω τραβήξει την κόκκινη γραμμή σε οτιδήποτε απειλεί να με συνθλίψει κάτω από το ίδιο μου το βάρος. Το αποφασίζω. Ήρθε η ώρα. Η ώρα που πάντοτε περίμενα και προσδοκούσα να έρθει κι εκείνη όλο και καθυστερούσε. 

…βγάζω τη βαλίτσα από το σκονισμένο πατάρι και τοποθετώντας την πάνω στο κρεβάτι μου, αρχίζω να την αδειάζω. Από όλα τα παραπάνω κι από όλα αυτά που με κρατούσαν μακριά από την πραγματοποίηση των ονείρων μου. Τις λανθασμένες μου πεποιθήσεις, τις τρικλοποδιές που έβαζα μέχρι πρότινος στον ίδιο μου τον εαυτό, τα “δεν”, τα “πρέπει” και τα ίσως. Αντικαθιστώ τα “δεν” με “αμέ”, τα “πρέπει” με “θέλω” και τα “ίσως” με το “σίγουρα”. Ήρθε η ώρα να πετάξω με τα δικά μου φτερά. Σε όποιο στάδιο της ζωής μου κι αν βρίσκομαι. Είτε ζω μαζί με τους γονείς μου, είτε όχι, τους κουβαλώ κι εκείνους στη βαλίτσα μου. Έστω και στριμωγμένους στις πλαϊνές της θήκες. Μπορεί τα χρόνια να περνούν, όμως ακόμη επηρεάζουν με τον τρόπο τους, το ποιους ανθρώπους θα αφήσω να με πλησιάσουν, πόσο έντονες θα είναι οι ενοχές μου όταν προσπαθώ να τους πλησιάσω εγώ, το κατά πόσο νιώθω ότι αξίζω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, το τι είναι αυτό που με εμποδίζει να αντικρίσω το πρόσωπο της ευτυχίας χωρίς να νομίζω ότι πρόκειται για μια αποτυχημένη μεταμφίεση…

Τώρα όμως το πήρα πλέον απόφαση και τίποτε δεν με σταματά. Θα αδειάσω τη βαλίτσα μέχρι το τελευταίο κληρονομημένο συναίσθημα-τροχοπέδη και ακούγοντας την φωνή μέσα μου –που πριν από λίγο καιρό δεν την “έκανα παρέα”– , θα κρατήσω ό,τι με έκανε τον άνθρωπο που είμαι σήμερα, θα στείλω νοερά μήνυμα ευγνωμοσύνης στους γονείς που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ατσαλωθεί η ύπαρξή μου με ό,τι εκείνοι θεωρούσαν ότι ήταν το καλύτερο κομμάτι του εαυτού τους που μπορούσαν να μου δώσουν. 

Προχωράω λοιπόν, για να ανακαλύψω κι εγώ το καλύτερο κομμάτι του δικού μου εαυτού και να συμφιλιωθώ με τα λιγότερο καλά κομμάτια του, που όμως αν τα αγκαλιάσω, θα τα πλάσω δίνοντας και σε αυτά τη μορφή της καλύτερης εκδοχής του δικού τους εαυτού. Κι όλοι οι εαυτοί μαζί θα σχηματίσουν τον έναν και μοναδικό. Αυτόν, για την αναζήτηση του οποίου ξεκίνησα όλο αυτό το ταξίδι. Τον ενιαίο και ολοκληρωμένο εαυτό μου. Τα κατάφερα να πάρω την απόφαση! Τα κατάφερα, αλήθεια! Παρακολουθώντας ένα σεμινάριο από εκείνα που σου αλλάζουν τη ζωή. Από εκείνα που σε κάνουν να βγάλεις τα χιλιοταλαιπωρημένα σου παπούτσια και φορώντας πλέον τα ολοκαίνουριά σου, να αρχίσεις να περπατάς με θάρρος και αποφασιστικότητα, εκεί. Έξω από τη “ζώνη ασφαλείας”. Εκεί, όπου συμβαίνει η πραγματική ζωή… και μας καλεί επιτέλους να τη ζήσουμε!

*Το σεμινάριο “Οικογένεια: Τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε”, πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015, στο Aegean College, Πανεπιστημίου 17, Αθήνα.

Λίγα λόγια για την Ελένη Αϋφαντή:

Η Ελένη Αϋφαντή είναι σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης (Life Coach), εκπαιδευμένη στη Συστημική Ψυχιατρική και τη Διαχείριση Αρνητικών Καταστάσεων στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος που παρέχεται στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι ειδικευμένη στο Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό (NLP), ως εκπαιδεύτρια (NLP CoachingTrainer).

Πτυχιούχος Διοίκησης Επιχειρήσεων από το Université de La Rochelle της Γαλλίας, η Ελένη εργάστηκε για 28 πολύ δημιουργικά χρόνια στον κόσμο της βιομηχανίας ως στέλεχος Παραγωγής, Αγορών, καθώς και στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού.

Έχοντας ολοκληρώσει αυτό τον κύκλο της επαγγελματικής της ζωής, αποφάσισε, το 2010, να αποδεχθεί τη φυσική της κλίση να υποστηρίζει και να καθοδηγεί ανθρώπους στην πραγματοποίηση των επιθυμιών που έχουν για τη ζωή τους. Έτσι, μελέτησε συστηματικά και αφοσιώθηκε με πάθος σε μια δουλειά για την οποία, στην πραγματικότητα, εκπαιδευόταν ήδη επί σειρά ετών, από μεγάλο προσωπικό ενδιαφέρον. Από το 2011 πραγματοποιεί βιωματικά σεμινάρια και ομαδικές ή ατομικές συνεδρίες συμβουλευτικής με μια ευρεία θεματολογία, όπως αυτογνωσία, σχέσεις, πραγματοποίηση στόχων, διαχείριση αρνητικών καταστάσεων, και άλλα.

Σεμινάριο Νεοελληνικής ζωγραφικής και γλυπτικής

Ποια είναι η ακριβής χρονική περίοδο της γέννησης της νεοελληνικής τέχνης, όπως αυτή εννοείται ως πνευματική δημιουργία και ελευθέρια τέχνη; Διαμορφώθηκε με βάση εισαγόμενα αισθητικά κριτήρια; Η καθηγήτρια Ιστορίας Τέχνης, Δρ. Μαρία Αθανασέκου θα μας παρασύρει το προσεχές Σάββατο 1η Νοεμβρίου στο εικαστικό ελληνικό τοπίο του 19ου  στο ΑΙΕ, (Αβέρωφ 18 Περισσός). 

Πρώτο δεδομένο είναι ότι το πολιτιστικό τοπίο δεν ήταν ενιαίο σε όλη την έκταση της χώρας. Η Κρήτη μέχρι το 1669 και ειδικότερα τα Επτάνησα που δε γνώρισα την τουρκική κατοχή  παρά την ενετική κυριαρχία. Επί πλέον, η μετακένωση του αισθητικού ιδεώδους των Βαυαρών, που βασιζόταν στην αρχαία ελληνική τέχνη, συντελέστηκε με την άφιξη του Όθωνα στην Ελλάδα. 

Οι πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα βρήκαν την καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα στο ίδιο σχεδόν σημείο που την άφησε ο 19ος.

Το σεμινάριο αποσκοπεί στην επισκόπηση της νεοελληνικής ζωγραφικής και γλυπτικής και την εμβάθυνση των εκπαιδευόμενων στις δυο αυτές μορφές τέχνης. Στις τέσσερεις ενότητες θα συζητηθούν οι ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες στο νεοσύστατο κράτος και πώς σμίλεψαν τις αισθητικές προτιμήσεις των Ελλήνων, οι θεματολογικές κατευθύνσεις της τέχνης, ο απόηχος των ευρωπαϊκών ρευμάτων στην ελληνική τέχνη, αν και σε ποιο βαθμό αφομοιώθηκαν ή την επηρέασαν, τα έργα και οι δημιουργοί.

Η επισκόπηση της νεοελληνικής ζωγραφικής και γλυπτικής πραγματοποιείται με βάση τους θεματικούς άξονες που ακολουθούν και επεξηγούν την εξέλιξη των δύο μορφών τέχνης στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ού.

Στις ενότητές του, ανάμεσα σε άλλα, θα συζητηθούν:

• Η ελληνική τέχνη κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας 
• Η τέχνη με φόντο τις  ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες στο νεοσύστατο κράτος 
• Πώς διαμορφώθηκαν οι αισθητικές προτιμήσεις των Ελλήνων 
• Οι θεματολογικές κατευθύνσεις της τέχνης 
• Ο απόηχος των ευρωπαϊκών ρευμάτων στην ελληνική τέχνη 
• Αν και σε ποιο βαθμό μπορούμε να μιλήσουμε για πρωτότυπες καλλιτεχνικές δημιουργίες 
• Η ελληνικότητα ως ζητούμενο μιας εποχής 
• Η ελληνική τέχνη ως εισαγόμενο προϊόν 
• Η ακαδημαϊκή τέχνη - η Σχολή του Μονάχου και άλλοι ευρωπαϊκοί προορισμοί για τους Έλληνες καλλιτέχνες 
• Ανάλυση έργων και αναφορά στους δημιουργούς,  από τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα έως και την γενιά του ’30.

1/11: 9π.μ.-14.30

Δίδακτρα: 20€,  Φοιτητές 15€,   Άνεργοι 15€