Το θέατρο αποκτά ιδιαίτερη δύναμη όταν καταφέρνει να μιλήσει για το σήμερα χωρίς διδακτισμό και να προκαλέσει γέλιο τη στιγμή που αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινές όψεις της κοινωνίας. Η παράσταση «DEADLIFT. Άρση θανάτου» της Βαλέριας Δημητριάδου πετυχαίνει ακριβώς αυτό, μετατρέποντας μια φαινομενικά απλή επιχειρηματική αντιπαράθεση σε μια πολυεπίπεδη αλληγορία για τη διαπλοκή, την πολιτική εξουσία και τη διάβρωση των θεσμών.
Η σύγκρουση δύο κόσμων
Το έργο εκτυλίσσεται ανάμεσα σε δύο γυμναστήρια που συμβολίζουν δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την κοινωνία. Από τη μία βρίσκεται το παλιό συνοικιακό «DEADLIFT», το οποίο προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Από την άλλη, το υπερσύγχρονο «ΖΕΝΙΘ», ένας χώρος λάμψης, προβολής και οικονομικής ισχύος που εμφανίζεται ως η νέα κυρίαρχη δύναμη της περιοχής.
Η αντιπαράθεση δεν αφορά τελικά μόνο τον επιχειρηματικό ανταγωνισμό. Πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε μια σύγκρουση αξιών, που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δοκιμάζεται απέναντι στην πολιτική επιρροή, το χρήμα και τις δημόσιες σχέσεις.
Η εξουσία πίσω από τη βιτρίνα
Η κ.Δημητριάδου αξιοποιεί εύστοχα τη φιγούρα του δημάρχου για να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο η τοπική εξουσία συχνά διαπλέκεται με επιχειρηματικά συμφέροντα. Η πολιτική δεν παρουσιάζεται ως μηχανισμός προσφοράς προς τον πολίτη, αλλά ως εργαλείο προσωπικής ανέλιξης και διατήρησης ισχύος.
Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα του νέου γυμναστηρίου αποκαλύπτεται ένας κόσμος συναλλαγών, εξυπηρετήσεων και υπόγειων δικτύων επιρροής. Το έργο θίγει ζητήματα που παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα, όπως το ξέπλυμα δημόσιας εικόνας, η διαφθορά, η πολιτική εκμετάλλευση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και η μετατροπή των πολιτών σε αριθμούς και ψήφους.
Ένας θάνατος πυροδοτεί την αλήθεια
Καταλυτικό σημείο της πλοκής αποτελεί ο ξαφνικός θάνατος της Αλίκης. Το γεγονός αυτό λειτουργεί ως μηχανισμός αποκάλυψης των πραγματικών προσώπων όλων των εμπλεκομένων.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι πως η παράσταση δεν επικεντρώνεται μόνο στην τραγωδία της απώλειας. Εστιάζει κυρίως στο τι συμβαίνει μετά. Πώς διαχειρίζεται ένα σύστημα εξουσίας έναν θάνατο; Ποιοι προσπαθούν να συγκαλύψουν την αλήθεια; Ποιοι επιχειρούν να μετατρέψουν το τραγικό γεγονός σε πολιτικό ή οικονομικό όφελος;
Η «άρση θανάτου» του τίτλου αποκτά έτσι συμβολικό χαρακτήρα. Η απώλεια δεν οδηγεί απαραίτητα σε κάθαρση. Αντίθετα, φέρνει στην επιφάνεια έναν μηχανισμό που συχνά καταφέρνει να συνεχίζει τη λειτουργία του χωρίς κανείς να λογοδοτεί πραγματικά.
Σκηνοθετικά ευρήματα με ζωντάνια και ρυθμό
Σημαντικό πλεονέκτημα της παράστασης αποτελεί η σκηνοθετική προσέγγιση της Βαλέριας Δημητριάδου, η οποία διατηρεί διαρκώς μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο. Το γέλιο δεν λειτουργεί αποσυμπιεστικά, αλλά ως μέσο οξύτερης πολιτικής και κοινωνικής παρατήρησης.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη χρήση της ζωντανής μουσικής επί σκηνής. Το γεγονός ότι οι ίδιοι οι ηθοποιοί συμμετέχουν μουσικά προσδίδει αμεσότητα, ρυθμό και ενέργεια στην αφήγηση. Η επιλογή αυτή δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ενσωματώνεται οργανικά στη δραματουργία.
Οι ερμηνείες που δίνουν παλμό στην παράσταση
Το σύνολο των ηθοποιών υπηρετεί αποτελεσματικά τον σατιρικό και πολιτικό χαρακτήρα του έργου με πολλά εύσημα να πρέπει να αποδοθύν σε Μυρτώ Αλικάκη, Βαγγέλη Αμπατζή, Γιώργο Πυρπασόπουλο Αλικάκη, Κωνσταντίνο Κάππα, Αλέξανδρο Μαυρόπουλος, Αρετή Τίλη. Ξεχωρίζει για μένα η παρουσία της Μαριάμ Ρουχάτζε στον ρόλο της Αλίκης, καθώς οι μουσικές και φωνητικές της δυνατότητες αξιοποιούνται δημιουργικά, προσδίδοντας ιδιαίτερη ευαισθησία σε έναν ρόλο που, παρότι βρίσκεται στον πυρήνα της πλοκής, λειτουργεί κυρίως ως συμβολική παρουσία. Στο σύνολό τους, οι ερμηνείες συνθέτουν ένα σύμπαν που τα πρόσωπα κινούνται ανάμεσα στη φιλοδοξία, τον φόβο, την ενοχή και την ανάγκη επιβίωσης.
Μια παράσταση που συνομιλεί με την εποχή της
Το «DEADLIFT. Άρση θανάτου» μας διδάσκει και μας διασκεδάζει χωρίς να χάνει τη σοβαρότητά της. Αξιοποιεί το χιούμορ, τη μουσική και την κοινωνική σάτιρα για να μιλήσει για ζητήματα που απασχολούν έντονα τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία: τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την κατάχρηση εξουσίας και το τίμημα της σιωπής. Πρόκειται για ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο που αποδεικνύει ότι το πολιτικό θέατρο μπορεί ακόμη να είναι ζωντανό, καυστικό και απολύτως επίκαιρο.
