Διαφορετικό ντοκιμαντέρ- Τι κάνει νιάου νιάου στη...Πόλη;

Έχετε δει πρωταγωνιστεί του κινηματογράφου να νιαουρίζει; Ναι καλά διαβάσατε, να νιαουρίζει! Η Begnu, ο Deniz, ο Gamiz...δεν είναι ήρωες ενός νέου τούρκικου σίριαλ που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη αλλά μερικοί από τους τετράποδους πρωταγωνιστές του ντοκιμαντέρ "Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης" (Kedi)!

Ατίθασες, χαδιάρες, πλάνητες, η κάθε μια από τις επτά γάτες με το χαρακτήρα της όπως αποκαλύπτει το story, έχει να μας εκμυστηρευθεί και να μας διδάξει μέσα από την σχέση με τους κατοίκους της πόλης. 

Ιδιαιτερότητα αυτής της ταινίας αποτελεί το γεγονός ότι δεύτερους ρόλους έχουν οι άνθρωποι οι οποίοι όμως μας μιλούν για τον αδάμαστο χαρακτήρα, τη

τρυφερή σχέση αλλά και το νόημα που έδωσαν στη ζωή τους τα μικρά αυτά πλάσματα. Οι συγκινητικές ιστορίες των δευτεραγωνιστών δεν μπορούν παρά να αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές ζωόφιλων και μη.

Της Μαρίας Αλιμπέρτη

 Με υποκειμενικά πλάνα η σκηνοθέτιδα Ceyda Torun φροντίζει ως θεατές να νιώθουμε ότι σεργιανίζουμε σε δρόμους, αγορές, ταράτσες, λιμάνια ενός τόπου που αγαπά τους τετράποδους φίλους. Μάλιστα στη Κωνσταντινούπολη, μια πόλη με ιδιαίτερη φόρτιση για μας του Έλληνες καθώς είναι συνδεδεμένη με τον ζωτικό μας μύθο, οι γάτες πλέον έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν! 

Μια διαφορετική ιστορία ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας ακολουθώντας ένα διαφορετικό χάρτη ανθρωπογεωγραφίας ή καλύτερα "γατογεωγραφίας". Και μη νομίζετε ότι δε μας αφορά, αντίθετα μας διδάσκει πως να βλέπουμε κάθε τόπο χωρίς παρωπίδες και με τις άλλες του διαστάσεις, όπως τις βλέπουν μικρά ζωάκια. Ξεφεύγοντας σε ένα ακόμα επίπεδο από τα αυστηρά πλαίσια, αυτό το ντοκιμαντέρ αγκαλιάζει μια πιο χαρούμενη ματιά:  το χιούμορ συνιστά το μεγάλο πλεονέκτημα της ταινίας που κρατάει το θεατή σε αναμονή και προσφέρει δράση χάρη στα αεικίνητα πλάσματα, γεγονός που κάνει τον θεατή να αναλογιστεί τις τεχνικές δυσκολίες λήψης των εικόνων.

Οι δυο μεγάλες μου αγάπες, οι γάτες και η Πόλη, συγκεκριμένα η αναπόληση αυτής με παρακίνησαν να προστρέξω στον Δαναό για να δω  αυτό το ευχάριστο θέαμα για τους γατόφιλους και μη, το οποίο θα προβάλλεται  από την Filmtrade, από τις 9 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους!

Το ντοκιμαντέρ μας προσφέρει μια άλλη οπτική για την Πόλη, όπως προανέφερα, με τα μάτια ενός μικρού αιλουροειδούς.Το ενδιαφέρον είναι ότι τα μικρά τετράποδα πλάσματα γίνονται οι ξεναγοί μας όχι για να περιπλανηθούμε στα αξιοθέατα, αλλά στην πραγματική ζωή, στην καθημερινότητα των κατοίκων.

 Τα πλάνα από χαμηλά επιτρέπουν να θαυμάσουν στοιχεία της κουλτούρας της Ανατολής, ενδυματολογικές και άλλες συνήθειες των ντόπιων, που καταδεικνύουν ότι δεν διαφέρουμε και πολύ ως λαός από του γείτονες.

Έκπληξη  για μένα αποτελεί ότι η αρχή της ταινίας  η οποία δεν είναι ενδεδυμένη με ήχους από νιαουρίσματα αλλά από ψαροπούλια που συχνάζουν στα παράλια του Γαλατά. Μάλιστα μου δημιούργησε την αίσθηση ενός πρωινού ξυπνήματος στη Πόλη!

Το πανοραμικό πλάνο της πόλης γεμίζει την οθόνη και η κάμερα βυθίζεται στη πρώτη γειτονιά, στην πρώτη ιστορία με την κιτρινό-λευκή , καταφερτζού Sari να κερδίζει κεράσματα και να τα μεταφέρει στα μικρά της.

Με λήψεις  από drones ταξιδεύουμε από γειτονιά σε γειτονιά και γνωρίζουμε τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι όπως επισημαίνεται και στη ταινία παραμένουν αιώνες στην πόλη και έχουν δει αυτοκράτορες να ανεβαίνουν σε θρόνο αλλά και να εκπίπτουν από αυτόν.

 Όπως μαθαίνουμε από έναν από τους αφηγητές στο λιμάνι του Τζιχανγκίρ, όταν έδεναν τα πλοία κατέβαιναν οι γάτες- οι οποίες μεταφέρονταν για να τρώνε αρουραίους αλλά και να απορροφούν την ενέργεια- οπότε θα συναντήσεις στις γειτονιές από Ιρλανδικούς γάτες μέχρι όλες τις ράτσες του κόσμου!

Στην πραγματικότητα πρόκειται για αφηγήσεις ιστοριών γατών και ανθρώπων που μιλούν για μια αγνή σχέση. Περιπέτειες των πρωταγωνιστών-παθήματα, τσακωμοί, έρωτες και ζήλιες-  αλλά και αλήθειες της ζωής των ανθρώπων που συνδέονται μαζί τους αναδύονται  μέσα από την εξιστόρηση αποδίδοντας μια μικρογραφία της κοινωνίας.

Φυσικά δεν λείπουν και τα χαριτωμένα συμπεράσματα όπως "οι γάτες ξέρουν την αλήθεια ότι υπάρχει θεός, ενώ οι σκύλοι θεωρούν τους ανθρώπους θεούς τους".

Οι ιστορίες φιλίας εξελίσονται σε

παράλληλες τροχιές, με τους ανθρώπους να εξομολογούνται τη δύναμη που αντλούν από τους χνουδωτούς φίλους τους. Και φυσικά αποδεικνύεται πως όταν αναγνωρίζεις την φιλία που σου προσφέρει ένα τέτοιο ανεξάρτητο πλάσμα τότε ξέρεις να εκτιμάς και τη ζωή!

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ (Le jour se lève) στους κινηματογράφους

Ένα πενταόροφο κτίριο υψώνεται στη μέση του μιας εργατικής γειτονιάς. O Φρανσουά (Jean Gabin) δολοφονεί τον Βαλεντίν (Jules Berry) και κλειδώνεται στο δωμάτιό του, στην κορυφή του κτιρίου. Σε λίγο συγκεντρώνεται πλήθος και καταφθάνουν αστυνομικές δυνάμεις που περικυκλώνουν το κτίριο και περιμένουν να ξημερώσει για να εφορμήσουν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Φρανσουά ανατρέχει νοερά στο παρελθόν και ξετυλίγει το κουβάρι των γεγονότων που τον οδήγησαν εκεί.
 H ταινία ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ που θεωρείται η πρώτη ομιλούσα γαλλική ταινία, προβάλλεται από την προσεχή Πέμπτη 18 Αυγούστου από την Filmtrade στους κινηματογράφους. Στο αριστούργημα του Filmtrade χρησιμοποιούνται αναδρομές (flashbacks) ως εργαλείο αφήγησης. Μάλιστα αυτός ο τρόπος αφήγησης στις τότε πρώτες δοκιμαστικές προβολές είχε παραξενέψει τους θεατές. Γι αυτό το λόγο ο Carné, για να διευκρινίσει τους τρεις χρόνους της αφήγησης, πρόσθεσε μια επεξηγηματική κάρτα ακριβώς πριν τα αρχικά credits, που έγραφε: “Ένας άνθρωπος γίνεται δολοφόνος. Καθώς οχυρώνεται στο δωμάτιό του, ανακαλεί στη μνήμη του τις συνθήκες που τον οδήγησαν εκεί.»
  Σημειώνεται ότι η λογοκρισία και το καθεστώς Vichy απαγόρευσε όλες τις προβολές της ταινίας

καθώς κρίθηκε ότι "προσβάλλει τα ήθη." Η αποκατάσταση του αριστουργήματος  άρχισε το 2013. Ορισμένες σκηνές είχαν υποστεί επεξεργασία και αλλοιωθεί π.χ. μια σκηνή με την Arletty γυμνή στο ντους, καθώς και μια άλλη σκηνή με υπαινιγμούς σχετικά με την αστυνομία.
Στη διάρκεια του προγράμματος αποκατάστασης των κοπιών, εντοπίστηκαν οι κομμένες σκηνές και άρχισε η διαδικασία διόρθωσης εικόνας και ήχου. Πολλά σημεία της εικόνας χρειάστηκαν -εκτός από ψηφιακή- επιπλέον προσεκτική επεξεργασία με το χέρι.

Πρεμιέρα για την ταινία “Γλυκιά Απόδραση”: Πρέπει να χαθείς για να σε βρεις…

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Δεν υπάρχει εντονότερη αίσθηση από τη γεύση που αφήνει στον “ουρανίσκο” της ψυχής σου, το να τολμάς να φεύγεις για να χαθείς, και να ξαναχαθείς και να ξαναχαθείς όσες φορές χρειαστεί, για να μπορέσεις κάποτε να απονείμεις στον εαυτό σου το βραβείο του νικητή. Το βραβείο που ισοδυναμεί με τη μαγική εκείνη στιγμή, που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και λες “Αρχίζω σιγά-σιγά να με βρίσκω και να με γνωρίζω πραγματικά. Και τελικά, πολύ μου αρέσει αυτό που είμαι. Αυτό που μέρα με τη μέρα γίνομαι…”. Χρειάζεται, όμως προηγουμένως, να έχεις βρει τα κότσια να αφήσεις στην μπάντα τη ζωή στη γυάλα του χρυσόψαρου προκειμένου να κερδίσεις μια και καλή τη ζωή εκτός ορίων, εκτός σχεδίου, εκτός προστατευτικών σχοινιών, εκτός της ψευδαίσθησης του βολέματος, του συμβιβασμού, των χλιαρών βιωμάτων, βλεμμάτων, αγγιγμάτων, χαδιών. Δεν γίνεται να κυνηγάς το πολύ έχοντας αγκαζέ το λίγο. Δεν πάνε μαζί αυτά, όχι. Και πολύ καλά κάνουν. Τα φτερά της ελευθερίας φοριούνται αποκλειστικά και μόνο από πλάτες που αντέχουν να σηκώνουν το πολύ. Το πολύ συναίσθημα, το πολύ πάθος, το πολύ “θέλω κάθε μου στιγμή να σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της σαν ανεμοστρόβιλος”…

 

Κάθομαι στην αίθουσα του κινηματογράφου. Κάπου στο κέντρο της Αθήνας, πρωινό ηλιόλουστο, ενός Μαΐου που αρέσκεται στο να μεταμφιέζεται σε Νοέμβρη κι ας κυλά  στις φλέβες του νέκταρ Άνοιξης. Δίπλα μου βρίσκεται ποτήρι χάρτινο με ζεματιστό καφέ, στο ασημόχαρτο οι τελευταίες μπουκιές από κουλουράκι με σουσάμι και στα γόνατά μου μπλοκ σημειώσεων για να καταγράφω σε λέξεις στο χαρτί, τις εικόνες της λευκής οθόνης μπροστά μου. Κι από εκεί στην καρδιά. Τη δική μου, των αναγνωστών, όλων όσων είναι κοντά μου αλλά κι όλων εκείνων που θα ήθελαν να με δουν να σκοντάφτω. 

Μισέλ ή αλλιώς Μπρουνό Πονταλιντές, όπως είναι το όνομα του ελληνικής καταγωγής πρωταγωνιστή της ταινίας “Γλυκιά Απόδραση” (“Comme un avion”), η οποία απέσπασε πρόσφατα το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής του 17oυ Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, που διοργανώθηκε στην Αθήνα. Μισέλ ή αλλιώς ένας άνθρωπος βουτηγμένος μέχρι την κορυφή στο βάλτο μιας ζωής που έχει πάψει προ πολλού να κάνει την καρδιά του να χτυπά από πάθος για τη ζωή. Πάθος για την εργασία του. Πάθος για τη γυναίκα που όλα τα προηγούμενα χρόνια ένιωθε ότι τον γνώριζε περισσότερο κι από τον ίδιο του τον εαυτό, κι όμως ποτέ τελικά δεν τον γνώρισε επί της ουσίας. Ούτε αυτός, εκείνη. Γιατί φοβήθηκαν να κοιτάξουν κάτω από την επιφάνεια. Γιατί δείλιασαν να “ξύσουν” τις πληγές. Γιατί πάντοτε φτάνει η στιγμή που τα απωθημένα και οι συσσωρευμένες κραυγές σιωπής βρίσκουν τον τρόπο να ξεσπάσουν. Με διαφορετικές μορφές και προς πάσα κατεύθυνση. Και κυρίως απέναντι σε αυτόν που είχες επιτρέψει να αναλάβει στη ζωή σου το ρόλο του θύτη.

Εκείνος, γύρω στα πενήντα, γραφίστας, με βλέμμα απλανές, αφού τίποτε πια δεν του προκαλεί όρεξη για ζωή. Εκείνη, σχεδόν συνομήλικη, μένει κοντά του ρίχνοντας στάχτη στα μάτια του υποδυόμενη τη δήθεν αφοσιωμένη σύζυγο. Ανούσια γεύματα, δραστηριότητες, κοινωνικές συναναστροφές, συνύπαρξη ξένων μεταξύ τους σωμάτων στο ίδιο κρεβάτι. Και η ζωή κυλά. Άχρωμα, μουντά, άοσμα. Μέχρι που εκείνος πατάει το πλήκτρο στον υπολογιστή παραγγέλνοντας μέσω διαδικτύου ένα καγιάκ. Μια πλωτή σχεδία με τη μορφή της ατράκτου ενός αεροπλάνου τυλιγμένη με μπλε αδιάβροχο πανί. Έτσι ώστε μέσω αυτής να κατορθώσει να αποδράσει για κάποιες ημέρες στη γαλλική εξοχή, κοντά στη φύση, στο ποτάμι, σε μέρη μακριά από μια ζωή που μοιάζει να του αφαιρεί καθημερινά το οξυγόνο. Κι εκείνος μέρα με τη μέρα να χάνει τον εαυτό του. Όλο και περισσότερο. Όλο και πιο πολύ…

 

Στο σακίδιο μπαίνουν τα απολύτως απαραίτητα, για να ξεκινήσει το ταξίδι. Το ταξίδι του. Το ταξίδι, όπου θα χαθεί για να βρει τον εαυτό του. Βιβλία, τρανζιστοράκι, η μινιατούρα ενός αεροπλάνου που για χρόνια αποτελούσε τη μοναδική του ευκαιρία να ονειρεύεται ότι θα τα καταφέρει κάποτε να αποδράσει, τρόφιμα, αντικουνουπικό, σκηνή, κουβέρτες για τις κρύες νύχτες στο ύπαιθρο, μια μικρή κιθάρα για τις στιγμές που θα είναι μονότονος ο ήχος από το τραγούδι των γρύλων. “Το να ταξιδεύεις, δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις. Πρέπει να αφήνεσαι στο ρεύμα και όπου σε πάει. Ξέρει εκείνο. Κι εσύ ξέρεις, όσο κι αν αποφεύγεις να το παραδεχτείς. Ξέρεις πως αν δεν φύγεις, θα φύγει η ζωή χωρίς να ζεις…”. Ίσως στην αρχή, για κλάσματα του δευτερολέπτου να σκέφτεσαι ότι παραείναι τολμηρό το να φύγεις, παραείναι ανεύθυνο, παράξενο, αδικαιολόγητο. Μόνο για κλάσματα του δευτερολέπτου, όμως. Και την αμέσως επόμενη στιγμή βρίσκεσαι να κωπηλατείς καταμεσής του ποταμιού, και ξέρεις ότι επιτέλους το τόλμησες. Έφυγες, απέδρασες, και η ζωή σε περιμένει να τη ζήσεις! Γιατί επιτέλους βρήκες το θάρρος να βαδίσεις το δρόμο σου. Με καγιάκ, αεροπλάνο, τρένο ή με τα ολόδικά σου φτερά…

 

Τότε είναι που κοιτάς ψηλά και νιώθεις το αίσθημα της ευγνωμοσύνης να σε διαπερνά σαν ηλεκτρισμός, εκεί, την ώρα που ακούγεται ο παφλασμός του νερού στην απόχρωση του πράσινου, το θρόισμα από τις πυκνές φυλλωσιές των θάμνων που περικλείουν τις όχθες του ποταμού, όταν ο άνεμος φυσά απαλά. Κι εσύ εκεί, κωπηλατείς και κωπηλατείς ξανά, ακούραστα, αβίαστα, σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια σαν να θέλεις να τιμήσεις την ελευθερία που κάποτε φοβόσουν να γευτείς γιατί το βόλεμα σε μια ζωή ανύπαρκτη, σε είχε παραλύσει, μη αφήνοντάς σου την πολυτέλεια να αντιδράσεις. Πόσο μάλλον να αποδράσεις. Η στιγμή, όμως ήρθε. Είναι εδώ κι εσύ καλείσαι να τη ζήσεις στο έπακρο. 

…το οφείλεις σε εκείνον για τον οποίο ξεκίνησες εξαρχής αυτό το μακρινό και γεμάτο περιπέτειες ταξίδι. Σε εκείνον το οφείλεις. Σαν αντιστάθμισμα για όλες εκείνες τις φορές που κατέπνιξες την επιθυμία του να φωνάξει, να απαιτήσει, να διεκδικήσει. Όλες εκείνες τις φορές που ενώ ήθελες να πεις “όχι”, τα χείλη σου πρόφεραν το “ναι”. Όλες εκείνες τις φορές που έβαλες στην άκρη τα “θέλω” του για να ακολουθήσεις αδιαμαρτύρητα τα “θέλω” άλλων. Τα “θέλω” άλλων και όχι τα δικά του. Τώρα, λοιπόν του το οφείλεις. Να πας εκεί, όπου θα χαθείς για να τον βρεις. Να τον βρεις. Τον ολοκαίνουριο, ανεκτίμητο, πολύτιμο και ξεχωριστό εαυτό σου. Όλα πλέον για εκείνον. Μόνο για εκείνον. 

 

Έτσι γίνεται η απόδραση γλυκιά. Κι εκείνος τραγουδάει επιτέλους το τραγούδι του. Και πετάει υπερήφανα και θαρραλέα με τα ολόδικά του φτερά…

*Στοιχεία ταινίας:

  Παραγωγή: Πασκάλ Κοσετό

  Σκηνοθεσία: Μπρουνό Πονταλιντές

  Σενάριο: Μπρουνό Πονταλιντές

  Φωτογραφία: Κλερ Ματόν

  Μοντάζ: Κριστέλ Ντεγουιντέρ

  Πρωταγωνιστούν:

  Μπρουνό Πονταλιντές, Ντενί Πονταλιντές, Σαντρίν Κιμπερλαίν, Ανιές Ζαουί

  Διάρκεια: 105 λεπτά

  Γλώσσα: Γαλλικά

  Διανομή: Filmtrade

Δείτε στο ακόλουθο βίντεο, το τρέιλερ της ταινίας: 

 

*Η ταινία “Γλυκιά Απόδραση” (“Comme un avion”) πραγματοποιεί πρεμιέρα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, την Πέμπτη 26/5/2016.

H Filmtrade ανακοίνωσε ότι απέκτησε "Το βαποράκι" (The Mule)

H Filmtrade  ανακοίνωσε ότι απέκτησε στο Φεστιβάλ των Καννών   "Το βαποράκι" (The Mule)  των Angus Sampson και Tony Mahony. Η ταινία προβλήθηκε στο Market των Καννών, μετά την μεγάλη επιτυχία του και τη θερμή υποδοχή των κριτικών στο Φεστιβαλ SXSW του Austin (Texas).Ένα ευχάριστο μείγμα εγκλήματος και σκοτεινού χιούμορ, ενισχυμένο με πολύ δυνατές ερμηνείες, που επιδέξια θίγει μερικές από τις πιο δυσάρεστες συνέπειες του να είσαι "βαποράκι" ναρκωτικών.

Το 1983 στην Βικτόρια της Αυστραλίας, ο πρόσχαρος, αφελής και ελαφρώς αργόστροφος Ρέυ Τζένκινς συμφωνεί για χάρη του φίλου του Γκάβιν Ελλις, ο όποιος είναι πρωτοπαλίκαρο του τοπικού μαφιόζου Πατ, να γίνει "βαποράκι" / διακινητής ναρκωτικών, καταπίνοντας και μεταφέροντάς τα στο στομάχι του. Έτσι, ο Γκαβιν πείθει τον Ρέυ να καταπιεί τις κάψουλες με τα ναρκωτικά στην Μπανγκόκ, όμως στην επιστροφή του στην Αυστραλία, ο Ρέυ πανικοβάλλεται κατά τον τελωνειακό έλεγχο στο αεροδρόμιο και καταλήγει να κρατείται από την αστυνομία.

Οι ντετέκτιβ Τζων Κροφτ και Λες Πάρις τον μεταφέρουν στο ξενοδοχείο του αεροδρομίου – αφού σύμφωνα με τη νομοθεσία  μπορούν να τον κρατήσουν για 7 ημέρες, χωρίς να του απαγγείλουν κατηγορίες-  και απλά σχεδιάζουν να περιμένουν τα ναρκωτικά να εξέλθουν απ το σώμα του, αφήνοντας τη φύση να ακολουθήσει την πορεία της. Η μητέρα του Ρέυ, η αστυνομία, η μαφία και ο ίδιος έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Όμως ο Ray είναι αποφασισμένος να κρατηθεί πάση θυσία, αψηφώντας τις σωματικές λειτουργίες του, ώστε οι κάψουλες με τα ναρκωτικά να μη βγουν από το σώμα του που μετατρέπεται σε μια «ανθρώπινη ωρολογιακή βόμβα». Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει! 

Βασικοί ηθοποιοί: Hugo Weaving, Angus Sampson, Leigh Whannell, Ewen Leslie, Geoff Morrell, Georgina Haig, Noni Hazelhurst, John Noble