Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας: Νέα εποχή για το εμβληματικό μνημείο της Θράκης με αναβάθμιση και αύξηση χωρητικότητας

Το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Θράκης, εισέρχεται σε μια νέα φάση προστασίας και ανάδειξης, καθώς το Υπουργείο Πολιτισμού προχωρά στον σχεδιασμό παρεμβάσεων που στοχεύουν όχι μόνο στη διαφύλαξη του μνημείου, αλλά και στη βιώσιμη επανένταξή του στη σύγχρονη πολιτιστική ζωή. Μετά την ομόφωνη θετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, εγκρίνονται οι μελέτες αρχιτεκτονικής ανάδειξης, διαχείρισης των ομβρίων υδάτων και φωτισμού, ανοίγοντας τον δρόμο για ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αναβάθμισης του αρχαιολογικού χώρου.

Σύμφωνα με το ΥΠΠΟ, οι παρεμβάσεις στοχεύουν στην αποτελεσματική προστασία του μνημείου από τα επιφανειακά ύδατα, στη βελτίωση των υποδομών εξυπηρέτησης των επισκεπτών και στην αναβάθμιση της συνολικής εμπειρίας περιήγησης στον αρχαιολογικό χώρο. Παράλληλα, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την ασφαλή φιλοξενία πολιτιστικών εκδηλώσεων και την ενεργή επαναλειτουργία του θεάτρου.

Αν και το μνημείο και ο περιβάλλων χώρος του διατηρούνται σε καλή κατάσταση χάρη στη συστηματική φροντίδα της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων, εξακολουθούν να υπάρχουν ζητήματα που απαιτούν παρεμβάσεις. Μεταξύ αυτών είναι η αποκατάσταση της στάθμης της ρωμαϊκής αρένας, η βελτίωση της αναγνωσιμότητας του θεάτρου και η αντιμετώπιση αλλοιώσεων στο κοίλο, οι οποίες οφείλονται στη γεωμορφολογία του χώρου, στη διέλευση ρέματος, αλλά και σε παλαιότερες ανασκαφικές επεμβάσεις.

Tο έργο συνδυάζει τη διατήρηση του θεάτρου με τις απαιτήσεις μιας σύγχρονης και ασφαλούς εμπειρίας για τους επισκέπτες, ενώ παράλληλα αποκαθιστά την αναγνωσιμότητα του μνημείου, οργανώνει την έκθεση των σημαντικών αρχιτεκτονικών μελών του και επικαιροποιεί τη λύση της αναστρέψιμης επέκτασης του άνω κοίλου.

Χωρητικότητα για 750 θεατές

Οι εργασίες που προγραμματίζονται περιλαμβάνουν την επιχωμάτωση της ορχήστρας στη στάθμη της ρωμαϊκής αρένας, καθώς και την επικαιροποίηση της πρότασης για λυόμενη επέκταση του άνω κοίλου. Η νέα κατασκευή θα βασίζεται σε μεταλλικό φέροντα οργανισμό με ξύλινα καθίσματα, τοποθετημένα σε διάταξη που ακολουθεί την αρχική μορφή των αρχαίων εδωλίων. Με την ολοκλήρωση των παρεμβάσεων, η χωρητικότητα του θεάτρου αναμένεται να υπερδιπλασιαστεί, φτάνοντας περίπου τους 750 θεατές, από τους περίπου 350 που μπορεί να φιλοξενήσει σήμερα.

Παράλληλα, σχεδιάζεται η οργάνωση και η έκθεση των σημαντικότερων αρχιτεκτονικών μελών που έχουν αποκαλυφθεί κατά τις ανασκαφές και τις εργασίες αποκατάστασης.

Αντιπλημμυρική προστασία και προσβασιμότητα

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην αντιπλημμυρική προστασία του θεάτρου. Στην αρχαιότητα, η αποστράγγιση εξασφαλιζόταν μέσω ενός κεντρικού μαρμάρινου αγωγού κάτω από το κοίλο. Μετά τις ανασκαφές, το φυσικό ρέμα της περιοχής εκτράπηκε βόρεια του μνημείου με προσωρινές και ανεπαρκείς παρεμβάσεις.

Για την οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος προβλέπεται η κατασκευή πλευρικών τάφρων κατά μήκος της οδού ανάντη του αρχαιολογικού χώρου, ενώ ο νέος σχεδιασμός περιλαμβάνει λειτουργικό φωτισμό, ασφαλέστερη κίνηση των επισκεπτών και μέτρα εξοικονόμησης ενέργειας.Παράλληλα, έχει ήδη εγκριθεί η κατασκευή κτηρίου εισόδου με φυλάκιο, χώρους υγιεινής, διαδρομές εξυπηρέτησης επισκεπτών και ΑμεΑ, καθώς και νέες προσβάσεις προς το θέατρο.

Ένα θέατρο με ιστορία αιώνων

Χτισμένο στους πρόποδες του όρους Ίσμαρος με θέα προς το Θρακικό Πέλαγος, το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας αποτελεί κορυφαίο μνημείο της αρχαίας πόλης. Σήμερα διατηρούνται οι τρεις πρώτες σειρές των εδωλίων, οι κλίμακες του κοίλου, ο καλυμμένος αποχετευτικός αγωγός και τμήματα του σκηνικού οικοδομήματος.

 Το μνημείο παρουσιάζει τρεις βασικές οικοδομικές φάσεις: την ελληνιστική, τη ρωμαϊκή και την υστερορωμαϊκή, αντανακλώντας τη μακραίωνη ιστορία και τη διαχρονική σημασία του στην περιοχή. Η πρόσβαση στο μνημείο αναμένεται να βελτιωθεί περαιτέρω με την ολοκλήρωση του παραλιακού δρόμου Μαρώνειας - Πετρωτών εντός του 2026, έργο που συμβάλλει ταυτόχρονα και στην προστασία της περιοχής από τα όμβρια ύδατα.

ΠΗΓΉ : ΑΠΕ-ΜΠΕ, https://diazoma.gr/https://www.facebook.com/maroneiatheater

«Ιεροτελεστία»: μια συγκλονιστική παράσταση για τον θάνατο, τη μνήμη και όσα μένουν ανείπωτα

Ο θάνατος είναι ίσως η μοναδική βεβαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μυστήριο που τη συνοδεύει. Η «Ιεροτελεστία» του Guillaume Poix, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη,  επιχειρεί να ανοίξει έναν βαθύ διάλογο γύρω από την απώλεια, τη μνήμη και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αποχαιρετούν εκείνους που φεύγουν.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Για δεύτερη χρονιά στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου, η «Ιεροτελεστία» επιστρέφει ως μια θεατρική εμπειρία που υπερβαίνει τα όρια της συμβατικής αφήγησης. Αντλώντας υλικό από εκατοντάδες αληθινές μαρτυρίες ανθρώπων, το έργο συνθέτει ένα πολυφωνικό μωσαϊκό ιστοριών γύρω από τον θάνατο, το πένθος και την ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση.

Πρόκειται για μια παράσταση που δεν μιλά μόνο για όσους έφυγαν, αλλά κυρίως για όσους μένουν πίσω και καλούνται να διαχειριστούν το βάρος της απώλειας, τα ανείπωτα λόγια και τις ανολοκλήρωτες ιστορίες.

Είναι ο θάνατος μια απώλεια ιστοριών;

Ένα από τα πιο δυνατά ερωτήματα που γεννά η παράσταση αφορά τη μνήμη. Τι χάνεται πραγματικά όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει; Το σώμα ή οι ιστορίες που κουβαλούσε;

Μέσα από αφηγήσεις ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών και πολιτισμικών καταβολών, η «Ιεροτελεστία» παρουσιάζει τον θάνατο ως το τέλος μιας διαδρομής αλλά και ως την αρχή μιας άλλης μορφής παρουσίας. Οι αναμνήσεις, οι αφηγήσεις και τα ίχνη που αφήνει κάποιος πίσω του αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η αναφορά σε τελετουργίες πένθους από διαφορετικές γωνιές του κόσμου. Στη Γουατεμάλα, για παράδειγμα, οι άνθρωποι πετούν πολύχρωμους χαρταετούς για να μεταφέρουν στους νεκρούς όσα δεν πρόλαβαν να τους πουν όσο ζούσαν. Η εικόνα αυτή λειτουργεί σχεδόν συμβολικά για ολόκληρη την παράσταση, η οποία μοιάζει με έναν μεγάλο διάλογο ανάμεσα στους ζωντανούς και τους απόντες.

Από τον θρήνο στη συμφιλίωση

Το έργο αγγίζει πλήθος θεμάτων χωρίς ποτέ να γίνεται μελό ή συναισθηματικά εκβιαστικό. Οι μοιρολογίστρες, τα έθιμα τιμής προς τους νεκρούς, η έννοια του αποχωρισμού, το προαίσθημα του θανάτου, αλλά και τα ζητήματα της ευθανασίας και του δικαιώματος στο τέλος της ζωής συνυπάρχουν σε μια αφήγηση βαθιά ανθρώπινη.

Η σκηνοθεσία αντιμετωπίζει τον θάνατο όχι ως ένα τρομακτικό γεγονός, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης περιπέτειας. Έτσι η παράσταση κατορθώνει σταδιακά να μετατρέψει τον θρήνο σε αποδοχή και να οδηγήσει τον θεατή σε μια μορφή εσωτερικής συμφιλίωσης.

Σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος

Η φράση του Πινδάρου «Σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος» μοιάζει να διαπερνά ολόκληρη την παράσταση. Ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως μια εύθραυστη ύπαρξη, ένα πέρασμα ανάμεσα στη γέννηση και τον θάνατο.

Όπως εύστοχα υπονοεί το έργο, γεννιόμαστε γνωρίζοντας μόνο μία ημερομηνία, εκείνη της γέννησής μας. Η άλλη, εκείνη του τέλους, αν και σίγουρα θα έρθει,  παραμένει άγνωστη μέχρι να φτάσει. Αυτή ακριβώς η αβεβαιότητα είναι που δίνει αξία στη ζωή και στις σχέσεις μας.

Μια παράσταση για τους ζωντανούς

Παρότι ο θάνατος βρίσκεται στον πυρήνα της δραματουργίας, η «Ιεροτελεστία» είναι τελικά μια παράσταση για τη ζωή. Για την ανάγκη να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε, να θυμηθούμε και να πούμε όσα δεν πρέπει να μείνουν ανείπωτα.

Σε μια εποχή όπου το πένθος συχνά βιώνεται ατομικά και σιωπηλά, ιδιαίτερα μετά τη συλλογική εμπειρία της πανδημίας, η παράσταση δημιουργεί έναν κοινό χώρο μνήμης. Μετατρέπει τις προσωπικές απώλειες σε συλλογικό βίωμα και υπενθυμίζει ότι ο πόνος γίνεται πιο υποφερτός όταν μοιράζεται. Η «Ιεροτελεστία»  καλεί το κοινό να κοιτάξει κατάματα τον θάνατο και μέσα από αυτόν, να ανακαλύψει ξανά την αξία της ζωής.

«Ό,τι απέμεινε»: ένα οδοιπορικό μνήμης στις χαμηλές κατοικίες του Μεσοπολέμου

Ένα βιβλίο για την αρχιτεκτονική που χάνεται, την ιστορία

που επιχειρείται να διασωθεί πριν αυτή σβήσει οριστικά. Το νέο έργο του Δημήτρη Γ. Παπαϊωάννου, «Ό,τι απέμεινε», που κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, είναι ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και ιστορικό οδοιπορικό στις «χαμηλές» κατοικίες του Μεσοπολέμου στην Αθήνα και τον Πειραιά, ένα πολύτιμο τεκμήριο για ένα κτιριακό απόθεμα που σήμερα απειλείται με εξαφάνιση.

Η κατοικία ως μάρτυρας της ιστορίας

Ο συγγραφέας μεταφέρει τον αναγνώστη σε μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, χιλιάδες πρόσφυγες και εσωτερικοί μετανάστες αναζήτησαν στέγη στις παρυφές των δύο μεγάλων αστικών κέντρων, δημιουργώντας συνοικισμούς που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη φυσιογνωμία της πόλης.

Οι κατοικίες αυτές δεν αποτελούν απλώς οικοδομές μιας άλλης εποχής. Είναι φορείς κοινωνικής μνήμης, μαρτυρίες καθημερινής ζωής, ανθρώπινης επιβίωσης και δημιουργικότητας. Μέσα από τις προσόψεις, τα διακοσμητικά στοιχεία και τις κατασκευαστικές επιλογές τους, αφηγούνται ιστορίες ανθρώπων που προσπάθησαν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους σε δύσκολες συνθήκες.

Έρευνα πεδίου με χαρακτήρα αποστολής

Το βιβλίο αποκτά ιδιαίτερη αξία χάρη στην επιτόπια έρευνα του συγγραφέα. Οι διαδοχικές ενότητες λειτουργούν ως ένα «σημειωματάριο» παρατήρησης και καταγραφής, δημιουργώντας μια πρωτογενή βάση δεδομένων για κατοικίες που συχνά παραμένουν άγνωστες, παραμελημένες ή εγκαταλελειμμένες.

Η μελέτη δεν περιορίζεται στην περιγραφή. Ο Παπαϊωάννου προχωρά σε τυπολογική ταξινόμηση και κατασκευαστική ανάλυση των κτιρίων, αναδεικνύοντας εκείνα τα χαρακτηριστικά που συνδέονται με τη μεταβατική αρχιτεκτονική γλώσσα του Μεσοπολέμου και την είσοδο της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα.

Ένας φόρος τιμής στους αφανείς δημιουργούς

Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η προσπάθεια ανάδειξης των συχνά λησμονημένων αρχιτεκτόνων και μαστόρων που δημιούργησαν αυτά τα κτίσματα. Το βιβλίο λειτουργεί ως ένας φόρος τιμής σε ανθρώπους που, χωρίς να αποκτήσουν ευρεία αναγνώριση, άφησαν πίσω τους έργα υψηλής αισθητικής και πολιτιστικής αξίας.

Η αναφορά στους δημιουργούς αυτούς υπενθυμίζει ότι η αρχιτεκτονική κληρονομιά δεν είναι μόνο πέτρα και κονίαμα, αλλά και το αποτύπωμα ανθρώπων που διαμόρφωσαν το αστικό τοπίο της χώρας.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί

Το «Ό,τι απέμεινε» δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε αρχιτέκτονες ή ιστορικούς. Αφορά κάθε αναγνώστη που ενδιαφέρεται για την ιστορία της πόλης, τη συλλογική μνήμη και την πολιτιστική κληρονομιά. Με λόγο τεκμηριωμένο αλλά και βαθιά ανθρώπινο, το βιβλίο μετατρέπεται σε κάλεσμα αφύπνισης για τη διάσωση ενός σημαντικού κομματιού της νεότερης ελληνικής ταυτότητας.

Το τελικό μήνυμα του συγγραφέα είναι σαφές: οι κατοικίες αυτές δεν αποτελούν μόνο απομεινάρια του παρελθόντος, αλλά πολύτιμα τεκμήρια που αξίζει να διασωθούν πριν χαθούν οριστικά από τον χάρτη της πόλης.

«Όλοι στο Κάδρο»: Προβολή Ταινιών με Ακουστική Περιγραφή για Παιδιά και Οικογένειες στο Δαναό

 

Μια ξεχωριστή κινηματογραφική εμπειρία χωρίς αποκλεισμούς έρχεται στην Αθήνα, δίνοντας τη δυνατότητα σε παιδιά, οικογένειες και άτομα με αναπηρία να απολαύσουν τον κόσμο του animation μέσα από την ακουστική περιγραφή. Η δράση «Όλοι στο Κάδρο» αναδεικνύει τη σημασία της ισότιμης πρόσβασης στον πολιτισμό και προωθεί την ουσιαστική συμμετοχή όλων στα οπτικοακουστικά μέσα.

Μια γιορτή συμπερίληψης μέσα από τον κινηματογράφο

Το Παιδικό & Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας παρουσιάζει το Σάββατο 14 Νοεμβρίου, στις 12:00, στον κινηματογράφο Δαναό 2, μια ειδική προβολή ταινιών μικρού μήκους χωρίς διαλόγους, εμπλουτισμένων με ακουστική περιγραφή για παιδιά ηλικίας 6 ετών και άνω.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος «Όλοι στο Κάδρο», ενός σημαντικού θεσμού που προωθεί την προσβασιμότητα στον κινηματογράφο και ενισχύει τον ρόλο των ατόμων με αναπηρία ως θεατών, δημιουργών και επαγγελματιών του οπτικοακουστικού χώρου.

Παρουσίαση του εργαστηρίου Ακουστικής Περιγραφής

Κατά τη διάρκεια της δράσης θα παρουσιαστούν τα αποτελέσματα του Εργαστηρίου Ακουστικής Περιγραφής «Όλοι στο Κάδρο», ενώ θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συμμετέχοντες του εργαστηρίου, φωτίζοντας τη διαδικασία δημιουργίας προσβάσιμου οπτικοακουστικού περιεχομένου.

Η πρωτοβουλία αναδεικνύει τη σημασία της ακουστικής περιγραφής ως εργαλείου πολιτιστικής ένταξης, επιτρέποντας σε άτομα με προβλήματα όρασης να βιώσουν ισότιμα την κινηματογραφική εμπειρία.

Οι ταινίες που θα προβληθούν

Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει τέσσερις βραβευμένες και πολυσυζητημένες ταινίες animation μικρού μήκους από την Ευρώπη.

«Σκίτσα στον Πάγο» (Sketches on Ice)

Η ταινία των Μαριόν Οβάν από τη Γαλλία και το Βέλγιο αφηγείται την ιστορία δύο αδελφιών που παίζουν στο χιόνι και φτιάχνουν έναν χιονάνθρωπο, ο οποίος φαίνεται να αποκτά τη δική του μυστηριώδη ζωή.

«Ο Πλανήτης Πριτς» (Prout)

Ο σκηνοθέτης Μαρκ-Ενρί Βάινμπεργκ μεταφέρει τους θεατές σε έναν πλανήτη-χωματερή, όπου δύο μικροί ήρωες ξεκινούν μια περιπέτεια διάσωσης μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο απορρίμματα και φαντασία.

«Νυχτερίδες και Ζουζούνια» (Bats and Bugs)

Στην ταινία της Λένα φον Ντόρεν από την Ελβετία, μια μικρή νυχτερίδα προσπαθεί να προστατεύσει τα έντομα της ζούγκλας όταν ένα τεχνητό φως διαταράσσει τη φυσική ισορροπία του οικοσυστήματος.

«Ο Μικρός και ο Γίγαντας» (The Little One and the Giant)

Η Ιζαμπέλα Κόστα υπογράφει μια συγκινητική ιστορία φιλίας και ελπίδας, όπου ένα μικρό τρωκτικό συναντά έναν μυστηριώδη γίγαντα σε έναν εγκαταλελειμμένο κόσμο.

Ελεύθερη είσοδος με κράτηση θέσης

Η συμμετοχή στην προβολή είναι δωρεάν, ωστόσο απαιτείται κράτηση θέσης λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων από εδώ.

Το πρόγραμμα «Όλοι στο Κάδρο» υλοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, σε συνεργασία με τον ΟΠΑΝΔΑ, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη δημιουργία ενός πολιτιστικού περιβάλλοντος ανοιχτού και προσβάσιμου σε όλους.

Η διοργάνωση αποδεικνύει ότι ο κινηματογράφος μπορεί να αποτελέσει γέφυρα συμπερίληψης, συνδέοντας παιδιά και ενήλικες με διαφορετικές εμπειρίες και δυνατότητες μέσα από τη δύναμη της εικόνας, της αφήγησης και της δημιουργικότητας.

Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και η Χορωδία της ΕΡΤ συναντούν τον Μπετόβεν και τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία στο Ολύμπια

 

Έναν ξεχωριστό μουσικό διάλογο ανάμεσα στην κλασική ευρωπαϊκή παράδοση και τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία θα φιλοξενήσει το Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας» την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου. Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και η Χορωδία της ΕΡΤ παρουσιάζουν ένα πρόγραμμα με έντονο καλλιτεχνικό και ανθρωπιστικό αποτύπωμα, αναδεικνύοντας τη διαχρονική δύναμη της μουσικής.

Από τον Προμηθέα του Μπετόβεν στο σήμερα

Το πρώτο μέρος της συναυλίας είναι αφιερωμένο στον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και την εισαγωγή από το μπαλέτο «Τα πλάσματα του Προμηθέα», ένα έργο που συνδέει τον αρχαίο ελληνικό μύθο με τις ιδέες του Διαφωτισμού. Μέσα από τη μουσική του μεγάλου συνθέτη, ο Προμηθέας μετατρέπεται σε σύμβολο γνώσης, δημιουργίας και πνευματικής ελευθερίας, αναδεικνύοντας τον ρόλο της τέχνης ως δύναμης μεταμόρφωσης του ανθρώπου και της κοινωνίας.

Μια καντάτα αφιερωμένη στους ανθρώπους της εργασίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ερμηνεία του έργου «Mortui in labore» του Άλκη Μπαλτά, μιας συγκινητικής καντάτας αφιερωμένης στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους κατά την εργασία τους.

Το έργο αποτελεί έναν μουσικό θρήνο για την απώλεια, αλλά ταυτόχρονα έναν βαθιά ανθρώπινο ύμνο στην αξία της ζωής, της αξιοπρέπειας και της μνήμης. Μέσα από τη μουσική γλώσσα του συνθέτη αναδεικνύονται ζητήματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία, συνδέοντας την τέχνη με την ανθρώπινη εμπειρία.

Στο πόντιουμ ο Άλκης Μπαλτάς

Τη μουσική διεύθυνση της βραδιάς αναλαμβάνει ο συνθέτης και αρχιμουσικός Άλκης Μπαλτάς, ο οποίος θα βρεθεί στο πόντιουμ της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ. Συμμετέχει η Χορωδία της ΕΡΤ, ενώ σολίστ της συναυλίας είναι η μεσόφωνος Αναστασία Κότσαλη και ο βαρύτονος Κώστας Μαυρογένης. Τον αφηγηματικό ρόλο αναλαμβάνουν η Ανθή Σαββάκη και ο Μάριος Κρητικόπουλος, ενώ τη χορωδία προετοίμασε η Μαρία Σουσάκ.

Μία μουσική γέφυρα ανάμεσα στις εποχές

Η συναυλία φιλοδοξεί να ενώσει δύο διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα των μεγάλων ερωτημάτων που αφορούν τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη δημιουργία. Από τον συμβολισμό του Προμηθέα έως τη σύγχρονη κοινωνική ματιά του «Mortui in labore», το πρόγραμμα της βραδιάς αναδεικνύει τη δύναμη της μουσικής να αφηγείται ιστορίες, να προκαλεί προβληματισμό και να λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Πληροφορίες εκδήλωσης

Η συναυλία  αρχίζει στις 20:30 στο Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», προσφέροντας στο κοινό μια βραδιά υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου με τη συμμετοχή σημαντικών συντελεστών της ελληνικής μουσικής σκηνής.