Η Απουσία του Παρόντος... στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση

 

Ο εικαστικός Νίκος Κανόγλου παρουσιάζει την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Η Απουσία του Παρόντος», μια εικαστική πρόταση που εστιάζει στη μονοχρωμία, στη χειρονομιακή δύναμη των υλικών και στη βιωματική διάσταση του χρόνου. Η έκθεση, την οποία επιμελείται η καλλιτεχνική ομάδα Ξύλινος Ιππέας, συγκροτείται γύρω από μια ενότητα έργων όπου ανθρώπινες, ζωικές και μυθολογικές μορφές αναδύονται ως ίχνη μνήμης, εμπειρίας και εσωτερικής διεργασίας. Τα εγκαίνια θα τελεστούν στις 4 Φεβρουαρίου στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση.

Με κεντρικό άξονα το σχέδιο και τη μονοχρωματική παλέτα, ο Κανόγλου αξιοποιεί διαδοχικές στρώσεις υλικών – γραφίτη, σινικής μελάνης, ορυκτών χρωστικών, νεκρών υλών και επικολλήσεων – δημιουργώντας επιφάνειες που μοιάζουν να πάλλονται ανάμεσα στην εμφάνιση και την απόκρυψη. Η μορφή δεν παρουσιάζεται ως σταθερό και αναγνωρίσιμο σχήμα, αλλά ως ρευστό αποτύπωμα που διαχέεται, αλλοιώνεται και επανενεργοποιείται μέσα από την υλικότητα του έργου. Ο χρόνος, ως θεματική και ως διαδικασία, λειτουργεί σαν παύση, σαν σιωπηλή διάρκεια που εγγράφεται πάνω στην επιφάνεια.

Η έκθεση προτείνει μια διαφορετική εμπειρία θέασης, απομακρυσμένη από την άμεση αναγνωσιμότητα της εικόνας. Το βλέμμα δεν καλείται να κατακτήσει τη μορφή, αλλά να παραμείνει εντός της, να κινηθεί στα ίχνη και στις υφές, να παρακολουθήσει την αργή διαδικασία με την οποία η εικόνα συγκροτείται και ταυτόχρονα διαφεύγει. Στο επίκεντρο δεν βρίσκεται το στέρεο και οριστικό περίγραμμα, αλλά το ίχνος της εικόνας, το αποτύπωμα που επιμένει ακόμη και μετά την αποχώρηση της βεβαιότητας.

«Η Απουσία του Παρόντος» αναδεικνύει μια ζωγραφική που συνομιλεί με τη μνήμη, τη φθορά, την ανασύσταση και την αμφισημία. Μέσα από την επίμονη χρήση υλικών και την επαναληπτική χειρονομία, ο Κανόγλου δημιουργεί έργα που λειτουργούν σαν πεδία εσωτερικής παρατήρησης, όπου η μορφή δεν είναι ποτέ πλήρως παρούσα ούτε πλήρως απούσα. Η έκθεση επιχειρεί να μεταφέρει τον θεατή σε έναν χώρο όπου η εικόνα δεν προσφέρεται ως δεδομένο αντικείμενο, αλλά ως εμπειρία που εξελίσσεται στον χρόνο.

Με αυτή την πρώτη ατομική του παρουσία, ο καλλιτέχνης συστήνει μια προσωπική εικαστική γλώσσα που συνδυάζει την αυστηρότητα της μονοχρωμίας με την ποιητικότητα της ύλης, προτείνοντας μια σύγχρονη προσέγγιση στη ζωγραφική που εστιάζει στη διαδικασία, στη μνήμη και στη σιωπηλή ενέργεια της εικόνας.