Η Απουσία του Παρόντος... στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση

 

Ο εικαστικός Νίκος Κανόγλου παρουσιάζει την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Η Απουσία του Παρόντος», μια εικαστική πρόταση που εστιάζει στη μονοχρωμία, στη χειρονομιακή δύναμη των υλικών και στη βιωματική διάσταση του χρόνου. Η έκθεση, την οποία επιμελείται η καλλιτεχνική ομάδα Ξύλινος Ιππέας, συγκροτείται γύρω από μια ενότητα έργων όπου ανθρώπινες, ζωικές και μυθολογικές μορφές αναδύονται ως ίχνη μνήμης, εμπειρίας και εσωτερικής διεργασίας. Τα εγκαίνια θα τελεστούν στις 4 Φεβρουαρίου στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση.

Με κεντρικό άξονα το σχέδιο και τη μονοχρωματική παλέτα, ο Κανόγλου αξιοποιεί διαδοχικές στρώσεις υλικών – γραφίτη, σινικής μελάνης, ορυκτών χρωστικών, νεκρών υλών και επικολλήσεων – δημιουργώντας επιφάνειες που μοιάζουν να πάλλονται ανάμεσα στην εμφάνιση και την απόκρυψη. Η μορφή δεν παρουσιάζεται ως σταθερό και αναγνωρίσιμο σχήμα, αλλά ως ρευστό αποτύπωμα που διαχέεται, αλλοιώνεται και επανενεργοποιείται μέσα από την υλικότητα του έργου. Ο χρόνος, ως θεματική και ως διαδικασία, λειτουργεί σαν παύση, σαν σιωπηλή διάρκεια που εγγράφεται πάνω στην επιφάνεια.

Η έκθεση προτείνει μια διαφορετική εμπειρία θέασης, απομακρυσμένη από την άμεση αναγνωσιμότητα της εικόνας. Το βλέμμα δεν καλείται να κατακτήσει τη μορφή, αλλά να παραμείνει εντός της, να κινηθεί στα ίχνη και στις υφές, να παρακολουθήσει την αργή διαδικασία με την οποία η εικόνα συγκροτείται και ταυτόχρονα διαφεύγει. Στο επίκεντρο δεν βρίσκεται το στέρεο και οριστικό περίγραμμα, αλλά το ίχνος της εικόνας, το αποτύπωμα που επιμένει ακόμη και μετά την αποχώρηση της βεβαιότητας.

«Η Απουσία του Παρόντος» αναδεικνύει μια ζωγραφική που συνομιλεί με τη μνήμη, τη φθορά, την ανασύσταση και την αμφισημία. Μέσα από την επίμονη χρήση υλικών και την επαναληπτική χειρονομία, ο Κανόγλου δημιουργεί έργα που λειτουργούν σαν πεδία εσωτερικής παρατήρησης, όπου η μορφή δεν είναι ποτέ πλήρως παρούσα ούτε πλήρως απούσα. Η έκθεση επιχειρεί να μεταφέρει τον θεατή σε έναν χώρο όπου η εικόνα δεν προσφέρεται ως δεδομένο αντικείμενο, αλλά ως εμπειρία που εξελίσσεται στον χρόνο.

Με αυτή την πρώτη ατομική του παρουσία, ο καλλιτέχνης συστήνει μια προσωπική εικαστική γλώσσα που συνδυάζει την αυστηρότητα της μονοχρωμίας με την ποιητικότητα της ύλης, προτείνοντας μια σύγχρονη προσέγγιση στη ζωγραφική που εστιάζει στη διαδικασία, στη μνήμη και στη σιωπηλή ενέργεια της εικόνας.

Έκθεση - ευκαιρία να ανακαλύψτε τις δικές σας Αυτο-άμυνες μέσα από τη Τέχνη!

Αυτοάμυνα: "O καλύτερος πολεμιστής είναι εκείνος που δεν μπλέκει ποτέ στη μάχη", θυμάμαι μια κινέζικη ρήση, αλλά και από την δική μας αρχαία παράδοση αποτροπαϊκά σύμβολα που με "μαγικό" τρόπο όπως θέλουμε να πιστεύουμε κρατάνε μακριά τις κακές δυνάμεις. Διαχρονικά οι άνθρωποι βρίσκουμε τρόπους να αντιστεκόμαστε, ομοίως η Σουηδή καλλιτέχνης Charlotte Linsday, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα υγείας κέντησε πάνω στη στολή της τα ζωτικά της όργανα... Η ίδια δημιούργησε ένα "μανιφέστο" περιγράφοντας τις προσωπικές άμυνες

που δημιουργούμε απέναντι σε αυτά που μας βάλλουν, είτε αυτά προέρχονται από την κοινωνίες είτε από το ίδιο μας τον εαυτό. Μάλιστα περιγράφει τις προετοιμασίες που πρέπει να γίνουν πριν την "μάχη".
Σε μια σύμπραξη  επί του οικουμενικού θέματος  οι τρεις επιμελήτριες, Elisabeth Romberg, Λουΐζα Καραπιδάκη και Κλεοπάτρα Φατούρου κάλεσαν σε διάλογο καλλιτέχνες από την Ελλάδα, τη Νορβηγία, την Σουηδία και την Γαλλία, γεννώντας με αυτό το τρόπο την ομαδική εικαστική έκθεση «ΑΥΤΟ–ΑΜΥΝΕΣ» που φιλοξενείται στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση. 
Στην ξενάγηση που πραγματοποίησαν οι Ελληνίδες επιμελήτριες είχα την χαρά να περιηγηθώ σε λαβύρινθους σκέψεων και να αναστοχαστώ το θέμα της άμυνας και της ταυτότητας χάρη στη performance της Κλεώνης Μανουσάκη.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Απέναντι στην πρόκληση του θέματος, της άμυνας, της κάλυψης, της προστασίας, της θωράκισης έναντι στην ανασφάλεια,τον φόβο, τον πόνο και στην οδυνηρή αλήθεια, οι καλλιτέχνες τοποθετήθηκαν μέσα από προσωπικούς προβληματισμούς αλλά και διαχρονικές ανθρώπινες αγωνίες, όπως αυτες έχουν καταγραφεί από τις παραδόσεις των λαών, τις αντιλήψεις για το πέρασμα από την ζωή στο θάνατο κ.ά..
Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα οι φωτογραφίες του Γάλλου φωτογράφου Charles Fréger που καταγράφουν στολές με αποτροπαϊκά στοιχεία, κυρίως αποκρεάτικες από όλο τον κόσμο. Αντλώντας από τις δικές μας ρίζες, η Μαρία Γρηγορίου δημιούργησε τις χάρτινες εσάρπες της, με τίτλο "Bridal Shawl", εμπνευσμένες από παραδοσιακές φορεσιές. Με διεθνείςςαναφορές, τα κοσμήματα

της Μαρίας Μάστορη θυμίζουν τις στολές φυλάρχων, μάγων και σασμάνων. Το κεντημένο γιλέκο του Δημήτρη Ντάσιου,με τίτλο "Jeanne d'Arc 2018", με ταξίδεψε μέχρι τον Μεσαίωνα και τις πανωπλίες των ιπποτών. Αυτο που "έγκλώβισε" την ματιά μου ήταν το κοριτσάκι με την μπλε πεταλούδα , με τίτλο "Μirroed Echoes" της Αφροδίτης Λίττη που μέσα από τα γυαλιά μουράνο αντικατόπτρισε και τα δικά μου όνειρα και τις φοβίες μου. Το κοριτσάκι αυτό μεταμορφώνεται στην επόμενη εικόνα σε γυναίκα, στον καμβά της Καλλιρόης Μαρούδα, σε μια γυναίκα που μοιάζει να ατενίζει τα πουλιά, να ξορκίζει ενοχές και ελπίδες, όπωςερμήνευσε μια εκδοχή η κα.Φατούρου.

Το χάρτινο "Νο" της Elisabeth Haarr,  στην απόφαση της Βουλής της Νορβηγίας να βομαρδίσει την Λιβύη. Μια άλλη πτυχή άμυνας, αυτής έναντι στη λήθη αναδεικνύουν  "Οι θώρακες" της Αλεξάνδρας Αθανασιάδη που μετεσιώνουν τον πόνο για την απώλεια του πατέρα της σε Τέχνη.  
Το "alexipono" της Ελένης Τζάτζαλος, μανδύες που σχεδιάστηκαν και μεταφέρθηκαν σε ύφασμα, υπενθυμίζουν την πρώτη ενστικτώδεη ανθρώπινη  αυτοάμυνας που αποτέλεσαε η ένδυση από δέρμα και κατόπιν από ύφασμα, σύμφωνα με την κα.Καραπιδάκη. Ακόμη, την έννοια των ορίων που θέτουμε ανάμεσα μας, απεργάζεται η εγατάσταση του Γ.Γιώτσα με τίτλο "Boarder Line, 2013".
 Το πως οριοθετούμε εμείς τον κόσμο μας με τις επιλογές μας πραγματέυεται  στο

πορτραίτο του ο Γιάννης Αδαμάκης, ζωγραφίζοντας τον εαυτό του όπως ήταν στη φωτογραφια του από την 'Α Δημοτικού Σχολείου και τα αγαπημένα του αντικείμενα γύρω του.
Την επιλογή της ερμηνείας της ζωής ή του θανάτου, μας εξήγησε ότι αφήνει στο θεατή η καλλιτέχνης  Χρύσα Βέργη  με τον δίπτυχο πίνακα "Death or Birth", επισημαίνοντας ότι για εκείνη είναι σημείο αναφοράς η φύση, σε εκείνη επιστρέφει κάθε φορά που ξεφεύγει, αφήνεται,  υπερβάλλει ή θέλει να καταλάβει τον εαυτό της. 

Για την τεχνική του, την non painting art, με εντυπωσίασε ο Γάλλος φωτογράφος François L’Hotel, δηλαδή με την αξιοποίηση του κινέζικου χαρτιού σε μια αλληγορία του τι είναι κάλυψη.

Την εντυπωσιακή έκθεση πλαισιώνει η performance της Κλεώνης Μανουσάκη, η οποία εξελίσσει την σκέψη της  Charlotte Linsday. Σε μια διάδραση καλεί τους παρευρισκόμενους μέσα από ρυθμικούς ήχους αλλά και την "πάλη" του σώματος των καλλιτεχνών, να μπουν σε μια διανοητική διαδικασία να απαντήσουν στα εσωτερικά τους ερωτήματα σχετικά με την ταυτότητά και τις νέες άμυνες που οι ίδιοι χτίζουν για να ολοκληρώσουν τον αγώνα στο οποίο θα κατέλθουν.

Την έκθεση, που οργανώνει η Ελληνοαμερικανική Ένωση και το Hellenic American College (HAEC) σε συνεργασία με το Hellenic American University (Nashua, NH, USA).

Έως τις 7 Μαρτίου.

Δευτέρα - Παρασκευή: 12:00-21:00, Σάββατο: 10:30-14:30.

Παρουσίαση του βιβλίου Γενικός Διακόπτης του Tim Wu -Ταξίδι στο μονοπάτι της πληροφορίας

To βιβλίο "Γενικός Διακόπτης Η Άνοδος και η Πτώση των Μονοπωλίων στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας"  του Αμερικανού συγγραφέα και καθηγητή του Columbia University Tim Wu,  παρουσιάζεται σε συνεργασία με το Hellenic American College και τις Εκδόσεις Γιαλό στο θέατρο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης στις 12 Μαΐου. 
Για το βιβλίο μιλούν οι: Γιώργος Ματθιόπουλος(μεταφραστής του βιβλίου, συγγραφέας και καθηγητής του ΤΕΙ Αθήνας), Γιώργος Πλειός (καθηγητής, συγγραφέας και πρόεδρος του τμήματος επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών) και Γιώργος Λαγογιάννης(γενικός διευθυντής της εταιρίας Space Hellas, ηλεκτρολόγος-μηχανικός, συγγραφέας, ειδικός σε τηλεπικοινωνιακά δίκτυα).
Ο Tim Wu, στο βιβλίο του  ξεναγεί τους αναγνώστες στο ιστορικό μονοπάτι της εξέλιξης των συστατικών της βιομηχανίας της πληροφορίας κατά τον τελευταίο αιώνα. Περιγράφει, δηλαδή, και αναλύει τη διαδρομή της τηλεφωνίας, του ραδιοφώνου, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης για να καταλήξει στο σημερινό Ίντερνετ που καταπίνει με ταχύτητα τις παλιές τεχνολογίες. Δίνει μια μυθιστορηματικού τύπου αφήγηση περιστατικών και περιγράφει το ρόλο που έπαιξαν τα σημαντικά πρόσωπα-κλειδιά του χώρου. Αποκαλύπτει έναν πρωτοφανή «κύκλο» μονοπωλιακής συγκέντρωσης και διάσπασης.

Τη συζήτηση συντονίζει ο δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου.

Ωρα έναρξης :7μ.μ.