Η αιχμηρή κωμωδία "Fit" του Νίκι Σίλβερ στο Θέατρο Βικτώρια

Αιχμηρή, μαύρη κωμωδία για τις δύσκολες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, ανεξαρτήτως του φύλου τους, τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, τις γονικές σχέσεις. Το καυστικό χιούμορ του Νίκι Σίλβερ (έργα του έχουν ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα - "Χοντροί άνδρες με Φούστες", "Μέρες Ραδιοφώνου", "Πτεροδάκτυλοι", κ.α.) δυναμιτίζει την παράσταση "Fit",ένα έργο σε διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Κομνηνού, στο Θέατρο Βικτώρια.
Ο Αρλοκ Σιμσον (Σταμάτης Ζακολίκος) είναι ο αποκλειστικός

κληρονόμος της αμύθητης περιουσίας του πατέρα του. Εδώ και πολλά χρόνια ζει μια μοναχική, σχεδόν ερημική ζωή. Όταν μια μέρα λαμβάνει ένα μήνυμα ότι ο πρώην εραστής του, πέθανε από πνευμονία, έρχεται αντιμέτωπος με την ιδέα της δικής θνησιμότητας και αμέσως κάνει εξέταση αίματος για τον ιο HIV, τα αποτελέσματα της οποίας δεν αντέχει να ακούσει. Καθώς περιπλανιέται στους δρόμους χαμένος στις σκέψεις και τους φόβους του, συναντάει τον Μποιντ (Στέλιος Ψαρουδάκης). Έναν πολύ όμορφο νεαρό ηθοποιό που υποδύεται έναν άγγελο σε μια παιδική παράσταση, στο πρόσωπο του οποίου ο ’ρλοκ πιστεύει ότι βρήκε τον έρωτα της ζωής του. Τον προσκαλεί στο σπίτι του για ένα ποτό και ο Μποιντ αποδέχεται. Τότε, εισβάλει στο σπίτι η πληθωρική, πομπώδης, αλκοολική, μητέρα του ’ρλοκ, η Νέσσα (Ζώγια Σεβαστιανού) - η οποία μόλις έχει αποφασίσει να αφήσει τον δεύτερο σύζυγό της, τον πουριτανό Καρλ (Πάνος Ροκίδης) - και του ανακοινώνει ότι σκοπεύει να μετακομίσει εκεί, μόνιμα. Όταν ο Αρλοκ, πηγαίνει να μαζέψει τα πράγματα της, η Νέσσα ανακαλύπτει το αντικείμενο του πόθου του γιού της, τον Μπόϊντ, και αμέσως αναλαμβάνει δράση. Έτσι ξεκινά μια τρελή συγκατοίκηση των τριών, γεμάτη ανατροπές, αποκαλύψεις και ξεκαρδιστικά απρόοπτα, η οποία εξελίσσεται σε ένα απρόσμενα όμορφο "ménage à trois"... 

Τετάρτη & Πέμπτη : 21.15 

Μεταμεσονύκτια Παρασκευή: 23:30 

Χίλντα -μια παράσταση περί ελευθερίας, δημοκρατίας και ισότητας

Μία νεαρή υπηρέτρια η Χίλντα και η κυρία της... ένα αιώνιο ζεύγους κύριος – υπηρέτης, ανώτερος και κατώτερος, ισχυρός – και ανίσχυρος. Ένα δοκίμιο για την αλλοτρίωση της προσωπικότητας και την ουτοπία της συνύπαρξης. Η κυρία επιθυμεί να δώσει σάρκα και οστά στις συγκεχυμένες και ουτοπικές της ιδέες περί ελευθερίας, δημοκρατίας και ισότητας, ενώ η Χίλντα θέλει απλώς, να παραμείνει μία απλή υπηρέτρια. Η ιστορία μιας καταστροφής! 

"Το Γαλλικό Θέατρο à la Grecque" και μια

σύντομη, άκρως επιτυχημένη πορεία στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, η ΧΙΛΝΤΑ της Μαρί Ντιάιγ σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου, συνεχίζει τον κύκλο των παραστάσεων της στο Θέατρο Βικτώρια.
Γεννημένη το 1967 στη βόρειο-κεντρική Γαλλία η Μαρί Ντιάιγ από μητέρα Γαλλίδα και πατέρα Σενεγαλέζο ξεκίνησε να γράφει από τα 12-13 της χρόνια και σπούδασε στη Σορβόννη. Έχει αποσπάσει τα βραβεία Femina (2001) και Goncourt (2009) για μυθιστορήματά της και έργα της παίζονται σταθερά στο θέατρο από το 2000. Το λογοτεχνικό περιοδικό La Quinzaine litteraire σημειώνει «Η Marie NDiaye έχει βρει έναν αποκλειστικά δικό της τρόπο για να μιλήσει για πράγματα που ανήκουν σε όλους». 
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Ανδρέας Στάικος
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Σκηνικά: Γιώργος Λυντζέρης
Κοστούμια: Κωσταντίνος Ζαμάνης
Φωτογραφίες: Γιάννης Καραμπάτσος
Video: plays2place productions
Βοηθός σκηνοθέτη: Γωγώ Μαραγγούλη

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ :'Aννα Κουτσαφτίκη, Νικόλας Πιπεράς, Νατάσα Εξηνταβελώνη

Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00
Διάρκεια: 80'
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 12 ευρώ, Γενική Προπώληση (Viva.gr): 10 ευρώ, Συνταξιούχων/Φοιτητικό: 8 ευρώ, Ανέργων: 5 ευρώ

LOVE KILLS- το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Θανάση Τσαλταμπάση

Τρεις άνθρωποι που συνδέονται με κάποιο τρόπο μεταξύ τους, συναντιούνται τυχαία σε μια γέφυρα, ένα βράδυ... Τη βραβευμένη με Tony Award θανατηφόρα κωμωδία "LOVE KILLS" του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Μάρεϊ Σίσγκαλ επέλεξε ο Θανάσης Τσαλταμπάσης για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στο θέατρο Βικτώρια.

Ο Χάρι αποπειράται να αυτοκτονήσει, όταν εμφανίζεται ξαφνικά ο Μιλτ, γνωστός του από το πανεπιστήμιο, και τον σώζει. Οι δυο τους ξεκινούν να συζητούν γενικά για τη ζωή τους με τον Χάρι να του εξομολογείται ότι δεν έχει ερωτευθεί ποτέ. Τότε, ο Μιλτ του πασάρει τη σύζυγό του, την οποία θέλει να εγκαταλείψει για χάρη του έρωτά του για μια άλλη γυναίκα. Η απόφαση του όμως δεν είναι πολύ στιβαρή. Έτσι, μετά από μια σειρά ξεκαρδιστικών ατυχημάτων και καταιγιστικές ανατροπές μέσα από αιχμηρά κωμικούς διαλόγους τα πράγματα παίρνουν απροσδόκητη τροπή... (η συνέχεια επί σκηνής) 

Παίζουν οι Αγοραστή Αρβανίτη, Σωτήρης Δούβρης και Νίκος Φιλημέγκας. 

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 

“La Strada”: Ένας δρόμος συνώνυμος με την ίδια τη ζωή

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

“Ό,τι υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο, χρησιμεύει σε κάτι. Ακόμη κι αυτή η πέτρα. Γιατί αν δεν χρησιμεύει κι αυτή σε κάτι, τότε είναι άχρηστα ακόμη και τα αστέρια…”

Έτσι είπε. Αλήθεια. Το είπε στην παράσταση “La Strada”, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη, ο άνθρωπος με το ακορντεόν και τα ξανθά μαλλιά ή αλλιώς ο “Τρελός” του υπαίθριου τσίρκου απευθυνόμενος στην Τζελσομίνα. Εκεί, πάνω στη σκηνή του Θεάτρου Βικτώρια ή μάλλον στη γωνιά του δρόμου όπου μαζεύονται όλοι όσοι έχουν τεθεί στο περιθώριο. Του δρόμου και της ζωής. Από ποιους, όμως; Από όλους όσους θεωρούν ότι

περπατώντας στις μεγάλες και κατάφωτες λεωφόρους έχουν αυτομάτως εξασφαλίσει όλα αυτά που θα τους χαρίσουν το “μαγικό χαρτάκι” της ευδαιμονίας και της υλικής πληρότητας. Και ίσως κατά τη γνώμη τους και της ψυχικής αν και αυτό δεν ανήκει σε αυτά που τους πολυσκοτίζουν. Το πολυπόθητο εισιτήριο για να κάνουν το τραγούδι της θλίψης  μέσα τους να σωπάσει και τις νότες να δηλώσουν τυφλή υποταγή στη μοίρα τους. Πρόσκαιρα. Γιατί το μέσα έρχεται η στιγμή που επαναστατεί και θέλει τα άλλα, τα ωραία. Αυτά τα οποία “ζητεί η ψυχή και για τα οποία κλαίει…”.

10.000 έδωσε ο Τζαμπανό στη μητέρα της Τζελσομίνα για να την αγοράσει. Τόσο κοστολόγησε την αξία της προκειμένου να ξεσπάει πάνω της τη βία του, όποτε νιώθει να ασφυκτιά μέσα στα στενά όρια της ατελούς ύπαρξής του. Βία σωματική, λεκτική, ψυχολογική. 10.000 για να εξαγοράσει την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπινου πλάσματος αδύναμου να υπερασπιστεί τον εαυτό του, που μη μπορώντας να πράξει διαφορετικά, υπομένει στωικά το ρόλο του. Το ρόλο της μαριονέτας η οποία βρίσκεται έρμαιο στα χέρια ενός ανθρώπου, που κάπου μεταξύ της επιθυμίας του για εξουσία και επιβεβαίωση, έχασε ό,τι ανθρώπινο κουβαλούσε κάποτε μέσα του. 

 

Πάντα κάποιος βασανίζει και κάποιος βασανίζεται. Κάποιος “χτυπάει το ντέφι” και κάποιος “χορεύει” στο ρυθμό που του υποδεικνύει ο δήθεν ισχυρότερος. Κι όμως έρχεται κάπως, κάπου, κάποτε η στιγμή που η μαριονέτα αποκτά φωνή και υπόσταση και κόβει τα νήματα της φυλακής της. Έστω και την ύστατη στιγμή. Έστω και λίγο πριν την τελευταία

της πολύτιμη εκπνοή. Ακόμη και τότε. Γιατί κουράστηκε να υπομένει. Κουράστηκε να λαμβάνει ξανά και ξανά την ίδια θλιβερή απάντηση στην ερώτηση: “Εμένα ποιος με χρειάζεται σε αυτόν τον κόσμο; Σε ποιον θα λείψω αν κάτι μου συμβεί;”. Κουράστηκε να “θέλει να πεθάνει” υποκύπτοντας στα τραύματα που επιφέρει βαθιά στην ψυχή η βάναυση μεταχείριση, η απόρριψη και η μοναξιά. Η απέραντη μοναξιά, την ίδια στιγμή που στην άλλη άκρη του δρόμου γίνεται γλέντι με ακροβάτες, ξυλοπόδαρους, μουσική, χορό και πολύχρωμο ξεφάντωμα. 

Ζωή μέσα στο τρίκυκλο. Εκεί μέσα που στοιβάζονται στις σκονισμένες γωνιές που φέρουν τη μυρωδιά του φόβου, λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Όνειρα που δεν τόλμησαν ποτέ να βγουν στο φως της ημέρας. Συναισθήματα που πάγωσαν στο στήθος πριν καν γεννηθούν. Ένα φθαρμένο καπέλο κρέμεται στο καρφί του τοίχου, ρούχα για αρτίστες μέσα στη λεκάνη που κείται στο πάτωμα περιμένοντας κάποιον να ανακαλύψει τον πλούτο που φέρει στα “σπλάχνα” της. Το ακορντεόν πάνω στο τραπέζι έτοιμο να μεταφέρει στα πέρατα του κόσμου, της καρδιάς τη θλίψη μέσα από το πάτημα των πλήκτρων του. 

“Κι εγώ φοβάμαι τη νύχτα. Και υπάρχουν στιγμές που θέλω να πεθάνω. Μα τελευταία στιγμή το μετανιώνω. Γιατί πρέπει να μείνω μαζί σου. Αν δεν μείνω εγώ, τότε ποιος θα μείνει πλάι σου;” Το είπε. Η Τζελσομίνα. Το αισθάνθηκε για τον άνθρωπο που όλον αυτόν τον καιρό ξεσπούσε πάνω της την οργή και τον τσακισμένο του εγωισμό κάθε φορά που στο δρόμο του δεν γινόταν αυτό που εκείνος επιθυμούσε. Εκείνη όμως είναι εκεί. Παρ’όλα αυτά είναι εκεί. Να του απλώσει το χέρι λέγοντάς του ότι τον αγαπά και ότι αυτός είναι το σπίτι της…γιατί όσες φορές κι αν προσπάθησε να σπάσει τα δεσμά της φυλακής της δεν τα κατάφερε. Πάντοτε γυρνούσε σε αυτόν. Πάντοτε η τελευταία σκηνή της “επανάστασής” της γραφόταν στη βίαιη αγκαλιά του. Κι εκείνη απλά υπέμενε…

 

Μια σχέση νοσηρής εξάρτησης με το ένα άκρο της διελκυστίνδας να τραβάει το σχοινί και το άλλο απλά να αφήνεται στο έλεος της τύχης του χωρίς να ρωτά το γιατί. Αδιαμαρτύρητα. Μέχρι τη στιγμή που τα συναισθήματα εκρήγνυνται παρασύροντας με τη μανία τους όλα όσα συναντούν στην ξέφρενη πορεία τους προς την έξοδο. 

“Strada” σημαίνει δρόμος. Όλοι μας είμαστε στο δρόμο. Άλλος περπατάει σκυφτά, άλλος βιάζεται να κόψει το νήμα του τέρματος, άλλος φοβάται για το τι κρύβεται στην επόμενη στροφή, άλλος στηρίζεται σε δεκανίκια. Όλοι όμως περπατάμε πάνω του. Δεν

υπάρχουν πυξίδες στη “φαρέτρα” του αναζητητή, ούτε προστατευτικά σχοινιά. Κόπηκαν στην πορεία αφήνοντάς τον να κατευθυνθεί με γνώμονα το ένστικτο. “Μιλάει” το ένστικτο. Όχι ενίοτε, πάντοτε “μιλάει”. Το ακούς, όμως; Ή σαν άλλος Τζαμπανό κρύβεσαι πίσω από την πανοπλία του δήθεν σκληρού και θρηνείς για την απώλεια της Τζελσομίνα όταν είναι πλέον πολύ αργά για να την επαναφέρεις στη ζωή; 

Ο αλλοτινός θύτης βρέθηκε μπροστά στο αναπόφευκτο και τότε το συνειδητοποίησε: Δεν μπορεί χωρίς εκείνη, χωρίς την Τζελσομίνα του. Γιατί ήταν η δύναμή του. Δεν υπάρχει εκείνη, δεν υπάρχει ούτε αυτός.

Ας γινόταν μόνο ένα, μόνο αυτό. Να το είχε καταλάβει νωρίτερα. Μόνο λίγες στιγμές νωρίτερα. Όσο χρειαζόταν για να πιάσει το χέρι της και να περπατήσουν στο δρόμο μαζί. Και κάπου στο βάθος ακούγεται η μελωδία ενός ακορντεόν…

Αυλαία.

Στοιχεία Παράστασης:

“La Strada”, των Τούλιο Πινέλι και Μπερναντίνο Τσαπόνι, βασισμένο στο σενάριο της ομώνυμης ταινίας του Φεντερίκο Φελiνι. 

Μετάφραση - διασκευή: Ο Θίασος

Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαΐδης

Σκηνικός χώρος - κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ

Επιμέλεια κίνησης - χορογραφία: Κωνσταντίνος Μίχος

Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης

Φωτισμοί: Βαγγέλης Κάνδιας

Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ

Παίζουν: Κάτια Γέρου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Νίκος Νίκας, Εφη Κόντα, Μέλιος Κατσαμάκης, Ευγενία Μαραγκού, Λεωνίδας Μαριδάκης, Κίμων Παντερής.

Θέατρο Βικτώρια (Μαγνησίας 5 & 3ης Σεπτεμβρίου 119, τηλ. 210 8233.125).

Η αποθέωση της μητρότητας στην Γέρμα του Λόρκα που επιστρέφει στο θέατρο Βικτώρια

Πόθος για  το παιδί, εμμονή,  άνυδρο γυναικείο σώμα. ...Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα χαράζει μια αιμάτινη πορεία που αποθεώνει την μητρότητα ως ύψιστη μορφή δημιουργίας. Συμβολικά το ον έρχεται από το φως της γέννας στο σκοτάδι της ματαίωσης, από τη Γυναίκα- Δημιουργό στη Γυναίκα- Αυτουργό. Σ΄ένα υποβλητικό περιβάλλον όπου κυριαρχεί το αρσενικό στοιχείο και ας απουσιάζει ακούγονται ιαχές γυναικών, η Γέρμα φέρεται σαν ηρωίδα τραγωδίας... Η ΓΕΡΜΑ επιστρέφει για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, από 6 Οκτωβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9 μ.μ. στο θέατρο Βικτώρια.

 Σε μια ιδιαίτερα συγκυρία 80 χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του έργου, στην ματωμένη και μόνη Ελλάδα του 2014, στην δίνη μιας κρίσης, εννέα νέοι

ηθοποιοί, μέσω της ομαδικής σύμπραξης, αναζητούν στο κλασικό κείμενο του κορυφαίου ισπανού ποιητή, μεταφρασμένο από την Τζένη Μαστοράκη, το καθολικό και διαχρονικό εκείνο στοιχείο που φωλιάζει στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η σκηνοθέτης Λίλλυ Μελεμέ επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία μιας γυναίκας που, κόντρα σε όλες τις κοινωνικές νόρμες, αμφισβητεί και εν τέλει πράττει.

Μετά από μια επιτυχημένη πορεία παραστάσεων στον Πολυχώρο Vault τη χειμερινή σαιζόν 2013-14 και με συμμετοχή σε μεγάλα θεατρικά και καλλιτεχνικά φεστιβάλ σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. 

Ραντεβού στο Θέατρο Βικτώρια με τον…“φίλο μου το Λευτεράκη”!

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Κυριακή βραδάκι, λίγο πριν τις 9. Σε μια πολυσύχναστη συνοικία στο κέντρο της Αθήνας. Παρκάρω με το αυτοκίνητο λίγα στενά πιο πάνω από τον τελικό προορισμό μου, γωνία Μαγνησίας και 3^ης Σεπτεμβρίου. Κατευθύνομαι με γοργό βηματισμό προς το ζεστό και φιλόξενο χώρο που στεγάζει από τις 7 Νοεμβρίου μια από τις κατεξοχήν αγαπημένες παραστάσεις βασισμένη στο σενάριο του Αλέκου Σακελλάριου: “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης”. Η φωτεινή επιγραφή στην είσοδο του θεάτρου Βικτώρια προαναγγέλλει με περηφάνια του λόγου το αληθές, όπως και όλος ο κόσμος που έχει συγκεντρωθεί στην είσοδο και στο φουαγιέ του θεάτρου, αναμένοντας το τρίτο καμπανάκι, που θα σημάνει την επίσημη έναρξη της παράστασης. 

Πριν εισέλθω στον κυρίως χώρο του θεάτρου, δεν μπορώ να μην επισημάνω νοερά το πόσο η κρίση που βιώνουμε ως χώρα, έχει επηρεάσει τον τρόπο που παρουσιάζονται πλέον οι διάφορες ψυχαγωγικές προτάσεις στο κοινό που επιθυμεί να συνδυάσει το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Ψυχαγωγία μεν, αλλά και υλικό για στοχασμό και τέρψη του εγκεφάλου, δε. Είναι μία από εκείνες τις φορές, που θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η κρίση λειτουργεί υπέρ μας. Έτσι για αλλαγή. Διότι πλέον δίνεται όλο και συχνότερα σημασία στην ουσία του προς παρουσίαση εκάστοτε ψυχαγωγικού θέματος και όχι στο περιτύλιγμά του. Στο κυρίως θέμα και όχι στα…πέριξ, τύπου εντυπωσιακά ντεκόρ, φρου-φρου, φύκια και μεταξωτές κορδέλες σκηνικών, διακοσμητικών και συμπεριφορών. Όταν η απλότητα και το λιτό του πράγματος καταργεί το σύνθετο και πομπώδες, που όμως στερείται περιεχομένου και νοήματος ύπαρξης. 

Το τρίτο καμπανάκι ηχεί αποφασιστικά και τα φώτα σβήνουν για να ανάψουν αμέσως μετά αποκαλύπτοντας το εσωτερικό ενός σαλονιού της δεκαετίας του ’60 και δύο εκ των πρωταγωνιστών να δίνουν δυναμικά το παρόν επί σκηνής. Ο Σπύρος Πούλης στο ρόλο του Θοδωρή και η Βάσω Γουλιελμάκη, σε εκείνον της ερωμένης που από τα πρώτα λεπτά της στιχομυθίας τους παρασέρνουν το κοινό σε ένα ταξίδι γέλιου και ευδαιμονίας, που συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Οι ευφάνταστοι διάλογοι των ηθοποιών, η ύπαρξη ενός σεναρίου που διανθίστηκε σκηνοθετικά με ευρήματα προσαρμοσμένα στο σύγχρονο τρόπο ζωής από πλευράς των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, η ιδανική χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών και η διάθεση για γέλιο που το έχουμε όλοι μας τόσο πολύ ανάγκη, συνετέλεσαν στο να ανακηρυχθεί η εν λόγω παράσταση πανηγυρικά ως η κωμωδία του χειμώνα, που θα ανασύρει το πηγαίο γέλιο μέσα από την ψυχή και του πιο απαιτητικού και δύσπιστου θεατή. Απολαυστικός στην ερμηνεία του, τόσο ο πρωταγωνιστής, όσο και όλο το επιτελείο των ηθοποιών, όπως η Μαρία Ανδρούτσου, στο ρόλο της απατημένης συζύγου, η Χριστίνα Τσάφου, σε εκείνον της Ελένης, φίλης της προαναφερθείσας, ο Μάνος Παπαγιάννης, στο ρόλο του Λευτεράκη, ο Γιάννης Μποστατζόγλου σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του ο και Χάρης Γρηγορόπουλος να υποδύεται έναν εξίσου απολαυστικό χαρακτήρα. 

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ήταν από τις λίγες φορές που γυρνώντας διακριτικά το κεφάλι μου προς όλες τις κατευθύνσεις κατά τη διάρκεια της παράστασης, δεν παρατήρησα ούτε έναν που να μην έχει στο πρόσωπό του την ίδια χαρούμενη και χαμογελαστή έκφραση, που πιστοποιούσε ότι πράγματι περνούσαν όλοι τους καλά. Όπως άλλωστε και η υποφαινόμενη, που όπως με πληροφόρησε στο τέλος και η παρέα μου, ήμουν από εκείνους που δήλωναν με τον πιο ηχηρό τρόπο διά του γέλιου τους, ότι η παράσταση είχε επιτελέσει αδιαμφισβήτητα το σκοπό της. Μας είχε κάνει να περάσουμε όλους μας υπέροχα, δίνοντας για δύο περίπου ώρες “ρεπό” στις όποιες μη χαμογελαστές στιγμές της καθημερινότητάς μας. Όσο δηλαδή διήρκεσε η παράσταση. Και ακόμη και μετά το πέρας αυτής, αφού η έκφραση ευδαιμονίας διατηρείτο ακόμη στα πρόσωπα όλων μας και στο δρόμο της επιστροφής στην αγκαλιά του σπιτιού μας. Γεγονός που απέδειξε περίτρανα ότι το “ραντεβού” μας με το…Λευτεράκη και την παρέα του, ήταν η ιδανική επιλογή για ό,τι ακριβώς είχαμε ομόφωνα ανάγκη τη δεδομένη χρονική στιγμή και γενικότερα. Ένα ευχάριστο και διασκεδαστικό βράδυ με αστείρευτο γέλιο και ρεπό από καθετί που ευθύνεται για την απουσία του. 

 

*Απόδοση κειμένου/Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου, Μιχάλης Ρέππας
Σκηνικά: Λαμπρινή Καρδαρά
Κουστούμια: Έβελυν Σιούπη
Φωτισμοί: Γιώργος Φωτόπουλος

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη 19:00, Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:00, 21:00, Κυριακή 18:00, 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 20, 18, 15, 12 (για όσους δεν ονομάζονται Λευτέρηδες/Ελευθερίες)
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά με το διάλειμμα

Κάθε Λευτέρης/ Ελευθερία είναι φίλος/η, θα μπαίνει ΔΩΡΕΑΝ στο Θέατρο, με την επίδειξη της αστυνομικής ταυτότητας. 

Από 07/11/2013 έως 20/04/2014.