Περπατώντας με σκύλο οδηγό: Η Τζαζ μας έδειξε πώς «βλέπεται» η πόλη με όλες τις αισθήσεις

 

Πώς είναι άραγε να περπατάς σε μια όμορφη γειτονιά χωρίς να βλέπεις; Να αφήνεις την όραση στην άκρη και να αφήνεις τις άλλες αισθήσεις να κάνουν πάρτι; Ο αέρας να σου ψιθυρίζει από ποια κατεύθυνση έρχεται, οι μυρωδιές των φούρνων να γίνονται σημάδια προσανατολισμού, το άγγιγμα του πεζοδρομίου να σου λέει πότε αλλάζει η επιφάνεια. Και δίπλα σου, μια σκυλίτσα δέκα ετών, αλλά ακόμη με πολλή ενέργεια, εδικά εκπαιδευμένη, να γίνεται τα μάτια σου, η πυξίδα σου, η ασφάλειά σου. Με κάθε βήμα της καταλαβαίνεις πως η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια, είναι πολιτισμός, είναι φροντίδα, είναι ο τρόπος που μια κοινωνία δείχνει ότι χωράει όλους.

Μια ξεχωριστή εμπειρία

Χθες Κυριακή 28 Ιουνίου η Σχολή Σκύλων Οδηγών Λάρα πραγματοποίησε έναν ανοιχτό, πολυαισθητηριακό περίπατο με μια συμπεριληπτική ομάδα,  στην Κηφισιά, προσκαλώντας το κοινό να βιώσει την πόλη μέσα από τις αισθήσεις ενός τυφλού χειριστή και του σκύλου οδηγού του. Ο Γιώργος Μαρσέλλος, ως ξεναγό μας  χάρισε μια εμπειρία που αποκάλυψε όσα συνήθως δεν  δινουμε σημασία: τους ήχους, τις μυρωδιές, τις επιφάνειες, τα εμπόδια και τις μικρές λεπτομέρειες που για έναν βλέποντα μοιάζουν ασήμαντες, αλλά για έναν τυφλό καθορίζουν ολόκληρη τη διαδρομή.

Η πόλη όπως δεν την έχουμε ξαναζήσει

Ο περίπατος  άρχισε πευίπου στις 11, στη συμβολή Κηφισίας και Κασσαβέτη, με στάσεις σε σημεία που ο χειριστής μιλούσε για την προσβασιμότητα, τα εμπόδια και τις καθημερινές μετακινήσεις με έναν σκύλο οδηγό. Ο Γιώργος , μουσικός και μάλιστα δάσκαλος μουσικής, μέλος του ΔΣ της Λάρα και τυφλός εδώ και 11 χρόνια, περιέγραφε πώς η πόλη «ανοίγεται» μέσα από τον ήχο των πλατανιών, την οσμή ενός φούρνου, τη δροσιά μιας κρήνης, τη θερμοκρασία του αέρα. Η όραση μπορεί να λείπει, αλλά οι άλλες αισθήσεις αναλαμβάνουν να χτίσουν έναν νέο χάρτη του κόσμου.

Ο σκύλος οδηγός και η αόρατη δουλειά του

Καθώς περπατούσαμε, ο σκύλος οδηγός διαχειριζόταν αλλαγές στην επιφάνεια του δρόμου, εμπόδια, κολώνες, στενά περάσματα. Η Τζαζ, γεμάτη χαρά , εκτελούσε εντολές, υπενθυμίζοντας ότι όταν φοράει τον εξοπλισμό της δεν πρέπει να τη χαϊδεύουν ούτε να της μιλούν. Η συνεργασία χειριστή και σκύλου είναι μια σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης, που σε κάθε βήμα απαιτείται συνεργασία.

Η καθημερινότητα ενός τυφλού στην πόλη

Ο Γιώργος  μας μίλησε  και για τις δυσκολίες σε χώρους που θεωρούμε αυτονόητους: ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ που δεν μπορεί να εστιάσει στα προϊόντα, οπότε ζητάει βοήθεια, μια κυλιόμενη σκάλα που απαιτεί ειδική εκπαίδευση για τον σκύλο οδηγό, ένα  ΑΤΜ που τον δυσκολεύει. Με τον Γιώργο βρήκαμε προσβάσιμο ΑΤΜ που διαθέτει υποδομή και επιτρέπει μόνο αναλήψεις μέσω σύνδεσης ακουστικού και διευκολύνει δίνοντας ηχητικές οδηγίες. Μάλιστα, ο Γιώργος μας  περιέγραψε πως χρησιμοποιεί εφαρμογές όπως τις Seeing AI, Be My Eyes και DNMi Help Desk, που σκανάρουν τον χώρο και περιγράφουν αντικείμεν. Μάλιστα ο ίδιος μας εξήγησε πως ξεχωρίζει τα κέρματα από τα ανάγλυφό τους, τα τελειώματα  των στεφάνων και το μέγεθός τους. 

Ωστόσο, η απουσία ενεργών ηχητικών αναγγελιών στα λεωφορεία παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στις μετακινήσεις. Μέσα από τον περίπατό μας είδαμε και την ακατάλληλη χωροθέτηση των διαδρόμων που διασχίζουν οι τυφλοι συμπολίτες μας με το λευκό μπασούνι, την ακατάλληλη τοποθέτηση ραμπών αλλά και την ύπαρξη τραπεζοκαθισμάτων σε κάποιες περιπτώσεις πάνω στα  ειδικά πλακίδια. 

Η τέχνη ως προσβάσιμη εμπειρία

Στον περίπατο έγιναν στάσεις σε σημεία πολιτιστικού ενδιαφέροντος: στη Μπομπονιέρα,ένα από τα πιο παλιά θερινά σινεμά της Κηφισιάς και της Αθήνας, η πύλη τητς κατοικίας του  πρώτου δημάρχου της Κηφισιάς, αλλά και η επίσκεψή μας στην Πινκαοθήκη κατά την οποία ο Γιώργος μας απέδειξε πως και ένας συνάνθρωπός μας με οπτική αναπηρία μπορεί να απολαύσει τη Τέχνη: Ο Γιώργος είδε με το δικό του τρόπο το γλυπτό "Η πρώτη μου σβουρα" του Λοβέρδου,  ενώ με ακουστική περιγραφή όλοι θαυμάσαμε το έργο ζωγραφικής του Άγγελου . Η υπεύθυνη επικοινωνίς της Λάρα Χαρά Μπουργάνη μας εξήγησε πως η  Γλυπτική, είναι ΜΙΑ προσβάσιμη μορφή τέχνης για έναν τυφλό, γιατί μπορεί να την αισθανθεί με τα χέρια. Στην περίπτωση της  ζωγραφικής απαιτεί ακουστική περιγραφή, μια γλώσσα που μετατρέπει το χρώμα σε αφήγηση.

Μια εμπειρία που αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε

Ο πολυαισθητηριακός περίπατος  ένιωσα ότι μποιυ δημιούργησε μια άλλη οπτική για το πως θα απολαμβανω την αγαπημένη μου βόλτα στην Κηφισιά. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η πόλη μπορεί να γίνει φιλόξενη για όλους, αρκεί να ακούμε, να παρατηρούμε και να διεκδικούμε προσβασιμότητα. Για έναν τυφλό,  σκέφτομαι ότιη ασφάλεια δεν είναι δεδομένη, είναι αποτέλεσμα σωστών υποδομών, καθαρών οδηγών όδευσης τυφλών, ηχητικών σημάτων και σεβασμού. Για όλους εμάς, ήταν μια ευκαιρία να «δούμε» τον κόσμο αλλιώς.

Ένας περίπατος που μας έμαθε να «βλέπουμε» την πόλη με άλλες αισθήσεις. Η Σχολή Σκύλων Οδηγών Λάρα μάς ταξίδεψε στην Κηφισιά μέσα από τον ήχο, την αφή, τις μυρωδιές και τη διαδρομή ενός σκύλου οδηγού. Μια εμπειρία που δείχνει πόσο σημαντική είναι η προσβασιμότητα για όλους.

#Λάρα #ΣκύλοιΟδηγοί #Προσβασιμότητα #Κηφισιά #ΠολυαισθητηριακόςΠερίπατος #ΙσότηταΣτηνΠόλη #ΟρατότηταΓιαΌλους

Tαφικό μνημείο στην Κηφισιά –Πως συνδέεται με τον Ηρώδη τον Αττικό

 

Ποιο μυστικό κρύβουν άραγε τέσσερις σαρκοφάγοι σε ένα γυάλινο κέλυφος; Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος ενός μυθιστορήματος μυστηρίου, όμως πρόκειται για ένα αρχαιολογικό εύρημα το οποίο συνήθως οι διερχόμενοι στην πλατεία Πλατάνου προσπερνούν χωρίς να δώσουν μεγάλη σημασία.

 

Στην καρδιά της Κηφισιάς, στη συμβολή των οδών Κηφισίας και Κασσαβέτη εντοπίστηκε το 1866 ένα μαρμάρινο ταφικό μνημείο, το οποίο θεωρείται σπουδαίο δείγμα αρχιτεκτονικής του 2ου αι. μ.Χ., της εποχής των Αντωνίνων, καθώς είναι ένας τετράγωνος ημιυπόγειος θάλαμος με στέγη σε μορφή καμάρας. Εκτιμάται ότι στην είσοδο του θαλάμου, μπορούσες να φθάσεις κατεβαίνοντας σκαλοπάτια που οδηγούσαν σε  μαρμάρινη δίφυλλη πόρτα. Στις μέρες μας σώζεται μόνο το πλακοστρωμένο δάπεδο και το κατώτερο τμήμα των τοίχων του θαλάμου.

Το μνημείο φιλοξενούσε τέσσερις σαρκοφάγοι από πεντελικό μάρμαρο: μία με ανάγλυφες γιρλάντες και βουκράνια, μία με Ερωτιδείς, μία με παράσταση της Λήδας με τον κύκνο και μία ακόσμητη. Εικάζεται πως ο θάλαμος προοριζόταν για τρεις σαρκοφάγους και η τέταρτη τοποθετήθηκε αργότερα.

Επίσης, πιθανολογείται πως ο ταφικό μνημείο της Κηφισιάς ανήκε σε οικογένεια συγγενική του Ηρώδη του Αττικού και κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ανήκε στον ίδιο τον Ηρώδη σπουδαίου λόγιου της εποχής, ο οποίος διατηρούσε στην περιοχή αγρόκτημα με έπαυλη. Άξιο αναφοράς είναι ότι ένα παρόμοιο, καλύτερα διατηρημένο ταφικό μνημείο, βρίσκεται στο Χαλάνδρι και μετατράπηκε στα βυζαντινά χρόνια στο ναό της Παναγίας Μαρμαριώτισσας.

 

Για την παρουσία του Ηρώδη του Αττικού στην περιοχή η ιστορικός Καϊδαντζή Ε. Παναγιώτα στην μεταπτυχιακή εργασία της με τίτλο «Ο Ηρώδης Αττικής και οι επαύλειςτου, διαχείριση και ανάδειξη»: αναφέρει «η αποκάλυψη ρωμαϊκών λουτρών με υπόκαυστα, στην οδό Τατοΐου, στο ύψος της «Παναγίτσας της Ξυδού», ενισχύει την πεποίθηση ότι αποτελεί μέρος της μεγαλοπρεπούς έπαυλης του Ηρώδη. Ο Ηρώδης Αττικός (101/2 – 177/8 μ.Χ.), με σπουδαία παιδεία, δίδαξε ρητορική και θεωρείται ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της δεύτερης Σοφιστικής, που χαρακτηρίζει την ο αναγέννηση των ελληνικών γραμμάτων (2 αι. μ.Χ.).

Μάλιστα, με το εν λόγω μνημείο στην Κηφισιά ασχολήθηκαν κάποιοι μελετητές που υποστήριξαν ότι το κτίσμα ανήκε στον Ηρώδη καθώς στα βόρεια του ναού της Παναγίας Ξυδούς σε,  απόσταση περίπου 500μ. βορειοανατολικά από το σημείο επί της οδού Ραγκαβή 4 βρέθηκαν ένα πορτρέτο και μια προτομή του Ηρώδη, τα οποία σήμερα φιλοξενούνται στη Ρωμαϊκή Συλλογή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και αντίστοιχα και μια προτομή του Πολυδευκίωνα. Όπως περιγράφει η ιστορικός «Οι προτομές του Ηρώδη και του Πολυδευκίωνα χρονολογούνται στα μέσα του 2ου αι. μ.Χ. φορούν ιμάτιο και έχουν στραμμένο το βλέμμα τους προς τα δεξιά και εικονίζονται στον τύπο του φιλοσόφου. Ακόμη στο ίδιο σημείο βρέθηκαν μια προτομή ίππου ένα επίκρανο παραστάδας με ανάγλυφα ανθέμια και δύο τεμάχια ενωμένα από χέρι μελανού μαρμάρου, τα οποία αποδίδονται στον μαθητή του Ηρώδη Μέμνονα λόγω της αιθιοπικής του καταγωγής». Σημειώνεται ότι ο Ηρώδης έχονταας βιώσει την απώλεια δυο παιδιών του όταν ήταν μωρά είχε υιοθετήσει τρία, τον Βιββούλλιο Πολυδευκίωνα , τον Αχιλλέα και τον Μέμνων από την Αιθιοπία.

Τι μπορεί να αποκωδικοποιεί η σαρκοφάγος;

Όσο για την μια σαρκοφάγο  υποστηρίζεται ότι το περιεχόμενο της κόσμησής της είναι ασυνήθιστο και θεωρείται πιθανό να κατασκευάστηκε κατόπιν παραγγελίας: φέρει  δύο αετωματικές απολήξεις  με λέοντες που κατασπαράζουν ταύρους, όπως σημειώνει η ιστορικό. Είναι ενδιαφέρουσα εικονογρααφικά αφού στη μια στενή πλευρά της εικονίζεται η Λήδα, η μυθική βασίλισσα της Σπάρτης, φορώντας το στέμμα της και κρατώντας με το δεξί της χέρι ένα πέπλο προσπαθώντας να καλύψει τον εαυτό της την στιγμή που αγωνίζεται με τον Δία, ο οποίος είναι μεταμορφωμένος σε κύκνο. Το ζώο είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος από τη Λήδα, έχοντας τα φτερά του ανοιχτά καλύπτει όλη την αριστερή πλευρά της σαρκοφάγου, τα νύχια του μοιάζουν με νύχια αρπακτικού πουλιού και η αριστερή φτερούγα του αγκαλιάζει τη Λήδα.

 Επίσης, αποδίδεται η Ελένη ως κεντρική μορφή πλαισιωμένη δεξιά και αριστερά από τα αδέλφια της, τους Διόσκουρους . Το θέμα αυτό επιλέχτηκε καθώς ο Πολυδευκίων και η Ελένη ήταν παιδιά της Λήδας και του Δία.

 Μορφολογικά η Ελένη μοιάζει με τις αρχαΐζουσες Καρυάτιδες οι οποίες κοσμούν τις τέσσερις γωνίες της σαρκοφάγου, πλαισιωμένες από δύο ανδρικές φιγούρες.

 Στην άλλη στενή πλευρά της σαρκοφάγου απεικονίζεται μια παραλλαγή του Έρωτα του Λυσίππου, ο οποίος είναι στραμμένος προς τα αριστερά κοιτάζοντας κατά πρόσωπο, γυμνός και με τα δυο του χέρια κρατάει το τόξο του. Στην πίσω πλευρά της σαρκοφάγου υ η παράσταση του Τρίτωνος με την Νηρηίδα πλαισιωμένων από ορθογώνιο γείσο. Ο Τρίτων στο αριστερό του χέρι κρατάει σκύφο και στο δεξί κουπί, ενώ το σώμα του καταλήγει σε φιδίσια ουρά πάνω στην οποία είναι ξαπλωμένη η Νηρηίδα, η οποία κρατάει ένα ιμάτιο που ανεμίζει πάνω από το κεφάλι της.

Σχετικά με τις σαρκοφάγους που κοσμούνται με τις γιρλάντες  και τους Ερωτιδείς (εικ.57α-γ), το θέμα τους ήταν συνηθισμένο στις μικρές αττικές σαρκοφάγους, καθώς επιλεγόταν κατά κανόνα σε σαρκοφάγους μικρού μεγέθους και το θέμα χρησιμοποιούνταν αλληγορικά. Επιπλέον, σε δύο σαρκοφάγους του ταφικού μνημείου σώζονται μαρμάρινα δικλινή καλύμματα κοσμημένα στις δύο κλίνες με κυμάτια και πιθανόν να έφεραν διακόσμηση στις αετωματικές απολήξεις τους, οι οποίες έχουν καταστραφεί.

Τι μαρτυρά επιγραφή;

Κοντά στο ταφικό μνημείο βρέθηκε επιγραφή ενσωματωμένη στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, η οποία επιβεβαιώνει τις απόψεις περί σύνδεσης του ταφικού μνημείου με την οικογένεια του Ηρώδη, αφού αναφέρεται σε μια πρόσφατη απώλεια ενός παιδιού του Ηρώδη του οποίου το όνομα δεν αναφέρεται και είναι η εξής: Ἡρώδης, οἳ τήνδε κόμην, οὐ πάντα ἐνιαυτόν οὔτε κόμην θρέψας οὔτε σέ παῖδα φίλον μηνί τρίτῳ κείρας, ὑπό κεύθεσι θήκατο γαίης, Ἡρώδης δεύσας ἂκρα κόμης δάκρυσι· σῆμ’ ἒτυμον παίδων ψυχαῖς τρισίν, ὣς ποτε σῶμα δέχεσθ’ ἐν θήκαις ὑμετέροιο πατρός.

Κάποιοι ερευνητές συνδέουν μια σαρκοφάγο με την οικογένεια του Ηρώδη και συγκεκριμένα με την κόρη του Ελπινίκη . Σύμφωνα με τον H. Wiegartz προτείνεται ως χρονολογία τοποθέτησης των σαρκοφάγων μέσα στον ταφικό θάλαμο το 180 μ.Χ. (εικ.62- 63), υποστηρίζοντας ότι η εισαγωγή των καλυμμάτων σε σαρκοφάγους στην Αττική άρχισε λίγο αργότερα.

Η κόρη του Ηρώδη

Ως προς την θεματολογία της εικονογραφίας, το θέμα της σαρκοφάγου με την Ελένη και τη Λήδα ενδεχομένως επιλέχθηκε για να τονίσει τη στενή σχέση που είχε η οικογένεια του Ηρώδη με την Σπάρτη, τη μάχη του Μαραθώνος αλλά και το λατρευτικό άγαλμα της Νέμεσης στον Ραμνούντα, θέλοντας να τιμήσει τον πρόγονό του Μιλτιάδη. Κατά τον Παυσανία, το άγαλμα της Νέμεσης ανεγέρθηκε ως τρόπαιο για τη νίκη του στη μάχη του Μαραθώνος. Σημειώνεται ότι ενδεχομένως κοσμήθηκε η σαρκοφάγος με  την Ελένη και τους Διόσκουρους  σε αντιστοιχία με το εν λόγω άγαλμα αφού στη βάση του απεικονίζονταν τα παιδιά του Τυνδάρεος, θέμα ασυνήθιστο για τις σαρκοφάγους εκείνης της εποχής στην Αττική.

Κατά την E. Perry, η οποία επικροτεί εκδοχή είναι η σαρκοφάγος να ανήκει στην κόρη του Ηρώδη, Ελπινίκη, με βάση το εικονογραφικό πρόγραμμα της σαρκοφάγου, τα γυναικεία οστά που βρέθηκαν κατά την ανασκαφική έρευνα αλλά και λόγω της αντιστοιχίας του ονόματος της Ελπινίκης με το όνομα της κόρης του Μιλτιάδη.

 

 

ΠΗΓΕΣ

 http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=21104

 https://amarysia.gr/

https://www.kifissia.gr/sites/default/files/arxia/touristikos%20odigos%20kifissias%20el.pdf

Καϊδαντζή Ε. Παναγιώτα (2018) Ο ΗΡΩΔΗΣ ΑΤΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΑΥΛΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΜΉΜΑ ΜΝΗΜΕΙΩΝ: ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ, ΠΟΛΗ & ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Μνήμες από το Έπος του '40 - Το σπίτι του "Όχι"

“Η Ελλάδα είναι έτοιμη να αμυνθεί και να πολεμήσει για την Ελευθερία, την Ανεξαρτησία και την Τιμή της” 

                              

                                                                                                 Ιωάννης Μεταξάς 

                                           

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940. Στις 3 παρά 10 τα ξημερώματα, ο Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι φθάνει στο σπίτι του κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά στη Κηφισιά και επιδίδει τελεσίγραφο, με το οποίο η τότε φασιστική Ιταλία απαιτεί την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από τα ελληνοαλβανικά σύνορα και την κατάληψη στρατηγικών σημείων του ελληνικού κράτους. Η διακοίνωση είναι ιδιοχείρως γραμμένη στη γαλλική γλώσσα. "Alors c' est la guerre" (επομένως έχουμε πόλεμο) είναι η απάντηση του Μεταξά, που έμεινε στην Ιστορία ως το "Όχι" των Ελλήνων στον φασισμό. 

Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου 

Η ιστορική οικία του Ιωάννη Μεταξά, όπου άρχισε να γράφεται ένα από ενδοξότερα κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, εξακολουθεί να στέκει ακόμη και σήμερα. Το κτίριο βρίσκεται στην οδό Στρατηγού Δαγκλή 10 και σε αυτό διαμένει η κυρία Ιωάννα Φωκά - Μεταξά, εγγονή του Κεφαλλονίτη πολιτικού, ο οποίος εξέφρασε έναν ολόκληρο λαό με την στάση του απέναντι στην ιταλική φασιστική πρόκληση. Η κυρία Φωκά είναι το παιδί της Νανάς Μεταξά, μικρότερης κόρης του Έλληνα πολιτικού και στρατιωτικού.  

Το ιστορικό κτίριο υπήρξε κατοικία του Ιωάννη Μεταξά από το 1939. Την οικία έκτισαν, σε νεοβυζαντινό ρυθμό, οι αρχιτέκτονες αδερφοί Αξελοί, το 1890.    

Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης χτύπησε το κουδούνι της οικίας του Ιωάννη Μεταξά, έχοντας μεταβεί με αυτοκίνητο από το κέντρο της Αθήνας στη Κηφισιά. Ο πρέσβης είχε καταφθάσει εκεί μαζί με διερμηνέα, για την επίδοση του τελεσιγράφου προς την Ελλάδα.  

Ο Εμμανουέλε Γκράτσι μπήκε από την πίσω πόρτα του σπιτιού και οδηγήθηκε στο σαλόνι του πρώτου ορόφου. Εκεί έκανε γνωστό στον Ιωάννη Μεταξά το ιταλικό τελεσίγραφο και άκουσε την απόφαση για πόλεμο από το στόμα του Έλληνα κυβερνήτη. Το σαλόνι αυτό διατηρείται αυστηρά όπως ήταν εκείνη την ιστορική νύχτα. Επίσης, η οικογένεια Μεταξά διατηρεί το γραφείο αλλά και προσωπικά αντικείμενα του Έλληνα ηγέτη, στο υπόγειο της οικίας. 

Στη συνέχεια, ο Μεταξάς οδήγησε στην πίσω έξοδο της οικίας τον Ιταλό πρέσβη, δίνοντας του να καταλάβει πως μπορεί η Ελλάδα να φαινόταν αδύναμη μπροστά στη συντριπτική στρατιωτική υπεροχή των Ιταλών, αλλά αυτό δεν σήμαινε πως θα δεχόταν να απολέσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία της.

Στον εξωτερικό τοίχο του ιστορικού σπιτιού στη Κηφισιά, έχει τοποθετηθεί πλάκα που υπενθυμίζει στους επισκέπτες ότι, σε αυτόν τον χώρο, ο Ιωάννης Μεταξάς αρνήθηκε να υποκύψει στον αλαζόνα εισβολέα, σηματοδοτώντας το ιστορικό "Όχι" του Έθνους  των Ελλήνων στην υποδούλωση.  

Αξίζει να σημειωθεί ότι η επική αντίσταση της Ελλάδας θαυμάστηκε από εχθρούς και συμμάχους, ενώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα των τυραννικών καθεστώτων της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας. 

Πηγές 

http://ioannismetaxasgr.blogspot.com/

https://kifissiaonline.files.wordpress.com/