Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσείο Λούβρου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσείο Λούβρου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 7 Ιουνίου 2026

Ποιος είναι ο Francisco de Zurbarán του οποίου έργα θα φιλοξενήσει το Λούβρο το φθινόπωρο ;

 









Το Μουσείο του Λούβρου ανακοινώνει για το φθινόπωρο μια από τις σημαντικότερες αναδρομικές εκθέσεις των τελευταίων ετών, αφιερωμένη στον Φρανθίσκο δε Θουρμπαράν -Francisco de Zurbarán-, κορυφαία μορφή της ισπανικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα. Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη National Gallery του Λονδίνου και το Art Institute of Chicago, συγκεντρώνοντας έργα που αναδεικνύουν τη μοντέρνα δύναμη και τη βαθιά πνευματικότητα του καλλιτέχνη.

Το Λούβρο παρουσιάζει μεγάλη έκθεση Zurbarán στο πλαίσιο διεθνούς συνεργασίας για την επανεκτίμηση του Ισπανού μπαρόκ ζωγράφου. Η μεγάλη φθινοπωρινή έκθεση του Λούβρου γ εντάσσεται σε ένα διεθνές επιμελητικό πρόγραμμα που επανεξετάζει τη στατικότητα, τον ρεαλισμό και τη δύναμη του Ισπανού μπαρόκ ζωγράφου. 

Η έκθεση στο Λούβρο και το διεθνές πλαίσιο

Η έκθεση Zurbarán στο Λούβρο αποτελεί τμήμα ενός μεγάλου διεθνούς προγράμματος που στοχεύει στην επαναξιολόγηση της τέχνης του Ισπανού μπαρόκ ζωγράφου, εστιάζοντας στη χαρακτηριστική ακινησία, τον έντονο ρεαλισμό και τη δραματική του δύναμη. Η παρουσίαση στο Παρίσι θα πραγματοποιηθεί από τις 7 Οκτωβρίου 2026 έως τις 25 Ιανουαρίου 2027, στο Μουσείο του Λούβρου.


Συνεργασία τριών κορυφαίων μουσείων

Η έκθεση αποτελεί προϊόν συνεργασίας ανάμεσα στο Λούβρο, τη National Gallery στο Λονδίνο και το Art Institute of Chicago. Το πρόγραμμα συγκεντρώνει σημαντικά έργα του Φρανθίσκο δε Θουρμπαράν, ενός από τους κορυφαίους ζωγράφους της Ισπανίας του 17ου αιώνα, μαζί με τον Βελάσκεθ και τον Μουρίγιο.




Το Λούβρο τιμά τον Θουρμπαράν με μεγάλη αναδρομική έκθεση

Το Μουσείο του Λούβρου θα παρουσιάσει στην αίθουσα Napoléon την έκθεση Zurbarán 1598–1664, μια εκτενή αναδρομή στο έργο ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ισπανικού Siglo de Oro. Την επιμέλεια υπογράφει η Charlotte Chastel‑Rousseau, σε συνεργασία με τις Francesca Whitlum‑Cooper, Daniel Sobrino Ralston και Rebecca Long.


Ο Θουρμπαράν και η θέση του στην ευρωπαϊκή τέχνη


Το έργο του Θουρμπαράν είναι γνωστό για τον ζωντανό νατουραλισμό του, τη λιτή δραματικότητα, την πνευματική ένταση και την εξαιρετική απόδοση υφών, αγίων μορφών, θρησκευτικών σκηνών και νεκρών φύσεων.

Μαζί με τον Ντιέγο Βελάσκεθ και τον Μπαρτολομέ Εστέμπαν Μουρίγιο, ο Φρανθίσκο δε Θουρμπαράν θεωρείται μία από τις κορυφαίες μορφές της ισπανικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα. Για μεγάλο διάστημα η τέχνη του ερμηνεύτηκε μέσα από το πρίσμα του καραβατζισμού και της μοναστικής αυστηρότητας. Ωστόσο, κατά τον 20ό αιώνα, η έρευνα ανέδειξε την εξαιρετική χρωματική του ευαισθησία, την καθαρότητα των μορφών και την πρωτοτυπία ενός ύφους που συνδυάζει αυστηρότητα και έντονο νατουραλισμό. Ήταν γνωστός για τις δραματικά φωτισμένες νεκρές φύσεις και τις θρησκευτικές του σκηνές. Οργανώνοντας μεγάλες επιφάνειες με έντονες αντιθέσεις, ο Θουρμπαράν κατεύθυνε με δεξιοτεχνία το βλέμμα του θεατή προς τις ογκώδεις μορφές του.


Γεννημένος στις 7 Νοεμβρίου 1598 στο Fuentes de Cantos της Ισπανίας, μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Pedro Díaz de Villanueva στη Σεβίλλη από το 1614 έως το 1616. Κατά την καλλιτεχνική του διαμόρφωση, το έργο του επηρεάστηκε τόσο από το κιαροσκούρο του Καραβάτζιο όσο και από τον νατουραλισμό του σύγχρονου και φίλου του Ντιέγο Βελάσκεθ.


Ζώντας στην κωμόπολη Llerena την επόμενη δεκαετία, ο Θουρμπαράν έγινε βαθιά θρησκευόμενος και δημιούργησε ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα του, όπως ο Άγιος Σεραπίων (1628).


Το 1629, έπειτα από πρόσκληση της πόλης της Σεβίλλης, επέστρεψε εκεί. Η περίοδος αυτή υπήρξε εξαιρετικά παραγωγική, με πολλές παραγγελίες τόσο από μοναστήρια όσο και από τον βασιλιά Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας.


Στη δεκαετία του 1650, η επιτυχία του άρχισε να φθίνει. Προσπαθώντας να ανακτήσει τη δημοτικότητά του στη Σεβίλλη, μιμήθηκε ανεπιτυχώς το πιο αιθέριο ύφος του νεότερου ζωγράφου Μπαρτολομέ Εστέμπαν Μουρίγιο. Απογοητευμένος από τις οικονομικές του απώλειες και τον θάνατο της συζύγου του, εγκατέλειψε τη Σεβίλλη για τη Μαδρίτη, όπου ανανέωσε τη φιλία του με τον Βελάσκεθ και συνέχισε να δημιουργεί στοχαστικού χαρακτήρα έργα.


Ο καλλιτέχνης πέθανε στις 27 Αυγούστου 1664 στη Μαδρίτη. Σήμερα, έργα του Θουρμπαράν βρίσκονται σε σημαντικές συλλογές, όπως του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη, του Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη και του Μουσείου Πράδο στη Μαδρίτη.




Μια έκθεση που φωτίζει τη μοντέρνα διάσταση του καλλιτέχνη

Η έκθεση στο Λούβρο προσφέρει την ευκαιρία να εξερευνηθεί σε βάθος η δημιουργική πορεία του Θουρμπαράν, αναδεικνύοντας τη μοντέρνα δύναμη των συνθέσεών του και την εκφραστική ένταση των εικόνων του. Η συνεργασία τριών κορυφαίων μουσείων –του Λούβρου, της National Gallery και του Art Institute of Chicago– επιτρέπει τη συγκρότηση μιας μεγάλης, πολυεπίπεδης παρουσίασης που θα επανασυστήσει στο κοινό έναν από τους πιο συναρπαστικούς δασκάλους της ισπανικής τέχνης.



πηγές: https://www.finestresullarte.info/, https://aflouvre.org/

https://www.visitart.lt/exhibitions/paris-louvre-zurbaran



Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026

Τρεις μεγάλες εκθέσεις στο Λούβρο: Σχονγκάουερ, Μιχαήλ Άγγελος–Ροντέν και η Μεσοποταμία





Την άνοιξη του 2026, το Μουσείο του Λούβρου παρουσιάζει μια σεζόν αφιερωμένη στον διάλογο των τεχνών και στην αναψηλάφηση της ιστορίας, μέσα από τρεις μεγάλες εκθέσεις που φωτίζουν διαφορετικές όψεις της δυτικής και ανατολικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Από τη γοτθική δεξιοτεχνία του Martin Schongauer έως τη συνάντηση δύο τιτάνων της γλυπτικής, του Μιχαήλ Αγγέλου και του Ροντέν, και από εκεί στο υδάτινο σύμπαν της αρχαίας Μεσοποταμίας, το Λούβρο προτείνει μια πολυεπίπεδη εμπειρία τέχνης και ιστορίας.


Martin Schongauer: Ο «Όμορφος Αθάνατος» της ύστερης Γοτθικής τέχνης

8 Απριλίου – 20 Ιουλίου 2026  Mezzanine Napoléon

Ο Martin Schongauer, ο καλλιτέχνης που ο Albrecht Dürer αποκαλούσε «Όμορφο Μαρτίνο», υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους, χαράκτες και σχεδιαστές του ύστερου Μεσαίωνα. Παρά τη μεγάλη του επιρροή, παραμένει σχετικά άγνωστος στο ευρύ κοινό.

Η έκθεση, σε επιμέλεια των Pantxika Béguerie De Paepe και Hélène Grollemund, συγκεντρώνει περίπου εκατό έργα, αναδεικνύοντας την τεχνική του αρτιότητα, την πρωτοποριακή του γραμμή και την κληρονομιά που άφησε στη γερμανική και ευρωπαϊκή τέχνη. Το Λούβρο επιχειρεί να επανατοποθετήσει τον Schongauer στο καλλιτεχνικό πάνθεον της εποχής του, φωτίζοντας έναν δημιουργό που επηρέασε βαθιά την εξέλιξη της χαρακτικής.


Michelangelo & Rodin: Ζωντανά Σώματα – Ένας διάλογος αιώνων


15 Απριλίου – 20 Ιουλίου 2026  Hall Napoléon

Για πρώτη φορά, έργα του Μιχαήλ Αγγέλου και του Ογκίστ Ροντέν παρουσιάζονται μαζί σε μια έκθεση που εξερευνά το σώμα ως «εργαστήριο της ψυχής». Σε επιμέλεια των Marc Bormand και Chloé Ariot, και σε συνεργασία με το Μουσείο Ροντέν, η έκθεση αναδεικνύει τις συνδέσεις, τις επιρροές και τις επαναναγνώσεις ανάμεσα στους δύο κορυφαίους γλύπτες της Δύσης.

Η παρουσίαση φωτίζει πώς και οι δύο καλλιτέχνες αντιλαμβάνονταν το σώμα ως φορέα εσωτερικής έντασης και πνευματικής δύναμης. Μέσα από γλυπτά, σχέδια και μελέτες, ο επισκέπτης παρακολουθεί έναν διάλογο που υπερβαίνει τον χρόνο, αποκαλύπτοντας τόσο τις συγκλίσεις όσο και τις διαφοροποιήσεις των δύο δημιουργών. Η έκθεση προτείνει μια νέα ανάγνωση της γλυπτικής, όχι ως απλή διαμόρφωση μορφών, αλλά ως πεδίο καλλιτεχνικής έρευνας και ρήξης.


Primeval Waters: Μαθήματα από τη Μεσοποταμία

20 Μαΐου 2026 – 15 Μαρτίου 2027  Πτέρυγες Sully & Richelieu (Αίθουσες 227–230)

Η τρίτη μεγάλη έκθεση της σεζόν μεταφέρει το κοινό στην αρχαία Μεσοποταμία, τη γη ανάμεσα στους δύο βιβλικούς «ποταμούς του παραδείσου», τον Τίγρη και τον Ευφράτη. Σε επιμέλεια της Ariane Thomas και των συνεργατών της Barbara Couturaud και Grégoire Nicolet, η έκθεση εξετάζει πώς οι πρώτοι πολιτισμοί διαχειρίστηκαν τη ζωτική αλλά και επικίνδυνη δύναμη του νερού.

Η Μεσοποταμία υπήρξε ο τόπος όπου γεννήθηκαν τα πρώτα συστήματα άρδευσης, αλλά και ο χώρος όπου οι πλημμύρες διαμόρφωσαν μύθους όπως αυτόν του Κατακλυσμού. Η έκθεση προσφέρει μια περιήγηση σε έναν κόσμο όπου το νερό ήταν πανταχού παρόν, σε αντίθεση με τη σημερινή ξηρασία της περιοχής. Μέσα από αρχαιολογικά ευρήματα, χάρτες και τεκμήρια, οι επισκέπτες καλούνται να αντλήσουν «μαθήματα» από τον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Μεσοποτάμιοι διαχειρίστηκαν έναν φυσικό πόρο που καθόρισε την επιβίωση και την ανάπτυξή τους.




Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026

Το Λούβρο αναπνέι ξανά: Η αναγέννηση των ιταλικών και ισπανικών γκαλερί




Το 2026 αρχίζει με ευχάριστες ειδήσεις για το Λούβρο. Σαν να άνοιξε μια μεγάλη αυλαία που κρατούσε χρόνια κλειστή, το Λούβρο υποδέχεται ξανά το κοινό στις ανακαινισμένες γκαλερί ιταλικής και ισπανικής ζωγραφικής του 17ου και 18ου αιώνα. Μετά από έναν χρόνο εντατικών εργασιών, οι αίθουσες στον πρώτο όροφο της πτέρυγας Denon αποκαλύπτονται με νέα διάταξη, ανανεωμένο φωτισμό, φρεσκοβαμμένους τοίχους και επικαιροποιημένο ερμηνευτικό υλικό που φωτίζει με μεγαλύτερη καθαρότητα τον πλούτο της συλλογής.

Η επαναλειτουργία δεν αποτελεί απλώς μια αισθητική ανανέωση. Αντανακλά μια βαθιά, αθέατη διαδικασία επανεκτίμησης και συντήρησης των ίδιων των έργων. Πολλά από αυτά παρέμεναν κρεμασμένα ψηλά από το 1999, περιορίζοντας την πρόσβαση των ειδικών. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης, κάθε πίνακας εξετάστηκε, καθαρίστηκε και αξιολογήθηκε λεπτομερώς, ενώ αρκετοί χρειάστηκαν εκτεταμένες επεμβάσεις αποκατάστασης. Τα εργαστήρια του μουσείου φρόντισαν επίσης κορνίζες και επιχρυσώσεις, επαναφέροντας τη λάμψη τους.

Η νέα διαμόρφωση της Porte des Lions επιτρέπει πλέον ταχύτερη πρόσβαση στις αίθουσες, δημιουργώντας μια πιο ομαλή σύνδεση ανάμεσα στη Grande Galerie και τη νεοσύστατη Gallery of the Five Continents στο ισόγειο.

Ιταλική ζωγραφική από τη Ρώμη στη Βενετία

Στις αίθουσες ιταλικής ζωγραφικής, οι επισκέπτες συναντούν ξανά έργα της ύστερης ρωμαϊκής σχολής του 17ου αιώνα, πλαισιωμένα από δημιουργίες της Νάπολης, της Γένοβας, της Φλωρεντίας, του Μιλάνου και της Βενετίας. Οι τρεις καμβάδες του Σαλβατόρε Ρόζα ανοίγουν την ενότητα της ναπολιτάνικης σχολής, οδηγώντας σε έργα του Λούκα Τζορντάνο και άλλων καλλιτεχνών που αναδεικνύουν την ποικιλία των τοπικών ιδιωμάτων της εποχής.

Η διπλανή αίθουσα, αφιερωμένη στα μεγάλης κλίμακας έργα του 18ου αιώνα, φέρνει σε διάλογο την Ανάληψη της Παναγίας του Τζιαμπατίστα Πιατσέτα με τη νεφελώδη Τζούνο του Τζιαμπατίστα Τιέπολο, που αποκτήθηκε το 2020. Οι μνημειακοί πίνακες του Τζοβάνι Πάολο Πανίνι ολοκληρώνουν την αφήγηση, ανακαλώντας τη γοητεία που ασκούσε η Ρώμη στους Ευρωπαίους ταξιδιώτες.

Ισπανική ζωγραφική από τη θρησκευτική ένταση στη νεωτερικότητα

Η πρώτη φάση ανακαίνισης των ισπανικών αιθουσών ολοκληρώθηκε επίσης, με έμφαση στη συντήρηση και την ερμηνεία. Στην αίθουσα Μουρίγιο επιστρέφουν εντυπωσιακά έργα του 17ου αιώνα, ανάμεσά τους οι σκηνές από τη ζωή του Αγίου Βοναβεντούρα από τους Φρανθίσκο δε Ερέρα τον Πρεσβύτερο και Φρανθίσκο δε Θουρμπαράν, που ανακτούν τη δραματική τους ένταση.

Στην ενότητα 1750–1850 δεσπόζει η συλλογή του Φρανθίσκο Γκόγια, με πορτρέτα αριστοκρατών και οικείων του καλλιτέχνη. Κεντρικό σημείο παραμένει το πορτρέτο του Φερδινάνδου Γκιγεμαρντέ του 1798, ενώ για πρώτη φορά παρουσιάζονται και τα χαραγμένα Disparates, που αποκαλύπτουν τη σκοτεινή, πειραματική πλευρά του Γκόγια.

Το βλέμμα στο μέλλον

Ορισμένα έργα δεν έχουν ακόμη επιστρέψει. Η Μαγειρική των Αγγέλων του Μουρίγιο βρίσκεται σε μεγάλη συντήρηση και αναμένεται το φθινόπωρο του 2026. Από την ίδια χρονιά θα ξεκινήσει και η ανακαίνιση γειτονικών αιθουσών για την παρουσίαση ισπανικών και πορτογαλικών έργων μικρότερης κλίμακας από τον 14ο έως τον 19ο αιώνα.

Με τις νέες αυτές αίθουσες, το Λούβρο προσφέρει όχι μόνο μια ανανεωμένη αισθητική εμπειρία, αλλά και μια βαθύτερη κατανόηση της ιστορίας και της φροντίδας των συλλογών του, υπενθυμίζοντας ότι τα μουσεία παραμένουν ζωντανοί οργανισμοί που εξελίσσονται διαρκώς.

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2025

Αρσέν Λουπέν: Το Μυστήριο της Κούφιας Βελόνας – Μια διαδραστική θεατρική εμπειρία για όλη την οικογένεια



Ο πιο γοητευτικός αντι-ήρωας της κλασικής λογοτεχνίας επιστρέφει στη σκηνή, αυτή τη φορά στο Θέατρο Αλάμπρα, σε μια παράσταση που συνδυάζει μυστήριο, χιούμορ και συμμετοχή του κοινού. Ο «Αρσέν Λουπέν: Το Μυστήριο της Κούφιας Βελόνας», σε διασκευή και σκηνοθεσία της Αθηνάς Χατζηαθανασίου, μεταφέρει μικρούς και μεγάλους στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, όπου μια μυστηριώδης ληστεία στο Λούβρο πυροδοτεί μια καταιγιστική περιπέτεια.

Η υπόθεση ξετυλίγεται γύρω από τον θρύλο της Κούφιας Βελόνας, ενός μυστικού που χάνεται στα βάθη της ιστορίας και φτάνει μέχρι την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα. Ο Αρσέν Λουπέν, με την αφοπλιστική του ευφυΐα, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον αιώνιο αντίπαλό του, τον επιθεωρητή Γκανιμάρ, σε ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού που κρατά το κοινό σε αγωνία.

Η παράσταση ξεχωρίζει για τη διαδραστική της φύση, καθώς οι θεατές καλούνται να αποφασίσουν το φινάλε. Είναι ο Λουπέν αθώος ή ένοχος; Είναι η παράσταση άλλοθι ή κάλυψη; Η απάντηση βρίσκεται στα χέρια του κοινού. Έξι ηθοποιοί δίνουν ζωή στους χαρακτήρες μέσα από χορό, τραγούδι και θεατρικό παιχνίδι, με τη μουσική του Βάιου Πράπα και τη σκηνογραφία να ενισχύουν την ατμόσφαιρα μυστηρίου.

Η Αθηνά Χατζηαθανασίου, μετά την επιτυχία της με τις «Μικρές Κυρίες», επιστρέφει με μια παράσταση που αναδεικνύει τις διαχρονικές αξίες της αλήθειας, της αγάπης και της δεύτερης ευκαιρίας. Μέσα από τον «ατελή» ήρωα Λουπέν, το έργο μιλά για την ανθρώπινη φύση, τα λάθη και την ανάγκη για επανεκκίνηση.

Η παράσταση ανεβαίνει κάθε Κυριακή στις 11:30 και 14:30, προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία για όλη την οικογένεια. Αν θέλεις να λύσεις το μυστήριο και να αποφασίσεις εσύ το τέλος, το Θέατρο Αλάμπρα σε περιμένει.



Σάββατο 9 Αυγούστου 2025

Νέα Αναγέννηση για το μουσείο του Λούβρου: Αρχίζει ο διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός




Μεγαλόπνοο σχέδιο προωθεί η Γαλλία για την ανακαίνιση του Μουσείου του Λούβρου. Η υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας ανακοίνωσε τη σύνθεση της επιτροπής και το φιλόδοξο χρονοδιάγραμμα για τον μετασχηματισμό του εμβληματικού μουσείου.

Συγκεκριμένα, η  Ρασιντά Ντατί, ανακοίνωσε τη σύνθεση της κριτικής επιτροπής και το αυστηρό χρονοδιάγραμμα για τον διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που αφορά τη «Νέα Αναγέννηση» του Μουσείου του Λούβρου. Ο διαγωνισμός στοχεύει στη μεταμόρφωση του πιο διάσημου μουσείου του κόσμου, με στόχο την ενίσχυση της πολιτιστικής ακτινοβολίας της Γαλλίας.

 Ένα χρονοδιάγραμμα-πρόκληση

Η ανακοίνωση έγινε παραμονή των θερινών διακοπών, γεγονός που αιφνιδίασε πολλά αρχιτεκτονικά γραφεία, μικρά και μεγάλα, καθώς η περίοδος αυτή συνήθως σηματοδοτεί την παύση των δραστηριοτήτων τους. Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση επιθυμεί να κινηθεί γρήγορα: τουλάχιστον 300 προτάσεις αναμένονται έως την 1η Σεπτεμβρίου.

Η φιλοδοξία πίσω από το έργο

Η πρωτοβουλία εντάσσεται στο όραμα που εξέφρασε ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν στις 28 Ιανουαρίου, μπροστά στη Μόνα Λίζα, δηλώνοντας την «ισχυρή φιλοδοξία του για το πρώτο μουσείο του κόσμου, κόσμημα όλων των Γάλλων, στην υπηρεσία της πολιτιστικής ακτινοβολίας του έθνους». 

πηγή : Lefigaro.fr

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2021

Εκμαγεία ελληνικών αρχαιοτήτων από το Λούβρο στο Μουσείο της Θάσου



 

Τρία γύψινα εκμαγεία από τα εργαστήρια του Μουσείου του Λούβρου θα εκτίθενται πλέον στο Μουσείο της Θάσου όπως ανακοίνωσαν η Εφορεία Αρχαιοτήτων Καβάλας και η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Η είδηση αυτή καθιστά σαφές ότι στο Μητροπολιτικό Μουσείο πέρα της Νίκης της Σαμοθράκης και της Αφροδίτης της Μήλου εκτίθενται αρχαιότητες από τον Ελλαδικό χώρο, όπως τμήμα από τα Γλυπτά του Παρθενώνα που η πλειονότητα των Ελλήνων τις αγνοούμε.

Πρόκειται για τα εκμαγεία από τρεις ανάγλυφες μαρμάρινες πλάκες που κοσμούσαν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μνημεία της αστικής τοπογραφίας της αρχαίας πόλης της Θάσου, τη λεγόμενη δίοδο των θεωρών.

Τα γύψινα εκμαγεία κατασκευάστηκαν στο Εργαστήριο Εκμάγευσης της Ένωσης των Εθνικών Μουσείων της Γαλλίας και φυλάσσονταν στις αποθήκες του Τμήματος Ελληνικών Ετρουσκικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων του Μουσείου του Λούβρου και αποτελούν μέρος των κινητών και πολιτιστικών ιδιωτικών μνημείων του Λούβρου.

 

Η δίοδος των Θεωρών συνδέεται με την Αγορά, όπου είναι συγκεντρωμένα θρησκευτικής και διοικητικής ζωής, προς την οποία οδό συγκλίνουν δυο αρχαίες οδικές αρτηρίες.

Η μνημειακή οδός ορίζεται από δυο παράλληλους καλοφτιαγμένους μαρμάρινους τοίχους, μήκους 11μ., που διαμορφώνεται στη ΒΑ γωνία της αρχαίας αγοράς και συνδέει την τελευταία με τα πρανή της πλαγιάς της ακρόπολης όπου αναπτύσσονται τα αρχαία ιερά, Αρτεμίσιο, Διονύσιο και Ποσειδώνιο, όπως αναφέρεται  στην σχετική ανακοίνωση.

Η  μια μαρμάρινη πλάκα φέρει ανάγλυφες μορφές που απεικονίζουν τον Απόλλωνα με κιθάρα στο χέρι να στεφανώνεται από μια γυναικεία μορφή από τη μια πλευρά και τρεις Νύμφες από την άλλη πλευρά μιας ορθογώνιας εσοχής. Οι Νύμφες προσφέρουν στον θεό κορδέλες και φρούτα

Η δεύτερη πλάκα απεικόνιζε τον Ερμή με μια γυναικεία μορφή και η τρίτη τις τρεις Χάριτες. Εκείνες κρατούν στα χέρια τους προσφορές, στεφάνια και φρούτα καθώς και παράσταση του Ερμή μπροστά από μια κοπέλα που κρατάει ένα στεφάνι. Χρονολογούνται μεταξύ 480-475 π.Χ. και αποτελούν σημαντικά τεκμήρια της γλυπτικής τέχνης, που άνθισε στο νησί από τα αρχαϊκά ακόμη χρόνια.

Από αναθηματική επιγραφή δίπλα σε βωμό οποίος βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του ανατολικού τοίχου μαρτυράται η λατρεία στο χώρο της Αθηνάς Προπυλαίας. Από τα τέλη του 4ου αι.π.Χ. οι τοίχοι της διόδου χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία του καταλόγου των «θεωρών» του νησιού, ο οποίος συμπληρώνεται μέχρι τα αυτοκρατορικά χρόνια (τέλη 2ου αι.μ.Χ.).

Τα τρία ανάγλυφα βρέθηκαν πεσμένα μέσα στον διάδρομο, το 1864 από τον Emm Miller, στην πρώτη στην ουσία ανασκαφική έρευνα που επιχειρήθηκε στην Θάσο. Μαζί βρέθηκαν και ενεπίγραφοι λίθοι, που έφεραν ονόματα αρχόντων της Θάσου, εξ’ ου και το όνομα Θεώριον που έδωσε ο ίδιος. Μεταφέρθηκαν αμέσως στη Γαλλία και σήμερα εκτίθενται στο Μουσείο του Λούβρου.

Υπενθυμίζεται ότι το μουσείο  διαμορφώθηκε γύρω από  την πρώην βασιλική συλλογή, η οποία εμπλουτίστηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.

Το Λούβρο και η απόκτηση αρχαιοτήτων

Το 1800, το μουσείο εγκαταστάθηκε στα καλοκαιρινά διαμερίσματα της Άννας της Αυστρίας. Tο 1807, αγοράστηκαν περισσότερα από πεντακόσια μαρμάρινα γλυπτά από τη συλλογή Borghese για την ανακαίνιση της Salle des Cariatides, το ισόγειο του Pavillon du Roi και τα χειμερινά διαμερίσματα της βασίλισσας. Μετά την επιστροφή των έργων στην Ιταλία το 1815, ο Ennio Quirino Visconti (1751-1818), ο πρώτος επιμελητής των αρχαιοτήτων του Λούβρου, υιοθέτησε μια ενεργή πολιτική εξαγορών. Το Venus de Milo (που παρουσιάστηκε στον Louis XVIII από τον Marquis de Rivière) μπήκε στο μουσείο το 1821.

Η συλλογή του Λούβρου, η οποία αποτελείται κυρίως από μαρμάρινα γλυπτά, εμπλουτίστηκε με αρχαιολογικά αντικείμενα όταν αγοράστηκε η συλλογή Tochon το 1818, ακολουθούμενη από αυτή του Durand (1825-1836) και έτσι ανοίχθηκε το Μουσείο Charles X στον πρώτο όροφο του ανακτόρου του Λούβρου το 1827. Όταν η συλλογή Campana αποκτήθηκε το 1861, τα αγγεία της εγκαταστάθηκαν στον πρώτο όροφο της νότιας πτέρυγας του Cour Carrée, σε μια γκαλερί παράλληλη με το Μουσείο Charles X.

Το μουσείο απέκτησε πολλά αντικείμενα από τη Βόρεια Αφρική και την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ως αποτέλεσμα αρχαιολογικών αποστολών. Η νίκη της Σαμοθράκης (που ανακαλύφθηκε από το Champoiseau το 1863) τοποθετήθηκε στην κορυφή της σκάλας Daru το 1884. Στη συνέχεια, το αρχαίο ελληνικό γλυπτό ήρθε στο προσκήνιο με την Κόρη της Σάμου, την κεφαλή Rampin, την κυρία του Auxerre και τα ειδώλια της Τανάγρας της Βοιωτίας.

Το μουσείο διαθέτει προκλασική ελληνική γκαλερί  καθώς και μια γκαλερί για την ελληνική επιγραφία, (κάτω από τη σκάλα της Φτερωτής Νίκης) αφιερωμένη στον Ναό του Δία στην Ολυμπία.

Το 2006 η Salle de Diane αναδιατάχθηκε για να παρουσιάσει τα μάρμαρα του Παρθενώνα, που μεταφέρθηκαν στην Γαλλία από τον κατά άλλα αρχαιολάτρη και φιλέλληνα Αύγουστο Ντε Σουαζέλ-Γκουφιέ με την βοήθεια  του ζωγράφου Λουί Φοβέλ. Μάλιστα μετώπη από την Κενταυρομαχία έχει συμφωνηθεί μεταξύ πρωθυπουργών Ελλάδας και Γαλλίας  να εκτεθεί στην Ελλάδα με αφορμή τα 200 χρόνια από την Επανάσταση. 

Η ανακαίνιση του τμήματος ελληνικής τέχνης ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2010 με το άνοιγμα δωματίων αφιερωμένων στην κλασική ελληνική και ελληνιστική τέχνη , δημιουργώντας ένα νέο χώρο για την « Venus de Milo» στο ισόγειο του Pavillon du Roi. Συνολικά, το τμήμα περιλαμβάνει δέκα δωμάτια που σχηματίζουν δύο γκαλερί στα πρώην βασιλικά διαμερίσματα, συμπληρωμένα από το διάσημο Salle des Cariatides. Η χρονολογική επίδειξη της αρχαίας ελληνικής τέχνης που ξεκίνησε το 1997 είναι έτσι πλήρης.

 

Πηγές:

www.ert.gr

http://odysseus.culture.gr/

http://www.ipet.gr/thesaurusII/articles.

 https://www.mixanitouxronou.gr/

https://www.louvre.fr/