Η Tate Britain παρουσιάζει την έκθεση The 90s: Art and Fashion, μια αναδρομή στη δεκαετία που ανέδειξε τη Young British Art και μετέτρεψε το Λονδίνο σε διεθνές κέντρο σύγχρονης δημιουργίας. Ωστόσο, η νέα επιμέλεια του Edward Enninful – πρώην διευθυντή της Vogue – φαίνεται να προσεγγίζει την εποχή περισσότερο ως αισθητικό προϊόν παρά ως ιστορικό καλλιτεχνικό φαινόμενο.
Μια δεκαετία που άξιζε περισσότερα
Η δεκαετία του ’90 υπήρξε καθοριστική για τη βρετανική τέχνη: από τους καρχαρίες του Damien Hirst μέχρι τα γλυπτά της Rachel Whiteread, η Young British Art συνδύαζε θράσος, μακάβριο χιούμορ, αλλά και απροσδόκητη ευαισθησία. Παρ’ όλα αυτά, η έκθεση της Tate Britain – όπως σημειώνει ο κριτικός Jonathan Jones – μοιάζει περισσότερο με σελίδες περιοδικού παρά με ουσιαστική μουσειακή αναδρομή.
Το έργο των Jake και Dinos Chapman, Great Deeds Against the Dead, εμπνευσμένο από τις χαλκογραφίες του Γκόγια, αποτελεί μία από τις λίγες στιγμές πραγματικού βάθους: ένα σκληρό σχόλιο για τον πόλεμο, τον πόνο και τον ρόλο της τέχνης. Αντίθετα, η παρουσίαση του Hirst περιορίζεται σε «ακίνδυνα» μικρά έργα, χωρίς να μεταφέρει την ένταση και τον υπαρξιακό τρόμο των πρώτων του δημιουργιών.
Όταν η μόδα καταπίνει την τέχνη
Η έκθεση δίνει μεγαλύτερο χώρο στη μόδα παρά στη σύγχρονη τέχνη. Η Isabella Blow και ο Alexander McQueen κυριαρχούν, ενώ σημαντικοί καλλιτέχνες της δεκαετίας εκπροσωπούνται ελάχιστα ή καθόλου. Η συνύπαρξη fashion photography και εννοιολογικής τέχνης δημιουργεί ένα προβληματικό αποτέλεσμα: η μόδα μοιάζει κενή, ενώ η τέχνη υποβαθμίζεται σε στιλιστική πόζα.
Η φωτογραφία του Juergen Teller με την Kristen McMenamy τοποθετείται δίπλα στο Chicken Knickers της Sarah Lucas, αποκαλύπτοντας την ειρωνεία και την ευφυΐα της Lucas σε αντίθεση με την επιφανειακή αισθητική του Teller. Ο Gary Hume, με το μεταλλικό πορτρέτο της Kate Moss, προσφέρει μια από τις λίγες στιγμές όπου τέχνη και ποπ κουλτούρα συναντιούνται ουσιαστικά.
Η έκθεση παραλείπει σημαντικές φωνές της δεκαετίας: Jeremy Deller, Mat Collishaw, Christine Borland. Άλλοι καλλιτέχνες, όπως η Helen Chadwick και ο Hamad Butt, εμφανίζονται αποσπασματικά, χωρίς το πλαίσιο που θα ανέδειξε το έργο τους. Αντί για μια ολοκληρωμένη αφήγηση της εποχής, η Tate Britain παρουσιάζει μια στιλιζαρισμένη εκδοχή της, περισσότερο κοντά στη λογική της Vogue παρά σε μουσειακή ιστορική έρευνα.
πηγη : theguardian.com





















