Ανακαλύφθηκε xαμένο έργο Τέχνης των Ναζί στην Αργεντινή

 

Περισσότερα από ογδόντα χρόνια μετά τη λεηλασία του από τους Ναζί, ένα χαμένο έργο τέχνης εντοπίστηκε απροσδόκητα σε φωτογραφία αγγελίας ακινήτου στην Αργεντινή. Το Portrait of a Lady (Contessa Colleoni) του Ιταλού ζωγράφου Giuseppe Ghislandi, γνωστού ως Fra’ Galgario, εμφανίζεται να κρέμεται πάνω από έναν καναπέ σε παραθαλάσμια κατοικία κοντά στο Μπουένος Άιρες.

Το πορτρέτο που λεηλατήθηκε από τους Ναζί και επανεμφανίστηκε στο Διαδίκτυο

Το έργο ανήκε στον Jacques Goudstikker, κορυφαίο Ολλανδό έμπορο τέχνης, ο οποίος πέθανε το 1940 προσπαθώντας να διαφύγει από την εισβολή των Ναζί. Η συλλογή του, με περισσότερα από 1.100 έργα, αγοράστηκε σε εξαναγκασμένη πώληση από τον Hermann Göring. Αν και εκατοντάδες έργα επιστράφηκαν στην οικογένεια Goudstikker το 2006, το συγκεκριμένο πορτρέτο παρέμενε αγνοούμενο.

Η σκιά του Ναζιστικού παρελθόντος και η Αργεντινή σύνδεση

Έγγραφα της εποχής υποδεικνύουν ότι το έργο βρισκόταν στην κατοχή του Friedrich Kadgien, αξιωματικού των SS και στενού συνεργάτη του Göring, ο οποίος διέφυγε στην Αργεντινή μετά τον πόλεμο. Η εφημερίδα AD εντόπισε το έργο μετά από πολυετή έρευνα, με τη βοήθεια φωτογραφίας από μεσιτική ιστοσελίδα. Ιστορικοί τέχνης επιβεβαιώνουν ότι το πορτρέτο φέρει όλα τα χαρακτηριστικά του αυθεντικού πίνακα του Ghislandi, ενός από τους σημαντικότερους Ιταλούς πορτρετίστες του 17ου και 18ου αιώνα.

πηγή : theguardian.com

Διαμάχη για λεζάντα στο Μουσείο Πολέμου: Ιστορικοί κατά ερμηνείας των ναζιστικών φυλετικών νόμων

 

Το Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο του Λονδίνου αρνείται να τροποποιήσει λεζάντα πληροφοριών στις Γκαλερί του Ολοκαυτώματος, παρά τις αντιδράσεις ιστορικών και επισκεπτών που την χαρακτηρίζουν ιστορικά ανακριβή.

Αμφισβητούμενη διατύπωση για τους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης

H λεζάντα  αναφέρεται στους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης που θεσπίστηκαν από το ναζιστικό καθεστώς το 1935. Οι νόμοι αυτοί καθόριζαν ποιος θεωρείται Εβραίος βάσει της καταγωγής του: άτομα με τρεις ή τέσσερις Εβραίους παππούδες και γιαγιάδες χαρακτηρίζονταν ως Εβραίοι, ενώ εκείνοι με έναν ή δύο ως Mischlinge, δηλαδή μικτής φυλής.

Η λεζάντα του μουσείου αναφέρει ότι «υπό τις διατάξεις του νόμου, ένα άτομο οριζόταν ως Εβραίος βάσει του πόσοι από τους παππούδες και τις γιαγιάδες του ήταν θρησκευόμενοι Εβραίοι, ακόμη κι αν το ίδιο δεν ήταν προσωπικά Εβραίος». Η χρήση της λέξης «θρησκευόμενοι» προκάλεσε αντιδράσεις.

Παρέμβαση από ακαδημαϊκό και ιστορικούς του Ολοκαυτώματος

Μια συνταξιούχος ακαδημαϊκός από τη Νέα Υόρκη, που επισκέφθηκε τις Γκαλερί του Ολοκαυτώματος, εξέφρασε την έντονη αντίθεσή της στη διατύπωση. Σε επιστολή της προς το μουσείο, ανέφερε ότι η αναφορά σε «θρησκευόμενους» Εβραίους παππούδες είναι ιστορικά ανακριβής και αγνοεί τη μεγάλη πλειοψηφία των Εβραίων που δεν ήταν θρησκευόμενοι.

Η ακαδημαϊκός ζήτησε τη γνώμη δύο κορυφαίων ιστορικών του Ολοκαυτώματος. Ο Christopher Browning, γνωστός για το έργο του και τη συμμετοχή του ως μάρτυρας ειδικός στη δίκη του David Irving, δήλωσε ότι το κριτήριο των Ναζί δεν ήταν η θρησκευτική πρακτική αλλά η καταγραφή της γέννησης στην εβραϊκή κοινότητα. Ακόμη και αν κάποιος είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό, η αρχική καταγραφή ως Εβραίος ήταν αρκετή για να θεωρηθεί Εβραίος από τους Ναζί.

Ο Timothy Snyder, επίσης ειδικός στη ναζιστική ιστορία, τόνισε ότι δεν υπήρχε καμία διάκριση βάσει θρησκευτικής πρακτικής. Η διατύπωση, όπως είπε, υπονοεί λανθασμένα ότι οι μη θρησκευόμενοι Εβραίοι ίσως γλίτωσαν τις διώξεις, ενώ οι θρησκευόμενοι υπήρξαν θύματα — κάτι που χαρακτήρισε ως «παράλογο».

Η απάντηση του μουσείου και η άρνηση αλλαγής

Η γενική διευθύντρια του μουσείου, Caro Howell, απάντησε στην ακαδημαϊκό ότι οι επιμελητικές επιλογές έχουν εξεταστεί από ειδικούς συμβούλους και δεν πρόκειται να αλλάξουν. Σε email που είδε η εφημερίδα Guardian, η Howell ανέφερε ότι η ακεραιότητα του μουσείου θα υπονομευόταν αν γίνονταν αλλαγές κάθε φορά που εγείρονται ζητήματα ερμηνευτικής λεπτότητας.

Παρότι η ακαδημαϊκός προώθησε τις απόψεις των ιστορικών στο μουσείο, η Howell δήλωσε ότι δεν θα συνεχίσει την αλληλογραφία και προειδοποίησε ότι η συνέχιση του θέματος «κινδυνεύει να σπείρει διχόνοια μεταξύ ανθρώπων που θα έπρεπε να είναι ενωμένοι».

Τοποθέτηση του μουσείου για την ερμηνεία του Ολοκαυτώματος

Εκπρόσωπος του μουσείου δήλωσε ότι το IWM λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα σχόλια για την ερμηνεία του και αναγνωρίζει την ευαισθησία γύρω από τη συγκεκριμένη λεζάντα. Τόνισε ότι, λόγω της πολυπλοκότητας και των αμφισβητήσεων που συνοδεύουν την ιστορία του Ολοκαυτώματος, είναι αναμενόμενο να προκύπτουν ερωτήματα ερμηνείας από το κοινό.

Σύμφωνα με το μουσείο, η λεζάντα είχε εξεταστεί και επιμεληθεί σχολαστικά από τους επιμελητές του, διεθνείς μελετητές και μέλη εβραϊκών κοινοτήτων πριν την εκτύπωσή του.

πηγή :theguardian.gr

Πομπηία: Επιστροφή σπάνιου ερωτικού ψηφιδωτού κλεμμένου από τους Ναζί

Ένα μοναδικής αξίας ψηφιδωτό, που απεικονίζει ερωτική σκηνή από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επιστρέφει στον αρχαιολογικό χώρο της Πομπηίας. Το έργο είχε κλαπεί από Ναζί αξιωματικό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρέμεινε στη Γερμανία για δεκαετίες, μέχρι να επαναπατριστεί από τις ιταλικές αρχές.

 Από τη Γερμανία στην Πομπηία: Επιστροφή αρχαιολογικού θησαυρού

Το ερωτικό ψηφιδωτό, που χρονολογείται μεταξύ του 1ου αιώνα π.Χ. και του 1ου αιώνα μ.Χ., απεικονίζει ένα γυμνό ζευγάρι σε σκηνή πάθους. Το έργο βρέθηκε στην κατοχή ενός εκλιπόντος Γερμανού πολίτη, ο οποίος το είχε λάβει ως δώρο από αξιωματικό της Wehrmacht που υπηρετούσε στην Ιταλία. Η ύπαρξή του αποκαλύφθηκε όταν οι συγγενείς του απευθύνθηκαν στην Υπηρεσία Πολιτιστικής Κληρονομιάς των Ιταλικών Καραμπινιέρι, ζητώντας καθοδήγηση για την επιστροφή του στο ιταλικό κράτος.

Μετά την αυθεντικοποίησή του, το έργο επαναπατρίστηκε με την συνδρομή του Ιταλικού Προξενείου στη Στουτγάρδη και μεταφέρθηκε στο Pompeii Antiquarium, όπου θα παραμείνει προσωρινά έως την ολοκλήρωση των αρχαιομετρικών μελετών.

 Ηθική αποκατάσταση και ιστορική δικαίωση

Ο διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου Πομπηίας, Gabriel Zuchtriegel, επεσήμανε ότι «Κάθε λεηλατημένο έργο που επιστρέφει είναι μια πληγή που επουλώνεται. Δεν έχει σημασία η υλική αξία, αλλά η ιστορική – αυτή που πλήττεται σοβαρά από την παράνομη διακίνηση αρχαιοτήτων.» Η ακριβής προέλευση του ψηφιδωτού παραμένει άγνωστη, ωστόσο η επιστημονική ομάδα της Πομπηίας σκοπεύει να διερευνήσει περαιτέρω την ιστορία και την αυθεντικότητα του έργου μέσω ειδικών αναλύσεων.

 Η μάχη κατά της αρχαιοκαπηλίας στην Ιταλία

Από το 1969, η ειδική μονάδα των Καραμπινιέρι έχει ανακτήσει περισσότερα από 3 εκατομμύρια αντικείμενα πολιτιστικής αξίας. Μόνο το 2021, έξι θραύσματα τοιχογραφιών από τη Σταβία επέστρεψαν από το εξωτερικό, ενώ πολυάριθμοι τουρίστες έχουν κατά καιρούς επιστρέψει αρχαιότητες από την Πομπηία, συνήθως συνοδεύοντας τα αντικείμενα με επιστολές μεταμέλειας.

 Το 2020, Καναδή τουρίστρια επέστρεψε θραύσματα από την Πομπηία, δηλώνοντας πως ήταν «καταραμένα» και της προκάλεσαν χρόνια ατυχίας.

Γυναίκα από χρυσό...ταινία "φτιαγμένη" από αλήθειες!

Μια όμορφη γυναίκα, ένας πίνακας και η υπογραφή ενός μεγάλου καλλιτέχνη συναντιούνται σε ένα καμβά γεμάτο ιστορία και αναμνήσεις. Ερωτήματα γεννιούνται: πότε το παρόν πρέπει να υποτάσσεται στο παρελθόν; Τι είναι οικογενειακό κειμήλιο και τι Τέχνη; Ποιος ορίζει τι θα γίνει σύμβολο ενός έθνους; Ένα πορτραίτο  από χρυσό "θα επιχρυσώσει΄" την αιμάτινη θυσία ενός έθνους;


της Μαρίας Αλιμπέρτη 

Το δικαστικό δράμα,"Γυναίκα από Χρυσό" βασισμένο σε αληθινή ιστορία, αναμοχλεύει  το παρελθόν και  το αναμειγνύει με θετικά και αρνητικά συναισθήματα. 
Η Έλεν Μίρεν υποδύεται την Μαρία Άλτμαν η οποία επιστρέφει στην Βιέννη 50 χρόνια μετά από την φυγή της για να ανακτήσει οικογενειακά κειμήλια που εκλάπησαν από τους Ναζί, συμπεριλαμβανομένου και του πίνακα «Woman in Gold» του Κλιμτ. Πως θα νιώσει στην πατρίδα της; 

 Μνήμες θα ξυπνήσουν, οι οποίες επανέρχονται με φλας μπάκ: Ο κόσμος που υποδέχεται τους ναζί με τριαντάφυλλα, ο εξευτελισμός των Εβραίων και ο κοινωνικός τους στιγματισμός, σε μια κοινωνία που αποκτηνώνεται, που αρπάζει και βεβηλώνει ότι πιο όμορφο, τη Τέχνη.
Πολλές σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου :Τα έργα τέχνης ανήκουν στους τοίχους ενός μουσείου; Γιατί  γίνονται σύμβολα ; Η ταινία αγγίζει μια πιο ευαίσθητη πτυχή: Το πνεύμα των ανθρώπων που συνεχίζει να ζει σε αυτά ακόμη και όταν εκείνοι δεν είναι πια στην ζωή, "ανασαίνει" στις  μικροσκοπικές τελείες του χρώματος πάνω στον καμβά. 

Η ταινία πραγματεύεται την επιστροφή έργων τέχνης καθώς ο άπειρος, αλλά θαρραλέος δικηγόρο της ηρωίδας, αρχίζει μια μάχη, η οποία θα τους βασανίσει οχτώ χρόνια. Στην πορεία, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει δύσκολες αλήθειες για το παρελθόν της. Της ζητούν να εγκαταλείψει τον αγώνα για να αφήσει τα έργα σε ένα κράτος που τα έχει αναγάγει σε σύμβολα.  Το σενάριο ταινία μοιάζει πιο αληθινό και από την πραγματικότητα. Η πρωταγωνίστρια  δωρική  όπως πάντα αποδίδει την ψυχή της ηρωίδας, η οποία πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες. 

Η ταινία ρίχνει φως σε ιστορικές αλήθειες και διαλύει μύθους όπως αυτό της Αυστρίας ως θύμα των Ναζί. Θα βρει δικαιοσύνη; Δυο άνθρωποι αρκούν για να τιμήσουν την μνήμη χιλιάδων προγόνων; θα κερδίσει η λήθη;  
Αξίζει τον κόπο να αναζητήσετε τις απαντήσεις στο κινηματογραφικό πανί.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κέιτι Χολμς, Ράιαν Ρέινολντς, Έλεν Μίρεν, Ντάνιελ Μπριλ, Μαξ Άιρονς, Τατιάνα Μάσλανι