Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλλάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλλάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017

«Το Όνειρο της Μόλυ» στο Παλλάς

Κάθε Σάββατο και Κυριακή η σκηνή του θεάτρου Παλλάς γεμίζει με συναρπαστικές μελωδίες, φωτεινά χρώματα, ακροβάτες, κλόουν και ζογκλέρ. Είναι ο γοητευτικός θίασος του τσίρκου Cachivache, που παρουσιάζει «Το Όνειρο της Μόλυ», μια παράσταση που απευθύνεται σε όλη την οικογένεια και σε κοινό κάθε ηλικίας. Πρόκειται για ένα θέαμα με γρήγορες εναλλαγές –συνεπώς, άψογα προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παιδικού κοινού– αλλά και με έξυπνο χιούμορ, καλοδουλεμένα τραγούδια και εντυπωσιακά ακροβατικά. 

Από την Ιωάννα Κοροπιώτη


«Οι ενήλικες το ευχαριστούνται εξίσου και καμιά φορά και περισσότερο», είπε στο culturelovers ο Μανώλης Καρυωτάκης, που υπογράφει μεταξύ άλλων το σενάριο της παράστασης:  «Υπάρχουν πράγματα που αγγίζουν περισσότερο τα παιδιά και άλλα που αγγίζουν τους μεγάλους. Τα παιδιά ευχαριστιούνται και εξιτάρονται με το θέαμα, ενώ τους ενήλικες τους πιάνει μια συγκίνηση. Υπάρχουν επίσης κάποια αστεία που τα πιάνουν πιο εύκολα οι μεγάλοι απ’ ότι τα παιδιά. Βλέπω συνεπώς ότι και οι μεγάλοι που έρχονται το χαίρονται.»

«Το Όνειρο της Μόλυ» είναι η ιστορία ενός μικρού ορφανού κοριτσιού, που ονειρεύεται να παίξει μια μέρα στο τσίρκο. Ένα βράδυ το σκάει από το ορφανοτροφείο και τον αυταρχικό του

διευθυντή και στον ύπνο της βλέπει ένα όνειρο, τόσο ζωντανό που δύσκολα μπορεί κανείς να πει αν ήταν πραγματικότητα ή όχι. Οι θεατές της παράστασης παρακολουθούν με τη σειρά τους όσα συμβαίνουν στο όνειρο της ηρωίδας, που τοποθετούνται κάπου ανάμεσα στη χώρα της φαντασίας και στο «εδώ και τώρα».

Βλέπουν να περνούν από μπροστά τους ακροβάτες, ζογκλέρ, παλιάτσοι και άλλοι ήρωες, που συνοδεύονται από τις μουσικές μιας μπάντας, με μόνιμη παρουσία στη σκηνή. Και είναι ακριβώς αυτή η σύμπραξη πολλών τεχνών και ανθρώπων, με διαφορετική αφετηρία και διαφορετικές δεξιότητες, που κάνει την παράσταση τόσο ξεχωριστή.


 «Η ομάδα λειτουργεί περίπου έξι χρόνια» μάς είπε ο Μ. Καρυωτάκης, μετά το τέλος της παράστασης και αφού πρώτα ο ίδιος, αλλά και ολόκληρος ο θίασος, υπέγραψε αυτόγραφα κι έβγαλε αναμνηστικές φωτογραφίες με τους μικρούς θεατές. «Είμαστε όπως είδατε διάφοροι… Άλλοι είναι μουσικοί, άλλοι είναι ακροβάτες, ζογκλέρ, ηθοποιοί, κλόουν και έτσι υπήρξε μια ανάγκη να συνδυάσουμε όλες αυτές τις τέχνες, να μάθουμε  ο ένας απ’ τον άλλον και να παρουσιάσουμε κάτι που να τα φέρνει όλα αυτά μαζί.»


Δεν είναι, όμως, μονάχα το συναρπαστικό θέαμα που απολαμβάνει κανείς σε αυτήν την παράσταση. Στον πυρήνα της ιστορίας κρύβεται ένα «δίδαγμα» και ένα μήνυμα βαθιά φιλοσοφικό: Η Μόλυ συναντά στο όνειρό της έναν παλιάτσο, που της μιλάει για τα πέντε βήματα που πρέπει να ακολουθήσει κανείς, αν θέλει να κάνει πραγματικότητα τα όνειρά του. Αρχικά απαιτείται μια ιδέα, που όμως δεν φτάνει από μόνη της για να πραγματοποιήσει τα όνειρά μας. Αυτή η ιδέα θα πρέπει να γίνει πράξη. Μια πράξη που επαναλαμβάνει κανείς συχνά γίνεται συνήθεια και η συνήθεια με τη σειρά της μπορεί να διαμορφώσει τον χαρακτήρα. Επειδή, όπως υποστήριζε ο Ηράκλειτος, «η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του», αυτός αποτελεί και το κλειδί, ώστε να ανακαλύψει κανείς τις βαθύτερες επιθυμίες του και τελικά να καταφέρει να τις εκπληρώσει.


Ήταν, λοιπόν, το «δίδαγμα» χωρίς καμιά διάθεση «διδακτισμού» αυτό που καταφέρνει να κάνει το «Όνειρο της Μόλυ» κάτι παραπάνω από μια γοητευτική παράσταση τσίρκου. Για τον Μ. Καρυωτάκη αυτό είναι απόλυτα συνδεδεμένο με την ίδια τη φύση του τσίρκου: «Είναι ο ρόλος του παλιάτσου αυτός… Ο παλιάτσος έχει να δώσει μηνύματα και διδάγματα, αλλά τα κάνει μέσα από το παιχνίδι. Δεν γίνεται ποτέ «διδακτικός», γιατί σε αυτήν την περίπτωση παύει να είναι παλιάτσος… Είναι όλο ένα παιχνίδι. Γιατί ο κόσμος, και καλά κάνει βέβαια, έχει την τάση απέναντι σε ένα δίδαγμα να γίνεται αμυντικός. Ενώ αν όλο αυτό γίνει σαν ένα παιχνίδι, αυτή η άμυνα καταλύεται.»

Το όλο θέμα με τα πέντε βήματα προς την πραγματοποίηση του ονείρου δεν τέθηκε καθόλου τυχαία: «Φυσικά και θέλαμε να υπάρχει περισσότερο βάθος και με ενδιέφερε να μπει ένα φιλοσοφικό στοιχείο μέσα στην παράσταση» αναφέρει σχετικά με το ζήτημα ο Μ. Καρυωτάκης: «Βέβαια, αυτό ταίριαξε πάρα πολύ και εξυπηρέτησε το σενάριο και σε σχέση με τα νούμερα, οπότε ταίριαξε και στην προώθηση της δράσης.»

 «Το όνειρο της Μόλυ» είναι μια παράσταση που

ισορροπεί ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική και το τσίρκο, με την ίδια ευκολία που οι ακροβάτες του Cachivache ισορροπούν πάνω στο τεντωμένο σχοινί ή στα ποδήλατά τους –ξέρετε, εκείνα που έχουν μόνο μία ρόδα… Είναι ένα έργο που «λειτουργεί» σε πολλά επίπεδα, πετυχαίνοντας έτσι να κερδίσει διαφορετικές «ομάδες κοινού», καθώς επίσης και παράταση παραστάσεων μέχρι τον Απρίλη.

Πληροφορίες

Θέατρο Παλλάς: Βουκουρεστίου 5 (City Link)
Διάρκεια Παράστασης:
2 ώρες με διάλειμμα
Εισιτήρια: 12 ευρώ
Προπώληση Εισιτηρίων:
Τηλεφωνικά: 210 9213310
Καταστήματα: Public, Seven Spots, Media Markt
Online Αγορά Εισιτηρίων: viva.gr
Συντελεστές

Σενάριο: Μανώλης Καρυωτάκης
Σκηνοθεσία: Μανώλης Καρυωτάκης – Esther Andre Gonzalez
Σύνθεση: η μπάντα του τσίρκο Cachivache
Μουσική επιμέλεια: Μιχάλης Στεφανίδης
Στίχοι: Μανώλης Καρυωτάκης – Ερμιόνη Δόβα
Σκηνικά: Χρήστος Κωνσταντέλος
Φωτισμοί: Άννα Σμπώκου
Ενδυματολόγος: Δέσποινα Μακαρούνη
Βοηθός Ενδυματολόγου & Φροντιστήριο: Μύρα Μεϊμάρη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γαλήνη Θεοδώρα Μπενετάτου
Παραγωγή: Σοφή Κουκουβάγια
sofikoukouvagia.com

Συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά:

Άγγελος Αργυρόπουλος: τρομπέτα, νέϋ, τσαμπούνα, ηθοποιός
Ερμιόνη Δόβα: τραγούδι, ηθοποιός
Μανώλης Καρυωτάκης: τραγούδι, ακροβατικά, ζογκλερικά, ηθοποιός
Βαγγέλης Κρητικός: κρουστά, ηθοποιός
Σπύρος Μάστορας: κοντραμπάσο, τρομπόνι, ζογκλερικά, ηθοποιός
Αγγελική Μερεντίτη: ακροβατικά, ζογκλερικά, ηθοποιός
Δημήτρης Μπακόπουλος: κιθάρα, κοντραμπάσο, ηθοποιός
Νίκος Μπακόπουλος: σαξόφωνο
Άλβαρο Ραμίρεζ: ακροβατικά, ζογκλερικά, ηθοποιός
Μιχάλης Στεφανίδης: κιθάρα, τρομπέτα, μεταλλόφωνο, ηθοποιός
Αντωνία Σωτηροπούλου: ακροβατικά, ηθοποιός
Πολυχρόνης Τόμπορης: ακροβατικά, ζογκλερικά, ηθοποιός
Χρύσα Τραϊκοπούλου: ακροβατικά, ηθοποιός
Βιογραφικά Συντελεστών


Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015

Ο Κύκλος με την Κιμωλία- ένα παραμύθι τόσο πραγματικό και επίκαιρο


Ένας κύκλος μπορεί να οριοθετήσει την αγάπη; Ένα τράβηγμα αρκεί  για να αποδείξει τα συναισθήματά μας; «Τίποτα δεν μπορεί να μας ανήκει εάν δεν το αγαπήσουμε και δεν το διεκδικούμε» θα πει ο Μπέρτολ. Μπρέχτ. Ένα μάθημα ζωής, η παράσταση " Ο Κύκλος με την Κιμωλία" στο Παλλάς, που δίνεται μέσα από μια πραγματική μέθεξη ξεχωριστών ερμηνειών,ενός υπέροχου κειμένου και μιας ανεπανάληπτης μουσικής του Μάνου Χατζιδάκη!

Της Μαρίας Αλιμπέρτη

Έφθασα στην είσοδο του Παλλάς έτοιμη για τα χειρότερο έχοντας ακούσει κάκιστες κριτικές. Ευτυχώς όμως το ένστικτό μου επικράτησε και η περιέργειά μου με δικαίωσε! Μπορεί η σκηνοθεσία να προσπαθεί να ισορροπήσει στα όρια του πειραματισμού, αλλά το κείμενο και οι ερμηνείες δεν στέκονται απλά στο ύψος των περιστάσεων, επιτυγχάνουν να κεντρίσουν το θυμικό και το λογιστικό μας, κατά Πλάτωνα. Η μετάφραση του Οδυσσέα Ελύτη με μια πλούσια ελληνική γλώσσα μοιάζει να "δονείται" με νοήματα τόσο επίκαιρα περί πολιτικής, εξουσίας και λαϊκής δύναμης. 
Η αφήγηση σε κάνει να νιώθεις ότι θα ακούσεις ένα παραμύθι και ότι ο χαρισματικός Δημήτρης Λιγνάδης με την βελούδινη φωνή του και την λυρική αφήγησή του απλά παραλείπει να αναφέρει το
 "δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινίσει..." Τα στοιχεία του παραμυθιού βέβαια υποστηρίζει αρκετά ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ιδιαίτερα στην πρώτη σκηνή που μοιάζει λίγο με παιδικό θέατρο, καθώς ο σφετεριστής θυμίζει περισσότερο σαλτιμπάγκο που κρατά μπαλόνι, παρά με το σύμβολο του κακού. Ίσως βέβαια,  δικαιολογείται στο πλαίσιο αφήγησης ενός παραμυθιού. Στα όρια του υπερβολικού και ο ρόλος της Ναταλίας Αμπασβίλι, που υποδύεται η  Ελισσάβετ Μουτάφη, η οποία απέδωσε  μεν χαριτωμένα την ντίβα αλλά δε με κορώνες και υστερικές εξάρσεις.
Ενδιαφέρον σημείο της σκηνοθετικής οπτικής το έξυπνο εύρημα του πανιού που κρύβει την στιγμή της δολοφονίας, σαν φόρος τιμής στην αρχαία τραγωδία, κατά την οποία απαγορευόταν να εξελιχθεί εγκληματική πράξη επί σκηνής. Επιτυχές είναι και το παιχνίδισμα με το θεάτρο σκιών, που εξυπηρετεί την πλοκή και προσφέρει ένα οπτικό ερέθισμα διαφορετικό.  Ευφυής  και η υιοθέτηση της κούκλας- αρκουδάκι ως μωρό, το οποίο στην συνέχεια μεταμορφώνεται σε παιχνίδι  και συνυπάρχει πολλές φορές με το παιδί στην σκηνή.
Απολαυστικός ο Αιμίλιος Χειλάκης, αναδεικνύει τον ρόλο του, τον Αζντάκ, δικαστή που πηγαίνει όπου φυσά ο άνεμος. Αρχικά γίνεται σύμβολο προστασίας των φτωχών και άλλοτε προσκυνά την ελίτ για να επιβιώσει. Εν τέλει, επιβιώνει το δεσωτερικό αίσθημα δικαιοσύνης, είναι ο σοφός τρελός με την αλάνθαστη λαϊκή συνείδηση.
Ανάλαφρη σαν χιονονιφάδα επί σκηνής, απολαυστική και όσο πρέπει δραματική η Μαρία Πρωτόπαππα, στον ρόλο της Γκρούσα, της γνήσιας γυναίκας και μητέρας που δίνεται ολοκληρωτικά στο παιδί της και ας μην έχει βγει από τα σπλάχνα της. Ενσάρκωση αυτού που επαναλαμβάνει ο αφηγητής "τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν ...μονάχα σε αυτόν που το κάνει με μεράκι. " Αγγελιοφόρος της άδολης αγάπης που μόνο θέλει να προσφέρει, φθάνει να θυσιάζει τον έρωτά της για το ευειδή στρατιώτη,  Αποστόλη Τότσικα, ο οποίος με την δωρική του ερμηνεία απέδωσε τον  στρατιώτη-αγωνιστή. Θερμό χειροκρότημα απέσπασε και ο μικρός ηθοποιός της παράστασης, ο οποίος παρά το τρακ του, καταφέρνει να κερδίσει την εύνοια του κοινού. 

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014

Αφιέρωμα στον Ισπανόφωνο κινηματογράφο στο Παλλάς

Το αφιέρωμα στον ισπανόφωνο κινηματογράφο που διοργανώνουν η weird wave και ο κινηματογράφος ΠΑΛΑΣ  άρχισε με την προβολή επτά πρόσφατων ταινιών από την Ισπανία και την Αργεντινή. Οι ταινίες που θα προβληθούν είναι:  «Έρωτας αλά ισπανικά», «Η ζωή είναι ωραία με τα μάτια κλειστά», «Ο Γερμανός γιατρός», «Με λένε Ερνέστο», «Ο Θυρωρός», «Για το καλό των άλλων», «Εγκλήματα στο χρόνο».
Μάλιστα μερικές κέρδισαν την εμπιστοσύνη του κοινού, ενώ άλλες απέσπασαν πολλά βραβεία. Χαρακτηριστικά η ταινία 'Έρωτα αλά Ισπανικά σημείωσε την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία όλων των εποχών στην Ισπανία , την ταινία "Η ζωή είναι ωραία με τα μάτι κλειστά " που διακρίθηκε με τα Βραβεία Γκόγια: Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Α’ Ανδρικού Ρόλου, Καλύτερης Μουσικής, Καλύτερου Σεναρίου, Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού.  

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
26.11.2014
18.15   Έρωτας αλά Ισπανικά
20.25   Με λένε Ερνέστο
22.35   Εγκλήματα στο Χρόνο
27-28.11.2014
18.15
   Η ζωή είναι ωραία με τα μάτια κλειστά
20.25   Ο Γερμανός Γιατρός
22.35   Ο θυρωρός

        29-30.11.2014
        16.00   Για το καλό των Άλλων
        18.15   Η ζωή είναι ωραία με τα μάτια κλειστά
        20.25   Ο Γερμανός Γιατρός
        22.35   Ο θυρωρός
       01-03.12.2014
       18.15   Η ζωή είναι ωραία με τα μάτια κλειστά
       2 0.25   Ο Γερμανός Γιατρός
       2 2.35   Ο θυρωρός

Παρασκευή 11 Απριλίου 2014

Συρανό: μια μεθυστική παράστασης-ύμνος στον έρωτα



της Μαρίας Αλιμπέρτη

Σ' ένα αγγελοπουλικό τοπίο η Ευανθία Ρεμπούτσικα βγαίνει στην σκηνή. Οι μελωδικοί ήχοι του βιολιού της αγγίζουν κάθε ψυχή, ενώ ακολουθούν οι κρυστάλλινοι ήχοι της άρπας και οι ηθοποιοί γλιστρούν σαν ξωτικά στην σκηνή. Η παράσταση αρχίζει... Το μυαλό μου τρέχει: Με τι αγαπάμε; Με τα μάτια ή με την ψυχή; Αγαπάμε για αγαπηθούμε; Αγαπάμε για να θυσιαστούμε; Και πόσο μας αφήνει ο φόβος τελικά να αφεθούμε στις λαβωματιές του θεού έρωτα;
Η έμμετρη «ηρωική κωμωδία» του Εντμόν Ροστάν, «Συρανό ντε Μπερζεράκ» που ολοκληρώνει τις παραστάσεις της σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα στο Παλλάς, παραμένει πάντα επίκαιρη παρά το γεγονός ότι γράφτηκε το 1897. Δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από έναν ύμνο στον αγνό έρωτα : Η Ρωξάνη (Σμαράγδα Καρύδη, η οποία ήταν έκπληξη στο ρόλο, καθώς την έχουμε συνηθίσει σε χλιαρές τηλεοπτικές κωμωδίες) γίνεται πηγή έμπνευσης και άδολης αγάπης του διάσημου ποιητή με τη μεγάλη μύτη και καρδιά Συρανό (Βασίλης Χαραλαμπόπουλο, στον οποίο ο ρόλος πάει γάντι και φροντίζει να τον απογειώσει την προσωπικότητα του πολυτάλαντου ποιητή και ξιφομάχου). Εκείνος θα βοηθήσει τον νεαρό Κριστιάν (Όμηρο Πουλάκη) να τον ερωτευτεί και πνευματικά καθώς τον έχει κερδίσει με την όψη, ενώ εμπόδια στον έρωτά τους βάζει ο Λε Μπρε (Νίκος Αρβανίτης).

Η 15σύλλαβη ομοιοκατάληκτη μετάφραση της Λουίζας Μητσάκου καθιστά τον λόγο ρέοντα και

την παράσταση τόσο ευχάριστη καθώς ο θεατής απολαμβάνει τον 25μελή θίασο να σκαρώνει ποιήματα και αστεία, να τραγουδά και να χορεύει. Η παράσταση κυλά και μας παρασύρει σε σκηνές όπως του γλεντιού στο δάσος που θυμίζει εύστοχα διονυσιακή γιορτή και εύστοχα αποφέυγει τις βακχικές εξάρσεις που συναντάμε σε μεταμοντέρνες παραστάσεις.

Εντυπωσιακά τα μεγαλοπρεπή σκηνικά που επιμελήθηκε ο Μανόλης Παντελιδάκης, φιλοξενόντας εναρμονισμένες βιντεοπροβολές και τους προσεγμένους φωτισμούς που συμβάλλουν στην εξέλιξη της ιστορία, ενώ τα υπέροχα κοστούμια της Εύας Νάθενα μας μεταφέρουν στην εποχή του Ρομαντισμού.


Στην μεθυστική ατμόσφαιρα συνέτεινε η Ευανθία Ρεμπούτσικα που τριγυρίζει στην σκηνή ανάμεσα στους ηθοποιός ως άλλος τροβαδούρος για να υμνήσει τα πάθη τους, κερδίζοντας το πιο θερμό χειροκρότημα του κοινού. Η παράσταση επιπέδου ευρωπαϊκής παραγωγής ρίχνει αυλαία την προσεχή Κυριακή και γι'αυτό τρέξτε να την προλάβετε.