Η ιταλική κυβέρνηση αποστασιοποιείται από τη συμμετοχή της Ρωσίας στη Μπιενάλε της Βενετίας

Έντονη συζήτηση έχει προκαλέσει στην Ιταλία η ανακοίνωση ότι η Ρωσική Ομοσπονδία θα συμμετάσχει στην 61η Διεθνή Έκθεση Τέχνης της Μπιενάλε της Βενετίας. Το ιταλικό Υπουργείο Πολιτισμού (MiC) έσπευσε να διευκρινίσει ότι η απόφαση ελήφθη αποκλειστικά και ανεξάρτητα από το Ίδρυμα La Biennale di Venezia, παρά τη διαφορετική θέση που έχει εκφράσει η ιταλική κυβέρνηση.

Η παρέμβαση του Υπουργείου ήρθε μετά από δηλώσεις του προέδρου της Μπιενάλε, Pietrangelo Buttafuoco, οι οποίες δημιούργησαν σύγχυση σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο και τις κυβερνητικές προθέσεις. Σε επίσημη ανακοίνωση, το MiC υπογράμμισε ότι η πιθανή συμμετοχή της Ρωσίας αποτελεί αποκλειστική επιλογή της Μπιενάλε, η οποία λειτουργεί ως αυτόνομος οργανισμός και λαμβάνει ανεξάρτητα τις καλλιτεχνικές της αποφάσεις.

Το Υπουργείο επανέλαβε επίσης τη σταθερή θέση της Ιταλίας απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, τονίζοντας τη συνεχή δέσμευση της χώρας στην προστασία της ουκρανικής πολιτιστικής κληρονομιάς, η οποία έχει πληγεί σοβαρά από τις πολεμικές επιχειρήσεις. Ο υπουργός Πολιτισμού Alessandro Giuli έχει επαναλάβει σε πολλές συναντήσεις με ουκρανικές αρχές ότι η Ιταλία παραμένει ενεργός υποστηρικτής της διάσωσης και αποκατάστασης μνημείων που έχουν υποστεί ζημιές.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ιταλία έχει αναλάβει σημαντικές πρωτοβουλίες, μεταξύ των οποίων η συμβολή στην αναστήλωση του Ορθόδοξου Καθεδρικού Ναού της Μεταμορφώσεως στην Οδησσό, ενός από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης, που υπέστη εκτεταμένες καταστροφές. Η δράση αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο διεθνές πρόγραμμα στήριξης της ουκρανικής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Το MiC επισημαίνει ότι η απόφαση της Μπιενάλε για τη ρωσική συμμετοχή δεν αντικατοπτρίζει την επίσημη κυβερνητική θέση και ότι η κυβέρνηση δεν έχει τη δυνατότητα ούτε την πρόθεση να παρέμβει στις καλλιτεχνικές επιλογές ενός ανεξάρτητου πολιτιστικού θεσμού. Η Μπιενάλε, όπως υπενθυμίζεται, έχει πλήρη ευθύνη για την επιλογή των χωρών και των καλλιτεχνών που συμμετέχουν.

Η συζήτηση για τη συμμετοχή της Ρωσίας έρχεται σε μια περίοδο όπου η Μπιενάλε βρίσκεται ήδη στο επίκεντρο αντιπαραθέσεων, καθώς η έκθεση του 2026 βασίζεται σε μια ημιτελή λίστα 111 καλλιτεχνών που είχε συντάξει η εκλιπούσα καλλιτεχνική διευθύντρια Koyo Kouoh, χωρίς την παρουσία Ιταλών δημιουργών. Η επιμελητική ομάδα έχει δηλώσει ότι η λίστα δεν μπορεί πλέον να τροποποιηθεί, γεγονός που έχει προκαλέσει περαιτέρω αντιδράσεις.

Η υπόθεση αναδεικνύει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένας θεσμός διεθνούς κύρους όταν οι καλλιτεχνικές επιλογές συναντούν την πολιτική πραγματικότητα, ενώ η ιταλική κυβέρνηση επιχειρεί να διαχωρίσει ξεκάθαρα τη θέση της από τις αποφάσεις της Μπιενάλε.

Το Μουσείο της Επιθυμίας: Μια ανατρεπτική ματιά στον Έρωτα

  

Σε μια πόλη που κρύβει θρύλους στους δρόμους της και μυστικά στις σκιές των παλιών της κτιρίων, το MusEros ανοίγει μια πόρτα σε έναν κόσμο, εκεί που η επιθυμία δεν κρύβεται αλλά αποκαλύπτεται. Εκεί όπου η τέχνη συναντά το πάθος, και η ιστορία της σεξουαλικότητας γράφεται με τολμηρά και ανεξερεύνητα γράμματα, γεννιέται ένα μουσείο που προκαλεί, μαγεύει και εμπνέει.

 Το MusEros, το πρώτο ερωτικό μουσείο της Ρωσίας, δεν είναι απλώς μια έκθεση — είναι ένα ταξίδι μέσα από τα πέπλα του πάθους και του χρόνου,  εκεί που η σεξουαλικότητα γιορτάζεται ως μια θεμελιώδης πτυχή του ανθρώπινου πολιτισμού.

 

Ιστορίες χαραγμένες στο σώμα του χρόνου

Στα βάθη των αιώνων, ο έρωτας και η επιθυμία έχουν αποτυπωθεί μέσα σε έργα τέχνης, αντικείμενα και μυστικά τελετουργικά. Στο MusEros, αυτά τα αποτυπώματα αποκτούν φωνή και μορφή — από τα αρχαία κείμενα της Kama Sutra μέχρι τα ιστορικά ευρήματα από την Πομπηία και τα παράξενα αντικείμενα της σοβιετικής εποχής. Κάθε έκθεμα είναι ένα κεφάλαιο στην αέναη ιστορία του πάθους που διατρέχει τον κόσμο.

 

Μηχανές, μύθοι και μυστικά

Δεν είναι μόνο η τέχνη που μαγνητίζει το βλέμμα αλλά και οι μηχανικές καινοτομίες που κυνηγούσαν την ευχαρίστηση, από τις φουτουριστικές συσκευές BDSM μέχρι τα μοναδικά αντικείμενα που προκαλούν και ερεθίζουν το φαντασιακό. Το μουσείο γίνεται έτσι ένας τόπος όπου η τεχνολογία συναντά τον μύθο, και το ταμπού γίνεται αφορμή για καλλιτεχνική έκφραση.

 

Μια εμπειρία που ξυπνά τις αισθήσεις

Επισκεπτόμενος το MusEros, ο επισκέπτης καλείται να ανοιχτεί σε νέες προσεγγίσεις για την σεξουαλικότητα, μέσα από διαδραστικά εκθέματα και πολυμεσικές εγκαταστάσεις που προσφέρουν μια ολοκληρωμένη εμπειρία. Το μουσείο δεν κρίνει, δεν επιβάλλει, αλλά αναδεικνύει τη δύναμη της επιθυμίας ως πηγή έμπνευσης και γνώσης.

Κάθε αίθουσα στο MusEros είναι σαν ένα κεφάλαιο σε έναν βιβλίο μυστηρίου και πάθους. Από την ιστορική αίθουσα, όπου τα αρχαία κείμενα και τα ευρήματα αφηγούνται ιστορίες παθιασμένων εποχών, μέχρι την αίθουσα της σύγχρονης τέχνης που αναδεικνύει την ερωτική δημιουργικότητα των σύγχρονων καλλιτεχνών. Εκεί, μηχανικές συσκευές που άλλοτε φάνταζαν σαν επιστημονική φαντασία σμίγουν με διαδραστικά εκθέματα, ενώ οι συλλογές BDSM και τα πολυμεσικά έργα προσκαλούν τον επισκέπτη να αφουγκραστεί τον παλμό της επιθυμίας σε όλες τις μορφές της. Κάθε αντικείμενο, κάθε λεπτομέρεια, είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ένα κάλεσμα να εξερευνήσεις τον πιο ανθρώπινο από τους πόθους με νέα μάτια και ανοιχτή καρδιά.

Πρακτικές πληροφορίες

Διεύθυνση: Ligovsky Prospect 43/45, Αγία Πετρούπολη

Ώρες λειτουργίας: Ανοιχτό 24 ώρες, ξεναγήσεις 11:00–23:00

Επίσημη ιστοσελίδα: museros.ru

 

 

Φαναγορία, μια αρχαιοελληνική πόλη στη Ρωσία. Πώς συνδέεται με τους Περσικούς Πολέμους;

Πολλές αρχαίες ελληνικές αποικίες είχαν αναπτυχθεί κατά μήκος των βορείων ακτών του Ευξείνου Πόντου, όμως η μεγαλύτερη από αυτές είναι η Φαναγορία (γνωστή και με τις ονομασίες Φαναγόρεια ή Φαιναγόρη). Η εν λόγω αποικία ιδρύθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. από Έλληνες κατοίκους της ιωνικής πόλης Τέω και σήμερα βρίσκεται σε ρωσικό έδαφος, στη Χερσόνησο του Ταμάν.

Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου

Ανασκαφές και υπάρχων αρχαιολογικός χώρος

Κατά τον 18ο αιώνα ανακαλύφθηκαν στη Φαναγορία μαρμάρινες αναθηματικές βάσεις αγαλμάτων με αφιερώματα προς την Αφροδίτη. Ωστόσο, η συστηματική αρχαιολογική εξερεύνηση στη περιοχή ξεκίνησε το 1822, όταν ανακαλύφθηκαν χρυσά και αργυρά αντικείμενα, τα οποία διαμοιράστηκαν μεταξύ των στρατιωτών που συμμετείχαν στις ανασκαφές.

Έκτοτε στην περιοχή βρέθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες αντικείμενα, όπως νομίσματα, κοσμήματα, εκμαγεία, αλιευτικά αγκίστρια, δεξαμενές κρασιού, τμήματα αγαλμάτων και κλίβανοι, καθώς και μεγάλος αριθμός τμημάτων αμφορέων, πιθαριών, ειδωλίων και λοιπών ειδών κεραμικής.

Πολλά από αυτά τα ευρήματα μεταφέρθηκαν στην γειτονική πόλη Ερμώνασσα (Τμουταρακάν), ενώ κάποια μεταφέρθηκαν στα μουσεία Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης και Πούσκιν της Μόσχας. Αξίζει να σημειωθεί ότι περίπου το 1/3 της Φαναγορίας βρίσκεται πλέον κάτω από την θάλασσα.

Στην ακρόπολη της Φαναγορίας έχουν βρεθεί υπολείμματα αρχαίου τείχους φρουρίου. Επίσης, οι αρχαιολόγοι έχουν εντοπίσει τα κατάλοιπα παλατιού του Μιθριδάτη ΣΤ', που χρονολογούνται τον 1ο αιώνα π. Χ., ένα αρχαίο έμβολο που χρησιμοποιήθηκε από τον στρατό του Μιθριδάτη, έναν τάφο με κλιμακωτό ταβάνι και έναν ναό του 5ου αιώνα π. Χ..

Οι αρχαιολόγοι έχουν επίσης βρει τα ερείπια ενός γυμνασίου του 3ου αιώνα π.Χ. καθώς και αρχαία λουτρά που κατασκευάστηκαν την εποχή του Μιθριδάτη, τον 2ο αιώνα π.Χ.

Επιπρόσθετα, έχουν γίνει αρχαιολογικές ανακαλύψεις και στον βυθό της θάλασσας, όπως δομές του λιμανιού της πόλης καθώς και κατάλοιπα αρχαίων πλοίων.

Δύο πολύ σημαντικές ανακαλύψεις

Το 2006 ανακαλύφθηκε στη Φαναγορία μαρμάρινη επιγραφή, η οποία έκανε αναφορά στην Υψικράτεια, σύζυγο του Μιθριδάτη ΣΤ´ Ευπάτωρα. Στην επιγραφή η Υψικράτεια αναφέρεται ως Υψικράτης (ΥΨΙΚΡΑΤΗΣΙ ΓΥΝΗ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΙΘΡΙΔΑΤΟΥ ΕΥΠΑΤΟΡΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΧΑΙΡΕ), κάτι που δικαιολογείται καθώς υπάρχουν αρχαίες αναφορές κατά τις οποίες ο ίδιος ο Μιθριδάτης αναφερόταν στην σύζυγο του με αρσενικό όνομα, λόγω του ισχυρού πνευματικού σθένους και κουράγιου -παρομοίου με άντρα κατά τον Μιθριδάτη- που διέθετε.

Εξάλλου, το 2016, η αρχαιολογική σκαπάνη στη Φαναγορία έφερε στο φως τμήμα μαρμάρινης στήλης με επιγραφή που αναφέρεται στον Πέρση βασιλιά Δαρείο Α’! Η στήλη, που φέρει επιγραφή στην αρχαία περσική γλώσσα, περιλαμβάνει μια λέξη, η οποία πιθανότατα αναφέρεται στη Μίλητο, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ιωνίας στη Μικρά Ασία. Η Μίλητος, ως γνωστόν, ήταν επικεφαλής της Ιωνικής Επανάστασης κατά των Περσών, που κατεστάλη βίαια από τον Δαρείο Α’ το 494 π.Χ..

"Η επιγραφή στη στήλη που έγινε στο όνομα του βασιλιά Δαρείου Α’ είναι προφανώς αφιερωμένη στη συντριβή της Ιωνικής εξέγερσης. Η ανακάλυψη θέτει τη Φαναγορία στο πλαίσιο ενός από τα σημαντικότερα γεγονότα της αρχαίας ιστορίας, με εντυπωσιακές συνέπειες για τους Έλληνες και τους Πέρσες. Επίσης, καθιστά δυνατή την παρακολούθηση των συνδέσεων αυτής της αποικίας με άλλα μέρη του ελληνικού κόσμου", ανέφερε ο δόκτωρ Βλαντιμίρ Κουζνέτσοφ, επικεφαλής των ανασκαφών.

Ιστορία της πόλης

Η πόλη ιδρύθηκε το 540 π.Χ. και ιδρυτής της φέρεται να υπήρξε ο Φαναγόρας, αρχηγός της αποστολής η οποία έφυγε από την Τέω  υπό την καταδίωξη των Περσών.

Η συμμαχία της πόλης με το Παντικάπαιο και τις υπόλοιπες γειτονικές ελληνικές αποικίες δημιούργησε το βασίλειο του Κιμμερίου  Βοσπόρου.  Τον 2ο αιώνα π.Χ. την πόλη κατέκτησε ο βασιλιάς της περιοχής, Μιθριδάτης ΣΤ'. Η Φαναγορία υπήρξε κύριο οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής της Μαιώτιδας λίμνης (Αζοφικής Θάλασσας) καθώς και των πόλεων που βρίσκονταν στις ακτές του δυτικού Καυκάσου. Μετέπειτα αποτέλεσε την ανατολική πρωτεύουσα του βασιλείου του Κιμμερίου Βοσπόρου, με την δυτική να είναι στο Παντικάπαιο.

Η Φαναγορία καταστράφηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. μετά από επιδρομές των Ούννων, με την κατάλυση αυτή να αποτελεί το τέλος της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας. Αργότερα, κατά τον Μεσαίωνα, η πόλη αποτέλεσε ένα από τα κέντρα της φυλής των Χαζάρων.

Στην σημερινή εποχή, σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο οικισμός Σεννόυ στην επαρχία Κρασνοντάρ Κράι της νότιας Ρωσίας, ενώ τα ερείπια της Φαναγορίας αποτελούν τον μεγαλύτερο χώρο ελληνικών αρχαιοτήτων στη Ρωσία.

Πηγές

http://www.perseus.tufts.edu/

http://ancientrome.ru

http://www.arts-museum.ru/

https://pontus-project.hist.auth.gr

Morgan, Catherine, Tsetskhladze, Gocha R., Attic Fine Pottery of the Archaic to Hellenistic Periods in Phanagoria. Phanagoria Studies, 2004