Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρχαία γλυπτά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρχαία γλυπτά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026

«My Story»: Νέα έκθεση του Kunsthistorisches Museum φωτίζει άγνωστα πορτρέτα Ρωμαίων γυναικών και τις βιογραφίες των αρχαίων γλυπτών






Το Kunsthistorisches Museum της Βιέννης παρουσιάζει την έκθεση «My Story», η οποία φέρνει στο φως δύο άγνωστα έως σήμερα πορτρέτα Ρωμαίων γυναικών, αναδεικνύοντας νέα δεδομένα στη μελέτη της ρωμαϊκής προσωπογραφίας. Η έκθεση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ερευνητικό πρόγραμμα που εξετάζει τις «βιογραφίες» των αρχαίων γλυπτών και τις μεταγενέστερες επεμβάσεις που διαμόρφωσαν την τελική τους μορφή.


Δύο άγνωστα πορτρέτα γυναικών στο επίκεντρο της έκθεσης

Η έκθεση «My Story» ανοίγει με δύο πορτρέτα Ρωμαίων γυναικών που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό, προσφέροντας νέα στοιχεία για την έρευνα της ρωμαϊκής προσωπογραφίας. Η Συλλογή Ελληνικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων του Kunsthistorisches Museum διαθέτει περίπου 250 μαρμάρινα πορτρέτα, τα οποία διατηρούν μέχρι σήμερα την εντυπωσιακή αμεσότητα με την οποία «ζωντανεύουν» πρόσωπα του μακρινού παρελθόντος. Στην έκθεση, τα ίδια τα γλυπτά «αφηγούνται» την ιστορία τους, με επίκεντρο ένα συχνά υποτιμημένο αλλά καθοριστικό στοιχείο: το χτένισμα.


Η έρευνα ως αναζήτηση στοιχείων

Η έκθεση αποτελεί μέρος ενός εκτεταμένου ερευνητικού προγράμματος που εξετάζει τις «βιογραφίες» των αρχαίων γλυπτών, δηλαδή την πορεία τους από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Πολλά πορτρέτα έχουν υποστεί αλλοιώσεις ήδη από την αρχαιότητα ή την Αναγέννηση: νέα χτενίσματα, προσθήκες υλικού, προσαρμογές στις αισθητικές τάσεις της εποχής. Το χτένισμα παραμένει το βασικό κριτήριο χρονολόγησης, καθώς ακολουθεί πιστά τις τάσεις της αυτοκρατορικής αυλής. Παράλληλα, οι επεμβάσεις αποκαλύπτουν πώς τα έργα προσαρμόστηκαν στις ανάγκες και τα γούστα των μεταγενέστερων εποχών.


Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στην έκθεση είναι το πορτρέτο μιας Ρωμαίας που αρχικά έφερε το σγουρό χτένισμα της αυτοκράτειρας Δομιτίας, αλλά αργότερα απέκτησε πλεξούδα στο ύφος της αυτοκράτειρας Ελένης.


Σύγχρονες μέθοδοι αποκαλύπτουν κρυμμένες ιστορίες

Υλικά αναλύσεις, μελέτες συντήρησης και τεχνικές αποκατάστασης επιτρέπουν στους ερευνητές να διακρίνουν το αρχικό έργο από τις μεταγενέστερες προσθήκες. Η συντήρηση λειτουργεί ως «ντετέκτιβ», αποκαλύπτοντας τις επεμβάσεις που διαμόρφωσαν την τελική εικόνα των γλυπτών.


Διεθνές ερευνητικό δίκτυο και νέα οπτική στις γυναικείες προσωπογραφίες

Το πρόγραμμα εντάσσεται σε διεθνές ερευνητικό δίκτυο που εστιάζει ολοένα και περισσότερο στις γυναικείες προσωπογραφίες, ένα πεδίο που για χρόνια θεωρούνταν περιθωριακό. Διεπιστημονικές συνεργασίες και ψηφιακές αναπαραστάσεις προσφέρουν νέες προσεγγίσεις για τον ρόλο των γυναικείων πορτρέτων στην αρχαία κοινωνία και την πρόσληψή τους από την αρχαιότητα έως σήμερα.


Τα νομίσματα ως πηγή πληροφοριών

Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τα νομίσματα λειτουργούσαν ως μέσο διάδοσης της αυτοκρατορικής εικόνας. Ακόμη και στις μικρές επιφάνειες των νομισμάτων, τα χτενίσματα αποδίδονταν με εντυπωσιακή λεπτομέρεια, αποτελώντας πρότυπα για ιδιωτικά πορτρέτα σε ταφικές στήλες, προτομές ή σαρκοφάγους. Από την Αναγέννηση και μετά, οι ερευνητές χρησιμοποιούν αυτά τα στοιχεία για την ταυτοποίηση και χρονολόγηση μαρμάρινων πορτρέτων.


Δύο γυναίκες, δύο διαφορετικές ιστορίες

Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκονται δύο πορτρέτα γυναικών με διαφορετικές διαδρομές: Η θεοποιημένη Ιουλία (61–89 μ.Χ.), κόρη του Τίτου και ανιψιά του Δομιτιανού, με χαρακτηριστικό χτένισμα και σώμα που αποτελεί σύνθεση αρχαίων θραυσμάτων και προσθηκών του 16ου αιώνα. Ένα ταφικό ανάγλυφο ηλικιωμένης γυναίκας, στο ύφος της «Μεγάλης Γυναίκας του Ηρακλείου», με χτένισμα της ίδιας περιόδου και ενδείξεις υψηλής κοινωνικής θέσης, αλλά με χαμένο αρχικό πλαίσιο και συνοδευτικές μορφές. Και τα δύο έργα φαίνεται να έφτασαν στη Βενετία μέσω θαλάσσιου εμπορίου από την Αττική και εντάχθηκαν τον 18ο αιώνα στη συλλογή του Marchese Tommaso Obizzi.


Ένα ευρύτερο πανόραμα γυναικείας αυτοπαρουσίασης

Τα υπόλοιπα γυναικεία πορτρέτα της συλλογής συμπληρώνουν το αφήγημα, παρουσιάζοντας ένα εντυπωσιακό φάσμα γυναικείας αυτοπαρουσίασης στην αρχαιότητα: πολυδιάστατο, μεταβαλλόμενο και εξαιρετικά ζωντανό.


Vitrine EXTRA – Νέες αναγνώσεις της αρχαιότητας

Η έκθεση εντάσσεται στη σειρά «Vitrine EXTRA», η οποία αναδεικνύει ξεχασμένα ή πρόσφατα αποκατεστημένα αντικείμενα της μόνιμης συλλογής, προσφέροντας νέες οπτικές στην κλασική αρχαιότητα. Την επιμέλεια υπογράφουν η Manuela Laubenberger και η Ulrike Müller‑Kaspar.

πηγη: artdaily.cc

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025

Η Cartier συνομιλεί με την αρχαιότητα στο Παλάτσο Νουόβο – Νέα έκθεση στα Μουσεία Καπιτωλίου

 




Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το Παλάτσο Νουόβο των Μουσείων Καπιτωλίου φιλοξενεί περιοδική έκθεση, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή για τον ιστορικό θεσμό της Ρώμης. Η έκθεση «Cartier και Μύθος στα Μουσεία Καπιτωλίου», που άνοιξε στις 14 Νοεμβρίου 2025 και θα διαρκέσει έως τις 15 Μαρτίου 2026, φέρνει σε διάλογο τα αρχαία μαρμάρινα αγάλματα με τα σύγχρονα κοσμήματα του οίκου Cartier, σε μία από τις πιο ατμοσφαιρικές πολιτιστικές προτάσεις της σεζόν.

Διάλογος αιώνων: Από τον Καρδινάλιο Αλμπάνι στον οίκο Cartier

Η έκθεση παρουσιάζει εμβληματικά κομμάτια από την ιστορική συλλογή Cartier δίπλα στα περίφημα αγάλματα που συνέλεξε ο Καρδινάλιος Αλεσάντρο Αλμπάνι τον 18ο αιώνα. Τα γλυπτά, που διαμόρφωσαν την αισθητική της ευρωπαϊκής τέχνης, συνομιλούν με κοσμήματα που αντλούν έμπνευση από την αρχαία Ελλάδα και Ρώμη, προσφέροντας μια σύγχρονη ερμηνεία του κλασικού ιδεώδους.

Επιμελητές με διεπιστημονική ματιά

Την έκθεση επιμελούνται η ιστορικός κοσμημάτων Bianca Cappello, ο αρχαιολόγος Stéphane Verger και ο διευθυντής των Μουσείων Καπιτωλίου Claudio Parisi Presicce. Μέσα από γεωμετρικά μοτίβα, μυθολογικά σύμβολα και αναφορές στη χρυσή τομή, η Cartier εξερευνά τη διαχρονική γοητεία της αρχαιότητας, από τον 19ο αιώνα έως σήμερα.

Σκηνικό μύθου

Η εμπειρία ξεκινά εντυπωσιακά, με μια κινηματογραφική σκάλα-εγκατάσταση από τον βραβευμένο σκηνογράφο Dante Ferretti. Ο χώρος μεταμορφώνεται σε τελετουργικό πέρασμα προς τον κόσμο των θεών και των ηρώων, προσδίδοντας νέα πνοή στο αυστηρό ύφος του μουσείου.

Κοσμήματα που ζωντανεύουν δίπλα στα αρχαία αγάλματα

Τα κοσμήματα της Cartier μοιάζουν να αντανακλούν τις μορφές των γλυπτών: ένα περιδέραιο ακολουθεί τις πτυχώσεις της Αφροδίτης, ένα βραχιόλι αποτυπώνει τη δύναμη του Ηρακλή. Άλλα κομμάτια εμπνέονται από φυσικά στοιχεία—φως, κύματα, ορυκτά—σε μια ποιητική σύνθεση μεταξύ ύλης και μνήμης.

Το κόσμος ως φιλοσοφία της μορφής

Κεντρική ιδέα της έκθεσης είναι ο ελληνικός «κόσμος», η σύνδεση της προσωπικής διακόσμησης με την τάξη του σύμπαντος. Η Cartier παρουσιάζει τα κοσμήματα ως μικροσύμπαντα, όπου οι πέτρες και τα μέταλλα συμβολίζουν τα τέσσερα στοιχεία: φωτιά, γη, νερό και αέρα.

Πολυαισθητηριακή εμπειρία με άρωμα μύθου

Η έκθεση εμπλουτίζεται με πολυμέσα, όπως η οσφρητική εγκατάσταση της αρωματοποιού Mathilde Laurent, που δημιουργεί ατμόσφαιρες εμπνευσμένες από τη μυθολογία. Λιθανάγλυφα από το εργαστήριο γλυπτικής της Cartier συνδέουν τη σύγχρονη τεχνική με την αρχαία δεξιοτεχνία.

πηγη : artdaily.cc



Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2014

Βρήκαν αρχαία γλυπτά σκάβοντας για την επέκταση του Μετρό στο τμήμα Χαϊδάρι-Πειραιάς

Στα μάτια τους δεν πίστευαν οι εργάτες της Αττικό Μετρό που η σκαπάνη τους αποκάλυψε ένα ξύλινο γλυπτό και ένα τμήμα από μαρμάρινο γλυπτό! Σκάβοντας στην«Επέκταση της Γραμμής 3: τμήμα Χαϊδάρι-Πειραιάς» καθώς ολοκληρώνεται το τρέχον διάστημα η αρχαιολογική διερεύνηση  των αρχαίων φρεάτων, εντοπίστηκε στον υπό κατασκευή Σταθμό «Δημοτικό Θέατρο», επί της Πλατείας Αγίου Κωνσταντίνου, πρώτα το ξύλινο γλυπτό ανδρικής μορφής σε απόλυτο υψόμετρο 1,12μ κάτω από το επίπεδο της επιφάνειας της θάλασσας (βάθος -14,17μ από την επιφάνεια).
 Μάλιστα βρέθηκε σε στρώμα γκρίζας λάσπης με πολλά κομμάτια σκασμένης πέτρας, εντός του υδροφόρου ορίζοντα, που εμπεριείχε κεραμική και τμήματα αγγείων που χρονολογούνται στο τέλος της ελληνιστικής περιόδου (100-86 π.Χ.), μαζί με άλλα οικιστικά κατάλοιπα (κεράμους, μεταλλικά αντικείμενα και άλλα τεμάχια ξύλων μικρών διαστάσεων). Στο ίδιο περίπου υψόμετρο με το ξύλινο γλυπτό εντοπίστηκε στην συνέχεια θραύσμα μαρμάρινου γλυπτού γυναικείας μορφής (πιθανόν Αρτέμιδος) καθήμενης στη ράχη ελαφιού. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι από το ξύλινο γλυπτό δεν σώζεται το κεφάλι και τα άνω και κάτω άκρα. Έχει μέγιστο σωζόμενου ύψος 0,47μ και πλάτος 0,21μ.
 Η μορφή παριστάνεται όρθια σε ελαφρά κίνηση βηματισμού, όπως διακρίνεται από την αντίθετη κίνηση των δύο σκελών: το δεξί λυγίζει προς τα εμπρός, ενώ το αριστερό σε μεγαλύτερη έκταση προς τα πίσω. Άξιο λόγου είναι ότι η μορφή φορά κοντό χιτώνα και έχει λυγισμένους τους αγκώνες στο ύψος της μέσης με τους βραχίονες σε έκταση προς τα εμπρός.
Το γλυπτό μεταφέρθηκε αμέσως στο εργαστήριο συντήρησης της ΚΣΤ΄ ΕΠΚΑ  σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες ασφαλούς μεταφοράς αρχαιοτήτων.