The keeper: Το γκολ... της συμφιλίωσης με το παρελθόν

 

Η ταινία The Keeper σε σκηνοθεσία του Marcus H. Rosenmüller,  αφηγείται μια αληθινή ιστορία που ξεπερνά τα όρια της βιογραφίας και μετατρέπεται σε μια βαθιά ανθρώπινη διαδρομή συμφιλίωσης. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Μπέρτο Τραουτμαν, Γερμανός αιχμάλωτος πολέμου που, παρά το παρελθόν του, γίνεται θρύλος της Manchester City και σύμβολο της δύναμης που έχει η ανθρωπιά όταν επιλέγει να νικήσει τον θυμό, το μίσος και την εκδίκηση.

Σύνοψη της ταινίας

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, η ταινία παρακολουθεί τον Bert Trautmann, πρώην αλεξιπτωτιστή της Βέρμαχτ, ο οποίος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κρατείται σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Βρετανία. Εκεί ανακαλύπτουν το ταλέντο του ως τερματοφύλακα και του δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία: να παίξει ποδόσφαιρο για την τοπική ομάδα.

Παρά τις έντονες αντιδράσεις της κοινότητας —που βλέπει στο πρόσωπό του τον «εχθρό»— ο Trautmann κερδίζει σταδιακά τον σεβασμό και την αποδοχή, όχι μόνο χάρη στις αθλητικές του ικανότητες αλλά και χάρη στην αξιοπρέπεια και την επιμονή του.

Η σχέση του με την Margaret, κόρη του προπονητή, γίνεται ο συναισθηματικός πυρήνας της ιστορίας, φωτίζοντας την ανάγκη για θεραπεία, εξέλιξη και ανθρώπινη σύνδεση σε μια Ευρώπη που προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της.

Σκηνοθεσία και ερμηνείες

Η ταινία είναι συγκινητική χωρίς μελοδραματισμό. Ο David Kross (Trautmann)  χάρισε στο κοινό μια  βαθιά συναισθηματική ερμηνεία, αποτυπώνοντας έναν άνθρωπο που κουβαλά ενοχές, τραύματα και την ανάγκη να ξαναχτίσει τη ζωή του. Η Freya Mavor  αποδίδει μαι ηρωίδα ανθρώπινη, δίνοντας στην ταινία το συναισθηματικό της βάθος.

Η σκηνοθεσία του Rosenmüller χαρακτηρίζεται από καθαρότητα, ρεαλισμό και μια ευγένεια που σπάνια συναντά κανείς σε βιογραφικά δράματα. Δεν επιδιώκει να εξιδανικεύσει τον ήρωα, αλλά να τον παρουσιάσει ως άνθρωπο που παλεύει με τις σκιές του.

Νοήματα και θεματικός πυρήνας

Η ταινία μιλά για τις αξίες που έπρεπε να επικρατήσουν στη μεταπολεμική Ευρώπη: Την ανάγκη για συμφιλίωση, την υπέρβαση του μίσους, την ευθύνη απέναντι στο παρελθόν και την τιμή προς όσους χάθηκαν.

Η ταινία αγγίζει τον πόνο και τον θρήνο των οικογενειών που έχασαν ανθρώπους,το μετατραυματικό στρες όσων επέζησαν, την ενοχή για όσα δεν αποτράπηκαν,την ανάγκη να μην επικρατήσει η λήθη, αλλά η εξέλιξη, την πίστη ότι η ανθρωπιά μπορεί να σταθεί πάνω από τον θυμό και την εκδίκηση.

Ο Trautmann δεν ζητά να ξεχαστεί το παρελθόν του. Ζητά να γίνει καλύτερος άνθρωπος από αυτό που υπήρξε. Και η ταινία τον ακολουθεί σε αυτή τη δύσκολη, ειλικρινή διαδρομή.

Αξίζει να τη δείτε

The Keeper είναι μια ταινία που συγκινεί χωρίς να χειραγωγεί. Με όμορφες εικόνες, προσεγμένη φωτογραφία, μουσική που συνοδεύει διακριτικά τα συναισθήματα και ερμηνείες που ακουμπούν την αλήθεια, προσφέρει μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.

Μιλά για τη συμφιλίωση, την ευθύνη και τη δύναμη της δεύτερης ευκαιρίας — θέματα που παραμένουν επίκαιρα όσο ποτέ.Αν αναζητάς ένα φιλμ που συνδυάζει ιστορία, συναίσθημα και ουσιαστικά μηνύματα, το The Keeper αξίζει πραγματικά τον χρόνο σου.

Molly’s Game: η εξομολόγηση μιας βασίλισσας της επιβράβευσης

  

Μια γυναίκα που κάποτε σμίλευε τις πίστες με την ακρίβεια χιονοθύελλας, βρέθηκε να πλοηγείται στον θολό κόσμο της εξουσίας, του χρήματος και του παράνομου πόκερ. Η Molly Bloom, παιδί ενός πατέρα-προπονητή που την δίδαξε να ζει μόνο με νίκες, μετατρέπεται σε μία αθόρυβη ηρωίδα που ψάχνει νέα κορυφή να κατακτήσει — όχι πλέον με χιόνι κάτω από τα πέδιλά της, αλλά με χαρτιά, μπλόφες και αδιόρατα βλέμματα σε υπόγειες αίθουσες παιχνιδιού.

Περίληψη της υπόθεσης

Η ταινία παρουσιάζει την αληθινή ιστορία της Molly Bloom, μιας νεαρής γυναίκας που εγκατέλειψε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα στο σκι μετά από ατύχημα, και βρέθηκε να διαχειρίζεται τα πιο πολυτελή υπόγεια τραπέζια πόκερ στη χώρα — με πελάτες από τον κόσμο των αστέρων, των επιχειρήσεων και του εγκλήματος. Όταν όλα διαλύονται και οι μυστικές της δραστηριότητες αποκαλύπτονται, η Molly παλεύει να διεκδικήσει τον εαυτό της, ανάμεσα σε ενοχές, περηφάνια και νόμους.

 Θετικά στοιχεία

 Η γρήγορη πλοκή λειτουργεί σαν ορμητικό ρεύμα που δεν σε αφήνει να ανασάνεις — η ένταση δεν χάνει το ρυθμό της ούτε για λεπτό. Η Jessica Chastain αποτυπώνει μοναδικά την ευαλωτότητα μιας ηρωίδας που μεγάλωσε με εντολή να κερδίζει, και όταν το σώμα της την πρόδωσε, βρήκε τρόπο να θριαμβεύσει σε άλλο πεδίο — με γνώμονα πάντα την κορυφή, τη νίκη, την επιβράβευση. Όχι τυχαία,  η ταινία λειτουργεί σαν καθρέφτης της εποχής μας: σχολιάζει εύστοχα την τάση για γρήγορο πλουτισμό, την εμμονή με την αποδοχή, καθώς και πώς το χρήμα υποκαθιστά βαθύτερες μορφές νοήματος, αξίας και δικαίωσης.

Η ταινία Molly’s Game αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο μια γυναίκα επιχειρεί να σταθεί στο επίκεντρο ενός ανδροκρατούμενου, σκοτεινού κόσμου εξουσίας και χρήματος, σύμφωνα με όσα είχε γράψει το 2017 Variety: Η Molly είναι μια ηρωίδα που διεκδικεί έλεγχο σε έναν χώρο γεμάτο ισχυρούς άνδρες, χωρίς να θυσιάσει την ηθική της σε βάθος — μια φιγούρα που κλονίζεται αλλά δεν υποτάσσεται. Οσκηνοθέτης Aaron Sorkin την παρουσιάζει ως σύμβολο γυναικείας αξιοπρέπειας και επιμονής, δίχως να την εξιδανικεύει ή να την απενοχοποιεί πλήρως. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ευαλωτότητα, η ανάγκη για αναγνώριση, και η αδιόρατη μάχη μεταξύ αποδοχής και αυτοσεβασμού.

Ψυχογράφημα

Η Molly, εκπαιδευμένη από παιδί να κατακτά την κορυφή, βρίσκει νέα πεδία δόξας σε τραπέζια πόκερ, όχι για την αδρεναλίνη του παιχνιδιού, αλλά για την επιβράβευση, την επιβεβαίωση και το αίσθημα ελέγχου. Πρόκειται για μια ιστορία που το χρήμα γίνεται υπαρξιακή προέκταση — μέσο νοηματοδότησης σε μια κοινωνία που πασχίζει να μετρήσει την αξία του ανθρώπου όχι με τις αρχές του, αλλά με το υπόλοιπο του τραπεζικού του λογαριασμού.

 Διακρίσεις

Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου (Aaron Sorkin,  για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Jessica Chastain) και Καλύτερου Σεναρίου, για BAFTA, Critics’ Choice, Writers Guild και πολλές άλλες διεθνείς διακρίσεις.

Πόσο βιογραφική είναι η ταινία «Ευτυχία»; Υπάρχει Τέχνη χωρίς την Ιστορία;

Ευχάριστη, εύπεπτη, αισθητικά και ερμηνευτικά άρτια και με δόσεις χιούμορ η νέα ταινία «Ευτυχία» ενέχει την συνταγή για την επιτυχία! Ανταποκρίνεται όμως στην περιγραφή της βιογραφικής ταινίας που έχουν προσδώσει οι δημιουργοί επιχειρώντας να σκιαγραφήσουν την ταραχώδη ζωή μιας απ' τις σπουδαιότερες στιχουργούς του λαϊκού τραγουδιού της χώρας μας της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου;

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Και μόνο το όνομα της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου, η οποία υπέγραψε τις μεγάλες επιτυχίες όπως είναι «Δυο πόρτες έχει η ζωή»,  «Είμαι αϊτός χωρίς φτερά», «Ηλιοβασιλέματα», «Περασμένες μου αγάπες», «Πετραδάκι, πετραδάκι» κ. ά. αρκεί για να φέρει τους νεοέλληνες στις κινηματογραφικές αίθουσες. Οι στίχοι αυτής της μοναδικής δημιουργού είναι αποστάγματα ζωής που συνδέθηκαν με τους καημούς και τις χαρές γενεών εδώ και δεκαετίες.

Η απόπειρα λοιπόν να αναπαρασταθεί η ζωή της στιχουργού αρχίζει με βάση το βιβλίο της εγγονής της, με αφετηρία την περίοδο της ζωής της στη Μικρά Ασία και του ξεριζωμού της από αυτή. Εκεί βλέπουμε μερικές απ' τις δυνατότερες εικόνες της ταινίας. Η εποχή αυτή όμως δυστυχώς περνάει σχετικά γοργά, ανώδυνα για τους θεατές, χωρίς την σκιαγράφηση μιας περιόδου που στιγμάτισε και χαλύβδωσε μέσα από την μακροχρόνια ταλαιπωρία την προσωπικότητα της Ευτυχίας.

Μετά σχεδόν χάνεται η αίσθηση του χρόνου, η αναφορά για παράδειγμα στην Κατοχή, με αποτέλεσμα η ταινία να μετατρέπεται σε ένα μελοδραματικό κολάζ από οικογενειακές αναμνήσεις σε εσωτερικούς χώρους. Κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει έξω. Είναι κατοχή;; Εμφύλιος;; Δικτατορία;; 

Ναι, το ιστορικό πλαίσιο λείπει αισθητά από την ταινία που ενέχει μια αντίθεση: Πρόκειται για μια ταινία μνήμης, η οποία όμως είναι θολή μέσα από την τεχνική του φλας μπακ, το οποίο εξυπηρετεί τεχνικά τα άλματα στον χρόνο. Άλλωστε, η «Τέχνη» μπορεί να ερμηνευθεί και να προσεγγιστεί πάντα με το «συγκειμενό» της- ιστορικό πλαίσιο αναφοράς.

Το κολάζ «γαρνίρεται» με «φλασιές» από ένα μουσικό αφιέρωμα τηλεοπτικού τύπου. Για να φανταστείτε κάποιες στιγμές ένιωθα πως θα κάνει την εμφάνιση του από κάποια πλευρά ο Σπύρος Παπαδόπουλος.

Το στοιχείο που με προβλημάτισε όμως περισσότερο είναι ότι το βλέμμα του θεατή κατευθύνεται στις «εξορμήσεις» της Ευτυχίας για να ικανοποιήσει το μεγάλο της πάθος, την χαρτοπαιξία. 

Κάτι που κατά τη γνώμη μου αδικεί το σύνολο της προσωπικότητας της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλ-ου. Φυσικά και ο θεατής δεν χρειάζεται να δει την «αγιογραφία» της δημιουργού, αλλά έχω την αίσθηση ότι λείπει μια ισορροπία μεταξύ των τρωτών σημείων και των ανθρώπινων βασάνων που ερμηνεύουν καμιά φορά τέτοιου είδους έξεων.

Αξιοπρόσεκτη είναι η εστίαση στις σεξουαλικές προτιμήσεις του φίλου της Λουκά μετατρέπεται σε μια γκεϊ καρικατούρα για να γελάσουν οι θεατές.

Σαφώς έχω την επίγνωση ότι δεν πρόκειται για ντοκιμαντέρ, αλλά ο προβληματισμός μου επικεντρώνεται στο τι θα αποκομίσει ο θεατής που δεν γνωρίζει κάτι περισσότερο για την Ευτυχία αλλά και στο τι θα αποτυπωθεί στο συλλογικό ασυνείδητο της νεότερης γενεάς, ιδιαίτερα εάν δει μόνο αυτή τη ταινία. 

Η ένστασή μου όμως δεν μειώνει το βάρος των ερμηνειών των πρωταγωνιστρι-ών και του υπόλοιπου καστ, την συναισθηματική φόρτιση και τη συγκίνηση που σίγουρα καταφέρει να αγγίξει την μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου και δη αυτών που γαλουχήθηκαν με τα τραγούδια της μεγάλης δημιουργού.