«Οι Αυτοδίδακτοι: Από τον Θεόφιλο στις μέρες μας» – Νέα ομαδική έκθεση στη Γκαλερί Σκουφά

 H άγρια, ακατέργαστη δημιουργικότητα βρίσκεται στο επίκεντρο της νέας έκθεσης «Οι Αυτοδίδακτοι: Από τον Θεόφιλο στις μέρες μας», που παρουσιάζει η Γκαλερί Σκουφά αύριο τις 21 Απριλίου έως τις 16 Μαΐου 2026.

Μια χαρτογράφηση της αυτοδίδακτης δημιουργίας

Η έκθεση επιχειρεί μια εικαστική διαδρομή που αρχίζει από τον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ και φτάνει έως τη σύγχρονη εποχή, αναδεικνύοντας τη διαχρονική παρουσία των αυτοδίδακτων καλλιτεχνών στην ελληνική τέχνη.

Πρόκειται για μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές περιόδους, που η ανάγκη για έκφραση υπερβαίνει την ακαδημαϊκή εκπαίδευση και αναδεικνύει την προσωπική πορεία μάθησης, πειραματισμού και δημιουργίας.

Από τη λαϊκή εικονογραφία και τη βιωματική αφήγηση έως τα σύγχρονα ιδιώματα, η αυτοδίδακτη ζωγραφική αποκαλύπτει φωνές που δεν υπακούουν σε κανόνες, αλλά γεννιούνται από την εσωτερική ανάγκη για τέχνη.

Καλλιτέχνες από διαφορετικές γενιές

Στην έκθεση συμμετέχουν παλαιότεροι και νεότεροι δημιουργοί που έχουν ξεχωρίσει για τη δύναμη και την αυθεντικότητα της δουλειάς τους. Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες, μοιράζονται το ίδιο πάθος για την ελευθερία της έκφρασης και την ανεξάρτητη καλλιτεχνική πορεία.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:  

Αλέξης Ακριθάκης, Μίνως Αργυράκης, Σοφία Καλογεροπούλου, Κάππου, Φώτης Κόντογλου, Μποστ, Μαρία Πωπ, Niki de Saint Phalle, Ευγένιος Σπαθάρης, Σκλάβαινας, Ίρις Χαραμή, Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, Αλέξης Πλάτων Χατζημιχάλης, Έρση Χατζημιχάλη, Γιώργος Χαρίδημος, Νικόλαος Α. Χριστόπουλος.

Ένας αιώνας από την πρώτη εμφάνιση των αυτοδίδακτων

Η έκθεση τιμά και την επικείμενη επέτειο των 100 χρόνων από την πρώτη επίσημη παρουσίαση αυτοδίδακτων καλλιτεχνών στην Ελλάδα (1928–2028), στο Άσυλον Τέχνης του Νίκου Βέλμου, με την ιστορική «Έκθεσιν Ασπουδάχτων Καλλιτεχνών».

Ήταν η έκθεση όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο νεαρός τότε Γιάννης Τσαρούχης, πριν ακόμη εισαχθεί στη Σχολή Καλών Τεχνών.

Κατάλογος και θεωρητικό πλαίσιο

Η έκθεση συνοδεύεται από εικονογραφημένο κατάλογο με εισαγωγή του Μ. Ζ. Κοπιδάκη και κείμενο των Ελένης Καλλιγά – Ν. Π. Παΐσιου, που φωτίζουν την ιστορική πρόσληψη και τη σταδιακή αποδοχή των αυτοδίδακτων δημιουργών στην Ελλάδα.

Εγκαίνια & διάρκεια

Εγκαίνια: Τρίτη 21 Απριλίου 2026, 19:30–21:30

Έως  16 Μαΐου 2026

Playroom: Αναβιώνοντας την Παιδικότητα – Μια ομαδική έκθεση που επιστρέφει στη ρίζα της φαντασίας

Η παιδικότητα δεν είναι μια ανάμνηση, αλλά μια εσωτερική δύναμη που επιμένει να μας συνοδεύει στην ενήλικη ζωή. Το Electra Art Space της Γκαλερί Σκουφά παρουσιάζει μια έκθεση που μας καλεί να ξαναβρούμε το βλέμμα του παιδιού και να θυμηθούμε τον κόσμο όπως κάποτε τον ανακαλύπταμε.

Ένα ταξίδι πίσω στις πρώτες εικόνες

Το Electra Art Space παρουσιάζει την ομαδική έκθεση «Playroom: Αναβιώνοντας την Παιδικότητα», με έργα ζωγραφικής, κεραμικής, αντικείμενα τέχνης και κοσμήματα συνεργατών της γκαλερί. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 4 Απριλίου 2026, από τις 12:00 έως τις 16:30, ενώ η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 2 Μαΐου 2026.

Η παιδικότητα ως μνήμη, εμπειρία και εσωτερική κατάσταση

Η έκθεση συγκεντρώνει έργα που εστιάζουν στο παιδί και στο παιχνίδι, μέσα από σκηνές, βιώματα και μνήμες της παιδικής ηλικίας. Πρόκειται για μια εικαστική διαδρομή που γεφυρώνει το τότε με το τώρα, αναδεικνύοντας την παιδικότητα όχι ως ηλικιακό στάδιο, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη ποιότητα: περιέργεια, αθωότητα, αυθεντικότητα.

Οι δημιουργοί εξερευνούν τον κόσμο που το παιδί χτίζει γύρω του, τη φαντασία που το συνοδεύει, τα παιχνίδια που έγιναν συντροφιά και τις στιγμές που διαμόρφωσαν την προσωπική μας ιστορία. Η έκθεση λειτουργεί ως φόρος τιμής στη χαρά του παιχνιδιού, στη σύνδεση ψυχής και δημιουργικότητας, και στο «περίεργο παιδί» που παραμένει μέσα μας.

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες

Στην έκθεση συμμετέχουν οι:

Νίκος Αγγελίδης, Μαρία Γιαννακάκη, Τάνια Δημητρακοπούλου, Ειρήνη Κανά, Δημήτρης Κοροβέσης, Νίκος Λαγός, Αγγελική Μακρή, Χριστίνα Μαντζαβίνου, Χριστίνα Μόραλη, Βασίλης Πέρρος, Αχιλλέας Ραζής, Εδουάρδος Σακαγιάν, Μαργαρίτα Σκόκου, Αμαλία Σωτηροπούλου, Ελένη Ταπτά, Χρόνης Τσακιρακάκης, Γιώργος Χαδούλης, Πάβλος Χαμπίδης.

Ο Τάσος Μαντζαβίνος επιστρέφει «Παρά θιν’ αλός» στη Γκαλερί Σκουφά

Η θάλασσα γίνεται μνήμη, πατρίδα και ζωγραφική συνθήκη στο νέο σώμα έργων του Τάσου Μαντζαβίνου. Η Γκαλερί Σκουφά παρουσιάζει την ατομική του έκθεση «Παρά θιν’ αλός», με εγκαίνια την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026, στις 19:30.

Η επιστροφή στη γενέθλια ακτή

Ο Μαντζαβίνος επιστρέφει στο Φάληρο, όχι ως τόπο βιογραφικής ανάμνησης, αλλά ως εσωτερικό τοπίο που τον συγκροτεί από τα πρώτα του χρόνια. Εκεί, δίπλα στο νερό, το βλέμμα μαθαίνει να μετρά τον χρόνο με ρυθμούς και επαναλήψεις, ενώ η θάλασσα μετατρέπεται από εξωτερικό στοιχείο σε βαθιά προσωπική εμπειρία. Η απουσία του πατέρα, ναυτικού που χάθηκε νωρίς, λειτουργεί ως μόνιμο κενό που διαπερνά τη ζωγραφική του.

Ένα υδάτινο σύμπαν από μορφές και μνήμες

Οι γνώριμες φιγούρες του Μαντζαβίνου — ναυτικοί, βαρκάρηδες, σώματα σε καΐκια, γυναίκες που περιμένουν, άνεμοι που ευνοούν ή διώχνουν — συνθέτουν έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη μορφή στέκει μπροστά σε κάτι που την υπερβαίνει. Από τον Όμηρο αντλεί την αίσθηση του ορίου, το «παρὰ θῖν’ ἁλός» ως σημείο όπου η πράξη αναστέλλεται και η μοίρα βαραίνει. Από τη λαϊκή παράδοση και τον Καραγκιόζη κρατά τη χειροποίητη απλότητα, την αντοχή της αδρότητας, την παιδικότητα ως τρόπο και όχι ως ύφος.

Η γκαλερί ως εργαστήρι

Η Γκαλερί Σκουφά υποδέχεται τον επισκέπτη μεταφέροντας μέσα της μια γωνιά από το εργαστήρι του καλλιτέχνη. Φωτογραφίες, αντικείμενα και εργαλεία της μαστορικής του συνοδεύουν τα έργα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι βρίσκονται ακόμη εν τω γίγνεσθαι. Η έκθεση λειτουργεί σαν βύθιση στον χρόνο, εκεί όπου ο Μαντζαβίνος ανοίγεται στη δική του σκοτεινή θάλασσα.

Επιμέλεια και πληροφορίες

Επιμέλεια: Γιώργος Μυλωνάς

Γκαλερί Σκουφά

Ώρες λειτουργίας:

Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 10:00–15:30

Τρίτη, Πέμπτη 10:00–15:30 & 17:30–21:00

Παρασκευή 10:00–15:30 & 17:30–20:00

Είσοδος ελεύθερη

«Merry and Red»: Η Γκαλερί Σκουφά ντύνει τον χειμώνα στο κόκκινο

Με  τον παλμό των γιορτών, η Γκαλερί Σκουφά φιλοξενεί μια έκθεση αφιερωμένη στο πιο εκρηκτικό, θερμό και συμβολικό χρώμα της παλέτας. Το κόκκινο γίνεται αφετηρία, συναίσθημα και αφήγηση στη νέα ομαδική έκθεση «Merry and Red», που παρουσιάζεται έως τις 10 Ιανουαρίου, λίγο πριν οι γιορτές κορυφώσουν την ανάγκη για φως, μνήμη και χρωματική ένταση.

Το κόκκινο ως αφήγηση και προσωπική εξομολόγηση

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες προσεγγίζουν το κόκκινο όχι ως απλή χρωστική, αλλά ως εσωτερικό τοπίο. Άλλοτε γίνεται πάθος, άλλοτε νοσταλγία, άλλοτε μια μικρή ιστορία που ξετυλίγεται πάνω στον καμβά. Με διαφορετικές τεχνοτροπίες και υφολογικές αναζητήσεις, τα έργα μετατρέπουν το χρώμα σε γλώσσα, σε μια αλληλουχία εικόνων που συνομιλούν με τον θεατή και με την εποχικότητα των ημερών.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Γιώργος Χαδούλης, Τάσος Μαντζαβίνος, Νίκος Αγγελίδης, Βασίλης Πέρρος, Ηλίας Παπαηλιάκης, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Νίκος Λαγός, Παναγιώτης Μπελντέκος, Τίνα Καραγεώργη, Ειρήνη Κανά, Θανάσης Μακρής, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη, Αχιλλέας Ραζής, Μαρία Γιαννακάκη, Αντώνης Σκαμπαβίριας, Αντώνης Στάβερης, Κώστας Σπυριούνης, Κατερίνα Σεραφετινίδου, Βαγγέλης Ρήνας, Αλέξης Κυριτσόπουλος, Γιάννης Ευθυμίου, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Παναγιώτης Τούντας, Λήδα Κοντογιαννοπούλου, Δάφνη Αγγελίδου, Στέλλα Καπεζάνου, Τάσος Παυλόπουλος, Τάνια Δημητρακοπούλου, Δημήτρης Κατσιγιάννης, Ιάσωνας Βενετσιανόπουλος, Ελένη Γλύνη, Στέλλα Μελετοπούλου, Παύλος Σάμιος, Νεκτάριος Αποσπόρης, Αντώνης Τιτάκης, Μιχάλης Μαδένης, Κατερίνα Μωραίτου, Προδρόμος Χαραλαμπίδης, Αχιλλέας Μεσάικος και Δημήτρης Τζαμουράνης.

Έργα μεγάλων δημιουργών στον πρώτο όροφο

Παράλληλα, στον πρώτο όροφο της γκαλερί παρουσιάζεται μια ξεχωριστή ενότητα αφιερωμένη σε παλαιότερους και καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες, προσφέροντας μια ιστορική γέφυρα ανάμεσα στη σύγχρονη δημιουργία και την καλλιτεχνική κληρονομιά του 20ού αιώνα. Η παρουσία τους λειτουργεί ως υπενθύμιση της συνέχειας της ελληνικής εικαστικής παράδοσης και της διαρκούς συνομιλίας ανάμεσα στις γενιές.

Συμμετέχουν οι: Γιάννης Γαΐτης, Γιάννης Τσαρούχης, Αλέκος Φασιανός, Μάριος Πράσινος, Κωνσταντίνος Βολανάκης, Σπύρος Βασιλείου, Γιάννης Μόραλης, Χρήστος Μποκόρος, Θεόδωρος Στάμος, Νίκος Χατζηκυριάκος‑Γκίκας, Αλέξης Ακριθάκης, Παναγιώτης Τέτσης και Γιώργος Λάππας.

Η «Merry and Red» δεν είναι απλώς μια χριστουγεννιάτικη έκθεση, αλλά  μια πρόσκληση να δούμε το κόκκινο ως ενέργεια, ως μνήμη και ως κοινή γλώσσα που ενώνει διαφορετικές γενιές καλλιτεχνών μέσα από την ίδια χρωματική σπίθα.

Γιάννης Ευθυμίου στην Γκαλερί Σκουφά: «Η κορυφή είναι πίσω απ’ το βουνό» αποκαλύπτει τις αθέατες διαστάσεις του τοπίου

Η Γκαλερί Σκουφά παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση του Γιάννη Ευθυμίου με τίτλο «Η κορυφή είναι πίσω απ’ το βουνό»,. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν, σηματοδοτώντας μια σημαντική στιγμή για τον ανερχόμενο εικαστικό, ο οποίος έχει ήδη διακριθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η γλυπτική διάσταση του χαρτοπολτού

Ο Ευθυμίου ξεχωρίζει για την πρωτοποριακή χρήση του χαρτοπολτού, ενός υλικού που προκύπτει από λιωμένο χαρτί και αποκτά μορφή μέσα από χειροποίητη επεξεργασία. Στην έκθεση, εξελίσσει αυτή την τεχνική αποτυπώνοντας τοπία και σκηνές με γλυπτική διάσταση, δημιουργώντας έργα που συνδυάζουν ύλη και μνήμη σε έναν εσωτερικό διάλογο.

Το τοπίο ως ψυχική τοπογραφία

Τα έργα του δεν λειτουργούν ως απλές αναπαραστάσεις. Το βουνό, το σπίτι, οι δρόμοι και οι καβαλάρηδες μετατρέπονται σε μορφές της μνήμης, φορτισμένες με προσωπική ιστορία. Το τοπίο γίνεται τόπος ταυτότητας, όπου η φόρμα και το υλικό συνυπάρχουν σε μια γλώσσα που αποκαλύπτει και συγκαλύπτει ταυτόχρονα.

Ο τίτλος ως υπαρξιακός υπαινιγμός

«Η κορυφή είναι πίσω απ’ το βουνό» λειτουργεί ως υπαινιγμός για την εσωτερική αναζήτηση. Η κορυφή δεν είναι ορατή ή εύκολα προσβάσιμη, αλλά βρίσκεται πέρα από το εμπόδιο. Για τον Ευθυμίου, η ζωγραφική είναι μια διαρκής προσπάθεια να κοιτάξει πίσω από το βουνό, να αναμετρηθεί με την ύλη, τη μνήμη και τον εαυτό.

Συλλεκτική έκδοση και διεθνείς διακρίσεις

Στο πλαίσιο της έκθεσης παρουσιάζεται και η ομότιτλη συλλεκτική έκδοση με κείμενο του καλλιτέχνη, προσφέροντας μια παράλληλη αφήγηση του εικαστικού του κόσμου. Ο Ευθυμίου έχει τιμηθεί με το Βραβείο Σπυρόπουλου (2016), το 2ο Βραβείο Νέων Καλλιτεχνών της Εθνικής Ασφαλιστικής (2017) και πρόσφατα με το Henrion Award 2025 στο Λονδίνο για το έργο του Nocturnal Athens, επιβεβαιώνοντας τη διεθνή δυναμική της δουλειάς του.

Έως τις 8 Νοεμβρίου 2025

Χριστούγεννα στη Γκαλερί Σκουφά: It’s the most wonderful time of the year

 

Η Γκαλερί Σκουφά παρουσιάζει την καινούργια Χριστουγεννιάτικη ομαδική έκθεση με τίτλο "It’s the most wonderful time of the year!" 

Στην καινούργια ομαδική έκθεση παρουσιάζονται έργα Ελλήνων και ξένων συνεργατών της Γκαλερί Σκουφά, καθώς και έργα παλαιών γνωστών καλλιτεχνών. Για ακόμα μια χρονιά οι καλλιτέχνες εμπνέονται από τη γοητεία των γιορτινών ημερών και δημιουργούν έργα τα οποία καλούν τον θεατή να ανακαλύψει ιστορίες και να γίνει μέρος μιας ζωντανής αφήγησης. Τοπία, πρόσωπα, χρώματα και μέρη ονειρικά, γίνονται αφετηρία μιας γιορτινής συνάντησης.

Συμμετέχουν: 

Γιώργος Χαδούλης, Τάσος Μαντζαβίνος, Νίκος Αγγελίδης, Βασίλης Πέρρος, Ηλίας Παπαηλιάκης, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Νίκος Λαγός, Παναγιώτης Μπελντέκος, Τίνα Καραγεώργη, Ειρήνη Κανά, Θανάσης Μακρής, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη, Αχιλλέας Ραζής, Μαρία Γιαννακάκη, Αντώνης Σκαμπαβίριας, Αντώνης Στάβερης, Κώστας Σπυριούνης, Κατερίνα Σεραφετινίδου, Βαγγέλης Ρήνας, Στάθης Αλεξόπουλος, Αλέξης Κυριτσόπουλος, Γιάννης Ευθυμίου, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Γιάννης Κόττης, Παύλος Σάμιος, Παναγιώτης Τούντας, Λήδα Κοντογιαννοπούλου, Νεκτάριος Αποσπόρης, Δάφνη Αγγελίδου, Γιωργής Γερόλυμπος, Στέλλα Καπεζάνου, Τάσος Παυλόπουλος, Κώστας Παπανικολάου, Στέφανος Δασκαλάκης, Στέλλα Μελετοπούλου, Τάνια Δημητρακοπούλου, Δημήτρης Κατσιγιάννης, Ιάσωνας Βενετσιανόπουλος, Έφη Χαλιορή,William Roper Curzon, Noura Djuric, Patrick Rubinstein, Jisbar, Tom Wesselmann, Γιάννης Τσαρούχης, Αλέκος Φασιανός, Γιάννης Γαΐτης, Γιάννης Μόραλης, Νίκος Χατζηκυριάκος- Γκίκας, Γιώργος Λάππας.

Η έκθεση εγκαινιάζεται την Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2024 με ένα all day event, από τις 12 μέχρις τις 9 το βράδυ και θα διαρκέσει μέχρι και τις 11 Ιανουαρίου 2025.

Τι κάνει ο Καραγκιόζης σε μια γκαλερί; Έκθεση με έργα του Ευγένιου και του Σωτήρη Σπαθάρη

Παιδικές μνήμες αναδύνται καθώς κοιτάζω τις πολύχρωμες φιγούρες. Η χροιά της φωνής του ξυπνά στα βάθη του μυαλού μου και εικόνες από το μπερντέ στημένο κάτω από τον ηλεκτρικό σταθμό του Αμαρουσίου έρχονται στα μάτια μου. Ήμουν παιδί όταν είδα τον Ευγένιο Σπαθάρη να δίνει παράσταση για εμάς τους μαθητές της περιοχής του, του τόπου του. Το «γαϊτανάκι» των έντονων  χρωμάτων και οι ιστορίες του Καραγκιόζη έχουν ταυτιστεί με την παιδική μου ηλικία, πως είναι λοιπόν δυνατόν να μην νοσταλγώ τις παραστάσεις του Ευγένιου;

Της Μαρίας Αλιμπέρτη

Οι φιγούρες του θα μπορούσαν να είναι πρωταγωνιστές σε έργα λαϊκών ζωγράφων, σκέφτομαι καθώς παρατηρώ την έκθεση αφιερωμένη στα έργα τα δικά του και του πατέρα του Σωτήρη στην γκαλερί Σκουφά. Το Ελληνικό Θέατρο Σκιών αναγεννάται   μπροστά στα μάτια μου. Ο Χατζηαβάτης, η Αγλαΐα, τα κολλητήρια, ο Μπαρμπαγιώργος είναι σαν να βγαίνουν από το μπαούλο της γιαγιάς και στήνουν χορό γύρω μου.   Με συγκίνηση βηματίζω μέσα στον εκθεσιακό χώρο παρακολουθώντας τώρα πια και θαυμάζοντας τις ζωγραφικές ικανότητες των μεγάλων καραγκιοζοπαιχτών. 

Ποτέ δεν είχα προσέξει τις λεπτομέρειες στα ρούχα των ηρώων, λες και είναι κεντημένα, αλλά και τα σκηνικά, σαν να τα έχει φτιάξει σκηνογράφος. Από τις πινελιές του φαίνεται το μεράκι για την ζωγραφική , η αγάπη του για την παράδοση, η μελέτη και η αφοσίωσή του στην λαϊκή παράδοση. Ίσως εάν δεν είχε αρρωστήσει στην κατοχή, θα μιλούσαμε σήμερα για τον Ευγένιο, έναν ξεχωριστό ζωγράφο ή αρχιτέκτονα. Άλλωστε ο Ευγένιος είχε κάνει 50 ατομικές  εκθέσεις, ενώ είχε συμμετάσχει και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Όχι τυχαία έχαιρε του θαυμασμού του Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος παρακολουθούσε συχνά τις παραστάσεις του στον Πλάτανο στην Κηφισιά.

Ο διαχρονικός ήρωας , ο Καραγκιόζης ταυτίστηκε τόσο πολύ  με την φωνή του, με τα λόγια του «Ακούσατε, ακούσατε» και με το «θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε» που οι περισσότεροι ξεχνάμε ότι προηγήθηκε ο πατέρας του Σωτήρης. Οι δικές του φιγούρες ξεχωρίζουν στην έκθεση γιατί είναι χάρτινες και εντυπωσιάζουν από την δωρικότητα και το πρωτόλειο στοιχείο τους, ίσως γιατί δεν έχουν χρωματιστεί.  

 

Μέσα στο ονειροπόλημα των παιδικών αναμνήσεων, η φιγούρα του Μέγα Αλέξανδρου με κεντρίζει το ενδιαφέρον. Πως η ιστορία μας ενσαρκώθηκε μέσα από τις περιπέτειες του Καραγκιόζη; Πως ο παιδικός ενθουσιασμός ζυμώθηκε με την αφηγηματικότητα του Σπαθάρη  φουντώνοντας στην παιδική ψυχή μας τους μύθους και τους θρύλους;

Μπορεί να έχουν περάσει 14 χρόνια από το θάνατο του Ευγένιου Σπαθάρη, αλλά μου φαίνεται σαν χτες που παρακολουθούσα με προσήλωση τις παραστάσεις και τον λαϊκό ήρωα να παίρνει ζωή μέσα από την φωνή του. Τι κι αν πέρασε δεκαετία ο Ευγένιος είναι ακόμη μέσα στη ζωή μας μέσα από τις ιστορίες του Καραγκιόζη. Για τους λάτρεις  να σημειώνω εδώ ότι ο Καραγκιόζης έχει βρει μια στέγη στο Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών. 

 

 

Όταν η Τέχνη προκαλεί το «ωκεάνιο συναίσθημα». Έργα της Λαμπρινής Μποβιάτσου στην γκαλερί Σκουφά

Ηρεμία, ευτυχία, εσωτερική γαλήνη, το αίσθημα της απώλειας στον χρόνο και τον χώρο "γεννούν" τα έργα της Λαμπρινής Μποβιάτσου στην έκθεση με τίτλο «Ωκεάνιον» στην γκαλερί Σκουφά που άνοιξε τις πύλες της πριν λίγες μέρες μετά το τέλος της καραντίνας. Η υπερβατική βίωση του συναισθήματος της μικρότητας της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στο σύμπαν αποτέλεσε σημείο εκκίνησης για την καλλιτέχνη και συγκεκριμένα το συναίσθημα που πρώτος ο Γάλλος συγγραφέας Romain Rolland αποκάλεσε «ωκεάνιο συναίσθημα».

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Άνθιση, 96x38 εκ.,
μολύβι και
χρωματιστά μολύβια σε ξύλο,
λάδι σε καθρέφτη και ένθεση έτοιμου φυσικού αντικειμένου

Βότσαλο στη λίμνη, 190×120εκ.,
μολύβι και χρωματιστά μολύβια σε ξύλο και λάδι σε καθρέφτη,

Ο πυρήνας της εικαστικής έκφρασης της Λαμπρινής Μποβιάτσου συνίσταται γύρω από το συναίσθημα απεραντοσύνης και πληρότητας που αισθάνεται η ανθρώπινη ύπαρξη, το οποίο λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία για τον εναγκαλισμό της ατομικότητας και του συλλογικού υποκειμένου.

 Το ωκεάνιο συναίσθημα, αυτή η υπερβατική βίωση και συνειδητοποίηση του όλου, υπήρξε πηγή μελετών από ερευνητές της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης και της ανθρωπολογίας.

Ιστορία μιας αυτοπραγμάτωσης, 130×60εκ.,
 μολύβι και χρωματιστά μολύβια σε ξύλο και λάδι σε καθρέφτη

«Για να δεις τον κόσμο σ’ έναν κόκκο άμμου,

Και τον παράδεισο σ’ ένα αγριολούλουδο,

Κράτα το άπειρο στα χέρια σου

Και την αιωνιότητα σε μια ώρα».

Είχε περιγράψει αυτό το συναίσθημα ο Ουίλιαμ Μπλέικ.

Ματαιοδοξία, 100×70εκ.,
μολύβι και χρωματιστά μολύβια σε ξύλο
 και λάδι σε έτοιμο αντικείμενο

Αυτό το συναίσθημα που θυμίζει το κύμα του χλιαρού θαλασσινού νερού να σε περικυκλώνει, να σε ανατριχιάζει και να σου προκαλεί ευφορία, δημιουργεί η θέαση των έργων της κας Μποβιάτσου. Τα έργα της με τίτλο «Άνθιση», η «Ιστορία μιας αυτοπραγμάτωσης», το «Βότσαλο στη μνήμη» κ.ά. μοιάζουν βγαλμένα από όνειρα με πυκνούς συμβολισμούς, σαφώς «ανοίγουν διάλογο» με το πνεύμα των σουρεαλιστών και ιδιαίτερα τον Salvador Dali, τους οποίους φαίνεται πως έχει μελετήσει.

Το δάκρυ της Μόνα Λίζα, 2017,
70×50×30εκ.,
μολύβι σε ξύλο,
λάδι σε καθρέφτη, γλυπτό από ξύλο
 και ένθεση έτοιμου αντικειμένου,

Βέβαια, μέσα από τα αχνά στην πλειοψηφία τους και ασπρόμαυρα σχέδια με μολύβι πάνω σε ξύλο, την απόπειρα απόδοσης και της τρίτης διάστασης καθώς και τις κατασκευές της δημιουργεί μια δική της τεχνική. Χαράσσοντας ένα προσωπικό της ερμηνευτικό μονοπάτι, το οποίο και είναι πρόθεσή της καθώς είναι πανταχού παρούσα- απεικονίζεται- στα έργα της, προσεγγίζει τα διαχρονικά ερωτήματα και ανθρώπινες αγωνίες.

  

Ψυχή, 2020,
λάδι σε καθρέφτη,
μέταλλο, ύφασμα, ξύλο, φτερά,
 160×70×70εκ

Η ματιά της είναι πολύ ενδιαφέρουσα και αθώα μας απομακρύνει από την πηγή του σύγχρονου ναρκισσισμού και μας επαναφέρει στη «τροχιά» του προβληματισμού: της σμίκρυνσης της ατομικότητας έναντι στο αιώνια σύμπαν. Στόχος της δεν είναι όμως η εκμηδένιση αλλά η υπενθύμιση ότι ανήκουμε στο «όλον» και η υπερφίαλη ύπαρξη μας  είναι απλά μέρος μιας αλυσίδας.

Ανθρώπινο άνθος,
2020, 25x10x12εκ ,
μεικτή τεχνική,

Όχι τυχαία ο ιστορικός τέχνης Μανόλης Καρτεράκης αναφέρει για την καλλιτέχνη «καταπιάνεται με το δίπολο «άνθρωπος-φύση», ως μία εν-συνείδητη διαδικασία όσμωσης των δύο πόλων. Καταφεύγει στο φροϋδικό «ωκεάνιο συναίσθημα» (αίσθημα του απείρου, του ατέρμονου και του απεριόριστου), όπου τα ανθρώπινα όρια του Εγώ προς το Αυτό (id), του εσωτερικού με τον εξωτερικό κόσμο καθίστανται δυσδιάκριτα.

Εκείνος, 2020, 42x10x7εκ , μεικτή τεχνική

Η εικαστικός συνειδητοποιεί την ανάγκη σύνδεσης του ανθρώπου με το όλον της φύσης, ως αναπόσπαστο κομμάτι της, ενώ συγχρόνως ανιχνεύει την αγωνία που συνεπάγεται η –συχνά μάταιη- αναζήτηση αυτής της σύνδεσης, αλλά και την πληρότητα που αυτή μπορεί να επιφέρει στις στιγμές που μπορεί να βιώνεται, κυρίως μέσα από την εκδήλωση του αγαπητικού αισθήματος, ως μια πορεία αυτοπραγμάτωσης. 

Κρέμασα τα φτερά μου στον καλόγερο, σ
τολή αποκριάτικη,
2020, 40x30εκ,
μολύβι και χρωματιστά μολύβια
σε χαρτί και λάδι σε καθρέφτη

Αξιοποιώντας το σουρεαλιστικό λεξιλόγιο, μέσα από προσεκτική επιλογή συμβόλων (εικονιζόμενων ή ready made αντικειμένων), και κάνοντας χρήση των αρχαίων μύθων (π.χ. Νάρκισσος, Ευρυδίκη) και των στοιχείων της Φύσης (άνθιση, λίμνη), υπογραμμίζει τη θηλυκή της υπόσταση στις πολλαπλές της υποστάσεις (κόρη, γυναίκα, μητέρα), ως ενσώματο κάτοπτρο της απεραντοσύνης της Φύσης. Το μοτίβο της αντανάκλασης του εγώ (υποκείμενο δημιουργός) που χρησιμοποιεί με συνέπεια, ως εκφραστικό ίχνος δήλωσης παρουσίας και σύνδεσης με τον θεατή, επιτείνει την αίσθηση αγωνίας για την πραγμάτωση μίας αληθινής επαφής τόσο με τον Εαυτό όσο και με το Όλον».

Αιθέριες λήψεις από τον φωτογραφικό φακό της Αμαλίας Σεραφειμάκη. Έκθεση στην γκαλερί Σκουφά

Πέρα από συμβατικές προσεγγίσεις πορτραίτα και φυσικά τοπία αναδύονται μέσα από αιθέριες λήψεις από τον φωτογραφικό φακό της Αμαλίας Σεραφειμάκη. Σε μια θαρραλέα αναμέτρηση με την ανηλεή πραγματικότητα της άγριας φύσης η καλλιτέχνης λες και καθοδηγείται από το ένστικτο, αιχμαλωτίζει το φυσικό φως και στη συνέχεια το αφήνει να διαμορφώσει το κάδρο. Η ισορροπία επέρχεται καθώς στις φωτογραφίες της η Αμαλία Σεραφειμάκη  επιτυγχάνειτην αρμονική ένωση του ανθρώπινου σώματος με το φυσικό περιβάλλον.

H γκαλερί Σκουφά παρουσιάζει την ατομική έκθεση φωτογραφίας της Αμαλίας Σεραφειμάκη. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν τη Πέμπτη 4 Απριλίου στις 19:30.

Νερό, βλάστηση, λουλούδια και πέτρα, όλα γίνονται πηγή έμπνευσης και διαμορφώνουν με την παρουσία τους την ατμόσφαιρα και που κυριαρχεί σε κάθε έργο. Μέσα από την περίτεχνη χρήση των φωτοσκιάσεων και των σύνθετων συνυπάρξεων, η αυτοδίδακτη φωτογράφος επιχειρεί έναν επαναπροσδιορισμό της αισθητικής της ανθρώπινης μορφής στο φυσικό της περιβάλλον.

Σκουφά 4 , Κολωνάκι
Έως τις 4 Μαΐου

Ιστορίες ζευγαριών μέσα από έργα μικτών τεχνικών

Γελοιογράφος, σκιτσογράφος, στιχουργός, μουσικός, με μακρά καλλιτεχνική πορεία, ο Γιάννης Λογοθέτης, κατά κόσμον ΛοΓο, παρουσιάζει ιστορίες ζευγαριών μέσα από ευφάνταστα ζωγραφικά έργα μικτών τεχνικών, με το γνώριμο ζωγραφικό του ιδίωμα και το πάντα κυριάρχο χιούμορ του.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το προσεχές Σάββατο 3 Φεβρουαρίου στον Α’ όροφο της Γκαλερί Σκουφά, η ατομική έκθεση ζωγραφικής του ΛοΓο (Γιάννης Λογοθέτης), με τίτλο, «Τα ζευγαράκια του ΛοΓο». 
Η έκθεση θα διαρκέσει έως και το Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018.

Τα «ζευγαράκια του ΛοΓο», γελαστά, κεφάτα, ευαίσθητα και παιχνιδιάρικα πρωταγωνιστούν σε μια ζωγραφική γεμάτη αμεσότητα και πλημμυρίζουν με αισθήματα χαράς και αισιοδοξίας τον θεατή.

Παράλληλα, ο καλλιτέχνης εντάσσει στην έκθεσή του ζωγραφιές και κατασκευές του 8χρονου εγγονού του Χριστόφορου, σε μια συγκινητική συνομιλία με κοινό παρονομαστή την ίδια την παιδικότητα.

Εγκαίνια: Σάββατο 3 Φεβρουαρίου 2018, 12.00-16.00
Διάρκεια έκθεσης: 3 Φεβρουαρίου έως 3 Μαρτίου 2018.


ΓΚΑΛΕΡΙ ΣΚΟΥΦΑ, Σκουφά 4, Κολωνάκ
Τ.: 210-3643025, 210-3603541
Ώρες λειτουργίας: Δευτ-Τετ-Σαβ 10:00-15:30, 
Τρ-Πεμ-Παρ: 10:00-15:30 & 17:30-21:00 

H Pop Art αναγεννάται στην Μύκονο

Τι κάνουν στη Μύκονο ο Andy Warhol, η Marilyn Monroe, ο Πάμπλο Πικάσο, η Μονά Λίζα και ο Σούπερμαν; 
Με φόντο το αιγαιοπελαγήτικο τοπίο και το μπλε μυκονιάτικο ουρανό, η Γκαλερί Σκουφά Μυκόνου εγκαινιάζει την ομαδική έκθεση με τίτλο  “POPeye”, την Τρίτη 18 Ιουλίου.

Μερικές από τις πιο δημοφιλείς προσωπικότητες όλων των εποχών, φιλοξενούνται σε μια απίθανη εικαστική αφήγηση, μέσα από τα έργα 13 σύγχρονων καλλιτεχνών.

Με αναφορές στις κατακτήσεις της Pop Art και των σημαντικότερων εκπροσώπων της, η

έκθεση παρουσιάζει εικαστικές συνθέσεις με πρωταγωνιστές pop είδωλα και χαρακτηριστικά στοιχεία της μαζικής κουλτούρας. Μια ματιά στις σύγχρονες πτυχές του διεθνούς μεταπολεμικού φαινομένου της Pop Art.

Η χαρά και η γοητεία συνδυάζονται με το ιδιοφυές χιούμορ και την φαντασία σε ένα εκκεντρικό μίγμα. Τα κοινωνικά και πολιτικά υπονοούμενα, η καυστική κριτική και ο σαρκασμός συχνά κρύβονται ανάμεσα στις πολύχρωμες σκηνές, ως μυστικά όπλα, ωστόσο ο στόχος παραμένει πάντα ο ίδιος: να γιορτάζουμε την καθημερινή ζωή ενάντια σε όλες τις πιθανότητες!

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Patrick Rubinstein, Brigitte Polemis, Στάθης Αλεξόπουλος, Γιώργος Βορρές, Αδάμ Καραμανλής, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Μανόλης Μπιτσάκης, Ντίμη Μπιτσάκου, Φένη Μπούζα, Φώτης Πεχλιβανίδης, Αμαλία Σωτηροπούλου, Χρόνης Τσακιρακάκης, Γιώργος Τζινούδης

Εγκαίνια:  στις 20.00 
Έως 05.08/2017

*Μετά την ολοκλήρωση της έκθεσης Θα ακολουθήσει Special Event, όπου θα παρουσιαστούν επιλεγμένα έργα του Γάλλου Καλλιτέχνη PATRICK RUBINSTEIN, παρουσία του ιδίου, από τις 6 έως και τις 13/8.

Έκθεση φωτογραφίας του Γεράσιμου Ρήγα

Ο Γεράσιμος Ρήγας παρουσιάζει φωτογραφικά έργα με θέμα το γυμνό, επιλεγμένα από το σύνολο της δουλειάς του των τελευταίων επτά ετών. Η έκθεση εγκαινιάζεται απόψε Πέμπτη 23 Μαρτίου 2017, στις 19.30, η ατομική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο “0.7 toinfinity” στην γκαλερί Σκουφά .

Αφετηρία αποτελεί η ανθρώπινη μορφή και πιο ειδικά το γυναικείο σώμα. Φωτογραφίζοντας με φόντο τις Κυκλάδες, με έναν ευρυγώνιο φακό 

 και σε κοντινή απόσταση, ανασυνθέτει το γυμνό σώμα, παρουσιάζοντάς το κατακερματισμένο, παραμορφωμένο, ασαφές. Το σώμα στα έργα του αποδίδεται ως γεωμετρική φόρμα, αλληλένδετο με το κυκλαδικό τοπίο που παραμένει αναλλοίωτο στο χρόνο. Η ασυμμετρία του εκάστοτε σώματος οδηγεί το θεατή μέσα από την αφαίρεση, στην ταύτιση. Επιπλέον, αναθεωρείται η σχέση του σώματος με το περιβάλλον, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζεται η αισθητική του ερωτικού.

Υπό την επιμέλεια του Ηλία Κοσίντα, συν-δημιουργούν στον σκοτεινό θάλαμο και η αρχική ενστικτώδης σύνθεση μετατρέπεται σε κάτι άλλο, μέσα από την ματιά της κάμερας και την μετέπειτα επεξεργασία, καταργώντας τελικά τα όρια ανάμεσα στο σώμα και το τοπίο.

Όπως αναφέρει και η σκηνοθέτιδα Εύα Στεφανή στον πρόλογο του φωτογραφικού λευκώματος που θα συνοδεύει την έκθεση, «Ο φωτογράφος βλέπει τις γυναίκες σαν γλυπτά, αναπόσπαστα από τον γεωγραφικό χώρο που τα γέννησε, τις Κυκλάδες. Δεν ξέρει κανείς αν βλέπει σώμα ή βράχο, τοπίο ή κορμί. Το στήθος μιας γυναίκας είναι ένας κρατήρας, τα μαλλιά της ένας θάμνος που τον φυσάει βίαια ο αέρας, η πλάτη της μία άγονη πλαγιά».

Έως τις 10 Απριλίου.

Εικαστικός ύμνος στη γυναίκα από την Καλλιόπη Ασαργιωτάκη

Ευαισθησία του εφήβου, μορφές κρυστάλλινες, δαντελένιες λεπτομέρειες... Μερικά έργα Τέχνης ξυπνούν τόσο έντονα μνήμες, απωθημένα κομμάτια του εαυτού σου που έστω και μια φορά να τα δεις, τα θυμάσαι για μια ζωή.  Το εύθραυστο που εκπέμπουν οι μορφές και αυτό το ξεθωριασμένο τοπίο γύρω τους που μοιάζει με προσταυετικό κουκούλι στα έργα της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη,  με κάνουν  να αισθάνομαι ως παιδί που όλο αταξία κρυφά ανοίγει την μπιζουτιέρα της μαμάς του για να δει εκείνη την μπαλαρίνα. Ναι εκείνη την μικρή φιγούρα η οποία στο άκουσμα της χαρακτηριστικής μελωδίας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της. Και μια μυρωδιά πούδρας αναδύεται και εκείνη η γεύση της ροζ καραμέλας charleston -πλημμυρίζει το στόμα μου!

Μορφές κάποιες γήινες, άλλες αέρινες, πεταλούδες, μοιραίες γυναίκες που μου φέρνουν στο μυαλό αγαπημένα έργα του Κλιμτ και άλλα των Προραφαηλιτών, νιώθω ότι βρίσκομαι στον παιδικό μου παράδεισο, εκείνο το κοριτσίστικο ονειροπόλημα. Καθώς περπατώ μέσα στην γκαλερί  Σκουφά συνειδητοποιώ ότι έλκομαι από τα βλέμματα των ηρωίδων που πασχίζουν να αφηγηθούν, σε κάποια διακρίνω την θλίψη που με καθηλώνει, σε άλλα την αθωότητα και σε άλλα πιο λάγνα, τον πειρασμό... Η γυναίκα σε όλες της εποχές της σκέφτομαι, από την εφηβεία, την νεότητα προς την ωρίμανση, αλλά δεν φθάνει στη δύση της.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Τα έργα της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη,  φιλοξενούνται υπό το τίτλο την Desert Rose στην γκαλερί Σκουφά. Ένα έργο αρκούσε για να αναμένω με ανυπομονησία τα έργα της από την προηγούμενη Art Athina.  Σε μεγάλους καμβάδες η δημιουργός "κεντά" με λεπτεπίλεπτα πινέλα, το θηλυκό στοιχείο μόνο σε μια απόχρωση του ροζ τριαντάφυλλου, που λες και το φλερτάρει η πρωινή πάχνη.

Η τρυφερότητα που αποπνέουν τα έργα δεν είναι το μόνο στοιχείο που με εντυπωσιάζει. Η καλλιτέχνης αποδεικνύεται καλή γνώστης του σχεδίου, μαέστρος της γεωμετρίας και της λεπτομέρειας !  "Με πόση αφοσίωση πρέπει να δούλεψε το έντονο μοτίβο των λουλουδιών" σκέφτομαι," τι να συμβολίζει η συχνή εμφάνιση του χρυσάνθεμου;" αναρωτιέμαι. Μου θυμίζουν κινέζικες πορσελάνες,  και "όντως πορσελάνινα είναι και τα πρόσωπα των γυναικών"  με συνεπαίρνει ο συνειρμός, άλλα να αποπνέουν ξεγνοιασιά και άλλα μελαγχολία.  
  Τι μυστήριο όμως! Δεν μπορώ να προσδιορίσω από που έρχονται, από την

Ανατολή, από κάποια εύρωστη πόλη της Δύσης, είναι τόσο καλοντυμένες με τις δαντέλες τα πολύτιμα κοσμήματά τους. Τα μοτίφ-μενταγιόν τους μου κάνουν εντύπωση. Μια ανδρική φιγούρα επαναλαμβάνεται σαν φυλαχτό! 
Τα έργα θα μπορούσαν να είναι φωτογραφίες ξεθωριασμένες κάποιας προγιαγιάς που βρήκα σήμερα καλά κρυμμένες σε ένα μπαούλο. θα μπορούσαν να είναι πορτραίτα από  αρχοντοπούλες του Μεσαίωνα που περιμένουν τον ιππότη τους ή από ξεπεσμένες αστές του προηγούμενου αιώνα που αναπολούν τις καλές εποχές. 
Με προσήλωση στα έργα προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τις σκηνές στο φόντο, τις λουόμενες, μια μητρική φιγούρα, μια σκηνή με ένα  γεράκι στο έργο "Glass Tears".  Είναι κομμάτια από τα βιώματα της ηρωίδας; Είναι αποσπάσματα από όνειρο ή από εφιάλτη αναρωτιέμαι; Όλα αυτά τα αινίγματα κάνουν να αγαπώ πιο πολύ τα έργα της και θα κρατήσω τους δικούς μου συμβολισμούς κλείνοντας τα μάτια μου μπροστά από τον αγαπημένο μου πίνακα για να φυλακίσω με τα βλέφαρά μου την ομορφιά που μόνο η Τέχνη μπορεί να αναδείξει...

Σημειώνεται ότι η έκθεση συνοδεύεται από πλήρως εικονογραφημένο, δίγλωσσο (ελλ-αγγλ), κατάλογο με κείμενα της επιμελήτριας της έκθεσης, Ελισάβετ Πλέσσα και του συγγραφέα Μισέλ Φάις.

Έως 18/3
Σκουφά 4 Κολωνάκι