Το 26ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου: Ένα πολυδιάστατο ταξίδι τέχνης και σινεμά σε όλη την Ελλάδα

Το 26ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος (FFF26) επιστρέφει από τις 26 Μαρτίου έως τις 2 Απριλίου 2026, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή του θέση στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας. Η φετινή διοργάνωση απλώνεται σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα και Χανιά, μετατρέποντας τις κινηματογραφικές αίθουσες σε ζωντανούς χώρους συνάντησης με τη γαλλόφωνη δημιουργία.

Προβολές και εκδηλώσεις θα φιλοξενηθούν σε Δαναό, Άστορ, Auditorium Theo Angelopoulos του Γαλλικού Ινστιτούτου, Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ίδρυμα Β. & Ε. Γουλανδρή, καθώς και σε επιλεγμένες αίθουσες της περιφέρειας.

Θεματική: «Το αποτύπωμα της Τέχνης μέσα μας»

Με έμπνευση από τη Μεσόγειο, το FFF26 προτείνει έναν δημιουργικό διάλογο ανάμεσα στον κινηματογράφο και τις υπόλοιπες τέχνες.

Περισσότερες από 40 ταινίες και ένα πλούσιο πρόγραμμα παράλληλων δράσεων συνθέτουν μια εμπειρία που αναδεικνύει τη δυναμική της σύγχρονης γαλλόφωνης παραγωγής.

Λαμπερή έναρξη και συγκινητικό φινάλε

Η αυλαία ανοίγει στις 24 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με την ταινία «Ο Ξένος» του Φρανσουά Οζόν, μια σύγχρονη κινηματογραφική ανάγνωση ενός κλασικού υπαρξιακού έργου.

Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται την 1η Απριλίου στον Δαναό με την ταινία «Θα φύγω μια μέρα» της Αμελί Μπονέν, μια τρυφερή ιστορία επιστροφής και συμφιλίωσης με το παρελθόν.

Ενότητα για τη σχέση κινηματογράφου και τεχνών – Carte Blanche στο Cinemed

Ξεχωριστή θέση έχει η ενότητα που εξερευνά τη σχέση του σινεμά με τις άλλες τέχνες. Η φετινή Λευκή Κάρτα (Carte Blanche) δίνεται στο Διεθνές Φεστιβάλ Μεσογειακού Κινηματογράφου Cinemed του Μονπελιέ, ενισχύοντας τον μεσογειακό χαρακτήρα και τις διεθνείς συνεργασίες.

Παράλληλα, συζητήσεις και panels φωτίζουν ζητήματα όπως η γεωπολιτική του σινεμά και οι διεθνείς συμπαραγωγές, φέρνοντας κοντά δημιουργούς και επαγγελματίες.

Διαγωνιστικό τμήμα και βραβεία

Τις ταινίες του διαγωνιστικού αξιολογεί πενταμελής επιτροπή:

Μαρία Αποστολακέα, Αλέξης Γρίβας, Άκης Καπράνος, Δέσποινα Μουζάκη και Στέφανος Ρόκος.

Θα απονεμηθούν:

• Βραβείο Κριτικής Επιτροπής

• Βραβείο Κοινού

Οι Τέχνες στην Οθόνη – Προβολές, performance και ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή

Η ενότητα «Οι Τέχνες στην Οθόνη», σε συνεργασία με το Ίδρυμα Β. & Ε. Γουλανδρή και το Flux Laboratory, περιλαμβάνει:

• προβολές πέντε ταινιών

• performance σύγχρονου χορού

• θεματική ξενάγηση στο Μουσείο

• ζωντανή ηχογράφηση της εκπομπής «Η Φωνή της Ελλάδος» της ΕΡΤ

Στο Γαλλικό Ινστιτούτο, η καθηγήτρια Κλοέ Ντελαπόρτ θα μιλήσει για τη γεωπολιτική του σινεμά, ενώ η Ζεραλντίν Λαπόρτ του Cinemed θα συντονίσει συζήτηση για τις μεσογειακές συμπαραγωγές.

Νεανικές προβολές, πάρτι και ζωντανές εμπειρίες

Το φεστιβάλ προσφέρει δράσεις για όλες τις ηλικίες, ενώ το μουσικό πάρτι στο Romantso με τους DJ Retro Casetta & Giulia Giu συνδυάζει βορειοαφρικανικούς ήχους με σύγχρονα ηλεκτρονικά στοιχεία.

26 χρόνια FFF – Έκθεση αφισών και νέο τρέιλερ

Το φεστιβάλ γιορτάζει την επέτειό του με την έκθεση «2000–2026: Το FFF μέσα από τις αφίσες του» στο Maya le Bistro του Γαλλικού Ινστιτούτου, τιμώντας την ελληνική δημιουργική σκηνή. Το νέο τρέιλερ, σε σκηνοθεσία της Ελληνογαλλίδας Ινές Περό, αντλεί έμπνευση από τη Μεσόγειο και την έννοια της συντροφικότητας.

Οπτική ταυτότητα: Το αποτύπωμα της συλλογικής εμπειρίας

Η φετινή ταυτότητα, σχεδιασμένη από την ομάδα The Birthdays Design, βασίζεται στην ιδέα του αποτυπώματος, προβάλλοντας τον κινηματογράφο ως συλλογική εμπειρία που φέρει τα ίχνη όλων όσοι συμμετέχουν.

Το FFF26 καλεί το κοινό να συμμετάσχει ενεργά και να αφήσει το δικό του αποτύπωμα σε μια διοργάνωση που ενώνει σινεμά, μουσική, εικαστικά και ζωντανό διάλογο.

Βουγωνία: Σάτιρα, παράνοια ή ένα αυτογκόλ που δεν άξιζε στον Λάνθιμο;

Η αχαλίνωτη φαντασία, η πολυλογία και το splatter μπορεί να οδηγήσουν σε εμπορική επιτυχία, αλλά δεν αρκούν για να ικανοποιήσουν τους θαυμαστές των αυθεντικών έργων του Γιώργου Λάνθιμου, όσους εκτιμούμε τα σχόλια και την αιχμηρή του ματιά στο κοινωνικό γίγνεσθαι. 

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Προσωπικά ένιωσα μεγάλη απογοήτευση από το αποτέλεσμα, ίσως λόγω υψηλών προσδοκιών ή, καλύτερα, λαμβάνοντας υπόψη τα υψηλά στάνταρ των προηγούμενων ταινιών του. Στο τέλος της ταινίας σκεφτόμουν  ότι πρόεκται για μια μαύρη κωμωδία που αρχίζει δυνατά, αλλά χάνει την πυξίδα της.

Η περίληψη

 Δύο άντρες, βυθισμένοι σε θεωρίες συνωμοσίας, απαγάγουν μια ισχυρή CEO επειδή πιστεύουν ότι είναι εξωγήινη και θέλει να καταστρέψει την ανθρωπότητα. Από εκεί και πέρα η ταινία εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό, σατιρικό παιχνίδι εξουσίας, παρανόησης και ανατροπών. 

Η Βουγωνία, ως μαύρη κωμωδία, αρχίζει ως καυστικό σχόλιο πάνω στις θεωρίες συνωμοσίας, αλλά γρήγορα βάζει σεναριακό αυτογκόλ, αμφισβητώντας την ίδια της την πρόθεση. Ένιωσα ότι έχασε το μέτρο και τη νοηματική πυξίδα που είχε θέσει ως sci‑fi σάτιρα. Σε συνδυασμό με τη σκληρότητα και τις splatter σκηνές, η πλοκή όχι μόνο γίνεται υπερβολική, αλλά «ξεχειλώνει». Η αλληγορία χάνεται, μετατρέπεται σε φλυαρία και σε ένα εφετζίδικο, φαντασιωτικό σύμπαν.

 Εδώ πρέπει να αποσαφηνίσουμε ότι η ταινία ονομάστηκε Βουγωνία  από την αρχαία ελληνική λέξη βουγονία, ένα τελετουργικό που από το σώμα ενός νεκρού ταύρου «γεννιούνται» μέλισσες.

 Ο Λάνθιμος και η σεναριογράφος χρησιμοποίησαν τον όρο ως αλληγορία για το πώς από τον θάνατο, το χάος ή την καταστροφή μπορεί να προκύψει μια νέα – συχνά διαστρεβλωμένη – μορφή ζωής ή αλήθειας. Και συνεπώς περίμενα από τη ταινία να δείξει από ένα σάπιο ή νεκρό σύστημα μπορεί να προκύψει κάτι νέο.

Ανατροπές και χάος

Σκηνοθετικά, ενώ στο πρώτο μέρος η ταινία κρατά την αγωνία,  όμως στη  συνέχεια οι αλλεπάλληλες ανατροπές οδηγούν σε νοηματική «κολοτούμπα», με αποτέλεσμα το τέλος να  αφήνει τον θεατή αμήχανο. Ίσως επιτηδευμένα δημιουργεί χάος, σαν να παίζει με το μυαλό του, σαν να χλευάζει όσα πίστεψε μέχρι εκείνη τη στιγμή, σαν να ειρωνεύεται τους ίδιους τους ήρωές της ταινίας.

Οι ηθοποιοί κρατούν την ισορροπία

Το θετικό στοιχείο είναι ότι, παρά το νοηματική αναρχία, οι ηθοποιοί  Έμα Στόουν και Τζέσι Πλέμονς, υπηρετούν άψογα τους ρόλους τους, αποδίδοντας πειστικά τον σουρεαλισμό που επιδιώκει ο σκηνοθέτης. Ιδιαίτερα, ως  Τέντι, ο Τζέσι Πλέμονς αποδίδει έναν εμμονικό συνωμοσιολόγο με έντονα ψυχολογικά ζητήματα, έχοντας καλλιεργήσει και παγιώσει μια παραμορφωμένη κοσμοθεωρία βασισμένη στο τραύμα της άρρωστης μητέρας του. 

Στο μυαλό του ζει με τον φόβο εξωγήινης εισβολής, παγιδευμένος στη δική του αφήγηση. Η ερμηνεία του είναι υποδειγματικά παραληρηματική. Το αξιοπερίεργο είναι γιατί σεναριακά ένας εμμονικός ήρωας, με σύνδρομο σωτήρα και συναισθηματική τύφλωση, πρέπει τελικά να δικαιώνεται.

Ένα  απαισιόδοξο σχόλιο για τον άνθρωπο

Συνολικά, το έργο είναι πεσσιμιστικό για το ανθρώπινο είδος, χωρίς ενσυναίσθηση και κατανόηση για την τρωτή ανθρώπινη υπόσταση. Μια ταινία που ξεκινά με υποσχέσεις αλλά τελικά εγκλωβίζεται στη δική της υπερβολή.

The sense of an eding: Τι μας διδάσκει η ταινία για τις αναμνήσεις και τους ανθρώπους που χάθηκαν την ταινία

  

Σαν ένα τρυφερό χάδι,  ένα χτύπημα στην πλάτη με συμπάθεια, ένα κράτημα του χεριού.... η ταινία «The Sense of an Ending» έρχεται για να μας παρηγορήσει και να μας κλείσει το μάτι ότι δεν πρέπει να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό του παρελθόντος μας. Προσωπικά η ταινία με έκανε όχι μόνο να αναπολήσω αλλά και να σκεφτώ πράγματα, γεγονότα, λόγια που ενδεχομένως έχω παρανοήσει.  Αναρωτήθηκα πως οι άνθρωποι  θυμόμαστε το παρελθόν, όπως το ζήσαμε ή όπως θα θέλαμε να το αντικρίζουμε, άλλοτε με αυστηρότητα και άλλοτε με κατανόηση.

  της Μαρίας Αλιμπέρτη

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βρετανού συγγραφέα Julian Barnes, που κυκλοφόρησε το 2011. Το μυθιστόρημα, μ εξερευνά θέματα όπως η μνήμη, η μεταμέλεια και η υποκειμενική φύση της ιστορίας. Στη ταινία, η αφήγηση με flashbacks, δημιουργεί ένα μυστήριο γύρω από τις ερωτικές ιστορίες και η αίσθηση πως λίγοι είναι οι πραγματικά δικοί σου άνθρωποι, με έκαναν να τη σκεφτώ ξανά και ξανά. Είναι μια ταινία για τα φαντάσματα που κουβαλάμε, για τις μνήμες που δεν είναι ποτέ τόσο ακριβείς όσο πιστεύουμε.

Σύνοψη

Ο Τόνι Γουέμπστερ, ένας συνταξιούχος άντρας, ζει μια ήσυχη και απομονωμένη ζωή. Όταν λαμβάνει ένα απρόσμενο κληροδότημα, αναγκάζεται να αναμετρηθεί με το παρελθόν του. Μυστικά που είχαν θαφτεί βαθιά έρχονται στην επιφάνεια, και ο Τόνι καλείται να επανεξετάσει τις αποφάσεις της νιότης του, την πρώτη του αγάπη και τις συνέπειες που αυτές είχαν στην πορεία της ζωής του.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών

Ο Τζιμ Μπρόντμπεντ ενσαρκώνει τον Τόνι με μια εσωτερικότητα που δεν φωνάζει αλλά συγκινεί. Η ερμηνεία του είναι σταθερά αξιόπιστη, με λεπτές αποχρώσεις που αποτυπώνουν την εσωτερική πάλη του χαρακτήρα. Η Σαρλότ Ράμπλινγκ, με το θλιμμένο και πανέμορφο βλέμμα της, προσδίδει βάθος και μυστήριο στην ιστορία. Η Χάριετ Γουόλτερ ξεχωρίζει για την ευελιξία της στους ρόλους, ενώ οι νεότεροι ηθοποιοί όπως η Μισέλ Ντόκερι και ο Μάθιου Γκουντ πλαισιώνουν με αξιοπρέπεια το καστ, αν και κάποιοι ρόλοι φαίνεται να αδικούνται από το μοντάζ.

Αφήγηση και σκηνοθεσία

Η σκηνοθεσία του Ριτές Μπάτρα, γνωστού από το Lunchbox, επιχειρεί να μεταφέρει ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα στη μεγάλη οθόνη, με έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις και τις συναισθηματικές αποχρώσεις. Η αισθητική είναι κομψή και προσεγμένη, όμως η αφήγηση παρουσιάζει δυσκολίες. Τα flashbacks είναι μπερδεμένα  σε κάποια σημεία και αποδυναμώνουν τη ροή. Ακόμη, η ψυχολογία των χαρακτήρων δεν αναπτύσσεται όσο θα μπορούσε. Παρόλα αυτά, η ταινία θέτει ενδιαφέροντα ερωτήματα για τη μνήμη, την αλήθεια και την προσωπική ιστορία, έστω κι αν δεν τα εμβαθύνει όσο θα θέλαμε. 

Η ταινία μπορεί να μην εντυπωσιάζει με την πλοκή της, αν και υπάρχουν ανατροπές. Είναι όμως μια ταινία που σε καλεί να σκεφτείς. Να αναρωτηθείς για τις δικές σου αναμνήσεις, για τις σχέσεις που άφησες πίσω, για το τι σημαίνει να έχεις «δικούς σου» ανθρώπους. Δεν είναι όλοι μέρος της καρδιάς σου. Κάποιοι απλώς περιλαμβάνονται στις ιστορίες σου. Και αυτό, για μένα, είναι το πιο συγκινητικό μήνυμα της ταινίας.

 

Γιατί αξίζει να δεις τη ταινία

Η ταινία  «The Sense of an Ending» προσφέρεται για προβληματισμό. Δεν βασίζεται στην ένταση ή στη δράση, αλλά στην εσωτερική αναζήτηση και στην αμφισβήτηση της μνήμης. 

Μέσα από μια ήσυχη αλλά βαθιά αφήγηση, μας καλεί να αναμετρηθούμε με τις δικές μας αναμνήσεις, τις επιλογές που κάναμε ή δεν κάναμε, και τις συνέπειες που ίσως δεν καταλάβαμε ποτέ πλήρως. Είναι μια ταινία που μιλά για τη ζωή όπως πραγματικά είναι: γεμάτη ασάφειες, σιωπές και ανθρώπους που περνούν, αφήνοντας ίχνη άλλοτε ανεξίτηλα και άλλοτε αδιόρατα.