«Όταν ο άνθρωπος μένει» στο Γυναικόκαστρο – Μια σκηνική πράξη φροντίδας, φιλίας και συλλογικής ευθύνης

Στο Βυζαντινό Φρούριο Γυναικόκαστρου, ο χρόνος ακουμπά απαλά πάνω στις πέτρες, μια ιστορία φροντίδας αναδύεται από τα βάθη της προϊστορίας για να μιλήσει στο σήμερα. Η παράσταση «Όταν ο άνθρωπος μένει» φωτίζει τη στιγμή όπου η κοινότητα επιλέγει να σταθεί δίπλα στον ευάλωτο, μετατρέποντας το τραύμα σε κοινή εμπειρία και την αλληλεγγύη σε πράξη πολιτισμού.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στις 24 και 25 Ιουλίου 2026, στις 21:00, στο Βυζαντινό Φρούριο Γυναικόκαστρου. 

Η φροντίδα ως πρώτο σημάδι πολιτισμού

Η παράσταση αρχίζει από ένα συγκλονιστικό ανθρωπολογικό εύρημα: ένα επουλωμένο μηριαίο οστό της προϊστορικής περιόδου, ένδειξη ότι ένας τραυματισμένος άνθρωπος επέζησε χάρη στη φροντίδα των άλλων. Η σκέψη της Margaret Mead, πως ο πολιτισμός αρχίζει από τη στιγμή που κάποιος μένει για να βοηθήσει, γίνεται ο άξονας της σκηνικής αφήγησης. Από αυτή τη συνθήκη γεννιέται μια διερεύνηση της επιβίωσης, της κοινότητας και της ευθύνης που μοιράζεται.

Φιλία, αλληλοϋποστήριξη και κοινό τραύμα

Η παράσταση αναδεικνύει τη φιλία ως τον μικρότερο αλλά πιο ουσιαστικό πυρήνα της κοινότητας. Μέσα από σωματική δράση και λόγο, εξετάζει τη στιγμή όπου το τραύμα παύει να είναι ατομικό και γίνεται κοινό πεδίο εμπειρίας. Η φροντίδα δεν παρουσιάζεται ως ηρωισμός, αλλά ως καθημερινή πράξη ανθρωπιάς που επιτρέπει στον άνθρωπο να μείνει, να στηρίξει, να αναγνωρίσει την ευαλωτότητα του άλλου ως δική του υπόθεση.

Οι συντελεστές της δημιουργίας

Η σύλληψη της ιδέας από τον Ένκε Φεζολλάρι και τη Λένα Μοσχά, η σκηνοθεσία του Φεζολλάρι και το κείμενο της Ροδής Στεφανίδου συνθέτουν μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στην ανθρωπολογία και τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα. Η πρωτότυπη μουσική των Polygrains, τα σκηνικά και κοστούμια της Δανάης Πανά και οι φωτισμοί της Δήμητρας Αλουτζανίδου δημιουργούν έναν χώρο όπου η φροντίδα γίνεται ορατή. Ερμηνεύουν οι Κατερίνα Μισιχρόνη και Λένα Μοσχά.

Πρακτικές πληροφορίες για το κοινό

Η εκδήλωση προσφέρεται δωρεάν, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια σύγχρονη σκηνική πρόταση που μιλά για τη φροντίδα, τη φιλία και τις πόλεις.

«Ο Γλάρος» στο Κάστρο Ρίου: Μια σύγχρονη ανάγνωση του Τσέχοφ

 

Η εμβληματική δραματουργία του Άντον Τσέχοφ θα παρουσιαστεί  στις 23 και 24 Ιουλίου στο Κάστρο Ρίου, μέσα από μια συμπυκνωμένη, σύγχρονη εκδοχή που εξερευνά τη σχέση των καλλιτεχνών με την τέχνη και την επιβίωσή τους. Τρεις ηθοποιοί και ένα τσέλο συνθέτουν ένα υπαρξιακό τοπίο όπου το «θέατρο μέσα στο θέατρο» γίνεται καθρέφτης της δημιουργίας, της φθοράς και της ανάγκης για έκφραση.

Ένα έργο για την τέχνη, τη ματαιοδοξία και την αποτυχία

Η παράσταση αναμετριέται με τον πυρήνα του τσεχοφικού σύμπαντος: την αδυναμία επικοινωνίας, το χάσμα των γενεών, την αγωνία της δημιουργίας και την αδιάκοπη σύγκρουση ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Η δραματουργική συμπύκνωση αναδεικνύει την προσπάθεια των χαρακτήρων να βρουν νόημα μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει, ενώ η σκηνή μετατρέπεται σε πεδίο υπαρξιακής έντασης.

Τρεις ηθοποιοί και ένα τσέλο σε συνεχή μεταμόρφωση

Δύο άνδρες, μία γυναίκα και ένας μουσικός επί σκηνής εναλλάσσουν ρόλους, δημιουργώντας ένα ζωντανό, πολυεπίπεδο θεατρικό σύμπαν. Το τσέλο λειτουργεί ως ηχητικός άξονας της παράστασης, συνοδεύοντας τις μεταμορφώσεις των ηθοποιών και αποτυπώνοντας την πιο προσωπική εξομολόγηση του δημιουργού για την αισθητική και τη ζωή.

Οι συντελεστές της παράστασης

Τη μετάφραση υπογράφει η Ξένια Καλογεροπούλου, ενώ τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία αναλαμβάνει η Ζωή Ξανθοπούλου. Τα σκηνικά, κοστούμια και φωτισμούς σχεδιάζει ο Βασίλης Αποστολάτος, με πρωτότυπη μουσική του Φώτη Σιώτα. Στην παράσταση συμμετέχουν οι Δέσποινα Κούρτη, Γιώργος Παπαπαύλου και Βασίλης Ζαφειρόπουλος, με τον Τάσο Μισυρλή στο τσέλο. Η παραγωγή πραγματοποιείται από την ΑΜΚΕ ΠΥΡ.

Πληροφορίες παράστασης

Ημερομηνίες: 23–24 Ιουλίου 2026

Ώρα έναρξης: 20:30

Χώρος: Κάστρο Ρίου

Η παράσταση προτείνει μια σύγχρονη, συμπυκνωμένη ανάγνωση του Τσέχοφ, φωτίζοντας την αγωνία της ύπαρξης μέσα από τη δημιουργία και την ανάγκη για επικοινωνία.

«Η Επιστροφή»: Χορός, μνήμη και ερείπια στον αρχαιολογικό χώρο της Μαρώνειας

Σε ένα τοπίο που ο χρόνος διαστέλλεται και η μνήμη αποκτά υλικό σώμα, η παράσταση... Η Επιστροφή επιχειρεί μια ποιητική διερεύνηση της ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τον κύκλο, το ερείπιο και τη συλλογική εμπειρία. Τρεις χορεύτριες και ένας μουσικός συνθέτουν επί σκηνής ένα πεδίο συνεχούς μεταβολής, που το ατομικό συναντά το κοινό και η κίνηση γίνεται πράξη επαναπροσδιορισμού.

Χορός και μουσική ως χαρτογράφηση της ανθρώπινης μνήμης

Η παράσταση προσεγγίζει το σώμα ως φορέα μνήμης, σχέσης και επαναφοράς. Μέσα από θραύσματα κίνησης, ήχου και δράσης, δημιουργείται ένα ερειπιακό πεδίο που μεταβάλλεται και ανασυντίθεται, αποτυπώνοντας τη διαδρομή από το προσωπικό στο συλλογικό. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική· συγκροτείται από διαδοχικές συναντήσεις, όπου κάθε μικρό συμβάν αποκτά νόημα μέσα από τη σχέση του με το σύνολο.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Μαρώνειας ως ζωντανός συνομιλητής

Ο χώρος δεν λειτουργεί ως σκηνικό, αλλά ως ενεργός συνομιλητής. Οι παράλληλες χρονικότητες του αρχαιολογικού τοπίου συνυπάρχουν με τις κινήσεις των ερμηνευτριών, χωρίς να συγχωνεύονται. Η «επιστροφή» δεν αφορά την αναζήτηση ενός σταθερού σημείου, αλλά τη συνάντηση με τον άλλον, με το σώμα, με τον κοινό χώρο. Εκεί όπου η μεταβολή, η συνύπαρξη και η κίνηση γίνονται κοινή εμπειρία.

Συντελεστές της παράστασης

Χορογραφία: Μίνα Ανανιάδου

Μουσική: Δημήτρης Λώλης

Βοηθός χορογράφου: Σοφία Πουχτού

Συνδημιουργία – Ερμηνεία: Μαρία Βούρου, Δάφνη Δούλη, Μίνα Ανανιάδου

Δραματουργική επεξεργασία: Ηρώ Βασάλου

Βίντεο – Φωτογραφίες: Αλέκος Μπουρελιάς

Παραγωγή: anana collective

ΑΜΚΕ: anana collective