Η συλλογή του «τελευταίου Σουρεαλιστή» Ενρίκο Ντονάτι βγαίνει σε δημοπρασία

Μια από τις σημαντικότερες ιδιωτικές συλλογές της σεζόν, η προσωπική συλλογή του Ιταλού καλλιτέχνη Ενρίκο Ντονάτι, βγαίνει σε δημοπρασία από τον οίκο Sotheby’s τον Μάιο, με εκτιμώμενη αξία 50–80 εκατ. δολάρια. Η συλλογή, βαθιά συνδεδεμένη με τις φιλίες του καλλιτέχνη με κορυφαίες μορφές του Σουρεαλισμού, περιλαμβάνει αριστουργήματα που σπάνια έχουν εκτεθεί στο κοινό.

Ο Ενρίκο Ντονάτι: ο καλλιτέχνης που έζησε τον Σουρεαλισμό από μέσα

Ο Ντονάτι (1909–2008), γεννημένος στο Μιλάνο, ακολούθησε μια ανορθόδοξη πορεία προς την τέχνη. Σπούδασε οικονομικά και μουσική πριν στραφεί στη ζωγραφική, η οποία τον οδήγησε στο Παρίσι και αργότερα στη Νέα Υόρκη, που εντάχθηκε στον κύκλο των εξόριστων Σουρεαλιστών.

Ανάμεσα στους στενούς του φίλους και συνομιλητές ήταν οι André Breton, Marcel Duchamp, Max Ernst και Yves Tanguy. Πολλά από τα έργα της συλλογής του αποκτήθηκαν απευθείας από τους ίδιους τους καλλιτέχνες, γεγονός που προσδίδει μοναδική ιστορική και συναισθηματική αξία.

Το κορυφαίο έργο: Picasso – Arlequin (Buste), άνω των 40 εκατ. δολαρίων

Η δημοπρασία της 19ης Μαΐου θα έχει ως κορωνίδα το Arlequin (Buste) του Pablo Picasso (1909), ένα έργο που ανήκει στην πρώιμη κυβιστική περίοδο του καλλιτέχνη.

Το έργο, με εκτίμηση άνω των 40 εκατ. δολαρίων, παρέμεινε στη συλλογή Ντονάτι για περισσότερες από έξι δεκαετίες.

Η ιστορία της αγοράς του είναι χαρακτηριστική: όταν ο Ντονάτι ρώτησε τον θρυλικό έμπορο Daniel-Henry Kahnweiler για την τιμή, εκείνος του απάντησε ότι το έργο «κοστίζει ακριβώς όσα έχεις στην τσέπη σου».

Kandinsky, Calder, Tanguy: κορυφαία έργα της μοντέρνας τέχνης

Μεταξύ των σημαντικότερων έργων της συλλογής:

Wassily Kandinsky – Rote Tiefe (1925)  

Εκτίμηση: 12–18 εκατ. δολάρια  

Ένα από τα τελευταία έργα της περιόδου Bauhaus, με έντονη μουσικότητα και γεωμετρική ένταση.

Alexander Calder – Untitled (1950)  

Εκτίμηση: 700.000–1.000.000 δολάρια  

Ένα mobile που ο Ντονάτι απέκτησε ανταλλάσσοντας ένα δικό του σχέδιο.

Yves Tanguy – Aux aguets le jour  

Εκτίμηση: 800.000–1.200.000 δολάρια  

Ένα ονειρικό, σεληνιακό τοπίο, δώρο του Tanguy στον Ντονάτι, με ατμόσφαιρα εξορίας και αποξένωσης.

Επιπλέον, στη συλλογή περιλαμβάνονται συνεργατικά έργα, όπως το Prière de toucher (1947), που δημιούργησε ο Ντονάτι μαζί με τον Marcel Duchamp.

Μάσκες, τελετουργικά αντικείμενα και «πρωτόγονη» τέχνη

Ο Ντονάτι, όπως πολλοί Σουρεαλιστές, είχε βαθιά έλξη για την τέχνη της Αφρικής και της Αρκτικής. Στη δημοπρασία της 18ης Ιουνίου θα παρουσιαστούν:

• Μάσκα σαμάνου Yup’ik ή Inupiaq (19ος αι.) – 300.000–500.000 δολάρια.
• Μάσκα με κέρατα από Bété ή Guro καλλιτέχνη της Ακτής Ελεφαντοστού – 100.000–150.000 δολάρια.

Ο Ντονάτι ως καλλιτέχνης: πιστός στον Σουρεαλισμό μέχρι το τέλος

Σε αντίθεση με πολλούς συνοδοιπόρους του, ο Ντονάτι παρέμεινε πιστός στο σουρεαλιστικό λεξιλόγιο μέχρι τον θάνατό του.

Πειραματίστηκε με άμμο και υλικά που δημιουργούσαν υφές σαν απολιθώματα, γεφυρώνοντας μικρόκοσμο και μακρόκοσμο.

Συμμετείχε στην ιστορική Διεθνή Έκθεση Σουρεαλισμού του 1947 στο Παρίσι και εξέθεσε στη θρυλική Julien Levy Gallery της Νέας Υόρκης. Σήμερα έργα του βρίσκονται στο MoMA και στο Guggenheim.

https://observer.com/

Η Christie’s δημοπρατεί σπάνιο αριστούργημα παιώνων του Édouard Manet από τη Συλλογή Marilyn Arison

Η Christie’s ανακοίνωσε τη δημοπρασία Lasting Impression: The Collection of Marilyn Arison, μια εξαιρετικά σημαντική ενότητα έργων που περιλαμβάνει Manet, Picasso, Matisse και Bonnard. Η συλλογή, που ανήκε στη φιλάνθρωπο και εμβληματική υποστηρίκτρια των τεχνών Marilyn Arison, θα παρουσιαστεί στη Spring Marquee Week της Νέας Υόρκης, με κορυφαίο έργο το σπάνιο Pivoines dans une bouteille (1864) του Édouard Manet, εκτιμώμενης αξίας 7–10 εκατομμυρίων δολαρίων.

Το μοναδικό έργο παιώνων του Manet σε ιδιωτική συλλογή

Το Pivoines dans une bouteille δημιουργήθηκε το 1864, αμέσως μετά τα εμβληματικά Le déjeuner sur l’herbe και Olympia. Το έργο ανήκει σε σειρά έξι πινάκων με παιώνες, από τους οποίους μόνο αυτός παραμένει σε ιδιωτικά χέρια. Τα υπόλοιπα βρίσκονται στο Musée d’Orsay και στο Metropolitan Museum of Art. Η τολμηρή χρωματική και τεχνική προσέγγιση του Manet καθιστά το έργο ένα από τα πιο σύγχρονα και πρωτοποριακά της εποχής του.

Η συλλογή Arison και η επιρροή της στη σύγχρονη τέχνη

Η συλλογή περιλαμβάνει έργα καλλιτεχνών που επηρεάστηκαν βαθιά από τον Manet, όπως ο Picasso, ο Matisse και ο Bonnard. Η Marilyn Arison, γνωστή για τη γενναιοδωρία και την αφοσίωσή της στην καλλιτεχνική παιδεία, υπήρξε καθοριστική μορφή για την πολιτιστική ανάπτυξη του Μαϊάμι και των ΗΠΑ. Μαζί με τον σύζυγό της Ted Arison ίδρυσε το National YoungArts Foundation το 1981 και το New World Symphony το 1987, δύο οργανισμούς που συνεχίζουν να στηρίζουν νέους καλλιτέχνες και μουσικούς. Για τη συμβολή της στις τέχνες τιμήθηκε με το National Medal of Arts από τον Πρόεδρο Barack Obama.

Παγκόσμια περιοδεία της συλλογής

Η Sarah Arison, πρόεδρος του Arison Arts Foundation, τόνισε ότι η γιαγιά της «ενέπνευσε γενιές δημιουργών και αφιέρωσε τη ζωή της στην ενίσχυση της καλλιτεχνικής έκφρασης». Ο Max Carter της Christie’s χαρακτήρισε τα έργα παιώνων του Manet «από τα ωραιότερα που δημιουργήθηκαν ποτέ». Τα highlights της συλλογής ταξιδεύουν ήδη παγκοσμίως. Η πλήρης έκθεση θα παρουσιαστεί στη Νέα Υόρκη πριν από τις δημοπρασίες του Μαΐου.

Ένας Παριζιάνος μηχανικός κερδίζει Picasso αξίας 1 εκατ. ευρώ στη φιλανθρωπική κλήρωση “1 Picasso for 100 euros”

 

Η τρίτη έκδοση της διεθνούς φιλανθρωπικής λοταρίας “1 Picasso for 100 euros” ανέδειξε νικητή έναν μηχανικό από το Παρίσι, ο οποίος απέκτησε με μόλις 100 ευρώ ένα έργο του Πάμπλο Πικάσο αξίας περίπου 1 εκατομμυρίου ευρώ. Τα έσοδα θα διατεθούν στη Fondation Recherche Alzheimer.

Το έργο που κέρδισε ο τυχερός

Ο Ari Hodara κέρδισε το Tête de Femme (1941), γκουάς σε χαρτί (38,9 × 25,4 εκ.), προερχόμενο από τη συλλογή της Opera Gallery. Το έργο, υψηλής καλλιτεχνικής και οικονομικής αξίας, αποτελεί το μεγάλο έπαθλο της τρίτης έκδοσης της κλήρωσης.

Η διαδικασία και ο φιλανθρωπικός σκοπός

Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Christie’s στο Παρίσι. 120.000 λαχνοί διατέθηκαν προς 100 ευρώ ο καθένας. Όλα τα έσοδα θα δοθούν στη Fondation Recherche Alzheimer, κορυφαίο γαλλικό φορέα έρευνας για τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Η πρωτοβουλία ανήκει στην Péri Cochin (Waww La Table) και υλοποιείται με τη συνεργασία των Fondation Recherche Alzheimer, Christie’s, Opera Gallery, Picasso Estate, Picasso Administration και PAD.

Οι προηγούμενες εκδόσεις της κλήρωσης

2013: Το έργο L’Homme au Gibus κέρδισε ο Αμερικανός Jeffrey Gonano. Συγκεντρώθηκαν 4,8 εκατ. ευρώ για την προστασία της αρχαίας πόλης Τύρου (UNESCO).

2020: Το Nature morte κέρδισε η Ιταλίδα Claudia Borgogno, χάρη στον γιο της Lorenzo Nasso. Συγκεντρώθηκαν 5,1 εκατ. ευρώ για έργα ύδρευσης και υγείας σε Καμερούν, Μαδαγασκάρη και Μαρόκο.

Μια δράση που συνδυάζει τέχνη και κοινωνική προσφορά

Η λοταρία, εγκεκριμένη από την Αστυνομική Διεύθυνση Παρισιού και την Picasso Succession, συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός κοινωνικής αλληλεγγύης, συγκεντρώνοντας σημαντικούς πόρους για διεθνείς ανθρωπιστικούς σκοπούς.

https://www.finestresullarte.info/

Η κληρονομιά του Πικάσο ζωντανεύει στο Halcyon του Λονδίνου με μια εντυπωσιακή έκθεση 130 έργων

Μια από τις σημαντικότερες εκθέσεις σύγχρονης τέχνης της χρονιάς εγκαινιάστηκε στις 16 Οκτωβρίου 2025 στο Halcyon Gallery, στην καρδιά της Νέας Bond Street του Λονδίνου. Η έκθεση με τίτλο «Picasso: A Legacy» παρουσιάζει περισσότερα από 130 έργα του Πάμπλο Πικάσο από τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, εστιάζοντας σε έργα σε χαρτί και κεραμικά.

Η θεματική αφήγηση της έκθεσης

Η έκθεση είναι οργανωμένη γύρω από έξι θεματικές ενότητες που φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της καλλιτεχνικής και προσωπικής ζωής του Πικάσο: Καλλιτέχνης και Μοντέλο, Μούσες του Καλλιτέχνη, Εναλλακτικά Εγώ, Αναζήτηση Ειρήνης, Νεκρές Φύσεις και Κεραμικά, Δημιουργικότητα, Κληρονομιά και Θάνατος. Μέσα από αυτές τις ενότητες, οι επισκέπτες περιηγούνται στα τελευταία χρόνια του καλλιτέχνη, γνωρίζοντας τις μούσες του, τα μυθολογικά του είδωλα, τις παιχνιδιάρικες κεραμικές του δημιουργίες και την αδιάκοπη καλλιτεχνική του παραγωγή μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η κεραμική ως μέσο έκφρασης

Ξεχωριστή θέση στην έκθεση κατέχουν τα κεραμικά έργα του Πικάσο, όπως τα Chouette (1968) και Vase Deux anses hautes (1953), που δημιουργήθηκαν κατά την περίοδο 1948–1968 στη νότια Γαλλία. Τα έργα αυτά αποκαλύπτουν την παιχνιδιάρικη διάθεση και την τρισδιάστατη φαντασία του καλλιτέχνη.

Η δύναμη της χαρακτικής

Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης μια εντυπωσιακή συλλογή έργων σε χαρτί, όπως λιθογραφίες, χαρακτικά και λινόλεουμ, που αναδεικνύουν τη βαθιά αφοσίωση του Πικάσο στη χαρακτική. Ανάμεσα στα εκθέματα ξεχωρίζουν τα La Tauromaquia (1957–59) και La Guerre et la paix (1954), ενώ παρουσιάζονται και σπάνιες δοκιμαστικές εκτυπώσεις που αποκαλύπτουν τη διαδικασία δημιουργίας του καλλιτέχνη.

Οι γυναίκες και η προσωπογραφία

Κεντρικό θέμα της έκθεσης αποτελεί η σχέση του Πικάσο με τις γυναίκες της ζωής του και ο τρόπος που αυτές ενέπνευσαν την καλλιτεχνική του πορεία. Πορτρέτα όπως είναι το Femme au fauteuil no. 4 (1949) και το Jacqueline de profil à droite (1958) αποτυπώνουν τη δημιουργική επιρροή των Françoise Gilot και Jacqueline Roque, οι οποίες αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και ανανέωσης για τον καλλιτέχνη.

Μυθολογικά σύμβολα και εσωτερικές αναζητήσεις

Ο Πικάσο συχνά ταυτιζόταν με μυθικά πλάσματα όπως μινώταυροι, σάτυροι και κουκουβάγιες, τα οποία χρησιμοποιούσε ως αλληγορικές απεικονίσεις του εαυτού του. Το έργο Faune musicien no. 3 (1948) αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης, αποτυπώνοντας τον σάτυρο ως σύμβολο ελευθερίας και ηδονής.

Η δημιουργική έξαρση των τελευταίων χρόνων

Η έκθεση αναδεικνύει την αδιάκοπη καλλιτεχνική παραγωγή του Πικάσο στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ως μια πράξη αντίστασης απέναντι στον θάνατο και επιβεβαίωσης της καλλιτεχνικής του κληρονομιάς. Με χιούμορ, ειρωνεία και βαθιά ενδοσκόπηση, ο Πικάσο επαναπροσδιόρισε τον εαυτό του, συνομιλώντας με τους μεγάλους δασκάλους της τέχνης και διεκδικώντας τη θέση του στην ιστορία.

Η έκθεση «Picasso: A Legacy» θα διαρκέσει έως τις 4 Ιανουαρίου 2026 και είναι ανοιχτή καθημερινά με ελεύθερη είσοδο

Δημοπρασία έργων Picasso, Basquiat και Arbus από τις ΗΠΑ: Οικονομικό σκάνδαλο, τέχνη και...ο DiCaprio

Μια σειρά από αριστουργήματα της σύγχρονης τέχνης –που ανήκαν παλαιότερα στον φυγόδικο χρηματοδότη Jho Low και τον παραγωγό του Wolf of Wall Street Joey McFarland– εμφανίστηκαν σε απρόσμενο χώρο: μια διαδικτυακή δημοπρασία της Υπηρεσίας Επικύρηξης των ΗΠΑ (U.S. Marshals Service). Ανάμεσα στα έργα, ξεχωρίζουν το Tête de taureau et broc (1939) του Pablo Picasso, δύο έργα του Jean-Michel Basquiat (Self Portrait και Red Man One, και τα δύο από το 1982), καθώς και η εμβληματική φωτογραφία της Diane Arbus, Child with a Toy Hand Grenade (1962).

Όλα πωλούνται με στόχο την ανάκτηση κεφαλαίων που είχαν υπεξαιρεθεί στο πλαίσιο του τεράστιου σκανδάλου διαφθοράς 1MDB στη Μαλαισία. Η ειρωνεία; Η κυβερνητική πλατφόρμα δημοπρασιών, με τον πρωτόγονο σχεδιασμό της, προκαλεί σκεπτικισμό στην αγορά της τέχνης, που ήδη βρίσκεται σε εύθραυστη κατάσταση.

Ο Picasso του DiCaprio και τα ίχνη του Jho Low

Τα έργα παραδόθηκαν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ από τον ηθοποιό Leonardo DiCaprio και τον McFarland, όταν οι αρχές τα συνέδεσαν με τον Jho Low — τον φερόμενο εγκέφαλο της υπεξαίρεσης του 1MDB και πλέον καταζητούμενο από την Interpol.

Ο Low είχε αγοράσει το Picasso για $3,28 εκατ. το 2014, με χρήματα από υπεξαιρεθέντα κεφάλαια και το είχε δωρίσει στον DiCaprio για τα γενέθλιά του, συνοδευόμενο από χειρόγραφο σημείωμα με την υπογραφή "TKL" (τα αρχικά του). Το Red Man One του Basquiat, αγορασμένο με $9,4 εκατ. από την γκαλερί Helly Nahmad το 2012, πουλήθηκε σε δημοπρασία το 2009 για μόλις $3,5 εκατ. — ποσό αισθητά μικρότερο από την τιμή κατάσχεσης.

Εκκίνηση προσφορών και αμφιβολίες για τη διαδικασία

Η Gaston & Sheehan, ο οίκος που χειρίζεται τη δημοπρασία στο Τέξας, όρισε τις τιμές εκκίνησης ως εξής:

• $850.000 για το Self Portrait του Basquiat,

• $2,975 εκατ. για το Red Man One,

• και μόλις $4.400 για το φωτογραφικό έργο της Arbus.

Όμως, η πρόχειρη μορφή της ιστοσελίδας και η σκοτεινή προέλευση των έργων προβληματίζουν πολλούς. Η σύμβουλος τέχνης Arushi Kapoor ανέφερε:

«Οι πελάτες μου θα νομίζουν πως πρόκειται για απάτη».
Άλλοι, όμως, βλέπουν ευκαιρία:
«Οι έξυπνοι συλλέκτες μπορούν να επωφεληθούν», σχολίασε ο σύμβουλος Dane Jensen.

Όταν το κράτος πουλά τέχνη: Μια παράπλευρη ιστορία ξεπλύματος χρήματος

Η δημοπρασία θυμίζει προηγούμενες πωλήσεις έργων που σχετίζονταν με το σκάνδαλο 1MDB. Ένα Warhol Round Jackie (που είχε χαριστεί στον Swizz Beatz) πουλήθηκε για $1,04 εκατ. το 2021, λίγο χαμηλότερα από την τιμή αγοράς του το 2013. Ένα Rothko (Untitled, Yellow and Blue) πωλήθηκε στο Χονγκ Κονγκ με 30% απώλεια.

«Η αμφισβητούμενη προέλευση μπορεί να ρίξει τις τιμές, αλλά οι δημοπρασίες δεν υπακούν πάντα στη λογική», εξηγεί η πρώην στέλεχος της Sotheby’s, Jane Levine.

Τα έσοδα θα διατεθούν για την αποζημίωση των θυμάτων του σκανδάλου στη Μαλαισία, όπως ορίζει η πολιτική του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ

Πηγή: https://artlyst.com/

Picasso-Picabia μια έθεση για τα κοινά σημεία δυο ανόμοιων σημαντικών καλλιτεχνών του 20ου αιώνα!

 

Picasso-Picabia δυο καλλιτέχνες θεμελιώδους σημασίας για την ιστορία της Τέχνης του 20ου αιώνα, "συνυπάρχουν" όπως ποτέ δεν είχαν συνδεθεί σε μια έκθεση, η οποία αποτελεί σταθμό στα πολιτιατικά δρώμενα και οι απανταχού φιλότεχνοι δεν πρέπει να την χάσουν!

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Στη Βαρκελώνη και συγκεκριμένα στο  Casa Garriga Nogués εκτίθενται 150 έργα πρώτης τάξεως του Pablo Ruiz Picasso (1881-1973) και François Marie Martínez Picabia (1879-1953) υπό τον τίτλο «Picasso-Picabia, questioning painting». 

Στην  πραγματικότητα πρόκειται για δύο παράλληλες εκθέσεις που μοιράζονται τον ίδιο χώρο στο Casa Garriga Nogués, το αρχηγείο της Βαρκελώνης του Ιδρύματος Mapfre. Τα έργα (πίνακες ζωγραφικής και γραφικές τέχνες) καθώς και αρχειακά έγγραφα (περιοδικά, επιστολές και φωτογραφίες),  εκτίθεται ένα προς ένα, μια ιδέα του επιμελητή, Aurélie Verdier, με στόχο ο θεατής να ανακαλύψει τις διασταυρούμενες ιστορίες αυτών των δύο καλλιτεχνών που εργάζονταν ταυτόχρονα.

Η έκθεση έχει την αφετηρία της στην εμφάνιση του κυβισμού και συνεχίζεται μέχρι την άφιξη του Dada - στην οποία ο Picabia διαδραμάτισε αναμφισβήτητα πρωταγωνιστικό ρόλο. Η έκθεση ολοκληρώνεται με μια επιλογή από τις τελευταίες ζωγραφιές τους, ενώ ο Πικάσο επέστρεψε στην ανθρώπινη φιγούρα μέχρι το θάνατό του, ο Picabia περιόρισε τη δουλειά του στη ζωγραφική λεπτές μονόχρωμες ζωγραφισμένες με κουκκίδες.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πολλές ομοιότητες στις ζωές, τις προσωπικότητες ή την εργασία των δύο, πέρα της ισπανικής καταγωγής και της ενασχόλησης με την avant-garde  τέχνη, τους πειραματισμούς τους  με την μορφή, από διαφορετικές αφετηρίες και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτιστικά τεκταινόμενα του Παρισιού, ένα από τα κοινά τους σημεία ορατά στην ζωγραφική τους είναι η ισπανική παράδοση «espagnolade». Για παράδειγμα οι ταύροι αποτελούν μέρος της εικονογραφίας τους.

Ο Picasso και ο Picabia μοιράζονταν με τους συγχρόνους τους δύο επαναστατικά φαινόμενα: τον θάνατο του ύφους και την κατάργηση της καλλιτεχνικής προόδου ως μονόδρομο. Οι δυο καλλιτέχνες ξέφυγαν από την πεπατημένη των κλασσικών Ελλήνων και των Ρωμαίων, των ανθρωπιστών της Αναγέννησης. Οι δύο ήταν εξίσου αποφασισμένοι ότι η "δολοφονία της ζωγραφικής" ήταν η διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσουν για να την ανανεώσουν.

Ο Πικάσο εμπνεύστηκε από την αφρικανική τέχνη, την Ιβηρική γλυπτική και την πιο πρωτόγονη Ρωμανική. Ο Picabia  εμπνεύστηκε από τα ταχυδρομικά φύλλα, μερικά αρκετά kitsch, την εικονογραφία του κινηματογράφου, τους καταλόγους μηχανών και ακόμη και την καταλανική ρωμανική.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε το ιστορικό πλαίσιο, καθώς η λογική σκέψη και η επιστήμη αντί να μεταφέρουν την ανθρωπότητα σε ένα υψηλότερο επίπεδο ευημερίας και αδελφοσύνης, οδήγησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για πρώτη φορά, η βιομηχανία χρησιμοποιήθηκε για μαζική δολοφονία. Στο πλαίσιο αυτής της καταστροφής, προέκυψε το κίνημα του Dada, του οποίου η Picabia ήταν κεντρική φιγούρα. Ο Picabia  ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη, εκεί συναναστράφηκε με όλους τους φίλους του από το Παρίσι, πρόσφυγες του πολέμου, συνεργάστηκε με το περιοδικό 391.

Λέγεται μάλιστα ότι όταν το 1922 ο Picabia επισκέφθηκε στη Βαρκελώνη  την έκθεση της ζωγραφικής του στο Galeries Dalmau, συνοδευόμενος από τον André Breton, μια καλλιτέχνιδα τον ρώτησε «Σας αρέσει το λουκάνικο που έχει θεραπευτεί» και εκείνος απάντησε «Φυσικά» λίγο έκπληκτος.

Προερχόμενος από εύπορη οικογένεια, ο Picabia, δεν είχε καμία οικονομική ανάγκη να πουλήσει το έργο του. Το αστέρι του άρχισε να εξασθενεί αργά και το 1951 δέχθηκε μια επίσκεψη από έναν νεαρό καλλιτέχνη που ανακατασκεύασε τι γέφυρες με την ιστορική avant-garde της Βαρκελώνης. Ήταν ο Joan-Josep Tharrats, ο οποίος αφιέρωσε σε αυτόν μια ειδική έκδοση του περιοδικού Dau al Set. Ο Tharrats τον θυμόταν εντελώς σιωπηλό, καθώς εξήγησε ότι λίγους μήνες νωρίτερα κλέφτες είχαν σπάσει στο διαμέρισμά του και έκλεψαν τα πάντα.

Ο  Picabia πέθανε στις 30 Νοεμβρίου 1953. Όταν ανακάλυψε, ο φίλος του Marcel Duchamp έστειλε ένα τελικό τηλεγράφημα.

Σε αυτό έγραφε, «Αγαπητέ Φράνσις, θα σας δούμε σύντομα.»

Μέχρι τις 13 Ιανουαρίου

www.miradorarts.com www.fundacionmapfre.org