Women at Work: Πώς οι γυναίκες καλλιτέχνιδες ανατρέπουν το όριο ανάμεσα στην τέχνη και την τέχνη της χειροτεχνίας

Κληρονομιά, χειροτεχνία και πολιτική της εργασίας

Η υλικότητα ως γλώσσα δημιουργίας, το πως συνδέονται Τέχνη, χειροτεχνία και γυναικεία εργασία, η Κληρονομιά και πολιτική της ύφανσης...  αναδεικνύει μια ξεχωριστή έκθεση  με τιτλο  Women at Work: Intersection of Fine Art and Craft στο Dalloul Art Foundation της Βηρυτού. Μέσα από την έκθεση προκύπτουν ζητήματα για τις συνεργασίες,  τους τεχνίτες και τα όρια αναγνώρισης., 

 Στην είσοδο της έκθεσης, οι επισκέπτες συναντούν μια εντυπωσιακήυφαντή ταπισερί από μαλλί, κρεμασμένη από την οροφή. Το Untitled (1972) της Μαροκινής Esther Cécile Bendaoud Boccara δεν λειτουργούσε ως χαλί, αλλά ως γλυπτική δομή: ένα πέρασμα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, όπου παραδοσιακές τεχνικές ύφανσης και βορειοαφρικανές αισθητικές μεταμορφώνονται σε σύγχρονη τέχνη. Η υλικότητα, η δεξιοτεχνία και η χειρωνακτική εργασία της καλλιτέχνιδας ήταν εμφανείς στις περίπλοκες λεπτομέρειες και τις μακριές, ακανόνιστες φούντες που έπεφταν πάνω σε ένα γεωμετρικό σχήμα από πυκνό ύφασμα. Το έργο χαρακτηρίστηκε ως «η καρδιά της έκθεσης», επιβεβαιώνοντας ότι η χειροτεχνία δεν είναι παρασκηνιακή εργασία αλλά καλλιτεχνική δύναμη.

Το DAF, σχετικά νέο στην καλλιτεχνική σκηνή της Βηρυτού, ιδρύθηκε το 2016 από τον Basel Dalloul για να στεγάσει και να διατηρήσει τη συλλογή της οικογένειάς του. Σήμερα διαθέτει πάνω από 3.000 έργα, από τα οποία προέρχονται όλες οι εκθέσεις του. Η Women at Work, που παρουσιάστηκε από τον Μάιο έως τον Αύγουστο του 2025 και πλέον είναι διαθέσιμη διαδικτυακά, συγκέντρωσε έργα σύγχρονης τέχνης από γυναίκες καλλιτέχνιδες του αραβικού κόσμου. Σε συνέχεια της έκθεσης Women’s Agency in Arab Art, η νέα επιμέλεια μετατόπισε το ενδιαφέρον στην ίδια την εργασία της δημιουργίας, αναδεικνύοντας πώς οι καλλιτέχνιδες πειραματίζονται με υλικά και τεχνικές, αμφισβητώντας τις ιεραρχίες που διαχωρίζουν την τέχνη από την χειροτεχνία.

Οι καλλιτέχνιδες χρησιμοποιούν υφαντική, κεραμική, μεταλλοτεχνία και υαλουργία μαζί με ζωγραφική, φωτογραφία και σχέδιο, δημιουργώντας έναν διάλογο υλικότητας που ανατρέπει τον παραδοσιακό διαχωρισμό. Η έκθεση εξετάζει πώς οι κληρονομημένες τεχνικές και η ενσώματη γνώση ενεργοποιούνται στο παρόν, αναδιαμορφώνονται και αποκτούν νέα σημασία. Το ζητούμενο δεν είναι η διάκριση τέχνης/χειροτεχνίας, αλλά η διερεύνηση της εργασίας, της αξίας και του τι θεωρείται «γυναικεία εργασία» ή «αραβική τέχνη».

Κριτικές τομές και ιστορικές αναφορές

Στη δεκαετία του 1960 και 1970, τα κινήματα της fiber art, της φεμινιστικής τέχνης και της studio craft αμφισβήτησαν τον διαχωρισμό ανάμεσα στη «ανδρική» υψηλή τέχνη και τη «γυναικεία» χειροτεχνία. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, τα μουσεία έχουν αρχίσει να ενσωματώνουν τη χειροτεχνία σε χώρους σύγχρονης τέχνης. Η Women at Work συμμετέχει σε αυτή τη διεθνή τάση, διευρύνοντας το γεωγραφικό πλαίσιο πέρα από τη Δύση.

Η σειρά System (2021) της Λιβανέζας Iman Toufaily συνδυάζει φωτογραφία, κολάζ και υφαντική. Διάφανα υφάσματα ράβονται πάνω σε φωτογραφίες πολυκατοικιών, δημιουργώντας ένα πέπλο που αποκαλύπτει τα όρια δημόσιου/ιδιωτικού χώρου. Μια γυναικεία φιγούρα, χωρίς ταυτότητα πέρα από τη θηλυκότητά της, εμφανίζεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στα κτίρια. Οι ραφές λειτουργούν ως χαράξεις πάνω στην εικόνα, σαν ένα νέο σχέδιο που αποκαλύπτει αόρατα κοινωνικά όρια. Η Toufaily, χήρα και γυναίκα που φοράει χιτζάμπ, συνδέει το έργο με τις προσωπικές της εμπειρίες σε μια πατριαρχική κοινωνία.

Η παλαιστινιακή κεντητική παράδοση tatreez, αναγνωρισμένη από την UNESCO, αποτελεί παράδειγμα γυναικείας χειροτεχνίας που μεταφέρει ιστορία και ταυτότητα.Το έργο Beer el Sabeh 1 της Mountaha Chahrour, κεντημένο στο προσφυγικό στρατόπεδο Mar Elias, δείχνει πώς η χειροτεχνία μπορεί να είναι ταυτόχρονα πολιτιστική κληρονομιά και υποαμειβόμενη εργασία επιβίωσης. Η έκθεση αναδεικνύει τη δημιουργικότητα  . 

Παρόμοιες εντάσεις εμφανίζονται στο έργο της Sara Ouhaddou, Bahija Idriss – Atchana (2023), ένα κυκλικό βιτρό από κέδρο και γυαλί που θυμίζει ροζέτες γοτθικών ναών. Η καλλιτέχνις συνεργάζεται με τεχνίτες της Μαροκινής υπαίθρου, όμως η αναγνώριση παραμένει ατομική — ένα παράδειγμα των ορίων της θεσμικής αναγνώρισης.

Υπονομευτικές πρακτικές και πολιτικές αφηγήσεις

Η έκθεση συνδέεται με την avant‑garde του Casablanca Art School, που συνδύασε μοντερνισμό και προαποικιακές τεχνικές. Έργα όπως το Just Paper της Manal Al Dowayan και το Food for Thought “Haram” της Maha Malluh εξετάζουν πώς θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα ελέγχουν τις γυναίκες. Η Al Dowayan καλεί τους επισκέπτες να αγγίξουν και να μετακινήσουν εύθραυστα πορσελάνινα ρολά, προκαλώντας την «απαγόρευση» του μουσείου. Η Malluh χρησιμοποιεί κασέτες με θρησκευτικά κηρύγματα που διαμόρφωσαν συμπεριφορές γυναικών στη δεκαετία του 1980.

Τέχνη σε εποχές αγώνα

Η έκθεση παρουσιάστηκε εν μέσω της γενοκτονίας στη Γάζα και των επιθέσεων στον Λίβανο. Χωρίς να το δηλώνει ρητά, τα έργα αντανακλούν την ανάγκη για τέχνη σε περιόδους κρίσης. Η Aliaa Elgready, η Yasmina Alexandra Nysten και η Dalia Baassiri δημιουργούν έργα που μιλούν για καταστροφή, επιβίωση και ανθεκτικότητα.

Η Women at Work δείχνει πώς οι καλλιτέχνιδες εκφράζουν κοινές εμπειρίες — απώλεια, ταυτότητα, ανήκειν, χειραφέτηση — χωρίς να χάνουν την προσωπική τους φωνή. Η έκθεση συμμετέχει σε μια ευρύτερη τάση που μεταφέρει τη χειροτεχνία στο κέντρο της σύγχρονης τέχνης, από τη Biennale της Βενετίας έως τα μεγάλα μουσεία. Τελικά, η έκθεση καθιστά τον διαχωρισμό τέχνης/χειροτεχνίας ανεπαρκή και ξεπερασμένο, προτείνοντας νέους τρόπους κατανόησης της δημιουργικής εργασίας.

πηγη: www.merip.org/

«Με δύναμη από την Κηφισιά» στο Θέατρο Βρετάνια — μια κωμωδίασαν καθρέφτης της σημερινής μας ζωής

 

Σε μια εποχή που οι μικρές μας αντοχές δοκιμάζονται και τα μεγάλα μας όνειρα συχνά αναβάλλονται, ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του νεοελληνικού θεάτρου παρουσιάζεται για να θυμίσει πως η καθημερινότητα μπορεί να γίνει σκηνή γέλιου, τρυφερότητας και αλήθειας. Το διαχρονικό έργο των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά, «Με δύναμη από την Κηφισιά», ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Βρετάνια, σε μια νέα, ζωντανή και βαθιά ανθρώπινη ανάγνωση από τη σκηνοθέτιδα Θέμιδα Μαρσέλλου.

Τέσσερις γυναίκες – τέσσερις κόσμοι που συναντιούνται

Οι Τάνια Τρύπη, Μαρίνα Καλογήρου, Μαρία Κωνσταντάκη και Τζένη Καζάκου ενσαρκώνουν τέσσερις γυναίκες που μοιράζονται ένα σπίτι, μια φιλία και μια ακατάπαυστη ανάγκη για αλλαγή.

Ονειρεύονται ένα ταξίδι, μια φυγή, μια επανεκκίνηση.

Και όσο ο χρόνος κυλά, οι μνήμες επιστρέφουν, οι προσδοκίες συγκρούονται και το μέλλον παραμένει ανοιχτό — σαν ερώτημα που ζητά απάντηση.

Το έργο, με την ευφυΐα και την τρυφερότητα που το χαρακτηρίζουν, φωτίζει: τις μικρές και μεγάλες απώλειες, τις εύθραυστες ισορροπίες των σχέσεων, το χιούμορ ως άμυνα και εξομολόγηση, τη φιλία ως καταφύγιο, την αγάπη και τους άντρες ως διαρκή πεδίο διαπραγμάτευσηςτη ζωή, με όλες τις αντιφάσεις της.

Μια κωμωδία που γίνεται καθρέφτης της ανθρώπινης εμπειρίας, μιλώντας για τις γυναίκες μέσα από τις Αλέκα, Φωτεινή, Μάρω και Ηλέκτρα, αλλά και για τον κόσμο των αντρών που πλαισιώνει — ή ταράζει — τις ζωές τους.

Πρόγραμμα παραστάσεων

Τετάρτη: 19:00

Πέμπτη: 20:00

Παρασκευή: 21:00

Σάββατο: 18:00 & 21:00

Κυριακή: 19:00

Τιμές εισιτηρίων

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο (21:00) & Κυριακή

25€ (Α’ ζώνη – πλατεία)

22€ (Β’ ζώνη – εξώστης, θεωρεία)

20€ (Γ’ ζώνη – εξώστης)

Σάββατο 18:00 – Λαϊκή απογευματινή: 18€

Φοιτητικό: 16€ (εκτός βραδινής Σαββάτου)

Κάθε Τετάρτη & Πέμπτη – Ανέργων: 13€

Άνω των 65, ΑΜΕΑ & έως 26 ετών: 16€

Πληροφορίες

Θέατρο Βρετάνια

Πανεπιστημίου 7

Από 5.3.2026 έως 5.4.2026

«Χωρίς Άντρες»: Ο κόσμος ξαναγράφεται από την αρχή

Σαν μια ξαφνική παύση στην παγκόσμια ανάσα, μια μέρα ο κόσμος ξυπνά και συνειδητοποιεί πως η μισή του ιστορία έχει εξαφανιστεί. Οι δρόμοι σιωπούν, οι πόλεις αλλάζουν παλμό, και μέσα στο κενό που αφήνει η απουσία, οι γυναίκες καλούνται να ξαναχτίσουν το νόημα της ύπαρξης. Εκεί, ανάμεσα στο χάος και στη δυνατότητα, γεννιέται ένας νέος κόσμος — ένας κόσμος χωρίς άντρες.

Η θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος του Χρήστου Αζαριάδη

Η παράσταση «Χωρίς Άντρες», βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Χρήστου Αζαριάδη, συνεχίζεται με επιτυχία κάθε Πέμπτη στις 20:00 στη Σκηνή Brecht – 2510.

Τη διασκευή και σκηνοθεσία υπογράφει η Αναστασία Κουρή, η οποία μεταφέρει στη σκηνή έναν κόσμο που ανατρέπεται μέσα σε μια στιγμή, για να ξαναγεννηθεί από την αρχή.

Ένας πλανήτης που αλλάζει μέσα σε μια μέρα

Η ιστορία  αρχίζει με ένα αδιανόητο γεγονός: όλοι οι άντρες του πλανήτη πεθαίνουν ταυτόχρονα. Οι γυναίκες που απομένουν καλούνται να διαχειριστούν το σοκ, την απώλεια, αλλά και την πρωτόγνωρη ελευθερία να οραματιστούν έναν κόσμο από την αρχή.

Η πρώτη προσπάθεια ανασυγκρότησης αρχίζει σε ένα πλοίο στο λιμάνι του Πειραιά — έναν προστατευμένο μικρόκοσμο όπου οι γυναίκες μπορούν να επιβιώσουν, να οργανωθούν και να θέσουν τις βάσεις για μια νέα κοινωνία. Όμως η παραμονή στο πλοίο έχει έναν όρο: απόλυτη συμμόρφωση στους κανόνες της καπετάνισσας.

Το μυθιστόρημα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell.

Συντελεστές και δημιουργική ομάδα

• Διασκευή – Σκηνοθεσία: Αναστασία Κουρή

• Βοηθός σκηνοθέτη: Βασίλης Πρέκας

• Soundtrack: «Το παρελθόν» – Δημήτρης Αϊβαλιώτης

• Ενδυματολόγος: Ρία Ντούσκα

• Φωτισμοί: Ρέα Σαμαροπούλου

• Σκηνοθεσία – Μοντάζ βίντεο: Τάκης Ιβόπουλος

• Παραγωγή: Αναστασία Κουρή & Μάνος Κανελλόπουλος

Ερμηνείες και συμμετοχές

Στην παράσταση παίζουν οι:

Λαμπρινή Γιώτη, Αναστασία Κουρή, Μαρίζα Μανατάκη, Μαριαλένα Μπόη, Μαρτίνα Ολχάβα, Εύη Παπαδάκη, Ρέα Σαμαροπούλου, Ελένη Σιδεροπούλου, Άννα Χαλκιά.

Ακούγεται η φωνή της Δήμητρας Καραγιάννη.

Στα βίντεο εμφανίζονται οι:

Αλέξανδρος Κοταχέας, Βασίλης Πρέκας, Δημήτρης Ζιαγάκης, Χρήστος Αζαριάδης, Λίτσα Ρεστιβάκη, Βαγγέλης Ζευγολατάκος, Χάρης Ζευγολατάκος, Ηρακλής Στόγιας και τα παιδιά Ηλίας Ζευγολατάκος & Μαίρη Κουρή.

Πληροφορίες παράστασης

Κάθε Πέμπτη: 20:00

Χώρος: Σκηνή Brecht – 2510, 3ης Σεπτεμβρίου 38, Αθήνα

Τηλέφωνο κρατήσεων: 697 6596 801

•Κρατήσεις online στο more.com:  Κρατήσεις: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/xoris-antres/

Διάρκεια: 150’ με διάλειμμα

Γενική είσοδος: 15€

«Η Καλή Σύζυγος» με τη Ζιλιέτ Μπινός: Μια κινηματογραφική κραυγή κατά της πατριαρχίας

Μια φεμινιστική σάτιρα που αποδομεί με χιούμορ και ευαισθησία τον κοινωνικό συντηρητισμό και τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων...Η ταινία «Η Καλή Σύζυγος» σε σκηνοθεσία του Μαρτέν Πρόβοστ με πρωταγωνίστρια τη Ζιλιέτ Μπινός είναι μια αιχμηρή και ταυτόχρονα συγκινητική αντανάκλαση της υποβιβασμένης θέσης της γυναίκας μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία. Μέσα από το χιούμορ, την ειρωνεία και την αισθητική αναπαράσταση μιας άλλης εποχής, η ταινία φέρνει στο προσκήνιο την αδιάκοπη αυτοθυσία των γυναικών, που με αυταπάρνηση υπηρετούν πολλαπλούς ρόλους και φορτώνονται βάρη υπέρ της ευημερίας των άλλων. Είναι μια εισαγωγή στην κατανόηση του πόσο βαθιά ριζωμένες είναι οι κοινωνικές προσδοκίες γύρω από τη γυναικεία ταυτότητα.

Σύνοψη

Η Πολέτ Βαν ντερ Μπεκ (Ζιλιέτ Μπινός) διευθύνει με αφοσίωση μια σχολή οικοκυρικής, διδάσκοντας στις νεαρές γυναίκες πώς να γίνουν «καλές σύζυγοι» — υπάκουες, ευγενικές, αφοσιωμένες. Όταν ο σύζυγός της πεθαίνει ξαφνικά, η Πολέτ βρίσκεται αντιμέτωπη με οικονομική καταστροφή και την ανάγκη να αναλάβει πρωτόγνωρες ευθύνες. Η επιστροφή του πρώτου της έρωτα και ο άνεμος της κοινωνικής αλλαγής που φέρνει ο Μάης του ’68 την ωθούν να επανεξετάσει τις βεβαιότητες της ζωής της.

Ερμηνεία και σκηνοθεσία: Η Ζιλιέτ Μπινός ως εγκλωβισμένη ηρωίδα

Η Ζιλιέτ Μπινός ενσαρκώνει με υποδειγματική ακρίβεια την καθωσπρέπει, υποταγμένη γυναίκα των δεκαετιών του ’60 και ’70, η οποία ακολουθεί πιστά τις κοινωνικές επιταγές και αναπαράγει το μοντέλο της «καλής συζύγου» μέσα από τη διδασκαλία στην σχολή οικοκυρικής. Το στυλ της, η φωνή της, η στάση του σώματός της υπερασπίζονται τον ρόλο και την παγιδευμένη ηρωίδα που εκπροσωπεί. 

Η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη, περιγραφική και γλαφυρή, αποτυπώνοντας με ακρίβεια τις οπισθοδρομικές ιδέες της εποχής: χωρίς προίκα δεν υπάρχει μέλλον, η γυναίκα οφείλει να απλωθεί το πρώτο βράδυ του γάμου, η σεμνότητα και η σιωπή είναι αρετές.

Αξιομνημόνευτες είναι οι σκηνές του μαθήματος σερβιρίσματος τσαγιού, οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας που αποκαλύπτουν την εσωτερική καταπίεση, αλλά και η αισθητική της εποχής που αποτυπώνεται με ωραία πλάνα και τοπία. Η ταινία έχει λάβει θετικές κριτικές από διεθνή μέσα, τα οποία αναγνωρίζουν την αξία της ως εργαλείο αφύπνισης και προβληματισμού.

Μια ταινία για την αφύπνιση και την ελπίδα

«Η Καλή Σύζυγος» αξίζει να τη δει κανείς όχι μόνο για την κινηματογραφική της ποιότητα, αλλά και για το μήνυμα που μεταφέρει: η ελεύθερη γυναίκα δεν είναι δεδομένο, αλλά ένα όραμα που απαιτεί αγώνα, συνειδητοποίηση και συλλογική προσπάθεια. Είναι μια ταινία που μας καλεί να αναλογιστούμε πόσο μακριά έχουμε φτάσει — και πόσος δρόμος απομένει ακόμα.

Η κληρονομιά του Πικάσο ζωντανεύει στο Halcyon του Λονδίνου με μια εντυπωσιακή έκθεση 130 έργων

Μια από τις σημαντικότερες εκθέσεις σύγχρονης τέχνης της χρονιάς εγκαινιάστηκε στις 16 Οκτωβρίου 2025 στο Halcyon Gallery, στην καρδιά της Νέας Bond Street του Λονδίνου. Η έκθεση με τίτλο «Picasso: A Legacy» παρουσιάζει περισσότερα από 130 έργα του Πάμπλο Πικάσο από τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, εστιάζοντας σε έργα σε χαρτί και κεραμικά.

Η θεματική αφήγηση της έκθεσης

Η έκθεση είναι οργανωμένη γύρω από έξι θεματικές ενότητες που φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της καλλιτεχνικής και προσωπικής ζωής του Πικάσο: Καλλιτέχνης και Μοντέλο, Μούσες του Καλλιτέχνη, Εναλλακτικά Εγώ, Αναζήτηση Ειρήνης, Νεκρές Φύσεις και Κεραμικά, Δημιουργικότητα, Κληρονομιά και Θάνατος. Μέσα από αυτές τις ενότητες, οι επισκέπτες περιηγούνται στα τελευταία χρόνια του καλλιτέχνη, γνωρίζοντας τις μούσες του, τα μυθολογικά του είδωλα, τις παιχνιδιάρικες κεραμικές του δημιουργίες και την αδιάκοπη καλλιτεχνική του παραγωγή μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η κεραμική ως μέσο έκφρασης

Ξεχωριστή θέση στην έκθεση κατέχουν τα κεραμικά έργα του Πικάσο, όπως τα Chouette (1968) και Vase Deux anses hautes (1953), που δημιουργήθηκαν κατά την περίοδο 1948–1968 στη νότια Γαλλία. Τα έργα αυτά αποκαλύπτουν την παιχνιδιάρικη διάθεση και την τρισδιάστατη φαντασία του καλλιτέχνη.

Η δύναμη της χαρακτικής

Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης μια εντυπωσιακή συλλογή έργων σε χαρτί, όπως λιθογραφίες, χαρακτικά και λινόλεουμ, που αναδεικνύουν τη βαθιά αφοσίωση του Πικάσο στη χαρακτική. Ανάμεσα στα εκθέματα ξεχωρίζουν τα La Tauromaquia (1957–59) και La Guerre et la paix (1954), ενώ παρουσιάζονται και σπάνιες δοκιμαστικές εκτυπώσεις που αποκαλύπτουν τη διαδικασία δημιουργίας του καλλιτέχνη.

Οι γυναίκες και η προσωπογραφία

Κεντρικό θέμα της έκθεσης αποτελεί η σχέση του Πικάσο με τις γυναίκες της ζωής του και ο τρόπος που αυτές ενέπνευσαν την καλλιτεχνική του πορεία. Πορτρέτα όπως είναι το Femme au fauteuil no. 4 (1949) και το Jacqueline de profil à droite (1958) αποτυπώνουν τη δημιουργική επιρροή των Françoise Gilot και Jacqueline Roque, οι οποίες αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και ανανέωσης για τον καλλιτέχνη.

Μυθολογικά σύμβολα και εσωτερικές αναζητήσεις

Ο Πικάσο συχνά ταυτιζόταν με μυθικά πλάσματα όπως μινώταυροι, σάτυροι και κουκουβάγιες, τα οποία χρησιμοποιούσε ως αλληγορικές απεικονίσεις του εαυτού του. Το έργο Faune musicien no. 3 (1948) αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης, αποτυπώνοντας τον σάτυρο ως σύμβολο ελευθερίας και ηδονής.

Η δημιουργική έξαρση των τελευταίων χρόνων

Η έκθεση αναδεικνύει την αδιάκοπη καλλιτεχνική παραγωγή του Πικάσο στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ως μια πράξη αντίστασης απέναντι στον θάνατο και επιβεβαίωσης της καλλιτεχνικής του κληρονομιάς. Με χιούμορ, ειρωνεία και βαθιά ενδοσκόπηση, ο Πικάσο επαναπροσδιόρισε τον εαυτό του, συνομιλώντας με τους μεγάλους δασκάλους της τέχνης και διεκδικώντας τη θέση του στην ιστορία.

Η έκθεση «Picasso: A Legacy» θα διαρκέσει έως τις 4 Ιανουαρίου 2026 και είναι ανοιχτή καθημερινά με ελεύθερη είσοδο

Οι Ρίζες της Πορτοκαλιάς: Μια καλλιτεχνική τελετουργία για τη γυναικεία μνήμη και δημιουργία

Η παράσταση που αναδεικνύει τη φωνή των γυναικών μέσα από μουσική, θέατρο σκιών και λόγο, ανεβαίνει στις 30 και 31 Αυγούστου 2025, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Πρόκειται για πρωτότυπη παράσταση «Οι Ρίζες της Πορτοκαλιάς», μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική εμπειρία που εστιάζει στη γυναικεία ταυτότητα ως φορέα ιστορικής μνήμης και δημιουργικής δύναμης. Με ώρα έναρξης στις 21.15, η παραγωγή της ΟμήΓυρης – Διεθνούς Κέντρου Επιστημών, Πολιτισμού και Εκπαίδευσης, συνδυάζει παραδοσιακή και ηλεκτρονική μουσική, ζωντανή ερμηνεία, θέατρο σκιών και οπτικοακουστικά μέσα, δημιουργώντας έναν πολυεπίπεδο αφηγηματικό ιστό.

Το έργο βασίζεται στο κείμενο του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη και εμπνέεται από
το βιβλίο του «Γυναίκες που επιστρέφουν» καθώς και από τα χαρακτικά του Φώτη Βάρθη. Η σκηνοθετική επιμέλεια ανήκει στον Γιώργο Γούση, ενώ τη δραματουργία, μουσική σύνθεση και ερμηνεία υπογράφουν οι Χρυσιάννα Καραμέρη, Νίνα Τουμαζάτου, Μαρία Σίμογλου και Φωτεινή Τρυφεροπούλου. Ο Νικόλας Τζιβελέκης επιμελείται το θέατρο σκιών, προσθέτοντας μια ποιητική διάσταση στην αφήγηση.

Η παράσταση αναδεικνύει τη γυναικεία μορφή όχι ως παθητικό σύμβολο, αλλά ως ενεργό υποκείμενο που επανεπινοεί την παράδοση και διεκδικεί τον χώρο της στην ιστορία και την τέχνη. Μέσα από την ένωση λόγου, εικόνας και ήχου, η σιωπή αποκτά βάρος και η φωνή αναδύεται ως πράξη αντίστασης και δημιουργίας. Ένα έργο που μετατρέπει το ατομικό βίωμα σε συλλογική μνήμη, φωτίζοντας το μέλλον με την πνοή του παρελθόντος.

Γυναίκες Καλλιτέχνιδες στο Ντίσελντορφ: Μια έκθεση αποκαθιστά τις ξεχασμένες δημιουργούς του 19ου αιώνα

Πάνω από 100 έργα και 500 βιογραφίες φωτίζουν ένα παραγνωρισμένο κεφάλαιο της ιστορίας της τέχνης...Μια νέα μεγάλη έκθεση στο Μουσείο Kunstpalast του Ντίσελντορφ φέρνει στο προσκήνιο τις γυναίκες που δημιούργησαν τέχνη σε μια εποχή που η παρουσία τους ήταν αόρατη. Η έκθεση «Women Artists! Από τη Monjé στη Münter» είναι η πρώτη που εστιάζει αποκλειστικά στις ζωές, τα έργα και τις προκλήσεις των γυναικών που ήταν ενεργές καλλιτεχνικά στην πόλη κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα.

Το Ντίσελντορφ ως κέντρο γυναικείας δημιουργίας

Κατά τον 19ο αιώνα, το Ντίσελντορφ αποτέλεσε μαγνήτη για καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη. Αν και οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα φοίτησης στην Ακαδημία Τεχνών μέχρι τη δεκαετία του 1920, πολλές ταξίδεψαν στην πόλη, οργανώνοντας ιδιωτικά μαθήματα και χτίζοντας δίκτυα για να μπορέσουν να εργαστούν και να εκθέσουν. Κάποιες κατάφεραν να ξεχωρίσουν, άλλες εξαφανίστηκαν από το δημόσιο βλέμμα ή δεν έγιναν ποτέ αντιληπτές.

Ξεχασμένες μορφές και άγνωστα έργα

Η έκθεση παρουσιάζει περισσότερα από 100 έργα, πολλά από τα οποία εκτίθενται δημόσια για πρώτη φορά από τον 19ο αιώνα. Εκτός από γνωστά ονόματα όπως η Gabriele Münter, το Kunstpalast αναδεικνύει λησμονημένες δημιουργούς όπως η Anna Bensinger, η Minna Heeren και η Magda Kröner. Συνολικά, η έρευνα που προηγήθηκε της έκθεσης αποκάλυψε περίπου 500 ονόματα γυναικών καλλιτεχνών, πολλές από τις οποίες είναι σχεδόν άγνωστες σήμερα.

Η εξέλιξη της γυναικείας παρουσίας στην τέχνη

Από τη δεκαετία του 1830, οι γυναίκες στο Ντίσελντορφ εργάζονταν σε στενή επαφή με άνδρες συναδέλφους, συχνά με παρόμοια θεματολογία. Με την αύξηση της επαγγελματικής δραστηριότητας και την άνθηση της αγοράς τέχνης, ο αριθμός των γυναικών καλλιτεχνών αυξήθηκε. Από τη δεκαετία του 1890, αρκετές γυναίκες που αργότερα χαρακτηρίστηκαν ως «κλασικές μοντερνίστριες» ζούσαν και δημιουργούσαν στην πόλη.

Από τη σκιά στην αναγνώριση

Για πολλές γυναίκες, το Ντίσελντορφ ήταν απλώς ένας ενδιάμεσος σταθμός, καθώς αναζητούσαν καλύτερες εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε πόλεις όπως το Βερολίνο, το Μόναχο και το Παρίσι. Η σχολή εφαρμοσμένων τεχνών για γυναίκες άνοιξε το 1904, ενώ με το Σύνταγμα της Βαϊμάρης το 1919, οι γυναίκες απέκτησαν ίσα δικαιώματα και πρόσβαση στις ακαδημίες.

Αυτοκριτική και αποκατάσταση από το Kunstpalast

Η έκθεση αποτελεί και μια αυτοκριτική ματιά στην ιστορία των μουσείων. Οι γυναίκες παραμένουν υποεκπροσωπημένες στις περισσότερες ιστορικές συλλογές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Kunstpalast. Το μουσείο εργάζεται ενεργά για να καλύψει αυτά τα κενά, έχοντας ήδη αποκτήσει 15 έργα γυναικών του 19ου αιώνα για τη συλλογή της πόλης του Ντίσελντορφ.

Μια νέα ματιά στην ιστορία της τέχνης

Η έκθεση «Women Artists!» προσφέρει μια πολυαναμενόμενη δεύτερη ματιά στη γυναικεία καλλιτεχνική δημιουργία και διευρύνει ουσιαστικά την κατανόησή μας για την τέχνη του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Η επιμελήτρια Kathrin DuBois καλεί το κοινό να ανακαλύψει τις ξεχασμένες βιογραφίες και να επαναπροσδιορίσει την ιστορία της τέχνης με τρόπο πιο ποικιλόμορφο και πιο πλήρη.

πηγή :artdaily. cc

Μια φωνή που δεν σίγησε ποτέ — Η φεμινιστική πρωτοπορία των '70s ξυπνά στο Μουσείο Sprengel

Σαν μια κραυγή που ταξιδεύει στον χρόνο, η γυναικεία φωνή της δεκαετίας του 1970 επιστρέφει, δυνατή, ειρωνική, πολιτική, ποιητική.

 Στο Μουσείο Sprengel του Αννόβερου, άνοιξε τις πύλες της στις 5 Ιουλίου η έκθεση «STAND UP! Feminist Avant-Garde», προσκαλώντας το κοινό να δει, να σκεφτεί και —ίσως— να σταθεί όρθιο απέναντι σε παλιές και νέες μορφές καταπίεσης. 

Περισσότερα από 150 έργα – φωτογραφίες, βίντεο, αντικείμενα και σχέδια – από τη διάσημη συλλογή SAMMLUNG VERBUND της Βιέννης παρουσιάζουν το ριζοσπαστικό έργο φεμινιστριών καλλιτέχνιδων που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης. Μεταξύ αυτών, οι VALIE EXPORT, ORLAN, Martha Rosler, Ulrike Rosenbach, Renate Bertlmann, Birgit Jürgenssen, Annegret Soltau, Cindy Sherman, Judy Chicago και Penny Slinger.

Έργα Φεμισνιστικής Πρωτοπορίας

Τα έργα, πολλά από τα οποία δημιουργήθηκαν με ελάχιστους πόρους αλλά με βαθιά δημιουργική ένταση, φωτίζουν τις πιέσεις που υφίσταντο οι γυναίκες τη δεκαετία του 1970, και πώς οι ίδιες τις αποδόμησαν με τόλμη και φαντασία. Μέσα από ειρωνεία, ανατροπή, σωματικότητα και πολιτική τόλμη, οι καλλιτέχνιδες της Φεμινιστικής Πρωτοπορίας προσέφεραν ένα εναλλακτικό «εικόνισμα της γυναίκας» — όχι παθητικό, αλλά ενεργό και υπονομευτικό.

H έκθεση αποτελεί τιμή  στις γυναίκες που, με απαράμιλλη αποφασιστικότητα, αμφισβήτησαν τα στερεότυπα και μετέτρεψαν την παραδοσιακή εικόνα της γυναίκας στην τέχνη. Η έκθεση είναι οργανωμένη σε πέντε θεματικές ενότητες που διατρέχουν κοινές εμπειρίες και οράματα, παρά τις αποστάσεις και την έλλειψη άμεσης επικοινωνίας μεταξύ των δημιουργών:

• Αμφισβήτηση παραδοσιακών ρόλων: Η αντίσταση στους περιορισμούς της μητρότητας, της οικιακής ζωής και του γάμου.
• Αναζήτηση ελευθερίας: Η επιθυμία για απελευθέρωση από κοινωνικά πλαίσιακαι περιορισμούς.
• Πολλαπλές ταυτότητες: Ο πειραματισμός με την ταυτότητα μέσα από εικαστικές "ερμηνείες ρόλων".
• Αντίσταση στα πρότυπα ομορφιάς: Η απόρριψη του κοινωνικά επιβεβλημένου "θηλυκού ιδανικού".

Η έκθεση έχει ήδη παρουσιαστεί με επιτυχία σε Ρώμη, Μαδρίτη, Λονδίνο και Στουτγκάρδη και το Αννόβερο αποτελεί έναν ακόμη σταθμό σε αυτή τη διεθνή διαδρομή. Στον απόηχο των δεκαετιών, η φωνή των φεμινιστριών της τέχνης δεν έχει σιγήσει — απλώς αλλάζει μορφές, παραμένοντας πάντα επίκαιρη.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 28 Σεπτεμβρίου 2025.

πηγή :artdaily. cc

“Yes, We ART!”: Όταν η τέχνη φωτίζει την αόρατη εργασία των γυναικών με αναπηρία

Σε έναν κόσμο όπου οι φωτογραφίες μιλούν περισσότερο από τις λέξεις, μια έκθεση επιλέγει να φωτίσει πρόσωπα, διαδρομές και ανισότητες που δεν χωρούν στα στατιστικά. Όταν το βλέμμα στραφεί εκεί όπου συνήθως δεν φτάνει το φως, τότε γεννιέται ένας άλλος χώρος – συμπεριληπτικός, δυναμικός, απαραίτητος.

Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Empower Women για την ισότητα των φύλων, η liminal παρουσιάζει την έκθεση φωτογραφίας “Yes, We ART!”, με επίκεντρο τις γυναίκες με αναπηρία και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στον χώρο της δημιουργικής βιομηχανίας. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 24 Ιουνίου, στις 19:00, στον χώρο της liminal, Πλατεία Θεάτρου 6–8, στο κέντρο της Αθήνας.

Μια εικαστική πράξη συμπερίληψης

Η έκθεση, σε συνεργασία με τη φωτογράφο Τερέζα Στεφανίτση, επιχειρεί να αναδείξει την ορατότητα, τη φωνή και την παρουσία των γυναικών με αναπηρία στον επαγγελματικό χώρο, ιδιαίτερα σε κλάδους όπως ο πολιτισμός και η τέχνη. Μέσα από τα πορτρέτα και τις ιστορίες τους, αναδύεται ένα παλίμψηστο εμπειριών που αποκαλύπτει τόσο τις καθημερινές δυσκολίες όσο και τη δημιουργική δυναμική της συμμετοχής τους.

Από την απεικόνιση στον διάλογο

Κατά τη διάρκεια των εγκαινίων, οι ίδιες οι συμμετέχουσες γυναίκες θα μοιραστούν προσωπικές σκέψεις και στιγμές από τη δική τους επαγγελματική και κοινωνική πορεία, ανοίγοντας παράλληλα τον διάλογο για την ένταξη και την ισότητα στον πολιτισμό. Η δράση φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως πλατφόρμα συνάντησης και ανταλλαγής, σε ένα περιβάλλον που επιδιώκει τη συμμετοχή όλων.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, με στόχο να προσελκύσει κοινό κάθε ηλικίας και ενδιαφέροντος, ενισχύοντας τον προβληματισμό για την πρόσβαση στην εργασία και την πολιτιστική παραγωγή μέσα από το βλέμμα της τέχνης.

Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Empower Women, έξι χώρες της Ευρώπης —Ελλάδα, Κύπρος, Ιταλία, Πορτογαλία, Μάλτα και Κροατία— διοργανώνουν από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο 2025 παράλληλες εκθέσεις φωτογραφίας με κοινή θεματική: τη σύνθετη σχέση των γυναικών με τον εργασιακό χώρο, μέσα από το πρίσμα της διαθεματικότητας. Το εγχείρημα θα κορυφωθεί με μια τελική έκθεση στην κροατική Općina Mošćenička Draga, στις 10–12 Σεπτεμβρίου 2025.

Εστιάζοντας στην Ελλάδα: Η πραγματικότητα των ανάπηρων και Κωφών γυναικών

Η ελληνική συμμετοχή διαμορφώνεται από την έκθεση φωτογραφίας της liminal, με τίτλο “Yes, we ART! Αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις: Η πραγματικότητα των ανάπηρων γυναικών στη δημιουργική βιομηχανία”. Η έκθεση καταγράφει τις ιστορίες πέντε γυναικών με αναπηρία ή/και Κώφωση που εργάζονται στον πολιτιστικό τομέα, μέσα από καλλιτεχνικά πορτρέτα στον χώρο εργασίας τους και συνοδευτικά κείμενα που αναδεικνύουν τις προκλήσεις και τα εμπόδια που καλούνται να διαχειριστούν καθημερινά.

Τέχνη με κοινωνικό αποτύπωμα

Η έκθεση λειτουργεί ως ανοιχτό παράθυρο στις πολλαπλές ταυτότητες των γυναικών με αναπηρία, θέτοντας στο προσκήνιο ζητήματα προσβασιμότητας, επαγγελματικής ένταξης και πολιτιστικής εκπροσώπησης. Μέσα από το βλέμμα της τέχνης, η liminal επιδιώκει να ενδυναμώσει τις φωνές αυτών των γυναικών, αλλά και να κινητοποιήσει τον δημόσιο διάλογο για την αναγκαιότητα ισότητας και διατομεακής ορατότητας στον χώρο της δημιουργικής βιομηχανίας.

Η έκθεση “Yes, we ART!” εντάσσεται σε μια ευρωπαϊκή αφήγηση ενδυνάμωσης και συμπερίληψης, αξιοποιώντας την τέχνη ως εργαλείο ανάδειξης δικαιωμάτων, εμπειριών και κοινωνικών αξιών. Οι ιστορίες που θα παρουσιαστούν λειτουργούν όχι μόνο ως προσωπικά τεκμήρια αλλά και ως καθρέφτης ενός συστήματος που οφείλει να αλλάξει.

Η γυναικεία πινελιά στην avant –garde στην έκθεση "31 Women. An Exhibition by Peggy Guggenheim”

Eνάντια στις κοινωνικές προσδοκίες και τους ρόλους των φύλων που υπαγόρευε η αστική ιδεολογία... Επαναστατικές, ανεξάρτητες και αφοσιωμένες, καθεμία από αυτές ήξερε πώς να αμφισβητεί και να εκθέτει τις πατριαρχικές παραδοχές...

Φως στην θηλυκή  δημιουργία επέλεξε να ρίξει το 1943 η συλλέκτρια Peggy Guggenheim σε μια από τις πρώτες εκθέσεις αφιερωμένη αποκλειστικά στο έργο γυναικών καλλιτεχνών στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην γκαλερί Art of This Century της Νέας Υόρκης. Με τίτλο Exhibition by 31 Women, ένας από τους στόχους της Guggenheim ήταν να αναδείξει τη συμβολή των γυναικών καλλιτεχνών, οι οποίες συχνά απορρίπτονταν από την πατριαρχική νοοτροπία της εποχής. 

 Η έκθεση διοργανώνεται  ξανά από την Fundación MAPFRE της Μαδρίτης σε συνεργασία με την MAC/CCB, με ένα εξαιρετικό δάνειο από τη συλλογή "The 31 Women Collection" της Guggenheim του 1943.

 

Σε μια εποχή που οι γυναίκες λειτουργούσαν ως μούσες, μιμητές ή σύντροφοι διάσημων ανδρών καλλιτεχνών η Peggy Guggenheim βοήθησε να αναδυθεί το άρωμα γυναίκας στη Τέχνη. Επέλεξε 31 Γυναίκες –καλλιτέχνες, καταξιωμένες δημιουργούς και ανερχόμενα ταλέντα, οι οποίες προέρχονταν από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλές από τις οποίες συνδέονταν με τον υπερρεαλισμό και την αφηρημένη τέχνη. 

Έχοντας επίγνωση των προκλήσεων που αντιμετώπιζαν επειδή ήταν γυναίκες, αυτές οι καλλιτέχνιδες συχνά πήγαιναν κόντρα στο ρεύμα χρησιμοποιώντας τις κυρίαρχες καλλιτεχνικές γλώσσες της εποχής τους: επανερμήνευσαν τις συνεισφορές του Σουρεαλισμού και του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού για να αναδείξουν τις πατριαρχικές αρχές στις οποίες βασίζονταν τα κινήματα αυτά.

Σίγουρα, ανάμεσα σε αυτές που η Peggy Guggenheim, η Frida Kalho τα κατάφερε καλύτερα όσο καμία όχι μόνο να ξεπεράσει σε φήμη του συζύγου της, να γίνει σύμβολο για το Μεξικό και να ξεχωρίσει ως γυναίκα καλλιτέχνης, να είναι σχεδόν σήμερα σύμβολο των φεμινιστριών. Λιγότεροι θα γνωρίζουν για την Μeraud Guevara, το γένος Guinness που συνδέθηκε με τον Picabia, ο οποίος  έγραψε και τον πρόλογο στον  κατάλογο της πρώτης της έκθεσης στην Galerie Van Leer, στο Παρίσι. Η Meraud συναναστράφηκε την Γερτρούδη Στάιν και τους παρισινούς νεορομαντικούς ζωγράφους, μοιράστηκε ανησυχίες με τον γλύπτη Alberto Giacometti, τον Βρετονό ζωγράφο Pierre Tal-Coat και άλλους.

 

Στην έκθεση θα συμπεριληφθούν έργα της Dorothea Margaret Tanning, ίσως της πιο γνωστής Αμερικανίδας σουρρεαλίστριας ζωγράφου, χαράκτη, γλύπτρια, συγγραφέας και ποιήτρια. Το πρώιμο έργο της επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό. Υπήρξε  εμπορική καλλιτέχνιδα, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική της, και ανακάλυψε τον υπερρεαλισμό στη σημαδιακή έκθεση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του 1936, Φανταστική Τέχνη, Νταντά και Υπερρεαλισμός

 

Άγνωστη παραμένει σήμερα η Anne Harvey (1916-1967), θεία του Στίβεν Χάρβεϊ. Η Anne επέδειξε ένα πρώιμο ταλέντο στο σχέδιο και τη ζωγραφική στα προεφηβικά της χρόνια  στο Σικάγο και το 1928  ταξίδεψε στο Παρίσι με βοήθεια από τη θεία της και εκεί ξεκίνησε η ζωή της «ανάμεσα σε καλλιτέχνες και ζωγράφους». Σε αυτό το σημείο της ζωής της, οι πύλες στο κάστρο του κόσμου της τέχνης άνοιξαν διάπλατα. Η Anne γνώρισε τον Pascin (του οποίου το σχέδιο του 1929 της δωδεκάχρονης Anne αναπαράγεται στον κατάλογο), τους Leger, Matisse, Picasso, Calder, Survage και Brancusi, μεταξύ άλλων.

Η Meret Oppenheim στο έργο της ενσωματώσε πολλά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα τον ντανταϊσμό και τον σουρεαλισμό, αλλά θεωρείται στοχαστής που ακολούθησε το δικό της όραμα. Με σπουδές στο Παρίσι, σχετίστηκε με μέλη του σουρεαλιστικού κύκλου, May Ray, Andre Breton, Marcel Duchamp και Max Ernst. Έγινε γνωστή για το έργο της το φλιτζάνι τσαγιού της, Object (Le déjeuner en fourrure [Γεύμα με γούνα]), το οποίο έγινε σύμβολο της τέχνης του 20ού αιώνα. Παίρνοντας αποστάσεις από τους Σουρεαλιστές επέστρεψε στην Ελβετία κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Επανήλθε στα μέσα της δεκαετίας του 1950, υπερασπιζόμενη για άλλη μια φορά την ατομικότητα και τη θηλυκότητα της. Στην περίφημη ομιλία αποδοχής της για το Βραβείο Τέχνης της Πόλης της Βασιλείας το 1975, η Oppenheim  έθιξε το θέμα της γυναίκας καλλιτέχνιδας και της προσωπικής ελευθερίας, υπερασπιζόμενη το «ανδρόγυνο του νου» και διακήρυξε ότι «Η ελευθερία δεν σου δίνεται, πρέπει να την αδράξεις».

 

Η δε Valentine Hugo συνεργάστηκε με  τον Jean Cocteau σε σχέδια μπαλέτου τη δεκαετία του 1920, ο οποίος τη σύστησε στους σουρεαλιστές. Μέσα από την ενασχόλησή της με τον σουρεαλιστικό κύκλο, έγινε φίλη και συνεργάτιδα με τους André Breton, Jacqueline Lamba, Pablo Picasso, Paul Éluard, Salvador Dalí και Max Ernst.

 

Η Jacqueline Lamba  σύζυγος του André Breton, ηγέτη της Σουρεαλιστικής Ομάδας, το 1934, υπήρξε ταλαντούχα καλλιτέχνιδα. Η  Lamba συμμετείχε σε πολλές σουρεαλιστικές δραστηριότητες και οι πίνακές της εμφανίστηκαν σε ομαδικές εκθέσεις από το 1934 έως το 1948. Μαζί με τον σύζυγό της μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη τα πρώτα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με αρκετούς σουρεαλιστές που είχαν ήδη εξοριστεί εκεί.

 

Η επαναστάτρια του σχεδιασμού  και πρωτοπόρος Elizabeth Eyre (ο θείος της Wilson Eyre ήταν κορυφαίος αρχιτέκτονας Arts and Crafts και πρόγονος ήταν ο ιδιαίτερος γραμματέας του George Washington), έλαμψε σαν κομήτης σε όλο τον 20ό αιώνα, μετακινούμενη μεταξύ Παρισιού και Ρώμης. Σπούδασε στο Arts Students League του Μανχάταν (ένας από τους δασκάλους της ήταν ο ζωγράφος Robert Henri), έγραψε σημαντικά άρθρα, σχεδίασε εσωτερικούς χώρους και έπιπλα που χαιρετίστηκαν για τον έντονο νεωτερισμό τους, σχεδίασε πορτρέτα κοινωνικών μορφών και εικονογράφησε παιδικά βιβλία.

Αξίζει να επισκεφθείτε την έκθεση και να γνωρίσετε όλο το γυναικείο αυτό κύμα δημιουργικότητας.Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα των  καλλιτεχνών:  Meraud Guinness Guevara, Anne Harvey, Valentine Hugo, Buffie Johnson, Frida Kahlo, Jacqueline Lamba, Eyre de Lanux, Gypsy Rose Lee, Hazel McKinley, Aline Meyer Liebman, Louise Nevelson, Meret Oppenheim, Milena Pavlovic-Barilli, Barbara Poe-Levee Reis, Irene Rice Pereira, Kay Sage, Gretchen Schoeninger, Sonja Sekula, Esphyr Slobodkina, Hedda Sterne, Sophie Taeuber-Arp, Dorothea Tanning, Julia Thecla, Pegeen Vail Guggenheim και Maria Helena Vieira da Silva.

 

 

 

 

Έως 29 Ιουνίου 2025

https://www.ccb.pt/en/evento/31-women-an-exhibition-by-peggy-guggenheim/