Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Peggy Guggenheim. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Peggy Guggenheim. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026

Peggy Guggenheim: Η εξομολόγηση μιας συλλέκτριας που άλλαξε την ιστορία της μοντέρνας τέχνης

 



Το αυτοβιογραφικό βιβλίο Confessions of an Art Addict της Peggy Guggenheim αποκαλύπτει, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, τον τρόπο με τον οποίο μια γυναίκα με πάθος για τη μοντέρνα τέχνη διαμόρφωσε το διεθνές καλλιτεχνικό τοπίο του 20ού αιώνα. Η πρόσφατη ανανεωμένη προσοχή γύρω από το έργο της, μέσα από μεγάλες εκθέσεις σε Λονδίνο και Βενετία, επαναφέρει στο προσκήνιο τη συναρπαστική διαδρομή της συλλέκτριας που τόλμησε να στηρίξει τους πρωτοπόρους της εποχής της. 


Η αυτοβιογραφία μιας πρωτοπόρου

Στο Confessions of an Art Addict, η Peggy Guggenheim σκιαγραφεί τη ζωή της μέσα από προσωπικές ιστορίες, οικογενειακές εντάσεις, ερωτικές σχέσεις και συνεργασίες με μερικούς από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του μοντερνισμού. Το βιβλίο λειτουργεί ως ένα σπάνιο ντοκουμέντο για τα πρώτα βήματα της μοντέρνας τέχνης, καθώς η Guggenheim υπήρξε όχι μόνο συλλέκτρια αλλά και ενεργή διαμορφώτρια του καλλιτεχνικού πεδίου.


Peggy Guggenheim: Η συλλέκτρια που άλλαξε το Λονδίνο

Η πρόσφατη έκθεση Peggy Guggenheim in London: The Making of a Collector (25 Απριλίου – 19 Οκτωβρίου 2026) στη Peggy Guggenheim Collection στη Βενετία, φωτίζει την περίοδο κατά την οποία η Guggenheim ίδρυσε την πρώτη της γκαλερί, Guggenheim Jeune, στο Λονδίνο (1938–1939).

Η έκθεση παρουσιάζει πάνω από 100 έργα και αρχειακό υλικό, αποκαλύπτοντας πώς η Guggenheim ανέτρεψε το συντηρητικό κλίμα της προπολεμικής Βρετανίας και έφερε στο προσκήνιο καλλιτέχνες όπως οι Kandinsky, Mondrian, Hepworth, Arp και Tanguy. 


Η έκθεση στο Royal Academy of Arts: Το Λονδίνο μέσα από τα μάτια της Guggenheim

Παράλληλα, η έκθεση Peggy Guggenheim in London στο Royal Academy of Arts (21 Νοεμβρίου 2026 – 14 Μαρτίου 2027) παρουσιάζει την πρακτική πλευρά της δουλειάς της: επιστολές, τηλεγραφήματα, κατάλογοι, λίστες τιμών και φωτογραφίες που αποκαλύπτουν την καθημερινότητα μιας γυναίκας που διαπραγματευόταν, οργάνωνε και υποστήριζε την avant‑garde σε μια εποχή αβεβαιότητας.

Η έκθεση αναδεικνύει τον ρόλο της Guggenheim ως συνδετικού κρίκου ανάμεσα στον σουρεαλισμό και την αφαίρεση, αλλά και ως μια προσωπικότητα που διαμόρφωσε σχέσεις, συγκρούσεις και συμμαχίες με τους καλλιτέχνες της εποχής. 


Η κληρονομιά της Guggenheim και η θέση του βιβλίου σήμερα

Το Confessions of an Art Addict αποκτά νέα σημασία μέσα από αυτές τις εκθέσεις, καθώς προσφέρει το προσωπικό υπόβαθρο πίσω από τις ιστορικές στιγμές που παρουσιάζονται. Η αυτοβιογραφία λειτουργεί ως συμπλήρωμα των εκθέσεων, αποκαλύπτοντας το ψυχολογικό και συναισθηματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η Guggenheim έλαβε τις αποφάσεις που καθόρισαν την πορεία της μοντέρνας τέχνης.







Σάββατο 25 Απριλίου 2026

Peggy Guggenheim στο Λονδίνο: Η γέννηση μιας συλλέκτριας παρουσιάζεται στη Βενετία







Η Πινακοθήκη Peggy Guggenheim στη Βενετία φωτίζει ένα από τα πιο καθοριστικά –και συχνά παραγνωρισμένα– κεφάλαια στη διαδρομή της θρυλικής προστάτιδας των τεχνών. Η έκθεση Peggy Guggenheim in London. Birth of a Collector ανασυνθέτει την εκρηκτική διετία 1938–1939, όταν η γκαλερί Guggenheim Jeune στο Λονδίνο αναμετρήθηκε με τον συντηρητισμό της βρετανικής σκηνής και συνέβαλε στη διαμόρφωση της σύγχρονης τέχνης στη χώρα.


Η έκθεση στη Βενετία

Από τις 25 Απριλίου έως τις 19 Οκτωβρίου 2026, η Peggy Guggenheim Collection παρουσιάζει τη μεγαλύτερη έως σήμερα μουσειακή έκθεση αφιερωμένη στην περίοδο του Λονδίνου και στην πρώτη γκαλερί της Guggenheim, που λειτούργησε στην Cork Street από το 1938 έως το 1939. Με την επιμέλεια των Gražina Subelytė και Simon Grant, η έκθεση αναδεικνύει τη στιγμή όπου η Guggenheim διαμορφώνει οριστικά την ταυτότητά της ως συλλέκτρια και υπερασπίστρια της πρωτοπορίας του 20ού αιώνα.


Λονδίνο 1938–1939: μια σκηνή σε μετάβαση

Η δράση της Guggenheim Jeune εντάσσεται σε ένα σύνθετο πολιτιστικό τοπίο: από τη μία, ο θεσμικός συντηρητισμός της Βρετανίας· από την άλλη, η αυξανόμενη επιρροή των ευρωπαϊκών πρωτοποριών. Η γκαλερί της Guggenheim, μαζί με χώρους όπως το Redfern Gallery και το Mayor Gallery, αμφισβήτησε τις παραδοσιακές εκθεσιακές νόρμες και έδωσε βήμα σε καλλιτέχνες και πρακτικές που τότε θεωρούνταν ριζοσπαστικές.


Είκοσι εκθέσεις σε δεκαοκτώ μήνες

Μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο, η Guggenheim Jeune παρουσίασε περισσότερες από είκοσι εκθέσεις. Ανάμεσά τους τη πρώτη ατομική έκθεση του Βασίλι Καντίνσκι στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια έκθεση αφιερωμένη στον Ζαν Κοκτό, τη  πρώτη έκθεση αποκλειστικά για το κολάζ, μια παρουσίαση σύγχρονης γλυπτικής που προκάλεσε έντονη δημόσια συζήτηση, μια έκθεση έργων παιδιών, όπου εμφανίστηκε και έργο του νεαρού Λούσιαν Φρόιντ, σηματοδοτώντας το εκθεσιακό του ντεμπούτο.


Τα έργα και οι καλλιτέχνες

Η έκθεση στη Βενετία συγκεντρώνει περίπου 100 έργα από διεθνή μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Περιλαμβάνει ζωγραφική, γλυπτική, σχέδια, φωτογραφίες, μαριονέτες και αρχειακό υλικό, αναδεικνύοντας την πολυφωνία της Guggenheim Jeune.


Συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι:

Eileen Agar, Jean Arp, Barbara Hepworth, Kandinsky, Rita Kernn-Larsen, Piet Mondrian, Henry Moore, Cedric Morris, Sophie Taeuber-Arp, Yves Tanguy.


Δίκτυα, φιλίες και πνευματικές συμμαχίες

Κεντρικό στοιχείο της αφήγησης είναι οι σχέσεις που στήριξαν το έργο της Guggenheim. Συνεργασίες με προσωπικότητες όπως ο Samuel Beckett, ο Marcel Duchamp, ο Roland Penrose, ο Herbert Read και η Mary Reynolds διαμόρφωσαν το πνευματικό της περιβάλλον και ενίσχυσαν την επιρροή της στη σύγχρονη τέχνη.


Από την αφαίρεση στον σουρεαλισμό

Η έκθεση ανοίγει με έργα που συνδέονται με την αφαίρεση και τον σουρεαλισμό, δύο άξονες που καθόρισαν το πρόγραμμα της γκαλερί. Ακολουθούν ενότητες αφιερωμένες σε επιμέρους εκθέσεις της Guggenheim Jeune, όπως:


  • η αναδρομική του Καντίνσκι, η πρώτη στη Βρετανία
  • η έκθεση της Marie Vassilieff, που συνέδεε τέχνη, χειροτεχνία και σχεδιασμό
  • η έκθεση σύγχρονης γλυπτικής του 1938, καθοριστική για τη διάδοση νέων γλυπτικών γλωσσών


Πορτρέτα, πρωτοπορίες και νέες φωνές

Η ενότητα για τον Cedric Morris παρουσιάζει ένα ζωντανό πορτρέτο της λονδρέζικης καλλιτεχνικής κοινωνίας. Εκεί εντάσσεται και το έργο του νεαρού Lucian Freud, που σηματοδοτεί την πρώτη του δημόσια εμφάνιση.


Ακολουθούν ενότητες για τους Charles Howard και Heinz Henghes, που αποτυπώνουν το εύρος των καλλιτεχνικών αναζητήσεων της εποχής.





Atelier 17: η επανάσταση της χαρακτικής

Ιδιαίτερη θέση κατέχει το Atelier 17 του Stanley William Hayter, το εργαστήριο που εισήγαγε στη Βρετανία μια νέα, πειραματική προσέγγιση στη χαρακτική, βασισμένη στη συνεργασία και την τεχνική καινοτομία.


“Abstract and Concrete Art”: μια έκθεση με ιδεολογικό βάρος

Η αναβίωση της ιστορικής έκθεσης του Μαΐου 1939, Abstract and Concrete Art, αποτελεί κομβικό σημείο της διαδρομής. Σε μια Ευρώπη που βυθιζόταν στην πολιτική καταδίωξη και τον εξαναγκασμό σε εξορία, η έκθεση λειτούργησε ως δήλωση υπέρ της ελευθερίας της καλλιτεχνικής έρευνας και της διεθνούς ανταλλαγής.


πηγη: https://www.finestresullarte.info/


Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026

Peggy Guggenheim in London στο Palazzo Venier dei Leoni: Έκθεση για την περίοδο του Λονδίνου και τη γέννηση μιας συλλέκτριας




Η Βενετία ετοιμάζεται να φωτίσει μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές στη ζωή της Πέγκυ Γκουγκενχάιμ: τα χρόνια του Λονδίνου, τότε που γεννήθηκε η ταυτότητά της ως συλλέκτρια και προστάτιδα της μοντέρνας τέχνης. Από τις 25 Απριλίου έως τις 19 Οκτωβρίου 2026, η Peggy Guggenheim Collection παρουσιάζει την έκθεση Peggy Guggenheim in London. Birth of a Collector, την πιο εκτενή που έχει αφιερωθεί ποτέ στη δράση της στη βρετανική πρωτεύουσα και στη θρυλική γκαλερί Guggenheim Jeune.

Η Guggenheim Jeune και η ανατροπή της συντηρητικής βρετανικής σκηνής

Η γκαλερί Guggenheim Jeune λειτούργησε μόλις δεκαοκτώ μήνες, από το 1938 έως το 1939, στην οδό Cork Street. Ωστόσο, η συμβολή της υπήρξε καθοριστική για τη μετάβαση της βρετανικής τέχνης στη μοντέρνα εποχή. Σε μια περίοδο όπου η καλλιτεχνική σκηνή παρέμενε βαθιά συντηρητική, η Γκουγκενχάιμ τόλμησε να παρουσιάσει πρωτοποριακούς καλλιτέχνες, να αμφισβητήσει καθιερωμένες αντιλήψεις και να ανοίξει τον δρόμο για την αποδοχή του σουρεαλισμού και της αφαίρεσης.

Η έκθεση αναδεικνύει εκείνη τη σύντομη αλλά εκρηκτική περίοδο, κατά την οποία η Γκουγκενχάιμ οραματίστηκε ακόμη και τη δημιουργία ενός μουσείου μοντέρνας τέχνης στο Λονδίνο – ένα όνειρο που τελικά βρήκε το σπίτι του στη Βενετία.

Πρωτοποριακές εκθέσεις και ιστορικές «πρώτες»

Στο διάστημα λειτουργίας της, η Guggenheim Jeune παρουσίασε περισσότερες από είκοσι εκθέσεις, πολλές από τις οποίες αποτέλεσαν ορόσημα. Ανάμεσά τους, η πρώτη ατομική έκθεση του Βασίλι Καντίνσκι στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια μονογραφική παρουσίαση του Ζαν Κοκτώ, η πρώτη βρετανική έκθεση αφιερωμένη αποκλειστικά στο κολάζ, μια αμφιλεγόμενη έκθεση σύγχρονης γλυπτικής, καθώς και μια ομαδική έκθεση έργων παιδιών, όπου συμμετείχε και ο νεαρός τότε Λούσιαν Φρόιντ, πραγματοποιώντας το εκθεσιακό του ντεμπούτο.

Έργα, αρχεία και ένα δίκτυο πρωτοπορίας

Η έκθεση συγκεντρώνει περίπου εκατό έργα από διεθνή μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Παρουσιάζονται έργα που εκτέθηκαν στην ιστορική γκαλερί, αλλά και δημιουργίες καλλιτεχνών που αργότερα εντάχθηκαν στη συλλογή της Γκουγκενχάιμ. Μεταξύ αυτών, οι Eileen Agar, Jean Arp, Barbara Hepworth, Vasily Kandinsky, Rita Kernn-Larsen, Piet Mondrian, Henry Moore, Cedric Morris, Sophie Taeuber-Arp και Yves Tanguy.

Το εκθεσιακό αφήγημα περιλαμβάνει ζωγραφικά έργα, γλυπτά, σχέδια, φωτογραφίες, μαριονέτες και αρχειακό υλικό, αναδεικνύοντας την πολυφωνία και τον πειραματισμό της εποχής, σε μια Ευρώπη που βρισκόταν στο κατώφλι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι άνθρωποι πίσω από το όραμα

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο δίκτυο συνεργασιών που ανέπτυξε η Γκουγκενχάιμ στο Λονδίνο. Η έκθεση φωτίζει τις σχέσεις της με κεντρικές μορφές του μοντερνισμού, όπως οι Jean Arp, Samuel Beckett, Marcel Duchamp, Roland Penrose, Herbert Read και Mary Reynolds, καθώς και τις επαφές της με γκαλερίστες και διανοούμενους της εποχής. Ένα δίκτυο που διαμόρφωσε την πορεία της και καθόρισε την εξέλιξη της συλλογής της.

Τρίτη 29 Απριλίου 2025

Η γυναικεία πινελιά στην avant –garde στην έκθεση "31 Women. An Exhibition by Peggy Guggenheim”


Eνάντια στις κοινωνικές προσδοκίες και τους ρόλους των φύλων που υπαγόρευε η αστική ιδεολογία... Επαναστατικές, ανεξάρτητες και αφοσιωμένες, καθεμία από αυτές ήξερε πώς να αμφισβητεί και να εκθέτει τις πατριαρχικές παραδοχές...


Φως στην θηλυκή  δημιουργία επέλεξε να ρίξει το 1943 η συλλέκτρια
Peggy Guggenheim σε μια από τις πρώτες εκθέσεις αφιερωμένη αποκλειστικά στο έργο γυναικών καλλιτεχνών στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην γκαλερί Art of This Century της Νέας Υόρκης. Με τίτλο Exhibition by 31 Women, ένας από τους στόχους της Guggenheim ήταν να αναδείξει τη συμβολή των γυναικών καλλιτεχνών, οι οποίες συχνά απορρίπτονταν από την πατριαρχική νοοτροπία της εποχής. 


 Η έκθεση διοργανώνεται  ξανά από την Fundación MAPFRE της Μαδρίτης σε συνεργασία με την MAC/CCB, με ένα εξαιρετικό δάνειο από τη συλλογή "The 31 Women Collection" της Guggenheim του 1943.

 


Σε μια εποχή που οι γυναίκες λειτουργούσαν ως μούσες, μιμητές ή σύντροφοι διάσημων ανδρών καλλιτεχνών η Peggy Guggenheim βοήθησε να αναδυθεί το άρωμα γυναίκας στη Τέχνη. Επέλεξε 31 Γυναίκες –καλλιτέχνες, καταξιωμένες δημιουργούς και ανερχόμενα ταλέντα, οι οποίες προέρχονταν από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλές από τις οποίες συνδέονταν με τον υπερρεαλισμό και την αφηρημένη τέχνη. 


Έχοντας επίγνωση των προκλήσεων που αντιμετώπιζαν επειδή ήταν γυναίκες, αυτές οι καλλιτέχνιδες συχνά πήγαιναν κόντρα στο ρεύμα χρησιμοποιώντας τις κυρίαρχες καλλιτεχνικές γλώσσες της εποχής τους: επανερμήνευσαν τις συνεισφορές του Σουρεαλισμού και του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού για να αναδείξουν τις πατριαρχικές αρχές στις οποίες βασίζονταν τα κινήματα αυτά.



Σίγουρα, ανάμεσα σε αυτές που η
Peggy Guggenheim, η Frida Kalho τα κατάφερε καλύτερα όσο καμία όχι μόνο να ξεπεράσει σε φήμη του συζύγου της, να γίνει σύμβολο για το Μεξικό και να ξεχωρίσει ως γυναίκα καλλιτέχνης, να είναι σχεδόν σήμερα σύμβολο των φεμινιστριών. Λιγότεροι θα γνωρίζουν για την Μeraud Guevara, το γένος Guinness που συνδέθηκε με τον Picabia, ο οποίος  έγραψε και τον πρόλογο στον  κατάλογο της πρώτης της έκθεσης στην Galerie Van Leer, στο Παρίσι. Η Meraud συναναστράφηκε την Γερτρούδη Στάιν και τους παρισινούς νεορομαντικούς ζωγράφους, μοιράστηκε ανησυχίες με τον γλύπτη Alberto Giacometti, τον Βρετονό ζωγράφο Pierre Tal-Coat και άλλους.

 


Στην έκθεση θα συμπεριληφθούν έργα της Dorothea Margaret Tanning, ίσως της πιο γνωστής Αμερικανίδας σουρρεαλίστριας ζωγράφου, χαράκτη, γλύπτρια, συγγραφέας και ποιήτρια. Το πρώιμο έργο της επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό. Υπήρξε  εμπορική καλλιτέχνιδα, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική της, και ανακάλυψε τον υπερρεαλισμό στη σημαδιακή έκθεση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του 1936, Φανταστική Τέχνη, Νταντά και Υπερρεαλισμός

 


Άγνωστη παραμένει σήμερα η Anne Harvey (1916-1967), θεία του Στίβεν Χάρβεϊ. Η
Anne επέδειξε ένα πρώιμο ταλέντο στο σχέδιο και τη ζωγραφική στα προεφηβικά της χρόνια  στο Σικάγο και το 1928  ταξίδεψε στο Παρίσι με βοήθεια από τη θεία της και εκεί ξεκίνησε η ζωή της «ανάμεσα σε καλλιτέχνες και ζωγράφους». Σε αυτό το σημείο της ζωής της, οι πύλες στο κάστρο του κόσμου της τέχνης άνοιξαν διάπλατα. Η Anne γνώρισε τον Pascin (του οποίου το σχέδιο του 1929 της δωδεκάχρονης Anne αναπαράγεται στον κατάλογο), τους Leger, Matisse, Picasso, Calder, Survage και Brancusi, μεταξύ άλλων.


Η
Meret Oppenheim στο έργο της ενσωματώσε πολλά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα τον ντανταϊσμό και τον σουρεαλισμό, αλλά θεωρείται στοχαστής που ακολούθησε το δικό της όραμα. Με σπουδές στο Παρίσι, σχετίστηκε με μέλη του σουρεαλιστικού κύκλου, May Ray, Andre Breton, Marcel Duchamp και Max Ernst. Έγινε γνωστή για το έργο της το φλιτζάνι τσαγιού της, Object (Le déjeuner en fourrure [Γεύμα με γούνα]), το οποίο έγινε σύμβολο της τέχνης του 20ού αιώνα. Παίρνοντας αποστάσεις από τους Σουρεαλιστές επέστρεψε στην Ελβετία κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Επανήλθε στα μέσα της δεκαετίας του 1950, υπερασπιζόμενη για άλλη μια φορά την ατομικότητα και τη θηλυκότητα της. Στην περίφημη ομιλία αποδοχής της για το Βραβείο Τέχνης της Πόλης της Βασιλείας το 1975, η Oppenheim  έθιξε το θέμα της γυναίκας καλλιτέχνιδας και της προσωπικής ελευθερίας, υπερασπιζόμενη το «ανδρόγυνο του νου» και διακήρυξε ότι «Η ελευθερία δεν σου δίνεται, πρέπει να την αδράξεις».

 


Η δε
Valentine Hugo συνεργάστηκε με  τον Jean Cocteau σε σχέδια μπαλέτου τη δεκαετία του 1920, ο οποίος τη σύστησε στους σουρεαλιστές. Μέσα από την ενασχόλησή της με τον σουρεαλιστικό κύκλο, έγινε φίλη και συνεργάτιδα με τους André Breton, Jacqueline Lamba, Pablo Picasso, Paul Éluard, Salvador Dalí και Max Ernst.

 


Η Jacqueline Lamba  σύζυγος του André Breton, ηγέτη της Σουρεαλιστικής Ομάδας, το 1934, υπήρξε ταλαντούχα καλλιτέχνιδα. Η  Lamba συμμετείχε σε πολλές σουρεαλιστικές δραστηριότητες και οι πίνακές της εμφανίστηκαν σε ομαδικές εκθέσεις από το 1934 έως το 1948. Μαζί με τον σύζυγό της μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη τα πρώτα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με αρκετούς σουρεαλιστές που είχαν ήδη εξοριστεί εκεί.

 


Η επαναστάτρια του σχεδιασμού  και πρωτοπόρος Elizabeth Eyre (ο θείος της Wilson Eyre ήταν κορυφαίος αρχιτέκτονας Arts and Crafts και πρόγονος ήταν ο ιδιαίτερος γραμματέας του George Washington), έλαμψε σαν κομήτης σε όλο τον 20ό αιώνα, μετακινούμενη μεταξύ Παρισιού και Ρώμης. Σπούδασε στο Arts Students League του Μανχάταν (ένας από τους δασκάλους της ήταν ο ζωγράφος Robert Henri), έγραψε σημαντικά άρθρα, σχεδίασε εσωτερικούς χώρους και έπιπλα που χαιρετίστηκαν για τον έντονο νεωτερισμό τους, σχεδίασε πορτρέτα κοινωνικών μορφών και εικονογράφησε παιδικά βιβλία.

Αξίζει να επισκεφθείτε την έκθεση και να γνωρίσετε όλο το γυναικείο αυτό κύμα δημιουργικότητας.Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα των  καλλιτεχνών:  Meraud Guinness Guevara, Anne Harvey, Valentine Hugo, Buffie Johnson, Frida Kahlo, Jacqueline Lamba, Eyre de Lanux, Gypsy Rose Lee, Hazel McKinley, Aline Meyer Liebman, Louise Nevelson, Meret Oppenheim, Milena Pavlovic-Barilli, Barbara Poe-Levee Reis, Irene Rice Pereira, Kay Sage, Gretchen Schoeninger, Sonja Sekula, Esphyr Slobodkina, Hedda Sterne, Sophie Taeuber-Arp, Dorothea Tanning, Julia Thecla, Pegeen Vail Guggenheim και Maria Helena Vieira da Silva.

 

 

 

 

Έως 29 Ιουνίου 2025

https://www.ccb.pt/en/evento/31-women-an-exhibition-by-peggy-guggenheim/