Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης: Η πιο δροσερή θερινή επανέκδοση του Αλμοδόβαρ

Καλοκαιρινό βράδυ, δροσιά, μια αυλή γεμάτη ψιθύρους και το φως του προβολέα να απλώνεται σαν χάδι πάνω στο πανί, τί πιο όμορφο από μια νυχτερινή εξόρμηση σε θερινό σινεμά, ειδικά όταν η ταινία είναι τόσο απολαυστική όσο οι Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης του Πέδρο Αλμοδόβαρ. 

Μια ιστορία που αρχίζει από την ερωτικήγ απογοήτευση μιας γυναίκας και καταλήγει να γίνεται η πιο αναζωογονητική απόδραση από την τσιμεντένια πόλη, χάρη στον γρήγορο ρυθμό, τις έξυπνες ατάκες, το μεσογειακό χιούμορ και την αλμοδοβαρική τρέλα που σε παρασύρει.

Περίληψη της επανέκδοσης

Η Weirdwave έχει επαναφέρει στις αίθουσες την εμβληματική κωμωδία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, μια ταινία-σταθμό για το ισπανικό σινεμά. Με την Κάρμεν Μάουρα στον πιο χαρακτηριστικό της ρόλο, τον νεαρό Αντόνιο Μπαντέρας και ένα σύνολο εκκεντρικών χαρακτήρων, η ταινία καθιέρωσε διεθνώς το ύφος του Αλμοδόβαρ. Βραβευμένη στο Φεστιβάλ Βενετίας και υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ, παραμένει μια από τις πιο αγαπημένες κωμωδίες της δεκαετίας του ’80.

Υπόθεση

Ο Ιβάν εγκαταλείπει την Πέπα με ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή. Εκείνη, σε κατάσταση συναισθηματικής κατάρρευσης, τον αναζητά απεγνωσμένα. Στον δρόμο της εμφανίζονται η σύζυγος του Ιβάν που μόλις βγήκε από το ψυχιατρείο, η φίλη της Καντέλα που φοβάται τον εραστή της, ο γιος του Ιβάν Κάρλος με την αρραβωνιαστικιά του.

Καθώς οι ιστορίες μπλέκονται, όλοι ανακαλύπτουν πως συνδέονται με τρόπους που δεν είχαν ποτέ φανταστεί. Στο καστ εμφανίζεται και ο νεαρός Μπαντέρας, ενώ σε ένα σύντομο πέρασμα αναγνωρίζουμε τον Χαβιέρ Μπαρδέμ.

Σχόλια – Ερμηνείες

Παρότι αρχίζει από την ερωτική ματαίωση, η ταινία μετατρέπεται σε μια γιορτή της γυναικείας αντοχής, της φιλίας και της ανάγκης για συναισθηματική επιβίωση. Ο Αλμοδόβαρ αντιμετωπίζει τον πόνο με χιούμορ, υπερβολή και θεατρικότητα, δημιουργώντας μια κωμωδία που ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και στο γέλιο.

Η Πέπα γίνεται σύμβολο της μεσογειακής θηλυκότητας που αρνείται να καταρρεύσει, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες λειτουργούν σαν καθρέφτες της, προσθέτοντας νέες αποχρώσεις στη συναισθηματική έκρηξη της ιστορίας.

Νοήματα και τεχνικά ατού

Η ταινία είναι ένα κομψοτέχνημα ρυθμού: γρήγορο μοντάζ, συνεχείς ανατροπές, διάλογοι που σπινθηροβολούν. Το χιούμορ είναι βαθιά μεσογειακό, στηριγμένο στην υπερβολή και στην παρεξήγηση.

Η αλμοδοβαρική ματιά είναι παντού: στα κοντινά πλάνα στα τακούνια, στα έντονα χρώματα, στα διαμερίσματα που μοιάζουν με θεατρικά σκηνικά, στη μουσική που σχολιάζει την πλοκή. Το αποτέλεσμα είναι μια μικρή όπερα νευρικής κρίσης, στην οποία κάθε χαρακτήρας τραγουδά το δικό του παράπονο, συνθέτοντας μια κωμική συμφωνία που παραμένει αξεπέραστη.

Πώς ο Γκόγια ενέπνευσε τον σκηνοθέτη της ταινίας «Ο Λαβύρινθος του Πάνα»;

Κάποιοι καλλιτέχνες εξακολουθούν να αποτελούν πηγή έμπνευσης αιώνες μετά την δράση τους όπως καταδεικνύει η ταινία  του Γκιγιέρμο Nτελ Τόρο (Guliemo de Toro), φετινού θριαμβευτή των Όσκαρ με την ταινία «Η Μορφή του Νερού», «Ο Λαβύρινθος του Πάνα», η οποία συνδυάζει τη Τέχνη με τον τρόμο, με ένα ιστορικό υπόβαθρο. Νέα ψηφιακή κόπια  της ταινίας «Ο Λαβύρινθος του Πάνα», κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την WEIRD WAVE .

Το δράμα διαδραματίζεται την εποχή του Φράνκο, μετά τον εμφύλιο, με την μικρή ηρωίδα να καταφεύγει στην φαντασία για να επιβιώσει, δημιουργώντας στο μυαλό της μυθικά πλάσματα. 

 Με μια πολύ συγκινητική, δραματική ιστορία ο σκηνοθέτης κωδικοποιεί τα στοιχεία φρίκης  μιλώντας για τον φασισμό, ο οποίος αποτελεί το θέμα για ένα παραμύθι για ενήλικες. Πως όμως συνδέεται ο Ισπανός ζωγράφος Φρανθίσκο Γκόγια (Francisco José de Goya y Lucientes);

Της Μαρίας Αλιμπέρτη

Τόσο ο φωτισμός όσο και οι μορφές του παραμυθένιου αυτού τρομακτικού κόσμου παραπέμπουν στα έργα μιας περιόδου του Γκόγια, εξίσου φρικιαστικής καθώς αναδυόταν η τρέλα του πολέμου. «Ο Ισπανός ζωγράφος Φρανθίσκο Γκόγια ασκούσε πάντα μεγάλη επίδραση πάνω μου» παραδέχεται ο σκηνοθέτης, ειδικά οι «μαύροι πίνακές» γνωστοί και ως pintura negras! 

Πρόκειται για μια σειρά αποτελούμενη από 14 πινάκων, που δημιουργήθηκε λίγο πριν το τέλος της ζωής του μεγάλου καλλιτέχνη, απεικονίζοντας σε αυτά τα σκοτεινά έργα περίεργες μορφές μάγισσες, ζώα, ανθρώπους σε καταστάσεις πανικού, φόβου και τρόμου . Τα συγκεκριμένα έργα αντικατοπτρίζουν την φρικαλεότητα του πολέμου και το βλέμμα του καλλιτέχνη απέναντι στην παρανοϊκή αυτή αλληλοεξόντωση.

Ο Γκόγια είχε βιώσει τους Ναπολεόντειους πολέμους και τις εμφύλιες διαμάχες στην πατρίδα του και μέσα από την Τέχνη του εκφράζει την απεγνωσμένη κραυγή τρόμου έναντι στον αποτρόπαιο αυτό θάνατο. Μάλιστα, ο Γκόγια θεωρείται από τους σημαντικότερους στο πάνθεον των καλλιτεχνών, ακριβώς γιατί στα έργα του διαφαίνονται οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής του, και καθώς επηρέασε ρεύματα όπως τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό αλλά και κινήματα όπως τον εξπρεσιονισμό και τον σουρεαλισμό.

Τα εν λόγω έργα έχουν ζωγραφιστεί στους τοίχους τις έπαυλης στην οποία ο Γκόγια είχε απομονωθεί και συγκεκριμένα στου χώρους της τραπεζαρίας και του σαλονιού.

 Ο Γκόγια χρησιμοποίησε λάδι για να αποδώσει στους τοίχους αυτή την ψυχική αναστάτωση που του προκαλούσε η κατάσταση  κι ενώ ο ίδιος βυθιζόταν στην σιωπή καθώς ήδη αντιμετώπιζε μεταξύ άλλων ασθενειών προβλήματα με την ακοή του! Σήμερα τα εν λόγω έργα εκτίθενται στο Μουσείο Πράδο.

Οι μορφές της ταινίας

Για παράδειγμα, ο πίνακας με τον Κρόνο που καταβροχθίζει τον γιο του υπήρξε η κυριότερη πηγή έμπνευσης για τον Χλωμό Άντρα, έναν σουρεαλιστικό τέρας κι από τους βασικούς χαρακτήρες του λαβύρινθου. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η μορφή του Κρόνου που κατασπαράζει τα παιδιά του είναι επηρεασμένη από την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία. Οι ιστορικοί της Τέχνης εκτιμούν ότι απεικονίζει τον Σατούρνο, κάτι ανάλογο του Κρόνου, να ξεπροβάλει σε αυτό το σχεδόν από το  ασπρόμαυρο σχέδιο, δηλαδή ένα κατάμαυρο σκοτάδι και να προβαίνει σε τέτοια πράξη κανιβαλισμού καθώς μια προφητεία τον είχε προειδοποιήσει ότι κάποιο από τα παιδιά του θα τον ανατρέψει και θα του κλέψει την εξουσία.

Ανάλογα στη ταινία αποδίδεται ο τρομακτικός «κόσμος» του πολέμου με τον προσεγμένο φωτισμό του  Γκιγιέρμο Ναβάρο,  διευθυντή φωτογραφίας και  ιδιαίτερα  με το σκοτάδι προκειμένου να δημιουργηθεί η αίσθηση του κακού που παραμονεύει στις σκιές.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εν λόγω ταινία κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας, Καλύτερου Μακιγιάζ και Καλύτερου Σχεδιαμσού Παραγωγής. 

Η  νέα ψηφιακή έκδοση της ταινίας θα αρχίσει να προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 16 Αγούστου και από την WEIRD WAVE.

Τέσσερις ηθοποιοί για την ίδια ηρωίδα

Παιδική ηλικία, εφηβεία, νεότητα, ενηλικίωση.   Τέσσερις στιγμές στη ζωή: 

Ένα μικρό κορίτσι από την επαρχία, παίζει ένα κρυφτό που μετατρέπεται σε τραγωδία. 

Μία έφηβη εγκλωβισμένη σε μια ατελείωτη διαδοχή φυγής, ανδρών και ατυχιών, γιατί οτιδήποτε άλλο είναι καλύτερο από την οικογένειά της. 

Μια νεαρή γυναίκα που μετακομίζει στο Παρίσι και έχει τάση προς την καταστροφή. 

Μια ενήλικη γυναίκα, που νόμιζε πως βρήκε ασφαλές καταφύγιο μακριά από το παρελθόν της. 

Σταδιακά, οι χαρακτήρες συναντιούνται για να σχηματίσουν μία ενιαία ηρωίδα.

 Ο αγώνας μια γυναίκας για ελευθερία και ζωή: τέσσερις ηθοποιοί παίζουν τέσσερις περιόδους στη ζωή μιας γυναίκας. Δεν μοιάζουν και πολύ

μεταξύ τους. Αλλά γιατί να τις κάναμε ίδιες όταν η κάθε ηλικία διεκδικεί την ταυτότητα της και θέλει να ορίζει τον εαυτό της σε αντίθεση με τον προηγούμενο; Αναρωτιέται ο σκηνοθέτης Αρνώ ντε Παγιέ στο σημείωμα του. 

Μια κινηματογραφική προσέγγισή που προκαλεί το θεατή με τις Αντέλ Ενέλ (Το Άγνωστο Κορίτσι), Αντέλ Εξαρχόπουλος (Η Ζωή της Αντέλ), Τζέμα Άρτερτον (Η Άλλη Μποβαρί) και τον Σέρζι Λόπεθ (Ο Λαβύρινθος του Πάνα). Η γαλλική ταινία έχει ήδη διακριθεί Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Ερμηνείας στο FIFF Namur. Στους ελληνικούς κινηματογράφους προβάλλεται από τις 30 Μαρτίου από την Weirdwave .