Παίζω άρα Υπάρχω: Η Δημιουργική Συνάντηση Ανθρώπου, Παιχνιδιού και Μουσικής

 

Μια μουσικοθεατρική παράσταση  έρχεται  απόψε και αύριο στον Πύργο Μπαζαίου που εξερευνά τον ουμανισμό μέσα από τον αυτοσχεδιασμό. Η  μουσικοθεατρική παράσταση «Παίζω άρα υπάρχω», μια δημιουργική σύμπραξη μουσικής και θεάτρου που αναδεικνύει τη βαθιά σχέση του ανθρώπου με το παιχνίδι, τον αυτοσχεδιασμό και την καλλιτεχνική έκφραση. Η εκδήλωση προσφέρεται  με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, στο πλαίσιο του προγράμματος του Υπουργείου Πολιτισμού.

Η μουσική ως πεδίο διαλόγου και ελευθερίας

Η πιανίστα Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου επιλέγει ένα ευρύ μουσικό φάσμα που εκτείνεται από τον Μπαχ και τον Μότσαρτ έως σύγχρονους δημιουργούς όπως οι Α. Ζολιβέ, Φρ. Γκούλντα, Φ. Γκλας, Ε. Μπλοχ, αλλά και τους Beatles. Με δεξιοτεχνία και εναλλαγές ύφους, κινείται ανάμεσα σε κλασικές, σύγχρονες και τζαζ τεχνικές, δημιουργώντας ένα μουσικό περιβάλλον που προσκαλεί τον ηθοποιό σε συνεχή διάλογο.

Ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος ανταποκρίνεται επί σκηνής με αυτοσχεδιασμό, ερμηνεία και μεταμορφώσεις ρόλων, αναπτύσσοντας ένα κειμενικό σύμπαν που συνομιλεί με τις αρχές του ουμανισμού και την έννοια του παιχνιδιού ως πανανθρώπινης πολιτισμικής εμπειρίας.

Κείμενα που φωτίζουν τον άνθρωπο μέσα από το παιχνίδι

Η δραματουργική σύνθεση αντλεί υλικό από κείμενα του Σαίξπηρ, της Σου Τζέννινγκς, του Γιόχαν Χουιζίνγκα, του Ντόναλντ Γουίννικοτ, του Αλμπέρ Καμύ, καθώς και από μύθους και παραμύθια. Το παιχνίδι, ως πράξη ελευθερίας και δημιουργίας, γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται η παράσταση, αναδεικνύοντας την ανθρώπινη ανάγκη για έκφραση, φαντασία και νοηματοδότηση του κόσμου.

Η σκηνοθετική ματιά και η δραματουργική δομή

Τη σύνθεση κειμένων, τη δραματουργία και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Στέλιος Κρασανάκης, ο οποίος διαμορφώνει ένα υβριδικό θεατρικό περιβάλλον όπου η μουσική και ο λόγος συνυπάρχουν ισότιμα. Η παράσταση λειτουργεί ως ένα ζωντανό εργαστήριο δημιουργίας, που ο αυτοσχεδιασμός γίνεται εργαλείο ανακάλυψης του εαυτού και του άλλου.

Συντελεστές

Πιάνο: Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου

Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος

Σύνθεση κειμένων – δραματουργία – σκηνοθεσία: Στέλιος Κρασανάκης

ΑΜΚΕ: Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Θεατρικής Έκφρασης ΑΙΩΝ

Πληροφορίες Εκδήλωσης

Η εκδήλωση προσφέρεται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Χώρος: Πύργος Μπαζαίου, Νάξος

Ώρα έναρξης: 21.00

Ημερομηνίες: 9–10 Αυγούστου 2026

Το Ντοκιμαντέρ «Νίκος Κούνδουρος» στο Κινηματοθέατρο «Χριστίνα»

Μια κινηματογραφική αναδρομή στη ζωή και το έργο ενός εμβληματικού δημιουργού παρουσιάζεται αυριο Δευτέρα 10 Αυγούστου  στο κινηματοθέατρο «Χριστίνα». Το ντοκιμαντέρ του Γιάννη Σολδάτου «Νίκος Κούνδουρος» αποτελεί μια πολύχρονη και συστηματική συλλογή τεκμηρίων για τη ζωή και το έργο του κορυφαίου σκηνοθέτη που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον ελληνικό κινηματογράφο. Το έργο αποτελεί μια κινηματογραφική μπαλάντα, βασισμένη σε χειρόγραφα, σημειώσεις, φωτογραφίες και ηχητικά ντοκουμέντα που συγκεντρώθηκαν επί δεκαετίες.

Ένα ντοκιμαντέρ με ιστορικό βάθος και πολιτιστική αναγνώριση

Το ντοκιμαντέρ έχει ήδη παρουσιαστεί σε ειδικές αφιερωματικές εκδηλώσεις σε πολιτιστικούς χώρους, καθώς και στη Βουλή των Ελλήνων τον Ιούνιο του 2017, όπου πραγματοποιήθηκε επίσημη εκδήλωση τιμής για το σύνολο της προσφοράς του Νίκου Κούνδουρου στον πολιτισμό. Η προβολή αυτή ανέδειξε την εμβληματική παρουσία του δημιουργού και τη σημασία του έργου του για την εξέλιξη της ελληνικής κινηματογραφικής τέχνης.

Ο Γιάννης Σολδάτος, ιστορικός του ελληνικού κινηματογράφου και ιδρυτής των εκδόσεων «Αιγόκερως», υπήρξε ο επίσημος βιογράφος του Κούνδουρου. Η στενή τους συνεργασία επέτρεψε τη συγκρότηση ενός μοναδικού αρχειακού σώματος, το οποίο αποτελεί τη βάση του ντοκιμαντέρ και προσφέρει μια σπάνια, τεκμηριωμένη ματιά στη δημιουργική πορεία του σκηνοθέτη.

Οι συντελεστές και η δημιουργική ομάδα

Στο ντοκιμαντέρ συμμετέχουν ο Γιώργος Νταλάρας ως αφηγητής, ενώ το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιάννης Σολδάτος. Το μοντάζ έχει επιμεληθεί ο Νίκος Βασιλόπουλος, ενώ στη φωτογραφία συμβάλλουν οι Γιάννης Σολδάτος, Μιχάλης Γαλανάκης, Τζανέτος Κομνηνέας, Κώστας Παπαναστασάτος και Νίκος Βασιλόπουλος. Η παραγωγή είναι των εκδόσεων «Αιγόκερως» σε συνεργασία με την ΕΡΤ. Η διάρκεια του ντοκιμαντέρ είναι 80 λεπτά.

Συζήτηση μετά την προβολή

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη και τους Κατερίνα Παυλάκη, Άγγελο Σπάρταλη και Εμμανουήλ Θραψανιώτη, προσφέροντας στο κοινό την ευκαιρία να εμβαθύνει στο έργο και στη δημιουργική διαδικασία πίσω από αυτό.

Πληροφορίες προβολής

Χώρος: Κινηματοθέατρο «Χριστίνα»

Ώρα: 21:00

Είσοδος: Ελεύθερη

Η Έκθεση Τηνίων Μαρμαρογλυπτών στον Πύργο: 10 Χρόνια Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO

Ο ιστορικός θεσμός επανέρχεται στον φυσικό του χώρο σε μια επετειακή χρονιά για την Τήνο!Με ιδιαίτερη λαμπρότητα πραγματοποιήθηκαν στον Πύργο της Τήνου τα εγκαίνια της Έκθεσης Τηνίων Μαρμαρογλυπτών, σηματοδοτώντας την επιστροφή ενός ιστορικού θεσμού στον τόπο όπου γεννήθηκε και εξελίχθηκε. Η φετινή διοργάνωση συμπίπτει με τη συμπλήρωση δέκα ετών από την εγγραφή της Τηνιακής Μαρμαροτεχνίας στους Καταλόγους Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, προσδίδοντας στην έκθεση έναν ιδιαίτερο επετειακό χαρακτήρα.

Ένας θεσμός που ταξίδεψε και επέστρεψε στον τόπο του

Η Έκθεση Τηνίων Μαρμαρογλυπτών υπήρξε για χρόνια ένας από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της Τήνου. Μέσα από τις διοργανώσεις της αναδείχθηκαν έργα νεότερων δημιουργών, ενώ η παρουσία της δεν περιορίστηκε στο νησί. Η έκθεση ταξίδεψε σε πόλεις της Ελλάδας, μεταφέροντας παντού το δημιουργικό αποτύπωμα της τηνιακής μαρμαρογλυπτικής και ενισχύοντας την αναγνωρισιμότητα της τέχνης του μαρμάρου.

Η επιστροφή της στον Πύργο, μετά από μια σύντομη περίοδο παύσης, επαναφέρει τον θεσμό στον φυσικό του χώρο. Εκεί που ο ήχος της σμίλης και του μαντρακά συνοδεύει επί γενεές την καθημερινότητα των κατοίκων, η μαρμαρογλυπτική παραμένει ζωντανό στοιχείο της ταυτότητας της Έξω Μεριάς.

Η σύγχρονη δημιουργία συνομιλεί με την παράδοση

Τα έργα των σύγχρονων Τηνίων μαρμαρογλυπτών αποτελούν συνέχεια μιας μακραίωνης παράδοσης που δεν έπαψε ποτέ να εξελίσσεται. Η φετινή έκθεση αναδεικνύει τη δημιουργική σχέση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν: οι καλλιτέχνες αντλούν έμπνευση από την παραδοσιακή τεχνογνωσία, ενώ ταυτόχρονα εκφράζουν τη σύγχρονη καλλιτεχνική αναζήτηση.

Η μαρμαρογλυπτική της Τήνου δεν αποτελεί απλώς μια πολύτιμη παρακαταθήκη του παρελθόντος. Είναι μια ζωντανή τέχνη που εξελίσσεται αδιάκοπα, μεταφέροντας τη γνώση από γενιά σε γενιά και διατηρώντας έναν δημιουργικό διάλογο που δεν σίγησε ποτέ.

Τιμάται η ιστορία και ενισχύεται η συνέχεια

Η έκθεση λειτουργεί ως φόρος τιμής στους παλαιούς μαστόρους που θεμελίωσαν τη φήμη της Τήνου ως διεθνώς αναγνωρισμένου τόπου για την τέχνη του μαρμάρου. Παράλληλα, αναδεικνύει το έργο των σημερινών δημιουργών, οι οποίοι συνεχίζουν να κρατούν ζωντανή τη σμίλη, το μεράκι και την ψυχή της τηνιακής μαρμαρογλυπτικής."Μέσα από τα έργα τους αναδεικνύεται η διαχρονική σχέση του τόπου με την τέχνη και η ιδιαίτερη φυσιογνωμία της Έξω Μεριάς, που εξακολουθεί να αποτελεί την καρδιά της μαρμαρογλυπτικής παράδοσης της Τήνου. Μιας παράδοσης που παραμένει ζωντανή, εξελίσσεται αδιάκοπα και μαρτυρεί τη βαθιά σχέση του τόπου με το μάρμαρο, εκεί όπου το μάρμαρο συνεχίζει να συνομιλεί με τον πολιτισμό"επεσήμανε στον χαιρετισμό του ο δήμαρχος της Τήνου Παναγιώτης Κροντηράς κατά τη τελετή των εγκαινίων. 

Κάθε έργο που παρουσιάζεται αποτελεί μια νέα ψηφίδα στη διαχρονική πορεία της τέχνης του μαρμάρου στο νησί. Η παράδοση δεν διατηρείται μόνο μέσα από τη μνήμη, αλλά κυρίως μέσα από τη συνεχή δημιουργία, την ανανέωση και την εξέλιξη.

Μια έκθεση με προοπτική και πολιτιστικό βάθος

Η φετινή διοργάνωση πραγματοποιείται με τη συνδιοργάνωση της Αδελφότητας των Εν Αθήναις Τηνίων και τη συμμετοχή δημιουργών που με το ταλέντο και την αφοσίωσή τους ενισχύουν την προβολή της μαρμαρογλυπτικής παράδοσης. Η έκθεση φιλοδοξεί να αποτελέσει αφορμή για έμπνευση, δημιουργικό διάλογο και ακόμη μεγαλύτερη ανάδειξη της μοναδικής πολιτιστικής κληρονομιάς της Τήνου.

Αρχαιολόγοι επεκτείνουν τις έρευνες πέρα από τα τείχη της Τροίας

Αεροφωτογραφία του Αρχαιολογικού Χώρου της Τροίας στο Τσανάκαλε.
 Οι αρχαιολόγοι επεκτείνουν τις ανασκαφές πέρα από τη νότια πύλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, διερευνώντας την κάτω πόλη και τα στρώματα καταστροφής των περιόδων Τροία VI και Τροία VII. Φωτογραφία: İHA

Νέα στοιχεία για την καταστροφή της Ύστερης Εποχής του Χαλκού φέρνει η αρχαιολογική σκαπάνη αυτή την αρχαιολογική περίοδο. Η Τροία, ένας από τους πιο φορτισμένους αρχαιολογικούς τόπους του αρχαίου κόσμου, επιστρέφει στο επίκεντρο της έρευνας με μια νέα ανασκαφική εκστρατεία που μετατοπίζει το ενδιαφέρον πέρα από τα διάσημα τείχη της. Οι ανασκαφές του 2026 επικεντρώνονται πλέον στην περιοχή έξω από τη νότια πύλη, εκεί όπου σώζονται στρώματα των περιόδων Τροία VI και Τροία VII κάτω από μεταγενέστερα ελληνιστικά και ρωμαϊκά κατάλοιπα. Στόχος των αρχαιολόγων είναι να κατανοήσουν πότε και πώς καταστράφηκε η πόλη κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, μια περίοδο που συνδέεται παραδοσιακά με τον Τρωικό Πόλεμο.

Τα τείχη της Τροίας.
 Η έκταση της κάτω πόλης εκτιμάται ότι 
 έφτανε τα 30 εκτάρια κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού.
Φωτογραφία: İHA

Η έρευνα μετατοπίζεται έξω από την ακρόπολη

Η Τροία συχνά φαντάζεται μέσα από τα επιβλητικά τείχη της, όμως η ακρόπολη αποτελούσε μόνο ένα τμήμα του οικισμού. Οι έρευνες νότια του λόφου έχουν αποκαλύψει την ύπαρξη μιας εκτεταμένης κάτω πόλης, η οποία σύμφωνα με τα αρχεία της UNESCO έφτανε τα 30 εκτάρια κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού. Η νότια πύλη 

συνέδεε την ακρόπολη με αυτή την ευρύτερη αστική ζώνη, και η ανασκαφή ακριβώς έξω από αυτήν μπορεί να φωτίσει τον τρόπο οργάνωσης της κίνησης, των δημόσιων χώρων και της κατοίκησης.

Παρά τις μεταγενέστερες ελληνιστικές και ρωμαϊκές επεμβάσεις, τα βαθύτερα στρώματα διατηρούν ίχνη της περιόδου που συνδέεται με την ομηρική Τροία. Η ομάδα εξετάζει εάν υπήρχαν κτίρια ή ανοιχτοί χώροι έξω από την πύλη, πόσο πυκνή ήταν η κατοίκηση και αν τα καταστροφικά ίχνη που εντοπίζονται σε διαφορετικά σημεία του χώρου ανήκουν στο ίδιο γεγονός.

Ευρήματα που προσθέτουν νέο πλαίσιο

Οι φετινές εργασίες επεκτείνουν ανασκαφές που είχαν  αρχίσει μεταξύ του ανακτόρου της Τροίας VI και των οχυρώσεων. Το 2024 εντοπίστηκαν αιχμές βελών, οστέινα εργαλεία και ζωικά κατάλοιπα, ενώ το 2025 καταγράφηκαν περίπου 3.500 ετών σφενδόνες από πηλό και ποταμίσιες πέτρες, καθώς και δύο αιχμές βελών της Ύστερης Εποχής του Χαλκού.

Τα αντικείμενα αυτά δεν αποδεικνύουν ότι η μάχη του Ομήρου συνέβη όπως περιγράφεται. Η σημασία τους βρίσκεται στη θέση εύρεσης και στη σχέση τους με την αρχιτεκτονική και τα στρώματα καταστροφής. Με την επέκταση των τομών το 2026, οι αρχαιολόγοι μπορούν να εξετάσουν εάν τα όπλα και οι φθορές αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά ή εντάσσονται σε ένα ευρύτερο επεισόδιο που επηρέασε τη νότια είσοδο και την κάτω πόλη.

Λιθόκτιστα κατάλοιπα στον Αρχαιολογικό Χώρο της Τροίας.
οι ανασκαφές του 2026 διερευνούν την κάτω πόλη και
 τις φάσεις καταστροφής της Ύστερης Εποχής του Χαλκού που
συνδέονται με τις περιόδους Τροία VI και Τροία VII.
 Φωτογραφία: İHA

Πότε και πώς καταστράφηκε η Τροία;

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η διάκριση των καταστροφικών γεγονότων μέσα σε μια πόλη που καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε πολλές φορές. Η ζημιά σε ένα κτίριο μπορεί να οφείλεται σε πυρκαγιά, κατάρρευση ή μεταγενέστερες επεμβάσεις. Η αξιόπιστη ανασύνθεση απαιτεί την παρακολούθηση του ίδιου στρώματος σε ευρύτερη έκταση.

Γι’ αυτό η σχέση μεταξύ των επιπέδων Τροία VI και Τροία VII παραμένει κρίσιμη. Οι προηγούμενες περίοδοι έδωσαν σημαντικά στοιχεία, αλλά η κατανόηση της τελικής καταστροφής απαιτεί νέα δεδομένα. Οι φετινές τομές ίσως δείξουν εάν οι επιφάνειες κατοίκησης, οι αρχιτεκτονικές φθορές και τα αντικείμενα έξω από τη νότια πύλη ανήκουν στο ίδιο χρονικό ορίζοντα.

Ένας τόπος χτισμένος στρώμα πάνω στο στρώμα

Η Τροία διατηρεί εννέα κύρια αρχαιολογικά επίπεδα, που αντιστοιχούν σε διαδοχικούς οικισμούς πάνω στον ίδιο λόφο. Η πρώτη εγκατάσταση χρονολογείται γύρω στο 3000–2500 π.Χ., ενώ η συνολική διάρκεια κατοίκησης ξεπερνά τα 3.000 χρόνια. Η στρατηγική θέση της κοντά στα Δαρδανέλλια την ενέταξε σε δίκτυα που συνέδεαν την Ανατολία, το Αιγαίο και τα Βαλκάνια. Το 1998 εντάχθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Το 2026 ίσως να μην φέρει μια «μεγάλη ανακάλυψη» που θα λύσει οριστικά το ζήτημα του Τρωικού Πολέμου. Η σημασία της περιόδου βρίσκεται στη σύνδεση των στοιχείων που ήδη αναδύονται έξω από την ακρόπολη και στη διερεύνηση του κατά πόσο η τελική καταστροφή της Τροίας εκτεινόταν σε πολύ μεγαλύτερη περιοχή από ό,τι πιστευόταν.

πηγη : anatolianarcheology.net

Οι ωραιότερες γατο-απεικονίσεις στην Iστορία της Tέχνης: Από τον Ντα Βίντσι και τον Ρενουάρ έως τον Μπος

Στην Παγκόσμια Ημέρα της Γάτας, η ιστορία της τέχνης αποκαλύπτει έναν πλούσιο εικαστικό κόσμο που οι γάτες – λευκές, μαύρες, τριχωτές, μακρύτριχες ή κοντότριχες – εμφανίζονται ως σύμβολα τρυφερότητας, μυστικισμού, παιχνιδιού, αλλά και σκοτεινής αλληγορίας. Από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και τον Ρενουάρ έως τον Ιερώνυμο Μπος και τον Στενλέν, εμβληματικά έργα φωτίζουν την παρουσία του αιλουροειδούς μέσα στους αιώνες, αποκαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίο οι καλλιτέχνες τού απέδωσαν ρόλο, χαρακτήρα και συμβολισμό. 

Η Madone au chat του Λεονάρντο ντα Βίντσι

Ο Ντα Βίντσι μελέτησε επανειλημμένα τη σχέση της Παναγίας με τον μικρό γάτο, συνδέοντας τον Χριστό με τον μύθο ότι ένας γάτος γεννήθηκε την ίδια στιγμή με εκείνον. Η λεπτομερής μελέτη του δείχνει τη γοητεία του απέναντι στην κίνηση και την ανατομία των ζώων. 

 Η θεά Μπαστέτ του Λούβρου

Η αιγυπτιακή θεότητα της μουσικής, της μητρότητας και της χαράς απεικονίζεται ως επιβλητική γάτα, στολισμένη με περιδέραιο. Η μορφή της αποτυπώνει την ιερότητα και την προστατευτική δύναμη του ζώου. 

 Η ώρα του παιχνιδιού – Charles van den Eycken

Ο Βέλγος ζωγράφος, ειδικός στις σκηνές εσωτερικού χώρου, παρουσιάζει γάτες και σκύλους ως μέλη της καθημερινότητας, με τρυφερότητα και χιούμορ. 

Ο γάτος-κυνηγός της Πομπηίας

Η ρωμαϊκή μωσαϊκή από την οικία του Φαύνου δείχνει έναν γάτο να συλλαμβάνει μια πέρδικα, αποτυπώνοντας την άγρια φύση του ζώου και τον ρόλο του ως θηρευτή. 

 Ο μαύρος γάτος της Olympia του Μανέ

Συχνά παραγνωρισμένος, ο γάτος της Olympia στέκεται στην άκρη του κρεβατιού, συμβολίζοντας τη σεξουαλικότητα και την ανεξαρτησία, σε αντιπαραβολή με τον σκύλο της Αφροδίτης του Ουρμπίνο. 

Ο γάτος του Hiroshige

Στις Εκατό όψεις του Έντο, ένας γάτος παρακολουθεί από τον τοίχο μια πομπή στα ριζοχώραφα, με το Φούτζι στο βάθος – μια ποιητική στιγμή καθημερινότητας. 

 Η Julie Manet του Ρενουάρ

Ο Ρενουάρ ζωγράφισε συχνά γάτες. Στο πορτρέτο της Julie Manet, η παιδική τρυφερότητα συναντά την απαλότητα του αιλουροειδούς, έπειτα από τέσσερις προπαρασκευαστικές μελέτες. 

 

Ο θρυλικός Chat Noir του Steinlen

Η αφίσα για το παριζιάνικο καμπαρέ Chat Noir έγινε σύμβολο της Μονμάρτης και της μποέμ κουλτούρας. Ο Στενλέν υπήρξε ο απόλυτος ζωγράφος των γατών. 

Ο δαιμονικός γάτος του Μπος

Στην Τάση του Αγίου Αντωνίου, ο γάτος με τα μυτερά αυτιά-κέρατα αρπάζει ένα ψάρι, συμβολίζοντας το Κακό, ενώ η λεία του παραπέμπει στον χριστιανισμό. 

Ο λευκός γάτος του Shotei

Παρότι γνωστός για τοπία, ο Shotei δημιούργησε και έργα αφιερωμένα στους γάτους, με λεπτότητα και καθαρή γραμμή. 

Το Déjeuner du chat της Marguerite Gérard

Η Gérard, επηρεασμένη από τη γαλλο-ολλανδική σχολή, αποτυπώνει έναν γάτο σε σκηνή καθημερινότητας, με έμφαση στη λεπτομέρεια και την οικειότητα. 

 

Η μητρική γάτα του Mao Yi

Η κινεζική ζωγραφική του 12ου αιώνα παρουσιάζει μια γάτα με τα μικρά της, σύμβολο ασφάλειας και ευημερίας της αριστοκρατίας της εποχής. 

 

Οι γάτες στην κομόντα του Jules Le Roy

Ο Le Roy, ειδικός στις ζωγραφικές απεικονίσεις ζώων, παρουσιάζει μια οικογένεια γατών να κάνει «αταξίες» μέσα σε μια κομόντα. 

ΠΗΓΗ: connaissancedesarts.com