Η τέταρτη ατομική έκθεση του Νικήτα Μπαχάρα στην αίθουσα «Περί Τεχνών» – «Δαιμονολογισμός»

 

Η Αίθουσα Τέχνης «Περί Τεχνών Καρτέρης» εγκαινιάζει απόψε Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, στις 19:00, την τέταρτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του Νικήτα Μπαχάρα με τίτλο «Δαιμονολογισμός». Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει η ιστορικός τέχνης Ήρα Παπαποστόλου, η οποία αναδεικνύει τις θεματικές, τις αναφορές και τις εικαστικές αναζητήσεις του καλλιτέχνη.

Η έκθεση «Δαιμονολογισμός»

Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων, ζωγραφισμένα με λάδι σε καμβά. Ο Μπαχάρας συνεχίζει τη διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης, της πτώσης, της αμαρτίας και της εσωτερικής πάλης, μέσα από μια εικαστική γλώσσα που συνδυάζει ρεαλισμό, συμβολισμό και προσωπική μυθολογία. Η έκθεση θα διαρκέσει έως το Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026.

Η επιμελητική προσέγγιση της Ήρας Παπαποστόλου

Η επιμελήτρια σημειώνει στον κατάλογο ότι ένα από τα κεντρικά θέματα του ζωγράφου είναι το προπατορικό αμάρτημα, η στιγμή της πτώσης και η απώλεια της αθωότητας. Στο έργο «Μοναξιά του Αδάμ», ο Μπαχάρας αποτυπώνει την ακριβή στιγμή πριν το αμάρτημα: ένα παιδί που κοιτάζει τον θεατή, βυθισμένο σε έναν υδάτινο παράδεισο, ενώ το φίδι πλησιάζει από αριστερά. Η μοναξιά του παιδιού, το ηλεκτρονικό παιχνίδι στα χέρια του και η κάσκα εικονικής πραγματικότητας στο βάθος λειτουργούν ως σύγχρονα σύμβολα πειρασμού και μελλοντικής καταστροφής.

Η  κα Παπαποστόλου επισημαίνει επίσης τη συνεχή παρουσία της αυτοπροσωπογραφίας στο έργο του Μπαχάρα: μια αναζήτηση ταυτότητας που εκδηλώνεται σε διαφορετικές εκφάνσεις, από την «Αυτοπροσωπογραφία» έως το «Αρχέτυπο Βήματος» και τη «Βάπτιση – Αναγέννηση».

Η θέση του Μπαχάρα στη σύγχρονη ζωγραφική

Ο καλλιτέχνης υπερασπίζεται την αναπαράσταση, τον ρεαλισμό και την ανθρώπινη μορφή, αντιπαραθέτοντας την αληθινή φύση της ζωγραφικής στη «κακή χρήση της τεχνολογίας» που δημιουργεί τεχνητούς παραδείσους. Με το πινέλο και τους καμβάδες του, ο κ. Μπαχάρας προτείνει μια επιστροφή στην ουσία της δημιουργίας, υπενθυμίζοντας ότι η επιλογή της πραγματικότητας παραμένει πάντα ανοιχτή.

Ώρες λειτουργίας της έκθεσης

Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 12:00 – 20:00

Τετάρτη – Σάββατο: 12:00 – 15:00

Κυριακή – Δευτέρα: κλειστά

Αίθουσα Τέχνης «Περί Τεχνών Καρτέρης», Σολωμού 7, Εξάρχεια.

Τιμητική διάλεξη του γλύπτη Θεόδωρου Παπαγιάννη

Η ετήσια εκδήλωση της Οφθαλμολογικής Εταιρείας Δυτικής Ελλάδος & Πελοποννήσου (ΟΦΕΔΕΠ)  θα πραγματοποιηθεί  σήμερα, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026, στα Ιωάννινα, με μια τελετή έναρξης που συνδυάζει επιστημονικό ενδιαφέρον και πολιτιστική διάσταση. Η διοργάνωση φιλοξενείται στο ξενοδοχείο Du Lac, όπου στις 18:40 θα πραγματοποιηθεί η επίσημη έναρξη των εργασιών.

Η τιμητική διάλεξη «Η ματιά του Γλύπτη»

Στο επίκεντρο της εναρκτήριας τελετής βρίσκεται η τιμητική διάλεξη με τίτλο «Η ματιά του Γλύπτη», την οποία θα παρουσιάσει ο διακεκριμένος γλύπτης και ομότιμος καθηγητής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, Θεόδωρος Παπαγιάννης. Η παρουσία του προσδίδει ιδιαίτερο κύρος στην εκδήλωση, συνδέοντας την επιστήμη της οφθαλμολογίας με την τέχνη και την αισθητική προσέγγιση της ανθρώπινης όρασης.

Το πρόγραμμα της τελετής έναρξης

Η εκδήλωση θα  αρχίσει με επίσημους χαιρετισμούς από εκπροσώπους της ΟΦΕΔΕΠ και προσκεκλημένους, ενώ θα ακολουθήσει η απονομή τιμητικών πλακετών σε προσωπικότητες που έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη της οφθαλμολογικής επιστήμης. Αμέσως μετά, ο Θεόδωρος Παπαγιάννης θα παρουσιάσει τη διάλεξή του, προσφέροντας μια μοναδική οπτική για τη σχέση τέχνης και όρασης.

Ανοιχτή πρόσκληση συμμετοχής

Η ΟΦΕΔΕΠ απευθύνει πρόσκληση σε επαγγελματίες υγείας, επιστήμονες και φίλους της οφθαλμολογίας να παρακολουθήσουν την τελετή έναρξης. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Du Lac, έναν χώρο που παραδοσιακά φιλοξενεί σημαντικές επιστημονικές συναντήσεις στην περιοχή.

πηγη: https://epirusgate.gr/

Τριήμερο επιστημονικό συνέδριο για την πολιτιστική κληρονομιά των Αγράφων

Η πολιτιστική κληρονομιά των Αγράφων βρίσκεται στο επίκεντρο του τριήμερου επιστημονικού συνεδρίου που ξεκινά σήμερα το απόγευμα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Καρδίτσας. Ερευνητές, φορείς και εκπρόσωποι της πολιτείας συναντώνται για να αναδείξουν την ιστορική, αρχαιολογική και λαογραφική διαδρομή μιας από τις πιο ιδιαίτερες περιοχές της χώρας.

Στόχος και διοργάνωση του συνεδρίου

Το συνέδριο διοργανώνεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Καρδίτσας, την Ένωση Αγραφιώτικων Χωριών Καρδίτσας και Ευρυτανίας και την Περιφέρεια Θεσσαλίας – ΠΕ Καρδίτσας. Στόχος είναι η δημιουργία ενός ανοιχτού διαλόγου ανάμεσα στην επιστημονική κοινότητα και τους τοπικούς φορείς, με επίκεντρο τρεις βασικές θεματικές: την αρχαιότητα, τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο και τη νεότερη ιστορία και λαϊκό πολιτισμό των Αγράφων.

Οι ενότητες καλύπτουν προϊστορικές και ρωμαϊκές έρευνες, μνημεία της βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου, καθώς και τη νεότερη ιστορική και κοινωνική ταυτότητα της περιοχής, από το 1821 έως τα μέσα του 20ού αιώνα.

Η έναρξη των εργασιών

Η επίσημη έναρξη πραγματοποιείται σήμερα, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, στις 17:00 στο Αρχαιολογικό Μουσείο Καρδίτσας.  Το πρόγραμμα της πρώτης ημέρας περιλαμβάνει εισηγήσεις για τον ιστορικό και γεωγραφικό χώρο των Αγράφων, τους προϊστορικούς πληθυσμούς της περιοχής, την αρχαιότητα, καθώς και την αποκατάσταση βυζαντινών και μεταβυζαντινών μνημείων. Ακολουθούν παρουσιάσεις για τη Δολοπία, τον αρχαϊκό ναό του Απόλλωνα στο Μοσχάτο, το Κάστρο Πύργου Ιθώμης και το αρχαιολογικό μυστήριο της Θεσσαλικής Ιθώμης.Η ημέρα ολοκληρώνεται με τη «Βραδιά Αγράφων» στην αυλή του Μουσείου, με παραδοσιακούς χορούς από χορευτικά τμήματα της περιοχής και ζωντανή μουσική.

Παράλληλες εκδηλώσεις του τριημέρου

Πέρα από τις επιστημονικές συνεδρίες, το συνέδριο πλαισιώνεται από σειρά πολιτιστικών δράσεων. Στον χώρο του Μουσείου λειτουργεί έκθεση βιβλίων και περιοδικών από την Αγραφιώτικη Βιβλιοθήκη, ενώ οι σύνεδροι μπορούν να επισκέπτονται τα εκθέματα του Μουσείου στα διαλείμματα.

Το Σάββατο, μετά τις απογευματινές εργασίες, θα πραγματοποιηθεί μουσική συναυλία με το σχήμα Two Sax Duo. Την Κυριακή, οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να παραστούν στη «Γιορτή Κάστανου» στη Ραχούλα, ολοκληρώνοντας το τριήμερο με μια γιορτή τοπικής παράδοσης.

Αντίο στον αρχαιολόγο Charles K. Williams II, που αποκάλυψε 11 τόνους αρχαίας κεραμικής στην Κόρινθο

Ο Charles K. Williams II, μια εμβληματική μορφή της ελληνικής αρχαιολογίας και επί δεκαετίες επικεφαλής των ανασκαφών της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Κόρινθο, πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, σε ηλικία 96 ετών. Η συμβολή του στη μελέτη της αρχαίας πόλης υπήρξε καθοριστική, με ανακαλύψεις που άλλαξαν την επιστημονική κατανόηση της Κορίνθου.

Μια ζωή αφιερωμένη στην Κόρινθο

Η ανιψιά του, Abby Coffin, επιβεβαίωσε τον θάνατό του. Από το 1966 έως το 1997, ο Williams διετέλεσε διευθυντής των ανασκαφών της Κορίνθου, ερευνώντας συστηματικά τα ίχνη της πόλης από την Εποχή του Σιδήρου έως τα βυζαντινά και μεσαιωνικά χρόνια. Η προσέγγισή του ήταν πολυεπίπεδη: δεν περιοριζόταν σε μία περίοδο, αλλά μελετούσε ολόκληρη τη διαχρονική εξέλιξη ενός σύνθετου αστικού κέντρου.

Ο Christopher Pfaff, σημερινός διευθυντής των ανασκαφών, σημείωσε ότι ο Williams ήταν αφοσιωμένος στη μελέτη «όλων των περιόδων ενός σύνθετου αστικού χώρου» και στη συστηματική εκπαίδευση των νέων αρχαιολόγων στην ερμηνεία των ευρημάτων.

Ανακαλύψεις που άλλαξαν την εικόνα της αρχαίας πόλης

Κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας του, ο Williams έφερε στο φως ευρήματα εξαιρετικής σημασίας: χιλιάδες θραύσματα ρωμαϊκών τοιχογραφιών, 11 τόνους κεραμικής, βυζαντινά μαγειρικά σκεύη, ένα δημόσιο λουτρό με ψηφιδωτό δάπεδο που απεικονίζει έναν όνο και έναν κένταυρο του 5ου αιώνα π.Χ., καθώς και ένα νοσοκομείο και μια μικρή εκκλησία του 13ου αιώνα.

Σε περιοχή που θεωρούνταν επί δεκαετίες η αγορά της αρχαίας Κορίνθου, ο Williams ανακάλυψε ότι δεν επρόκειτο για κεντρικό δημόσιο χώρο, αλλά για ένα σύνολο μικρών ιερών, έναν δρόμο για αγώνες δρόμου, ένα λουτρικό συγκρότημα και μικρά καταστήματα. Οι ανακαλύψεις αυτές ανέτρεψαν παγιωμένες αντιλήψεις για τη δομή της πόλης.

Οι ρωμαϊκές τοιχογραφίες: η μεγαλύτερη έκπληξη

Οι τοιχογραφίες που εντόπισε αποτέλεσαν ίσως το πιο απρόσμενο εύρημα της καριέρας του. Όπως εξηγεί ο Pfaff, τέτοιου είδους τοιχογραφίες σπάνια διατηρούνται στην Ελλάδα πέρα από διάσπαρτα θραύσματα, εκτός αν βρίσκονται σε τάφους. Ο Williams χρησιμοποίησε μέρος της προσωπικής του περιουσίας για να τις ανασυνθέσει και να τις μελετήσει, προσφέροντας πολύτιμο υλικό για την κατανόηση της ρωμαϊκής τέχνης στην Κόρινθο.

Ο ίδιος έγραφε το 2021 στο περιοδικό Expedition του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια ότι «η αρχαιολογία έχει πάντα ένα στοιχείο έκπληξης και τύχης, καθώς είναι αδύνατο να προβλέψει κανείς τι βρίσκεται ακριβώς κάτω από την επιφάνεια στην οποία στέκεται».

πηγή: https://www.nytimes.com/2026/10/08/obituaries/charles-williams-ii-dead.html

Υπόγειος θάλαμος στην Πάφο αποκαλύπτει τη μετατροπή λατομείου σε βυζαντινή εκκλησία

Μια υπόγεια αίθουσα στην Κάτω Πάφο, που άρχισε ως λατομείο πριν από περισσότερα από 2.000 χρόνια, αποδεικνύεται πως απέκτησε νέα ζωή στη Βυζαντινή περίοδο, μετατρεπόμενη σε εκκλησία. Το εύρημα φωτίζει τη μακραίωνη ιστορία επαναχρήσεων στη Φάμπρικα, έναν από τους πιο πολυστρωματικούς αρχαιολογικούς χώρους της Κύπρου.

Από λατομείο σε ταφικό χώρο και τελικά σε εκκλησία

Οι αρχαιολόγοι της Γαλλικής Αρχαιολογικής Αποστολής του Πανεπιστημίου της Αβινιόν ολοκλήρωσαν την ανασκαφή ενός υπόγειου θαλάμου στη Φάμπρικα της Κάτω Πάφου, ο οποίος πέρασε από πολλαπλές φάσεις χρήσης πριν καταλήξει να λειτουργήσει ως βυζαντινή εκκλησία. Η έρευνα εντάσσεται στο πολυετές πρόγραμμα με τη συνεργασία της Γαλλικής Σχολής Αθηνών.

Κατά την εκστρατεία του 2026, το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στον Θάλαμο 5, έναν από τους δεκαπέντε υπόγειους χώρους που έχουν εντοπιστεί. Η ομάδα κατέληξε ότι ο χώρος ήταν αρχικά λατομείο της πρώιμης ελληνιστικής περιόδου. Αργότερα, η οροφή και οι τοίχοι του διαμορφώθηκαν, ενώ λαξεύτηκαν κόγχες, ένδειξη ότι προοριζόταν να μετατραπεί σε τάφο. Ωστόσο, φαίνεται πως εγκαταλείφθηκε πριν χρησιμοποιηθεί για ταφή.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτό συνέβη όταν η Φάμπρικα ενσωματώθηκε στον αστικό ιστό μετά την ανέγερση του τείχους της Νέας Πάφου, στο δεύτερο μισό του 2ου αιώνα π.Χ. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο ο θάλαμος επιχώθηκε εν μέρει, ενώ στην Πρώιμη Βυζαντινή εποχή απέκτησε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα: μετατράπηκε σε εκκλησία.

Η βυζαντινή Φάμπρικα και η χριστιανική επαναχρήση του τοπίου

Το εύρημα εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σύνολο βυζαντινών και μεσαιωνικών δραστηριοτήτων που έχουν αποκαλυφθεί στη Φάμπρικα. Η Claire Balandier έχει παρουσιάσει αυτή τη μεταγενέστερη ιστορία σε μελέτη του 2025, συνοψίζοντας δεκαπέντε χρόνια ανασκαφών. Τα δεδομένα δείχνουν συνεχή κατοίκηση και επαναχρήση του λόφου κατά τις βυζαντινές, φραγκικές και βενετικές περιόδους, πέρα από τις γνωστές ελληνιστικές και ρωμαϊκές φάσεις.

Μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 4ου αιώνα, τμήματα της Φάμπρικα φαίνεται πως εγκαταλείφθηκαν. Ωστόσο, έως τον 6ο αιώνα είχε ήδη ανεγερθεί μια μικρή μονόκλιτη εκκλησία πάνω στα ερείπια ελληνιστικού‑ρωμαϊκού ναού. Στο ιερό της εντοπίστηκε ταφή και γύρω της αναπτύχθηκε νεκροταφείο. Ο Θάλαμος 5 προσθέτει ένα ακόμη παράδειγμα χριστιανικής επαναχρήσης, αυτή τη φορά σε έναν χώρο λαξευμένο απευθείας στον βράχο.

Αρχαίες δομές με νέα χρήση μέσα στους αιώνες

Οι ανασκαφές του 2026 αποκάλυψαν και μια δεύτερη περίπτωση όπου αρχαία κατασκευή συνδέθηκε με μεταγενέστερη εκκλησία. Κοντά στη λαξευτή εκκλησία του Αγίου Αγαπητικού, οι αρχαιολόγοι αναγνώρισαν μια τετράγωνη μνημειακή δομή ως τον βορειοανατολικό πύργο του ελληνιστικού τείχους της Νέας Πάφου. Τμήματα του πύργου αποσυναρμολογήθηκαν σε μεταγενέστερες περιόδους: ορισμένοι λίθοι αφαιρέθηκαν στα ρωμαϊκά χρόνια, ενώ άλλοι επαναχρησιμοποιήθηκαν στα θεμέλια μιας εκκλησίας που χτίστηκε μέσα στον αρχαίο πύργο.

Παράλληλα, η ομάδα συνέχισε την έρευνα των οχυρώσεων της Νέας Πάφου, μιας ρωμαϊκής οικίας και ενός εκτεταμένου υδροσυστήματος κάτω από τη Φάμπρικα. Η ανασκαφή υπόγειας στοάς αποκάλυψε μεταβολές στον τρόπο διοχέτευσης και αποθήκευσης του νερού μεταξύ ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων.

Ένα τοπίο με ασυνήθιστη διάρκεια ζωής

Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη μακρά ιστορία της Φάμπρικα, που δομές της ελληνιστικής πόλης συνέχισαν να διαμορφώνουν το τοπίο αιώνες αργότερα, ακόμη κι όταν οι αρχικές τους λειτουργίες είχαν χαθεί. Ο Θάλαμος 5 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα: άρχισε ως λατομείο, μετατράπηκε σε τάφο που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, επιχώθηκε στη ρωμαϊκή περίοδο και τελικά απέκτησε νέα ζωή ως εκκλησία στη βυζαντινή Πάφο.

πηγή: https://www.medievalists.net/