Σαν λευκό μάρμαρο που φωτίζεται από το πρώτο φως της ημέρας, το ανθρώπινο πόδι αποκαλύπτει την αρχέγονη ομορφιά του: τις καμπύλες, τα ίχνη, τα σημάδια που αφήνει στο χώμα και στον χρόνο. Στο νέο της έργο, η αρχαιολόγος και συγγραφέας Χριστίνα Παπαδάκη στρέφει το βλέμμα της σε αυτό το ταπεινό αλλά βαθιά συμβολικό άκρο, αναδεικνύοντας τη διαχρονική του δύναμη.
Η αρχέγονη ιερότητα των γυμνών ποδιών
Ο αρχαιολόγος Δρ Κώστας Πασχαλίδης επισημαίνει ότι η Παπαδάκη «καταπιάνεται γενναία με την ιερότητα των γυμνών ποδιών», φωτίζοντας τη σύνδεσή τους με τη γη, το βάρος που σηκώνουν και την αντίσταση που δέχονται από τον κάτω κόσμο. Στο έργο της αναδεικνύεται η πανάρχαια σημασία του ποδιού ως φυλακτού, η αποτροπαϊκή του δύναμη, αλλά και η μεταγενέστερη χρήση του ως τάματος — ένας φορέας ελπίδας που επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Η προσέγγιση της Παπαδάκη συνδέει το υλικό με το άυλο, το καθημερινό με το τελετουργικό, προσφέροντας μια νέα ανάγνωση για ένα μέλος του σώματος που συχνά παραμένει αθέατο στη θεωρία και στην τέχνη.
Μια αρχαιολογία του βήματος
Ο αρχαιολόγος Δρ Μιχάλης Μιλιδάκης περιγράφει το έργο ως «μια αρχαιολογία του βήματος», που κάθε ίχνος γίνεται μνήμη και υπόσχεση. Το ανθρώπινο πόδι, «ταπεινό και θαυμαστό μαζί», κουβαλά κρυφές ιστορίες, ενώ το παπούτσι λειτουργεί άλλοτε ως προστασία και άλλοτε ως δεσμός.
Η Παπαδάκη, με το βλέμμα της αρχαιολόγου και τη γραφή της λογοτέχνιδας, μετατρέπει το πιο γήινο μέλος του σώματος σε σύμβολο επιθυμίας, ισχύος, φθοράς και λυρισμού. Το δοκίμιό της, επιστημονικό και ταυτόχρονα ποιητικό, υπενθυμίζει ότι «το βήμα παραμένει η πιο απλή και πιο βαθιά μορφή ελευθερίας».
Ένα έργο που γεφυρώνει παρελθόν και παρόν
Η προσέγγιση της Παπαδάκη δεν περιορίζεται στην αρχαιολογική τεκμηρίωση. Αντιθέτως, συνδέει τα ίχνη του παρελθόντος με την εμπειρία του σήμερα, δημιουργώντας ένα κείμενο που συνομιλεί με την υλικότητα, τη μνήμη και την ανθρώπινη ευαλωτότητα.
Το έργο της ανοίγει έναν νέο διάλογο για το σώμα, την κίνηση και την πολιτισμική τους σημασία, προσκαλώντας τον αναγνώστη να δει το ανθρώπινο πόδι όχι ως απλό ανατομικό στοιχείο, αλλά ως φορέα ιστοριών, συμβόλων και βαθιάς ανθρωπολογικής αξίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου