Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αμαζόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αμαζόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Σαρκοφάγος 1.800 ετών με σκηνή Αμαζονομαχίας και Έλληνες πολεμιστές







Το μαρμάρινο ταφικό μνημείο από την Ευμένεια παρουσιάζει μια εντυπωσιακή μυθολογική μάχη ανάμεσα σε Αμαζόνες και Έλληνες πολεμιστές. Φιλοξενείται πλέον στο Μουσείο Πόλης Ντενιζλί και χρονολογείται στον 2ο–3ο αιώνα μ.Χ.

Ο οικισμός της Ευμένειας ήταν  αρχαία ελληνική πόλη. Ιδρύθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο και έλαβε το όνομά της από τον βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Β΄, γεγονός που την εντάσσει άμεσα στο πλαίσιο των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας. Η περιοχή της Φρυγίας, που βρισκόταν η Εύμενεια, φιλοξενούσε πλήθος ελληνικών πόλεων που αναπτύχθηκαν μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την επικράτηση των ελληνιστικών βασιλείων.

Συγκεκριμένα,  ιδρύθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. από τον βασιλιά Άτταλο Β΄ Φιλάδελφο της Περγάμου και ονομάστηκε προς τιμήν του αδελφού του, Ευμένη Β΄. Η πόλη αποτέλεσε ελληνιστικό οικιστικό και στρατιωτικό κέντρο, σχεδιασμένο ως ελληνική πόλη‑πολιτεία (πόλις) με ελληνική διοικητική δομή, αρχιτεκτονική και λατρευτικές πρακτικές.Η Εύμενεια εντάχθηκε στη Ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας μετά το 130/129 π.Χ., αλλά συνέχισε να λειτουργεί ως ελληνική πόλη με βουλευτήριο, άρχοντες, στρατηγούς και ειρηνάρχες, ενώ η ελληνική γλώσσα παρέμεινε κυρίαρχη στη δημόσια ζωή και στις επιγραφές



Ένα μοναδικό δείγμα ρωμαϊκής ταφικής γλυπτικής

Μια εντυπωσιακά διακοσμημένη μαρμάρινη σαρκοφάγος από την αρχαία Ευμένεια στη δυτική Τουρκία προσφέρει μια σπάνια ματιά στις καλλιτεχνικές παραδόσεις της ρωμαϊκής Ανατολίας. Το μνημείο, ηλικίας περίπου 1.800 ετών, εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Πόλης Ντενιζλί και ξεχωρίζει για την υψηλής ανάγλυφης απεικόνιση μιας Αμαζονομαχίας, της μυθικής σύγκρουσης ανάμεσα στις Αμαζόνες και τους Έλληνες πολεμιστές.


Χρονολογείται στα τέλη του 2ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ., περίοδο κατά την οποία η περιοχή αποτελούσε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αντί για μια ήρεμη ταφική σκηνή, ο γλύπτης επέλεξε να καλύψει την επιφάνεια του μαρμάρου με δυναμικές μορφές, άλογα και έντονη κίνηση μάχης.


Αμαζόνες και Έλληνες σε μια δραματική σύνθεση

Η σαρκοφάγος παρουσιάζει μια πυκνή σύνθεση πολεμιστών που συγκρούονται σώμα με σώμα. Μορφές έφιππων Αμαζόνων, μαχητές με ασπίδες και πανοπλίες, καθώς και άλογα σε κίνηση δημιουργούν ένα εντυπωσιακό αφηγηματικό ανάγλυφο. Ορισμένες μορφές φαίνεται σχεδόν να αναδύονται από το μάρμαρο, αποδεικνύοντας την τεχνική δεξιοτεχνία του γλύπτη.  Το καπάκι σε μορφή δίρριχτης στέγης, τα λαξευμένα κεφάλια λιονταριών και τα περίτεχνα μοτίβα. Τμήματα της σαρκοφάγου έχουν υποστεί φθορές, με σπασμένα σημεία στο καπάκι και στο σώμα του μνημείου.


Η θέση των Αμαζόνων στη μυθολογία και στη ρωμαϊκή τέχνη

Οι Αμαζόνες κατείχαν ξεχωριστή θέση στη μυθολογία, εμφανιζόμενες σε ιστορίες με τον Ηρακλή, τον Θησέα και τον Αχιλλέα. Η σύγκρουσή τους με Έλληνες πολεμιστές αποτέλεσε αγαπημένο θέμα της αρχαίας γλυπτικής, ιδιαίτερα σε σκηνές που τονίζουν τη σωματική δύναμη και την ηρωική αντιπαράθεση.


Στη ρωμαϊκή ταφική τέχνη, τέτοιες σκηνές μπορούσαν να μεταφέρουν συμβολισμούς πέρα από τον μύθο: θάρρος, αγώνα, μνήμη του νεκρού. Χωρίς επιγραφή ή ασφαλές ταφικό πλαίσιο, το ακριβές νόημα της συγκεκριμένης σαρκοφάγου παραμένει άγνωστο.


Από την Ευμένεια στο Μουσείο Πόλης Ντενιζλί

Η σαρκοφάγος προέρχεται από την περιοχή της αρχαίας Ευμένειας, κοντά στη σημερινή συνοικία Işıklı του Τσιβρίλ, στην επαρχία Ντενιζλί. Η πόλη ιδρύθηκε στην ελληνιστική περίοδο και πήρε το όνομά της από τον βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Β΄. Στην περιοχή του λόφου Sarıbaba σώζονται αρχαιολογικά κατάλοιπα και τμήματα της νεκρόπολης, ενώ η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από φυσικές πηγές νερού και κατοικήθηκε για πολλούς αιώνες.

Η σαρκοφάγος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της συνέχειας της ελληνικής μυθολογικής εικονογραφίας στη ρωμαϊκή Ασία Μικρά. Τα σωζόμενα ανάγλυφα αναδεικνύουν την υψηλή τεχνική των γλυπτών που κατασκεύαζαν περίτεχνες μαρμάρινες λάρνακες για ταφικά μνημεία.


Ένα μνημείο ανοιχτό στο κοινό

Παρότι δεν είναι γνωστό ποιος είχε ταφεί στο μνημείο ούτε πότε ακριβώς εντοπίστηκε, η σαρκοφάγος εκτίθεται πλέον στον κήπο του Μουσείου Πόλης Ντενιζλί, προσφέροντας στους επισκέπτες μια εντυπωσιακή οπτική αφήγηση που συνδέει την αρχαία Εύμενεια με τις ευρύτερες καλλιτεχνικές παραδόσεις της ρωμαϊκής Μεσογείου.


πηγές https://www.anatolianarchaeology.net/

https://ancientroutesturkiye.com/en/eumeneia?utm_source=copilot.com

Τετάρτη 6 Αυγούστου 2025

Αρχαία Αναία: Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν Βυζαντινό Οικονομικό Κέντρο του 13ου αιώνα



Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στον ιστορικό χώρο της αρχαίας Αναίας, σημερινό Καδικάλεσι στο Κουσάντασι της δυτικής Τουρκίας αποκάλυψαν εντυπωσιακά ίχνη παραγωγής γυαλιού και κεραμικών που χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα.

Με επικεφαλής την αναπλ. καθηγήτρια Δρ. Suna Çağaptay του Πανεπιστημίου Muğla Sıtkı Koçman, η ομάδα ανασκαφών εντόπισε δύο νέα αρχιτεκτονικά συγκροτήματα, εκ των οποίων το ένα περιλάμβανε θραύσματα πιθοειδών αγγείων, γυάλινες και μεταλλικές σκωρίες. Τα ευρήματα υποδεικνύουν πιθανή τοπική παραγωγική ή αποθηκευτική ζώνη, ενδεχομένως συνδεδεμένη με ευρύτερα εμπορικά δίκτυα στο Αιγαίο.

 Το Καδικάλεσι βρίσκεται σε στρατηγικό λόφο με θέα στον κόλπο του Κουσάντασι και φέρει πολύστρωτη ιστορική παρουσία – από την προϊστορική εποχή ως τη βυζαντινή και οθωμανική περίοδο. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Αναία, όνομα που ίσως συνδέεται με μυθικές βασίλισσες Αμαζόνες, και αργότερα ονομάστηκε «Κάστρο του Δικαστή» κατά την Οθωμανική εποχή, όταν παραχωρήθηκε σε τοπικό δικαστή. Η καθηγήτρια Çağaptay σχολίασε ότι «Ίσως βρισκόμαστε κοντά σε βυζαντινή ζώνη παραγωγής. Τα θραύσματα σκωριών και πιθοειδή δείχνουν είτε εργαστήριο είτε στρώματα κοντά σε βιοτεχνικό χώρο της εποχής. Τα στοιχεία από τη ύστερη βυζαντινή περίοδο είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.»

Οι σκωρίες που σχετίζονται με υαλουργία και μεταλλουργία ενισχύουν την άποψη πως η Καδικάλεσι λειτουργούσε όχι μόνο ως αμυντικό ή θρησκευτικό κέντρο, αλλά και ως οικονομικός κόμβος. Οι ερευνητές θεωρούν πως τα υλικά παράγονταν τοπικά αλλά διακινούνταν μέσω του λιμανιού, που λειτουργούσε ως σημαντικός κόμβος εμπορίου κατά μήκος της ακτής του Αιγαίου.

Η Çağaptay πρόσθεσε ακόμη ότι  «Εργαζόμαστε για να αποδείξουμε πώς αυτά τα αγαθά—κεραμικά, γυαλί, μέταλλα—μετακινούνταν και πωλούνταν πέρα από τον χώρο. Βλέπουμε τη υλική κουλτούρα μιας οικονομίας που ίσως είχε τόσο θρησκευτική όσο και εμπορική διάσταση.»


 Προηγούμενες ανασκαφές έχουν φέρει στο φως:

- Βυζαντινή εκκλησία

- Ισλαμικούς χώρους λατρείας

- Γλυπτά εποχής Χετταίων

- Εφυαλωμένα κεραμικά του 12ου–13ου αιώνα

- Κεραμίδια ηλικίας 800 ετών με αποτυπώματα ζώων

Η νέα ανακάλυψη προσθέτει οικονομική διάσταση στη πλούσια ιστορική αφήγηση της Καδικάλεσι. Με την περαιτέρω ανάλυση που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι αρχαιολόγοι ελπίζουν να αποκαλύψουν πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τον τρόπο λειτουργίας της παραγωγής και του εμπορίου σε αυτό το στρατηγικά τοποθετημένο βυζαντινό φυλάκιο, που παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστο στο ευρύ κοινό.

πηγή: https://www.anatolianarchaeology.net/

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2022

Η Δύναμη των 4: Κοινή δράση αμοιβαίου δανεισμού εκθεμάτων Αρχαιολογικών Μουσείων της Ηπείρου

 


Μία νέα δράση αρχίζει με την συνένωση δυνάμεων τεσσάρων Αρχαιολογικών Μουσείων της Ηπείρου… Στην κοινή δράση συμμετέχουν τα Αρχαιολογικά Μουσεία Άρτας, Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Πρέβεζας. Τους κοινούς τους κρίκους ενισχύουν με μια αλυσίδα ανταλλαγής εκθεμάτων που αφορά την κοινή ιστορία του τόπου της Ηπείρου.


Με το σκεπτικό αυτό μια παράσταση αμαζονομαχίας σε μαρμάρινη σαρκοφάγο από τη βόρεια Νεκρόπολη της Νικόπολης παρουσιάζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άρτας. Πρόκειται για ένα σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα, από την αρχαία Νικόπολη,  που  φιιλοξενεί για πρώτη φορά στο κοινό, το μουσείο στo πλαίσιο της δράσης «Η δύναμη των 4». Το θραύσμα καλύμματος μαρμάρινης σαρκοφάγου κοσμείται με ανάγλυφη παράσταση αμαζονομαχίας.




Οι νεκροπόλεις στη Νικόπολη, όπως και στην Αμβρακία, βρίσκονται εκτός των τειχών της, όπως εξηγείται σε ανακοίνωση του μουσείου. Εκεί εντοπίστηκαν αρκετά μαυσωλεία, δηλαδή οικογενειακοί τάφοι εύπορων Ρωμαίων κατοίκων. Σε ένα από αυτά, συγκεκριμένα στο Μαυσωλείο 2, αποκαλύφθηκε μία σαρκοφάγος που αποτελεί προϊόν αττικού εργαστηρίου.   Ειδικότερα, στο θραύσμα απεικονίζονται δύο Αμαζόνες, η μία σε κίνηση, βαστάζοντας ασπίδα και η άλλη σε στάση άμυνας. Φορούν κοντό χιτώνα, αφήνοντας ακάλυπτο τον ένα μαστό. Οι μυθικές μορφές πλαισιώνονται από έναν γυμνό πολεμιστή, ο οποίος σώζεται από τη μέση και κάτω.

Διαβαστε περισσότερα για τις αμαζόνες εδώ: http://cultureloversgr.blogspot.com/2021/01/blog-post.html


 

Στο δε Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων αναδεικνύεται ένα σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα, από το Πρυτανείο της αρχαίας Αμβρακίας (σημερινή Άρτα). Το έκθεμα παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο κοινό στην αίθουσα 3 (Ο Οίκος των Αιακιδών) του Αρχαιολογικού Μουσείου Ιωαννίνων (στο εξής ΑΜΙ). Πρόκειται για λίθινο ενεπίγραφο βάθρο, στο οποίο γίνεται αναφορά στον θρυλικό βασιλιά των Μολοσσών, Πύρρο, γνωστό και με το προσωνύμιο «αετός» στους Ηπειρώτες.

Το βάθρο προέρχεται από τη συλλογή του Αρχαιολογικού Μουσείου Άρτας και φιλοξενείται στο ΑΜΙ, στο πλαίσιο της δράσης «Η Δύναμη των 4», η οποία σχεδιάστηκε με αφορμή τον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2022.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η δράση συνδιοργανώνεται από κοινού με τις Εφορείες Αρχαιοτήτων Άρτας, Θεσπρωτίας και Πρέβεζας και αφορά στον αμοιβαίο δανεισμό, ώστε να εκτεθούν προσωρινά σε επιλεγμένα σημεία των συλλογών τους. 

Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2021

Που άφησαν το στίγμα τους οι αμαζόνες στον ελληνικό χώρο;

 


Στο άκουσμα του ονόματός τους λένε ότι έτρεμαν οι ήρωες. Η φήμη τους είχε πάρει μυθικές διαστάσεις, ενώ ακόμη απασχολούν καταξιωμένους ερευνητές. Οι γυναίκες που διαβιούσαν στις αχανείς στέπες της Ευρασίας άφησαν τα ίχνη τους όχι μόνο σε αρχαιολογικά ευρήματα –τάφους γυναικών με τόξα και βέλη, σπαθιά και εργαλεία- αλλά και στην ελληνική Τέχνη και  σε μνημεία στον ελλαδικό χώρο.


Ο αρχαϊκός ναός του Δαφνηφόρου Απόλλωνα αποτελεί έναν αξιοσημείωτο αρχαιολογικό χώρο της Ερέτριας, καθώς αποτέλεσε το θρησκευτικό κέντρο και το βασικό χώρο λατρείας της αρχαίας πόλης. Από τον ομηρικό ύμνο για τον Απόλλωνα,  μαθαίνουμε ότι όταν ο θεός αναζητούσε θέση για να ιδρύσει το μαντείο του, έφθασε και στο Ληλάντιο πεδίο. Τα πρώτα χνάρια του ναού φθάνουν στα γεωμετρικά χρόνια από ένα αψιδωτό κτίσμα, που τοποθετείται χρονικά λίγο μετά από τον εκατόμπεδο ναό του Ηραίου της Σάμου.

Ο ναός ξεχωρίζει για την αρμονική συνύπαρξη ιωνικών και δωρικών κιόνων. Στο θαυμάσιο γλυπτό διάκοσμό του, σώζονται τμήματα της ανάγλυφης παράστασης που κοσμούσε το δυτικό αέτωμα και είχε ως θέμα την Αμαζονομαχία.



Οι Αμαζονομαχίες στην αθηναϊκή τέχνη ήταν μαζί με τις Κενταυρομαχίες τις Γιγαντομαχίες και τον Τρωικό Πόλεμο αγαπημένο θέμα συμβολικής εξεικόνισης της περσοελληνικής σύγκρουσης, αφού οι Αμαζόνες είχαν εισβάλει όπως οι Πέρσες στην Αττική. 

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτες γλυπτές παραστάσεις Αμαζονομαχίας στην αττική τέχνη συνδέθηκαν ειδικά με τα γεγονότα της Ιωνικής Επανάστασης (499-494 π.Χ.). Αυτό το μοτίβο συναντάμε στο ναό του Απόλλωνος Δαφνηφόρου στην Ερέτρια, κάτω από  την αθηναϊκή επίδραση, αφού οι δύο πόλεις, βοηθώντας τους επαναστατημένους Ίωνες, συμπολέμησαν τους Πέρσες το 498 π.Χ. Η Αμαζονομαχία χρησιμοποιήθηκε ομοίως και σε μια μετόπη του αθηναϊκού θησαυρού στους Δελφούς που θεωρείται συνήθως ότι φιλοτεχνήθηκε μετά το Μαραθώνα, αν και ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι σχετίζεται με την αθηναϊκή βοήθεια στους Ίωνες.

 


 

Δαφνηφόριο

 Δίπλα του, στο νότιο τμήμα, η ανασκαφή έφερε στο φως ένα άλλο κτίσμα με ξύλινους κίονες και εκτιμάται ότι αποτέλεσε το αρχαιότερο στην Ερέτρια, το λεγόμενο Δαφνηφόριο, που συνδέεται με την πρώιμη λατρεία του Απόλλωνα στους Δελφούς. Οι διαδικασίες για την κατασκευή του πρέπει να άρχισαν τον 6ο π.Χ. αλλά μάλλον δεν είχε ολοκληρωθεί η πόλη καταστράφηκε από τους Πέρσες το 490 π.Χ.. Μπορεί ναα επισκευάστηκε αλλά καταστράφηκε ξανά το 198 π.Χ. από τους Ρωμαίους, οπότε και οδηγήθηκε στην ερείπωσή του μέχρι τον 1ο αι. π.Χ.

Σήμερα σώζονται ορισμένα αρχαιολογικά κατάλοιπα του ναού, αφού κατά την συνήθη τακτική Δυστυχώς, αρχιτεκτονικά μέλη του ναού επαναχρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό. Από το θαυμάσιο γλυπτό διάκοσμό του σώζονται τμήματα της ανάγλυφης παράστασης που κοσμούσε το δυτικό αέτωμα, όπου εικονιζόταν η Αμαζονομαχία, συνηθισμένη παράσταση στην εικονογραφία της εποχής.

 


Αμαζονομαχία


Στη σύνθεση δεσπόζει η μορφή της Αθηνάς, σώζεται ο κορμός με την αιγίδα και το γοργόνειο ανάμεσα στα στήθη της, ενώ διακρίνεται και το σύμπλεγμα του Θησέα με την Αντιόπη. Στο εν λόγω γλυπτό αναπαριστάται η αρπαγή της βασίλισσας των Αμαζόνων, Αντιόπης, από το βασιλιά της Αθήνας, Θησέα και ήταν το θέμα του δυτικού αετώματος του ναού. Από τη μελέτη των αποσπασματικών εναέτιων γλυπτών προκύπτει ότι εικονίζονταν δύο τέθριππα με κατεύθυνση αντίθετη μεταξύ τους, στη βόρεια και νότια κερκίδα του αετώματος.

 


Ως έργο διακρίνεται για την απαλότητα στους όγκους, την εσωτερική δύναμη- περιστροφή των σωμάτων με ανάπτυξη των μυών (Θησέας) αλλά και διακοσμητικές τάσεις, ιδιαίτερα στην κόμμωση και στον πολύπτυχο μανδύα του Θησέα, δημιουργούν μία δυνατή σύνθεση, η οποία ξεφεύγει από τους κάθετους άξονες της αρχαϊκής τέχνης. Το συμπλέγματος έχει 1,12μ.ύψος Η Αντιόπη φοράει χιτωνίσκο και από πάνω ένα δερμάτινο ένδυμα που καλύπτει τον κορμό της και γέρνει το κεφάλι της προς τα δεξιά και κάτω. Το έργο  έχει αποδοθεί από κάποιους στον γνωστό Αθηναίο γλύπτη Αντήνορα. Στα γλυπτά αυτά έχουν παγιωθεί πλέον οι κανόνες της αρχαϊκής πλαστικής και την απόδοση των μορφών διακατέχει μια νέα πνοή, η οποία θα οδηγήσει στον ιδεαλισμό και στη δύναμη της κλασικής τέχνης.

Αυτό το σύμπλεγμα προβάλλει την ουσιαστική επιρροή της Αθήνας στην πόλη της Ερέτριας, καθώς ο Θησέας θεωρούνταν ο ήρωας και το σύμβολο των Αθηναίων.

Στην σκηνή συμμετείχαν και άλλες μαχόμενες αμαζόνες. Προς τη νότια γωνία του αετώματος ένας Έλληνας οπλίτης κατατροπώνει πιθανότατα μια Αμαζόνα και στη γωνία του αετώματος μια γυναικεία μορφή, πιθανότατα μια Αμαζόνα, αποδίδεται καθιστή με την πλάτη της στο κέντρο και το κεφάλι της να γυρνάει προς τα πίσω. Προς τη βόρεια κερκίδα εικονίζεται ένα τέθριππο με μέτωπο προς τα βόρεια και στη γωνία της βόρειας κερκίδας υπάρχει μια καθιστή Αμαζόνα τοξότρια με το κεφάλι της στραμμένο προς το κέντρο του αετώματος. Στη νεότερη σχεδιαστική αποκατάσταση του δυτικού αετώματος υπάρχουν μικρές διαφορές. Οι κυριότερες εντοπίζονται στη νότια κερκίδα, όπου προστίθενται μια Αμαζόνα και αλλάζουν οι στάσεις των μορφών στις γωνίες του αετώματος.

 

Στη Ρώμη εντοπίσθηκαν τμήματα γλυπτών, που πιστεύεται ότι ανήκουν μάλλον στην κατασκευή του ναού μετά την περσική καταστροφή (πολεμιστής, Αμαζόνα και κορμός Αθηνάς). Στο χώρο σήμερα είναι ορατά μόνο τα θεμέλια του υστεροαρχαϊκού ναού, καθώς και τα λείψανα των γεωμετρικών ναών που αποκαλύφθηκαν στα κατώτερα στρώματα.



Το Μουσείο Ερέτριας

Ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου  ξεχωρίζουν τα γλυπτά του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα, και ιδιαίτερα το σύμπλεγμα του Θησέα με την αμαζόνα Αντιόπη. Το Μουσείο βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με το χώρο, γεγονός που βοηθά στην καλύτερη κατανόηση του. Μπορείτε να τα θαυμάσετε σε μια εικονική περιήγηση μέσω της σελίδας https://www.medievalroutes.gr/el/eyboia-skyros/mouseia/arhaiologiko-mouseio-eretrias/

Ως σημαντικότερα εκθέματα του Μουσείου μπορούν να θεωρηθούν το γλυπτό σύμπλεγμα του Θησέα με την Αντιόπη από το δυτικό αέτωμα του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα στην Ερέτρια, το πήλινο αγαλματίδιο Κενταύρου από το Λευκαντί, που αποτελεί την πρωιμότερη παράσταση αυτού του μυθολογικού όντος, η χάλκινη παρωπίδα αλόγου με έκτυπη παράσταση από τη βόρεια Συρία και παναθηναϊκοί αμφορείς.



Στη δεύτερη αίθουσα δεσπόζει το δυτικό αέτωμα του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα, το οποίο χρονολογείται στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. και αποτελεί δείγμα υψηλής τέχνης. Οι προθήκες που πλαισιώνουν το γλυπτό διάκοσμο παρουσιάζουν αντικείμενα από τον καθημερινό βίο, από τον ιδιωτικό βίο στο σπίτι, από τον αθλητικό βίο (παναθηναϊκοί αμφορείς), από το λατρευτικό βίο και από το νεκρικό βίο (κτερίσματα από κλασικούς, ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς τάφους).

 

 

Πηγές:

Παναγιώτης Λαρυγγάκης Η Αμαζονομαχία στην Τέχνη της Αρχαϊκής, Κλασικής και Ελληνιστικής περιόδου

http://odysseus.culture.gr/

https://eretria.gr

https://www.efaeuv.gr/monuments/naosapollona/naosapollona-gr.html

http://www.afirimeno.com/2016/09/blog-post_22.html