Η «Λυσιστράτη» γίνεται όπερα: Ο Σταμάτης Κραουνάκης αναστατώνει το Ηρώδειο

Μια αριστοφανική έκρηξη σύγχρονης σάτιρας στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού...Στις 12 και 13 Ιουνίου 2026, η «Λυσιστράτη» επιστρέφει στο Ηρώδειο σε μια ανατρεπτική, ξεκαρδιστική όπερα του Σταμάτη Κραουνάκη. Η παράσταση αναβιώνει το πνεύμα του Αριστοφάνη με σύγχρονη μουσική, πολιτική αιχμή και εκρηκτική θεατρικότητα.

Ένα έργο που παραμένει επίκαιρο 2.400 χρόνια μετά

Η «Λυσιστράτη» γράφτηκε το 411 π.Χ., σε μια Αθήνα που βυθιζόταν στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και στους εσωτερικούς πολιτικούς τριγμούς. Ο Αριστοφάνης δεν σχολιάζει απλώς την εποχή του· αποκαλύπτει, με την ιδιοφυή αυθάδειά του, τη μανία για δύναμη και επιβολή που οδηγεί μια κοινωνία στον αφανισμό.

Η ηρωίδα του μετακινεί τη γυναίκα από τον «Οίκο» στον «Δήμο», προκαλώντας μια πολιτική μετατόπιση μεγατόνων. Η «απεργία του έρωτα» γίνεται όπλο ειρήνης, ένα ποτάμι θηλυκότητας που παρασύρει τις βεβαιότητες του κόσμου. Οι ομοιότητες με το σήμερα; Όπως λέει το κείμενο της παραγωγής, «είναι καθαρά συμπτωματικές».

Ο Κραουνάκης συναντά τον Αριστοφάνη

Η διασκευή του Σταμάτη Κραουνάκη αποτελεί μια σπάνια καλλιτεχνική συγκυρία. Ο συνθέτης δημιουργεί μια πολυφωνική οπερέτα όπου μουσική και λόγος συνυπάρχουν ισότιμα, κουρδισμένα στο κλειδί της ανελέητης αριστοφανικής σάτιρας.

Η μουσική κινείται από το λυρικό στο λαϊκό και από το σαρκαστικό καμπαρέ στη θεατρική μέθεξη, απελευθερώνοντας νύξεις για το σήμερα και ενισχύοντας τη σκηνική ενέργεια.

Σκηνογραφία υψηλής αισθητικής από τον Takis

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνογράφος Takis ντύνει την παράσταση με μια σύγχρονη, εντυπωσιακή εικαστική γλώσσα που συνομιλεί με το ιστορικό πλαίσιο του έργου. Το αποτέλεσμα είναι μια οπτική πανδαισία που ενισχύει τη θεατρικότητα και τη σάτιρα.

Τριάντα ερμηνευτές στη σκηνή – Με τη Δήμητρα Γαλάνη ως θεά Αθηνά

Στην παράσταση συμμετέχουν τριάντα σημαντικοί ερμηνευτές και μουσικοί, με κορυφαία στιγμή την παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη στον ρόλο της θεάς Αθηνάς.

Για δύο βραδιές, οι γυναίκες της «Λυσιστράτης» θα «καταλάβουν» ξανά την Ακρόπολη – όπως στο έργο – αφήνοντας το θηλυκό ποτάμι της ειρήνης και της ανατροπής να κυλήσει πάνω από το Ηρώδειο.

Πράσταση «Ορνιθες» του Αριστοφάνη για την Παγκόσμια Ημέρας κατά των Ναρκωτικών

 

Τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη παρουσιάζει το ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ στο Θέατρο Πλατείας Πρωτομαγιάς στο Πεδίο του Άρεως, τη Δευτέρα 5 Ιουλίου, την Τρίτη 6 Ιουλίου και την Τετάρτη 7 Ιουλίου 2021, ώρα 21:00, στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών.

Την παράσταση ανεβάζει η Ομάδα Θεάτρου του Κέντρου Οικογενειακής Υποστήριξης του ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, η οποία αποτελείται από γονείς-μέλη του προγράμματος, υπό τις οδηγίες του επιμορφωτή θεάτρου του ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ Δημήτρη Μικιού.

Η παράσταση, που αναφέρεται στη φυγή δύο Αθηναίων από την πόλη τους σε αναζήτηση της δικής τους ουτοπίας, αποτελεί  διασκευή του έργου Όρνιθες του Αριστοφάνη και εκτυλίσσεται μέσα από ένα θέατρο σκιών.

Στον χώρο της παράστασης θα τηρηθούν όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας από τη μετάδοση της COVID-19.

 H είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό, και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Μια ροκ προσέγγιση της Ειρήνης του Αριστοφάνη

Δυο περιέργα πλάσματα ντυμένα στα λευκά, "διακοσμημένα" με ρολό χαρτιά υγείας  στο διαμορφωμένο κοίλο του Ηρωδείου, με φόντο την Καμεράτα- Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό την μπαγκέτα του Γιώργου Πέτρου να παίζει υπέροχες μελωδίες. Σχεδόν μια ροκ όπερα ξεδιπλώνεται μπροστά μου όταν ο γενιοφόρος Τρυγαίος, ντυμένος σουρεαλιστικά, αφού αφοδεύσει, αποπειράται να ανέβει με το σκαθάρι του στον Όλυμπο. Οι ήρωες παίζουν απλά θέατρο, αλλά ερμηνεύουν και λυρικά, με τον μαέστρο να μπαίνει πολλές φορές στο κοίλο και με την μπαγκέτα του να τους κατευθύνει!

της Μαρίας Αλιμπέρη

Λυρικοί τόνοι, νέα τεχνολογία, μια μεγάλη δόση χιούμορ και η σοφία του κλασικού κειμένου συνιστούν μια ξεχωριστή παράσταση μια άλλη "Ειρήνη", βασισμένη σε αυτή του Αριστοφάνη, υπό τη σκέπη του Εθνικού Θεάτρου. Μάλιστα όταν έχεις τη τύχη να την απολαύσεις στο μοναδικό μνημείο του Ηρωδείου σίγουρα συζητάς γι αυτήν θετικά διακείμενος. Σαφώς το 3D Mapping του Στάθη Μήτσιου έχει καταστήσει την παράσταση μια διαφορετική αισθητική εμπειρία προσδίδουν μια άλλη διάσταση στο εγχείρημα.

 Μάλιστα, αυτή η διάσταση σατιρίζεται μέσα στη παράσταση, μια σάτιρα μέσα στη σάτιρα καθώς ο Τρυγαίος δια στόματος Τζίμη Πανούση σχολιάζει "τι ψυχεδελικά είναι αυτά; Eurovision το έκανες" ενώ ακολουθούν σχόλια για την άδεια παρέμβασης στο μνημείο από το ΚΑΣ. 

Πολύ έξυπνο εύρημα, οφείλω να παραδεχθώ, το λυρικό μέρος που προστέθηκε σε αυτή

την απόδοση του κλασικού κειμένου,με το  λιμπρέτο του Δημοσθένη Παπαμάρκου  και τη σύνθεση του Νίκου Κυπουργού. Η έκπληξη μου ήταν ακόμη μεγαλύτερη καθώς το κείμενο αναδείχθηκε με μελωδικές φωνές ερμηνευτών, ταλαντούχων ηθοποιών με έξοχο μουσικό σύνολο. Ο Αριστοφάνης λοιπόν έφθασε στο σήμερα με στοιχεία επιθεώρησης  για την επικαιρότητα  ενδεδειγμένος και με σύγχρονες μελωδίες, μια ομολογουμένως πρωτοποριακή σκηνοθεσία από τον Κωνσταντίνο Αρβανιτάκη.

Η πλοκή παραμένει ίδια με την κωμωδία του Αριστοφάνη, αλώβητα κάποια μέρη, αλλά με πολλά ένθετα στοιχεία διαμορφώνουν μεταμοντέρνο χαρακτήρα. Πρόκειται για μια άλλη προσέγγιση αριστοφανικού κειμένου αποδεικνύοντας ότι δεν είναι καθόλου παλιό το κείμενο. Βέβαια, τα ένθετα μουσικά στοιχεία με προβληματίζουν, σε κάποια σημεία διαπιστώνεται ανισορροπία από την επανεκτέλεση γνωστών τραγουδιών.
Και επιμένω σε όλα αυτά τα στοιχεία της παράστασης γιατί επιλέγοντας να δω αυτή την παράσταση είχα την εντύπωση ότι όλα θα τα συμπαρασύσει η σαρωτική περσόνα του Τζίμη Πανούση, που σαφώς του ταιριάζει γάντι ο ρόλος του Τρυγαίου. Τα καυστικά σχόλια με σπαρταριστές ατάκες  αποδίδονται με άλλη χάρη και  εδώ η κωμωδία απαιτεί την βωμολοχία.

Μπορεί ο ρόλος του Τρυγαίου να είναι δεσποτικός, αλλά το ταλέντο δεν κρύβεται έτσι κι ο Ερμής που υποδύεται ο Τάσης Χειστογιανόπουλος, η Ειρήνη Καραγιάννη που γοητεύει ως Ειρήνη αλλά και η τροφός που αναδεικνύνεται από την μοναδική Ευαγγελία Καρακατσάνη και ο δούλος που χαρίζει άφθονο γέλιο με την ερηνεία του Νίκου Καρδώνη,όλοι οι ερμηνευτές  κέρδισαν το θερμό χειροκρότημα του κοινού!

"Όποιος κοιμάται στην Δημοκρατία, ξυπνάει σε δικτατορία"- Αχαρνής, επίκαιροι όσο ποτέ!

Καστέλα, δρόμοι με νεοκλασικά και στενά σοκάκια, το γιασεμί να απλώνει την μυρωδιά του και να απειλεί να ξελογιάσει τις αισθήσεις μας και να μην προφθάσουμε να μπούμε στο Βεάκειο Θέατρο. 
Η θέα στον Πειραιά μοιάζει με πλανεύτρα γυναίκα που θέλει να σε σαγινεύσει  με ένα μικρό δείγμα από τα θέλγητρά της αλλά το κόλπο της δεν έπιασε, παραμένουμε πιστοί στον στόχο μας να δούμε τους "Αχαρνής"το καλοκαίρι. Το θέατρο παρά την μεγάλη χωριτικότητά του σχεδόν γεμίζει και με δέκα λεπτά καθυστέρηση η παράσταση αρχίζει για να μας βάλει ο

πρόλογος στο πνεύμα: πόλεμος, φτώχεια αρρώστια. Το τρίπτυχο της δυστυχίας κατακεραυνώνεται στο έργο του Αριστοφάνη , το οποίο κάτω από το προσωπείο της κωμωδίας κρύβει τις μεγαλύτερες αντιπολεμικές αλήθειες.

της Μαρίας Αλιμπέρτη 

Τα μηνύματα πληθώρα: Η καπήλευση της δημοκρατίας , η επίκληση του καλού της

πατρίδας, η ιδιοτέλεια , ζητήματα που απασχολούν και σήμερα ξεδιπλώνονται σε μια παράσταση που "πρωτοανέβηκε" στα Λήναια το 425 π.Χ
και πήρε το όνομά της από τον χορό, τους αγρότες των Αχαρνών (σημερινό Μενίδι). Τότε βέβαια μαίνονταν ακόμη ο Πελοποννησιακός πόλεμος, μια πολεμική καταστροφή, αλλά σήμερα βιώνουμε τις τραγικές συνθήκες μιας οικονομικής καταστροφής. 

Και η εμμονή, η τρέλα της αυτοκαταστροφής, την οποία περιγράφει ο Αριστοφάνης μέσα από την επιμονή των Αθηναίων σε ένα πόλεμο που οδηγεί τον λαό στην εξαθλίωση, περιγράφεται προσαρμοσμένα στα σημερινά δεδομένα μέσα από την σκηνή στην Εκκλησία  του Δήμου: ο ήρωας Δικαιόπλης, τον οποίο ερμηνεύει με πάθος ο ταλαντούχος Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, υπερασπίζεται την ειρήνη ανάμεσα σε τεχνοκράτες- ανδρείκελα με κεφάλι από χαρτόκουτα, που φέρουν  στην πλάτη bar code. 

Η οπτική του σκηνοθέτη Γιάννη Καλέα για την διαχρονικότητα της πολιτικής διαφθοράς και την κατάχρηση της εξουσίας είναι εμφανής. Μάλιστα, την συζήτηση στην Εκκλησία του Δήμου συντονίζει ένα "ανθρωπάκι" που επαναλαμβάνει κλισέ και λογίδρια. Μπαινοβγαίνουν στην σκηνή διάφοροι βολεμένοι πολιτικάντιδες- που απολαμβάνουν την χλιδή, ενώ δήθεν διαπραγματεύονται την έξωθεν βοήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι η είσοδος τους πάνω στην σκηνή  σε μίνι όχημα παραπέμπει σε άρμα του πατρινού καρναβαλιού, μια υπερβολή που συγχωρείται στο πλαίσιο της της κριτικής ματιάς στο πολιτικό γίγνεσθαι. 
 Που να βρει όμως ο άμοιρος ο πολίτης  Δικαιόπολης το δίκιο του; Έτσι ζητά από τον ημίθεο Αμφίθεο, τον οποίο ενσαρκώνει η χαρισματική Αγγελική Τρομπούκη, να διεκδικήσει για λογαριασμό του την Ειρήνη σε μια διαπραγμάτευση με τους Σπαρτιάτες. 
Βέβαια η πολεμοχαρής εξουσία υπηρετώντας ίδια συμφέροντα τον στοχοποιεί και στρέφει τον λαό εναντίον του. Με το μένος της εκδίκησης προς τους εχθρούς οι Αχαρνείς θέλουν να του κάνουν κακό και ο Δικαιόπολης απειλεί ότι θα σφάξει ένα τσουβάλι με κάρβουνα-τα οποία επεξεργάζονταν εν καιρό ειρήνης οι Αχαρνεί. Σε κάτι ανάλογο προέβη και ο Τήλεφος, ήρωας του Ευριπίδη σε ομώνυμη τραγωδία αρπάζοντας και απειλώντας να σφάξει τον Ορέστη.  Προκειμένου να γίνει πιο πειστικός ο Δικαιόπολης ζητά την συνδρομή του Ευριπίδη τον υποδύεται απολαυστικά ο Άρης Σερβιτάλης κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα του κοινού.

 Ο ήρωας μας θα έρθει σε σύγκρουση με τον λαοπλάνο και πατριδοκάπηλο στρατηγό Λάμαχο, τον οποίο ενσαρκώνει με μανιέρα ο Φάνης Μουρατίδης. Οι παράλληλοι μονόλογοι- η προετοιμασία του Λάμαχου για τον πόλεμο και αντίστοιχα για το γλέντι του Δικαιόπολη- μοιάζουν με στιχομυθία για τα πλεονεκτήματα της ειρήνης έναντι του πολέμου.

Δίκαιος ο Αριστοφάνης, δεν μένει μόνο σε ρήσεις για να προβληματίσει το κοινό του ,αλλά ζητά από τους Αθηναίους να αναλογιστούν τις ευθύνες τους, να αφυπνιστούν και να ανακαλέσουν στην μνήμη τους την αιτία του πολέμου, 

 να αναλογιστούν την άδικη συμπεριφορά τους απέναντι στους Μεγαρείς. Όταν ο Δικαιόπλης που έχει κάνει πια ειρήνη, καταφέρνει να στήσει μια αγορά, φιλοξενεί και έναν Μεγαρέα, τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, ο οποίος αποσκοπεί να πουλήσει τις κόρες του ως γουρουνίτσες για να πάρει πίσω τα αγαθά που έκλεψαν οι Αθηναίοι από τον τόπο του. Χαρακτηριστική είναι και η σκηνή που ένας Βοιωτός, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, ο οποίος πουλά Δικαιόπολη προϊόντα της πατρίδας του, ενώ  λαμβάνει ως "αθηναϊκό προϊόν" έναν συκοφάντη. 

Ο άνθρωπος οφείλει να αγωνίζεται και να θυσιάζεται για την ειρήνη, θα καταλήξει ο Αριστοφάνης, αλλά ένα είναι το μεγαλύτερο μήνυμα που κλείνει το μάτι στον σημερινό θεατή, δια στόματος Δικαιόπολη "όποιος κοιμάται στην Δημοκρατία, ξυπνάει σε δικτατορία".

Βάτραχοι του Αριστοφάνη απόψε στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας

Φαντασία, κωμικό στοιχείο, κριτική διάθεση ...Οι "Βάτραχοι" του Αριστοφάνη ανεβαίνουν απόψε στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας. Η παράσταση σε σκηνοθεσία - απόδοση του Γιάννη Κακλέα απογειώνεται με την ερμηνεία των Γιάννη Ζουγανέλη, Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, Φάνη Μουρατίδη κ.α.
Ένας ποιητικός διαγωνισμός ετοιμάζεται στον κάτω κόσμο και δυο μεγάλες δυνάμεις της τραγωδίας θα συγκρουστούν.Ο Διόνυσος, προβληματισμένος από την έλλειψη ποιητών ικανών να διδάξουν ήθος στους Αθηναίους, αποφασίζει να κατέβει στον Άδη, με στόχο να φέρει στη γη τον Ευριπίδη. Μαζί του θα πάρει τον δούλο του, τον Ξανθία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, θεός και δούλος θα αλλάξουν αρκετές φορές ρόλους για να αποφύγουν κακοτοπιές, που όλες οδηγούν σε κωμικές παρεξηγήσεις. Φτάνοντας στον προορισμό τους, οι ταξιδιώτες θα γίνουν μάρτυρες μιας σύγκρουσης ανάμεσα στον Ευριπίδη και τον Αισχύλο, που μάχονται για τον θρόνο της τραγωδίας στον Άδη. Ο Διόνυσος, θεός του θεάτρου, ορίζεται ως κριτής. Η μάχη είναι αμφίρροπη. Η τελική απόφαση του Διόνυσου θα ξαφνιάσει, αφού, αν και ξεκίνησε το ταξίδι του με σκοπό να φέρει τον Ευριπίδη στη γη, φεύγει από τον Άδη παίρνοντας μαζί του τον Αισχύλο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι "Βάτραχοι" παίχτηκαν κέρδισαν τα Πρωτεία στα Λήναια το 406 π.Χ..