Ζωντάνεψαν οι “Ερωμένες στον καμβά” στην παρουσίαση του βιβλίου της Σοφίας Καψούρου

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

“…γιατί, όταν με ζωγράφιζες, λείπανε τα μάτια; Γιατί δεν άντεχες να σε κοιτάω.

Κι εγώ δεν είχα μάτια παρά μόνο για σένα…”.

…αυτό και άλλα πολλά ψιθύριζε χθες από κάθε γωνιά, η Ζαν Εμπιτέρν, η Φορναρίνα, η Μαντάμ Ζαν Αντουανέτ Πουασόν, Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, η Γκαμπριέλ Μπονέρ Σανέλ, η Λουκρητία Βοργία, η Γερτρούδη Στάιν, η Φρανσουάζ Ζιλό, η…, η…, η… μέχρι το μέτρημα να φτάσει τον μαγικό αριθμό 92.785.643.999. Τόσες, όσες ήταν οι ερωμένες που έχουν καταγραφεί επίσημα από το 516 π.Χ. μέχρι σήμερα. Και ήταν όλες τους εκεί χθες το βράδυ. Φόρεσαν περήφανες τα πιο εντυπωσιακά φορέματα στο σώμα, και το εκτυφλωτικό χρώμα του Έρωτα, καρφίτσα στο στήθος, και έφτασαν μία προς μία στον γεμάτο πολύχρωμη αστερόσκονη “Πολυχώρο Αίτιον”. Εκεί, στους πρόποδες της Ακρόπολης. Για να εκφράσουν ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στη Σοφία Καψούρου, στη γυναίκα, που κάποια νύχτα βούτηξε την πένα της στο γυαλιστερό, μαύρο μελάνι και έγραψε ένα βιβλίο αφιερωμένο σε εκείνες. Μόνο σε εκείνες. Αποκλειστικά. Με τον τίτλο “Ερωμένες στον καμβά”, το οποίο μεταφέρθηκε και στο θέατρο, σε μια παράσταση που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη μέχρι τα τέλη Μαρτίου, στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ. 

 

Σε όλες τις γυναίκες που, ενώ αγάπησαν πραγματικά και ολοκληρωτικά τους άνδρες που τις σημάδεψαν, τις καθόρισαν και τις “σμίλεψαν”, δεν μπόρεσαν ποτέ να βγουν εκεί έξω και να φωνάξουν δυνατά τον Έρωτά τους! Γιατί δεν ενώθηκαν ποτέ μαζί τους, με τους όρκους που καθιστούν έναν Έρωτα “νόμιμο”. Λες και ο Έρωτας, όταν χτυπά, ζητάει να δει χαρτιά και ληξιαρχικές πράξεις για να πάρει έγκριση να τρυπώσει στην καρδιά! Αμ, δε! Σαν το βάλει εκείνος στο μυαλό του, αυτό ήταν. Τίποτα δεν τον σταματά! Ο Έρωτας..! Αχ, αυτός ο Έρωτας! Και πολύ καλά κάνει! Σιγά μην ρώταγε κιόλας..! 

Δυο από αυτές τις γυναίκες, η Φορναρίνα –ερωμένη και μούσα του αναγεννησιακού ζωγράφου Ραφαήλ– και η Ζαν Εμπιτέρν –ερωμένη και μοντέλο του “καταραμένου” ζωγράφου Αμεντέο Μοντιλιάνι– των οποίων η ιστορία περιγράφεται μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου που αγαπά τη γυναίκα αλλά αγαπά εξίσου πολύ –αν όχι περισσότερο– και τον άνδρα. Με ανδρικές πινελιές υπογραμμίστηκε άλλωστε και η ανάλυση και παρουσίασή του, μέσα από τα λόγια του ιστορικού / κριτικού Τέχνης, συγγραφέα και αναπληρωτή καθηγητή του Παν/μίου Αθηνών, Μάνου Στεφανίδη, και του θεατρικού συγγραφέα, μεταφραστή και σκηνοθέτη, Ανδρέα Στάικου, ο οποίος διάβασε και αποσπάσματα του βιβλίου μαζί με την Ασπασία Κοκόση, την ηθοποιό που συμπρωταγωνιστεί με τη Σοφία Καψούρου επί σκηνής, ερμηνεύοντας τη Φορναρίνα. 

Μια βραδιά που έβαψε με χρυσές και κόκκινες ανταύγειες κάθε γωνιά του χώρου, για να λάμψουν με όλη τους τη δύναμη, η Τέχνη, και οι γυναίκες που αγάπησαν πραγματικά και ανεπανάληπτα, με κάθε εκατοστό του κορμιού και της ψυχής τους. 

…και ακόμη ακούγεται ο ήχος του μηνύματος που μεταφέρουν ολοζώντανα ανά τους αιώνες. Από στόμα, σε στόμα. Από καρδιά, σε καρδιά. Κάθε φορά που ο άνεμος κάνει τα φύλλα να θροΐζουν με ένταση, φέρνοντας μαζί τους κάτι από παθιασμένες αγάπες που άνθισαν στο σκοτάδι κι όμως έλαμψαν παντοτινά δια της αλήθειας τους…

“Των ερωμένων φυγείν αδύνατον…”.

*Το βιβλίο της Σοφίας Καψούρου “Ερωμένες στον καμβά”, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις “Sestina”.

Παρουσίαση βιβλίου “Ερωμένες στον καμβά” της Σοφίας Καψούρου, την Ημέρα της Γυναίκας

Βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής από την όγδοη ημέρα του Μαρτίου, όπου οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο θα έχουν την τιμητική τους, υμνώντας από άκρη σε άκρη το μεγαλείο της θηλυκής τους υπόστασης. Αυτή την ιδιαίτερη ημέρα, που βάφεται με τους πιο ξεχωριστούς τόνους ολόκληρης της χρωματικής παλέτας –όπως ξεχωριστή είναι και η κάθε γυναικεία ύπαρξη– θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου της Σοφίας Καψούρου με τον τίτλο “Ερωμένες στον καμβά”, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Sestina. 

Πρόκειται για το βιβλίο, στο οποίο βασίστηκε η ομότιτλη θεατρική παράσταση που έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του προηγούμενου έτους, στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ, και θα συνεχιστεί για όλο τον Μάρτιο καθώς η φωνή των απανταχού “ερωμένων” ήταν τόσο δυνατή και αποφασισμένη, που πήρε παράταση για τέταρτο συνεχή μήνα. 

Έτσι, την Τρίτη 8 Μαρτίου, στις 8 το βράδυ, ο ζεστός και φιλόξενος Πολυχώρος “Αίτιον” (Τζιραίων 8-10, τηλ.: 213 0256666) θα φορέσει τα καλά του για να υποδεχτεί όλους όσους θα θελήσουν να ταξιδέψουν νοερά στο χρόνο, στην εποχή όπου διαδραματίζεται η ιστορία των δύο ηρωίδων του βιβλίου, της Φορναρίνα, ερωμένης και μούσας του αναγεννησιακού ζωγράφου Ραφαήλ, και της Ζαν Εμπιτέρν, ερωμένης και μοντέλου του “καταραμένου” ζωγράφου Αμεντέο Μοντιλιάνι. Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ιστορικός / κριτικός τέχνης, συγγραφέας και αναπληρωτής καθηγητής του Παν/μίου Αθηνών Μάνος Στεφανίδης, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει ο θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής και σκηνοθέτης Ανδρέας Στάικος.

 

Κι εκείνες θα είναι εκεί… η αύρα τους θα πλανάται παντού στο χώρο, χαμογελώντας πλατιά, αφού για πρώτη φορά γίνονται αυτές οι πρωταγωνίστριες. Όλες τους. Μία προς μία. Γυναίκες που αγάπησαν πολύ και αγάπησαν δυνατά έστω κι αν η αγάπη τους αυτή έγινε συγχρόνως η αρχή και το τέλος τους. 

Γιατί όταν πρόκειται για αληθινές αγάπες, όλα αρχίζουν και όλα τελειώνουν εκεί…

  

*Η θεατρική παράσταση “Ερωμένες στον καμβά”, εντάσσεται στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης και Τεχνών “Grito de Mujer” – “ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ”, που θα πραγματοποιηθεί για όλο το Μάρτιο στην Ελλάδα και αφιερώνεται στις γυναίκες του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου, που υφίστανται ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, σε πολλές χώρες του Κόλπου δεν έχουν καν πολιτικά δικαιώματα και θεωρούνται βάσει της σαρίας άνθρωποι δευτέρας κατηγορίας, που λιθοβολούνται δημοσίως...

Η ηθοποιός-συγγραφέας Σοφία Καψούρου "ξύνει" τον καμβά δίνοντας φωνή στις "άγνωστες" Ερωμένες

Βλέμμα βελούδινο, πρόσωπο ήρεμο, αύρα θετική... νομίζω ότι  είναι βγαλμένη, από ζωγραφικό πίνακα, ότι κοιτώ την μούσα του Μοντιλιάνι, την Ζαν Εμπιτέρν. Δεν ξέρω εάν φταίει η φυσιογνωμία της ή εάν τόσο πολύ ταυτίστηκε η Σοφία Καψούρου με τον ρόλο  της! 
 Της ζήτησα να μου μιλήσει με αφορμή την παράσταση Ερωμένες στον καμβά  και είχα πολλά να την ρωτήσω καθώς έφυγα μαγεμένη εκείνη την Κυριακή το βράδυ από το θέατρο Το τρένο στο Ρουφ.  Ξεφυλλίζοντας το βιογραφικό της κατάλαβα γιατί η ενασχόλησή της με το θέατρο ήταν μονόδρομος αλλά και γιατί επέλεξε με αυτό το έργο μια "κατάδυση" στον κόσμο της Τέχνης. Στην εποχή της στείρας εξειδίκευσης εκείνη ενσαρκώνει το ουμανιστικό πρότυπο ανθρώπου γράφει, ερμηνεύει και στο παρελθόν έχει σκηνοθετήσει. Στο έργο το οποίο κυκλοφορεί και σε βιβλίο, καταθέτει την ψυχή της έχει το "όνομα και (το) δακτυλικό αποτύπωμά " της  όπως σημειώνει χαρακτηριστικά. Εκείνη δεν διστάζει να προσεγγίσει δυο ιερά τέρατα της Τέχνης τον Ραφαήλ και τον Μοντιλιάνι και επιπλέον να δώσει φωνή στις γυναίκες- ερωμένες που συνεθλίβησαν για το μεγάλο τους έρωτα, έμειναν στην ιστορία ως μορφές αλλά στην πραγματικότητα δεν μας "είπαν" ποτέ  την δική τους εκδοχή .Μπορεί εκείνες να βρίσκονται πάνω στον καμβά αλλά στην πραγματικότητα βρίσκονται στην σκιά του ονόματος του εραστή τους ...Η Σοφία με το δικό της διεισδυτικό βλέμμα το εντοπίζει :
"Πρέπει να ξύσεις τον καμβά, για να βρεις την αλήθεια. Πρέπει να ξύσεις τις πληγές, για να βρεις τη γυναίκα"! Η δημιουργός το έχει ερμηνεύσει 
"Ο έρωτας είναι ένα ισχυρό όπλο για τη ζωή. Αλλά μπορεί να εκπυρσοκροτήσει πάνω σου."




Φωτογραφία της Jeanne Hebuterne, μούσα και σύντροφος του Ιταλού ζωγράφου και γλύπτη  
Amedeo Modigliani 










συνέντευξη στην Μαρία Αλιμπέρτη 


-Ποιο ήταν το πρώτο καλλιτεχνικό σας σκίρτημα; Το μεγάλωμά σας στο Άργος κοντά στην Επίδαυρο και η επαφή σας με το αρχαίο θέατρο έπαιξε ρόλο στην στροφή σας στις Τέχνες;

-Το Άργος έχει ένα υπέροχο αρχαίο θέατρο, σκαλισμένο σε βράχο. Εκεί έπαιζα μικρούλα με

την Παιδική Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Άργους. Εκεί γνώρισα τη χαρά. Να φεύγω από το σπίτι, για να πάω στην «πρόβα»… Και να μη θέλω η πρόβα να τελειώσει… Έπαιζα και χαιρόμουν. Από μικρή… πολύ μικρή… Από την ηλικία που κοιτάς συνέχεια προς τα πάνω, γιατί όλοι σου φαίνονται πανύψηλοι και πολύ μεγάλοι. Από την ηλικία που οι δεκαδικοί αριθμοί είναι μια υποψία, μακρινή όσο το «τι θες να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;».

Από την ηλικία του ολόκληρου, του ακέραιου, του παιχνιδιού. Τα καλοκαίρια, λίγο μετά τις εφτά το απόγευμα, έμπαινα στο αυτοκίνητο και ξεκινούσαμε για την Επίδαυρο, με τους γονείς μου. Εφτά και τέταρτο… ώρα χαράς… Εννιά και τέταρτο… ώρα μεγαλύτερης χαράς… η παράσταση είχε αρχίσει. Και εκδρομές με το σχολείο, πάλι στην Επίδαυρο πηγαίναμε… 

Ζέστη, κυνηγητό, κεφτεδάκια της γιαγιάς και κάτω από τα δέντρα, στη σκιά, οι

σάκοι μας, τα όνειρά μας… στη σκιά… μην ξεθυμάνουν, μην καούν από τον ήλιο…

-Γιατί επιλέξατε να προσεγγίσετε δυο μεγάλους ζωγράφους μέσα από τα μάτια των γυναικών; Πόσο δύσκολο ήταν να αποδώσετε δυο τόσο μεγάλες προσωπικότητες;

-Τα μάτια μου είναι μάτια γυναίκας. Δε σημαίνει ότι δεν είναι μάτια αντικειμενικά, διαυγή,

ψυχρά όταν θέλουν, θερμά όταν πρέπει. Αλλά τα μάτια μου είναι μάτια γυναίκας. Όπως και το σώμα μου είναι σώμα γυναίκας. Όπως και το όνομά μου είναι όνομα γυναίκας. Είναι τα ίδια μάτια που βλέπουν την «Ολυμπία» του Μανέ και αναρωτιούνται τι κρύβεται πίσω από τη γύμνια του μοντέλου. Είναι τα ίδια μάτια που βλέπουν την κυρία Ολυμπία τη γειτόνισσά μου, όταν κάθεται στο μπαλκόνι και περιμένει να βραδιάσει, για να πάει για ύπνο. Πρέπει να ξύσεις τον καμβά, για να βρεις την αλήθεια. Πρέπει να ξύσεις τις πληγές, για να βρεις τη γυναίκα. Όσο για το αν ήταν δύσκολο να αποδώσω δύο τόσο μεγάλες προσωπικότητες, το Ραφαήλ και το Μοντιλιάνι, θα σας πω κάτι που γράφει ο Μάνος Στεφανίδης στο βιβλίο του έργου «Ερωμένες στον Καμβά» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Sestina. «Οι μικροί καλλιτέχνες έχουν όλες τις αγωνίες των μεγάλων μόνο που είναι μικροί. Αυτό το δράμα τους συνθλίβει. Αντίθετα οι Ερωμένες τους βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στη κορυφή. Το πάθος ήταν ανέκαθεν αξία απόλυτη.» Όχι δεν ήταν δύσκολο. Ήταν ερεθιστικό, πυρετώδες, επικίνδυνο.

-Οι ηρωίδες σας έχουν τόσο αντίθετους χαρακτήρες! Έχω την αίσθηση ότι λειτουργούν ως δίπολο ή καλύτερα ως δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος, είναι αλήθεια;

-Έχετε απόλυτο δίκιο. Οι δύο ηρωίδες λειτουργούν αντιθετικά αλλά και συμπληρωματικά. Η μία, μετά το θάνατο του εραστή της, επιβιώνει και η άλλη, μετά το θάνατο του εραστή της, αυτοκτονεί. Η μία, όσο ζει με τον εραστή της ως ερωμένη, ανθίζει και η άλλη μαραίνεται. Η μία παχαίνει και η άλλη αδυνατίζει. Αλλά και οι δύο αγαπούν. Αγαπούν μέχρι θανάτου. Il n’ y pas d’ amour heureux… Νόμος της φύσης. Και της ζωής.

-Το αναγνωστικό μας κοινό που παρακολούθησε την παράσταση όπως και εγώ, ενθουσιάστηκε. Αναρωτιέμαι εάν το μυστικό της επιτυχίας σας έχει να κάνει με τον πολλαπλό ρόλο σας συγγραφέα-σκηνοθέτη- ερμηνευτή.

-Χαίρομαι πολύ που το έργο και η παράσταση τρύπωσαν μέσα σας, όπως τρυπώνει μια όμορφη εμπειρία και αργεί πολύ να ξεχαστεί, αργεί πολύ να εξαντληθεί ή μένει εκεί στην καρδιά και στο μυαλό, ανεξίτηλη και ανεξάντλητη. Στη συγκεκριμένη παράσταση είμαι συγγραφέας και ηθοποιός. Σκηνοθέτης είναι ο Παναγιώτης Παναγόπουλος, ένας εξαιρετικά χαρισματικός και ευφυής καλλιτέχνης. Στο πρώτο ανέβασμα του συγκεκριμένου έργου είχα συσκηνοθετήσει το έργο μαζί με τη συνάδελφο ηθοποιό που υποδυόταν τη Φορναρίνα, Όλγα Μωραΐτη. Εγώ έπαιζα πάλι το ρόλο της Ζαν Εμπιτέρν. Η κάθε μία ηθοποιός τότε είχε την κύρια ευθύνη σκηνοθεσίας στο μονόλογο που ερμήνευε. Πιστεύω πολύ στην έννοια του πολυδιάστατου δημιουργού. Όπως πιστεύω και στην εξειδίκευση. H έννοια του «homo universalis» είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Γιατί ζούμε στο Μεσαίωνα και…ή Αναγέννηση ή Θάνατος.

-"Από κόκκινο με έκανες ώχρα, ξεθωριάζω". Θα πρέπει να αφηνόμαστε στην καταστροφική δύνη του έρωτα κατά την γνώμη σας; Ενέχει βιωματικά στοιχεία το έργο; 

-Στη συγγραφή όλα και τίποτα είναι αυτοβιογραφικά. Ο συγγραφέας οφείλει να έχει ταυτότητα και υπογραφή. Όνομα και δακτυλικό αποτύπωμα. Κάθε έργο του είναι όλο το βιογραφικό του. Και δεν είναι. Οι προεκτάσεις αλλάζουν. Οι προβολές. Ο έρωτας είναι ένα ισχυρό όπλο για τη ζωή. Αλλά μπορεί να εκπυρσοκροτήσει πάνω σου.

-O Ed. Degas είχε πει ''Τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, είναι αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν". Ποιο βαθύτερο νόημα-μήνυμα θα θέλατε να λάβει το κοινό μέσα από το έργο σας;

-Αν κάποιος πρέπει να λάβει βαθύτερο νόημα ή μήνυμα από ένα έργο, αυτός είναι ο δημιουργός του. Όταν το έργο επικοινωνείται και εκτίθεται στο κοινό, όταν ο δημιουργός μοιράζεται το έργο με το κοινό, τότε αρχίζει ένας διάλογος. Και αλίμονο σε όποιον δεν ακούει. Κι εγώ ακούω. Εκείνο που έχει να μου πει ο θεατής, εκείνο που έχει να μου καταθέσει. Ακούω, συλλέγω, κοσκινίζω, φυλάσσω καλά μέσα μου ό,τι με εξελίσσει. Αυτό είναι το μήνυμα. Αυτό είναι το νόημα. Το βαθύτερο. Το νόημα των νοημάτων. Η εξέλιξη. Και το χέρι που περνάει ο άντρας τρυφερά στη μέση της γυναίκας φεύγοντας από την παράσταση. Το ζευγάρι το οποίο στο τέλος της παράστασης θα αγαπηθεί πιο δυνατά, πιο θερμά. Και τα υγρά μάτια της γυναίκας που παρακολουθεί από τη δεύτερη σειρά του βαγονιού κι έχει δίπλα τη φίλη της. Οι αισθήσεις να ξυπνούν και η καρδιά να δαιμονίζεται. Αυτό είναι το νόημα. Τι θα ήταν οι μπαλαρίνες χωρίς το Degas; Τι θα ήταν ο Degas χωρίς τις μπαλαρίνες του; Διάλογος, θέση και αντίθεση…αυτό είναι το νόημα.

-Θα μας χαρίσετε άλλες στιγμές ψυχικές ανάτασης με κάποιο νέο σας εγχείρημα;

-Σας ευχαριστώ με τον όρο «στιγμές ψυχικής ανάτασης». Αν καταφέραμε στην παράσταση τέτοιες στιγμές, δεν είναι μόνο δικό μας κατόρθωμα. Είναι μια συνισταμένη κοινού, ηθοποιών και χωροχρόνου που προκύπτει μοναδικά σε κάθε παράσταση. Είναι μια θεατρική big bang. Που δεν εξηγείται. Παρά μόνο με ανώτερα μαθηματικά. Δηλαδή με ποίηση. Οι παραστάσεις που θυμάμαι ήταν όταν βγήκα από το θέατρο και ένιωθα πέντε εκατοστά ψηλότερα από το έδαφος. Οι ταινίες που θυμάμαι ήταν όταν βγήκα από το σινεμά και ένιωθα να ίπταμαι, χωρίς βάρος, μ’ ένα χαμόγελο στο στήθος μου, στο διάφραγμα, στο στομάχι μου. Μικρή περπατούσα στις μύτες των δαχτύλων μου. Μου πήρε χρόνο μέχρι να πατήσω όλο το πέλμα. Ακόμα το παλεύω… Γράφω. Γράφω μέρες και νύχτες, μήνες και χρόνια. Γράφω όχι για το συρτάρι, αλλά για το φως. Ελπίζω να βγουν. Στο φως. Μια καινούρια χρονιά έρχεται…

Ελεγεία στην πληγωμένη γυναίκα η παράσταση Ερωμένες στον Καμβά!

Λες και βρισκόμαστε σε άλλες δεκαετίες και από τις ράγες του τραίνου θα αναδυθούν καπνοί. Μπαίνουμε στο βαγόνι χωρίς άγχος και χωρίς ανατριχίλα στο στομάχι, μόνο περιέργεια για το έργο. Σχέδια και πίνακες διαμορφώνουν ένα ατελιέ ανάμεσα στις θέσεις των ταξιδιωτών-θεατών. Ο φωτισμός είναι ιδιαίτερος, απαλός λες και περιμένουμε την νυχτερινή μας αναχώρηση από κάποιο ερημικό σταθμό της επαρχίας. Κι όμως ετοιμαζόμαστε να δούμε την παράσταση "Ερωμένες στον Καμβά" στο  Θέατρο"Το τρένο του  Ρούφ'.
 Δυο γυναίκες με ρούχα άλλης εποχής περνούν ανάμεσά μας. Η Φορναρίνα ερωμένη του Ραφαέλο και η Jeanne του Μοντιλιάνι γίνονται σύμβολα όλων των ερωμένων που δοξάστηκαν στην Τέχνη, αλλά πληγώθηκαν και έγιναν θύματα αχάριστων εραστών! Στέκουν στο κέντρο και τρεις κοπέλες ακόμη κρατώντας μπλοκ ζωγραφικής συνοδεύουν την παράσταση. Μπορεί το τραίνο να μην φεύγει από τις ράγες, αλλά το ταξίδι της θεατρικής μαγείας αρχίζει και μας παρασέρνει και όταν τελειώσει δεν έχουμε καταλάβει ότι περιπλανηθήκαμε στους αιώνες.

  
των Μαρίας Αλιμπέρτη-Βίκυς Καλοφωτιά

-Λοιπόν πώς σου φάνηκε Βίκυ; Εμένα με ταξίδεψαν στην Ιταλία της Αναγέννησης και στο Παρίσι της Belle Epoque. Ένιωσα ότι περπατούσα στο Τραστέβερε και μπήκα με ορμή μαζί με την Ασπασία  Κοκόση που υποδυόταν την Margarite Luti γνωστή ως Φορναρίνα στην Βίλα Farnezina.  Νόμιζα ότι χόρευα με την Σοφία Καψούρου που ερμήνευσε μοναδικά την Jeanne και ότι συναναστρεφόμουν την παρέα του Μοντιλιάνι και του Πικάσο στο λαμπερό Παρίσι πριν ξεκινήσει ο Α' Π.Π.!

-Πράγματι, ήταν ένα ταξίδι από εκείνα που επιστρέφοντας δεν είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος άνθρωπος. Ένιωσα σαν να με κρατούσαν από το χέρι οι πρωταγωνίστριες, οι ίδιοι οι μεγάλοι ζωγράφοι, η καθεμιά από τις γυναίκες που αγάπησαν βαθιά και αληθινά κι όμως η ιστορία δεν τους αφιέρωσε τις γυαλιστερές σελίδες με τα μεγάλα γράμματα, αλλά τις σελίδες που στη συνέχεια κιτρίνισαν και ξεθώριασαν. Η αύρα αυτών των γυναικών ήταν παρούσα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και η σκηνή ήταν για πρώτη φορά αφιερωμένη σε εκείνες. Η φωνή τους ακούστηκε πιο δυνατά από ποτέ!

-Και τι πρωτότυπη ιδέα η εικαστική διάδραση με τις τρεις κοπέλες να σκιτσάρουν και να μας δείχνουν έργα άλλων καλλιτεχνών, πραγματικά λειτούργησαν σαν όχημα της φαντασίας! Άσε που μου θύμισαν αρχαίο χορό στην πρώτη σκηνή όπως επαναλάμβαναν τα λόγια όλες μαζί...

-Πρώτη φορά είδα τόσα σκίτσα να παίρνουν μορφή σε δευτερόλεπτα μπροστά στα μάτια μας, με τις γραμμές τους να αναμειγνύονται, να στροβιλίζονται και να παρασύρουν όλους μας σε έναν αξέχαστο χορό συναισθημάτων! Μάλιστα, όπως είδες, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και στο τέλος ζήτησα να πάρω ένα από αυτά μαζί μου, το σκίτσο με τη Jeanne που παραλυρεί εκφράζοντας την αγάπη της για τον Μοντιλιάνι. Μια αγάπη που αναγεννά και συνάμα καταστρέφει.

- Λάτρεψα το σημείο που περιέγραφαν πως σχηματίζεται η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια  της γυναίκας περιμένοντας τον εραστή που "γεύεται" και ξένες αγκαλιές. Πραγματικός ύμνος στην γυναίκα που βρίσκεται στην σκιά, που δεν γίνεται η κυρία του κυρίου. Πρόσεξες τι είπε η Jeanne; 
Όλες τις άλλες ερωμένες ο Montiliani τις είχε ζωγραφίσει γυμνές! 

-Αν αυτές οι γυναίκες παραμένοντας στην σκιά, είχαν τη δύναμη να προκαλέσουν τόσο έντονα συναισθήματα, φαντάσου τι συναισθήματα θα μπορούσαν να γεννήσουν, αν κάθονταν στο θρόνο που τους άξιζε. Αναρωτιέμαι όμως, μήπως τελικά αυτή τους ακριβώς η αντιμετώπιση από τον άνδρα που εκείνες θεωρούσαν "φυλαχτό" στο στήθος τους, ήταν τελικά αυτή που τις όπλιζε με περισσότερο πείσμα και δύναμη...

-Ένιωσα όμως ότι κούρασε λίγο τον καλό μου, λες να απευθύνεται η παράσταση μόνο σε γυναίκες; Από την άλλη καλό είναι να αποκτούν και αυτή ενσυναίσθηση για το άλλο φύλο! Δες πως ενέπνευσε τον Ραφαέλο η Φορναρίνα, από αυτήν εμπνεύστηκε τις Παναγίες του, την Γαλάτια και όλα τα γνωστά του πορτραίτα και  αυτός ο άτιμος άλλη ετοιμαζόταν να παντρευτεί εάν δεν τον προλάβαινε ο θάνατος!

-Η μάχη μεταξύ λογικής και συναισθήματος, δεν έχει φύλο. Σίγουρα υπήρχαν σημεία που μια γυναίκα μπορούσε να τα αισθανθεί και να τα βιώσει πιο έντονα, όμως και οι άνδρες κρύβουν μέσα τους και μια πιο συναισθηματική πλευρά. Άλλωστε κι εκείνοι μέσα από τη γυναίκα έρχονται στη ζωή και, κατά τη διάρκειά της, δεν σταματούν ποτέ να την ψάχνουν.

-Ακόμη και η στενότητα του χώρου λόγω του χώρου (βαγονιού) μετατράπηκε σε σκηνοθετικό προτέρημα ! Τα ρούχα και τα αντικείμενα ευφυώς σε μετέφεραν στην εκάστοτε εποχή! Οι ηρωίδες "ξεπηδούν" μέσα από το κάδρο που κρατούν και όταν το αφήνουν γίνονται ένα με εμάς!

-Αυτή την αίσθηση του "μαζί" την ένιωσα να ξυπνά μέσα μου και στην έναρξη της παράστασης, με το άκουσμα του χτύπου της καρδιάς που πάλλεται και απλώνει παντού το πέπλο της. Η καρδιά μιας αληθινά ερωτευμένης γυναίκας. Κοστούμια, σκίτσα, καβαλέτα, μουσαμάδες πλαισίωσαν το χρυσό κάδρο του έρωτα τοποθετώντας τον στο πιο υψηλό βάθρο.