Οι ληστές Μουσείων ξαναχτυπούν: 'Αρπαξαν ανεκτίμητα χρυσά ευρήματα της Εποχής του Χαλκού

 

Ένα ακόμα περιστατικό κλοπής σε μουσείο καταγράφηκε, ενώ τις τελευταίες ημέρες σημειώνεται κρεσέντο τέτοιων περιστατικών. Αυτή τη φορά είναι θύμα μία από τις πιο εντυπωσιακές αρχαιολογικές συλλογές της Ισπανίας, ο περίφημος Θησαυρός της Βιγιένα,  ο οποίος έγινε στόχος οργανωμένης κλοπής . 

Οι δράστες αφαίρεσαν μέσα σε λίγα λεπτά τα περισσότερα από τα 3.000 ετών αντικείμενα, προκαλώντας διεθνή ανησυχία για την τύχη των χρυσών αγγείων και κοσμημάτων που αποτελούν μοναδική μαρτυρία της Εποχής του Χαλκού. Αρχαιολόγοι και αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι τα αντικείμενα κινδυνεύουν να λιώσουν και να χαθούν για πάντα.

Τι είναι ο Θησαυρός της Βιγιένα

Ο θησαυρός ανακαλύφθηκε το 1963 από τον αρχαιολόγο José María Soler, όταν εντόπισε χρυσά αντικείμενα μέσα σε αγγείο σε ξηρή κοίτη ποταμού κοντά στη Βιγιένα, στη νοτιοανατολική Ισπανία. Η συλλογή περιλαμβάνει 66 αντικείμενα από χρυσό, ασήμι, κεχριμπάρι και σπάνια υλικά: χρυσές λεκάνες, περίτεχνα βραχιόλια, φιάλες, κοσμήματα και δύο μυστηριώδη σιδερένια αντικείμενα.

Η χρονολόγηση συνδέεται με τον οικισμό Cabezo Redondo, που άκμασε μεταξύ 1500–1100 π.Χ. και είναι γνωστός για τα δικά του χρυσά ευρήματα. Ο θησαυρός πιθανότατα θάφτηκε στο τέλος της κατοίκησης του οικισμού.

Η κλοπή: λίγα λεπτά που άλλαξαν την ιστορία

Σύμφωνα με τις ισπανικές αρχές, οι δράστες έδρασαν με «αστραπιαία ταχύτητα» σε μια επιχείρηση τύπου smash‑and‑grab στο Μουσείο της Βιγιένα. Αφαίρεσαν σχεδόν ολόκληρη τη συλλογή και εγκατέλειψαν μόνο δύο αντικείμενα — τα μοναδικά σιδερένια τεχνουργήματα του θησαυρού.

Αρχαιολόγοι εκφράζουν φόβους ότι τα χρυσά αντικείμενα μπορεί να λιώσουν και να διοχετευθούν στην αγορά πολύτιμων μετάλλων. «Η καταστροφή θα είναι ανεπανόρθωτη», δήλωσε ο Ignacio Montero Ruiz (Instituto de Historia‑CSIC). «Έχουμε χάσει ένα κομμάτι από εμάς», πρόσθεσε ο Rafael Micó Pérez (Universitat Autònoma de Barcelona).

Τα μυστηριώδη σιδερένια αντικείμενα – και η αποκάλυψη του 2023

Τα δύο σιδερένια αντικείμενα που άφησαν πίσω οι κλέφτες είχαν προβληματίσει τους ερευνητές για δεκαετίες. Η Εποχή του Χαλκού δεν διαθέτει τεχνολογία τήξης σιδήρου, άρα πώς δημιουργήθηκαν; Το 2023, αναλύσεις απέδειξαν ότι το σίδηρο προερχόταν από μετεωρίτες.

Πρόκειται για μετεωρικό σίδηρο, κράμα σιδήρου‑νικελίου που αποτελεί τη μοναδική πηγή σιδήρου πριν από την Εποχή του Σιδήρου. Έως και 25% των μετεωριτών περιέχουν τέτοια κράματα. Η ανακάλυψη αυτή καθιστά τον θησαυρό ακόμη πιο πολύτιμο: αποτελεί σπάνια μαρτυρία χρήσης εξωγήινου υλικού από προϊστορικούς τεχνίτες.

Γιατί ο Θησαυρός της Βιγιένα είναι ανεκτίμητος

Πέρα από την αξία του χρυσού, ο θησαυρός αποτελεί: τεκμήριο προηγμένης μεταλλοτεχνίας της Εποχής του Χαλκού, μοναδικό αρχαιολογικό αρχείο για την κοινωνική οργάνωση και τα τελετουργικά της εποχής,σπάνια μαρτυρία χρήσης μετεωρικού σιδήρου,σημείο αναφοράς για την προϊστορία της Ιβηρικής. Η απώλειά του δεν είναι απλώς κλοπή· είναι πλήγμα στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.

πηγή: https://www.nationalgeographic.com/

Η Πριγκίπισσα των Καρπαθίων: Ένα χρυσό μυστικό στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας

 

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας αποκαλύπτει μια εντυπωσιακή ιστορία διασυνδέσεων μεταξύ Ιβηρικής και Κεντρικής Ευρώπης

Για περισσότερο από έναν αιώνα, ένας ταπεινός τάφος που ανακαλύφθηκε στην καυτή γη της νότιας Ισπανίας έκρυβε ένα μυστικό που οδηγούσε στην καρδιά της Ευρώπης. Σήμερα, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας (MAN) παρουσιάζει την προσωρινή έκθεση «Η Πριγκίπισσα των Καρπαθίων: Ο Χρυσός των Αργαρικών του Σαν Αντόν», φωτίζοντας μια ιστορία που συνδέει τον πολιτισμό της Ιβηρικής Εποχής του Χαλκού με τις εκλεπτυσμένες παραδόσεις της Κεντρικής Ευρώπης.

Το αινιγματικό ταφικό εύρημα

Κεντρικό έκθεμα αποτελεί η ταφή μιας γυναίκας που εντοπίστηκε το 1904 στον αρχαιολογικό χώρο Σαν Αντόν, στην Οριουέλα της Αλικάντε, από τον Ιησουίτη ιερέα Χούλιο Φουργούς. Η ταφή περιείχε χαρακτηριστικά αργαρικά αντικείμενα: ασημένιες σπείρες κοντά στο κρανίο, χάλκινο μαχαίρι και χειροποίητο κεραμικό αγγείο. Ωστόσο, ένα στοιχείο ξεχώρισε: 75 μικροσκοπικοί, διάτρητοι χρυσοί κώνοι, τοποθετημένοι κοντά στον λαιμό της. Καθένας είχε πάχος μόλις τρία χιλιοστά και δεν έμοιαζε με κανένα άλλο εύρημα της Ιβηρικής Εποχής του Χαλκού. Μετά τον θάνατο του Φουργούς και τη διασπορά της συλλογής του, διασώθηκαν μόλις 42 κώνοι, οι οποίοι φυλάσσονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αλικάντε (MARQ).

Διασύνδεση 2.000 χιλιομέτρων και νέα ταυτότητα

Για χρόνια, οι χρυσοί κώνοι θεωρούνταν αρχαιολογική ανωμαλία. Πρόσφατες έρευνες, όμως, αποκάλυψαν έναν εντυπωσιακό συσχετισμό: οι κώνοι συνδέονται με την περιοχή των Καρπαθίων, πάνω από 2.000 χιλιόμετρα μακριά. Την ίδια εποχή που άνθιζε η αργαρική κοινωνία στην Ιβηρική, οι ελίτ της Κεντρικής Ευρώπης φορούσαν ενδύματα διακοσμημένα με παρόμοιους κώνους από χρυσό ή χαλκό. Οι ειδικοί πιστεύουν πλέον ότι οι κώνοι του Σαν Αντόν ήταν ραμμένοι σε φόρεμα, υποδηλώνοντας μια ισχυρή πολιτισμική και εμπορική σύνδεση μεταξύ Μεσογείου και ενδοχώρας.

Το όνομα της έκθεσης, «Η Πριγκίπισσα των Καρπαθίων», αντανακλά τα ερωτήματα που εγείρει η ανακάλυψη. Ήταν η γυναίκα μια αργαρική αριστοκράτισσα που έλαβε ένα εξωτικό δώρο; Ή μήπως προερχόταν από την περιοχή των Καρπαθίων και ταξίδεψε στην Ιβηρική ως μέρος μιας πολιτικής συμμαχίας μέσω γάμου; Αν και η απώλεια του σκελετού δεν επιτρέπει γενετική ανάλυση, το αρχαιολογικό πλαίσιο ενισχύει τη δεύτερη εκδοχή. Πρόσφατες γενετικές μελέτες δείχνουν ότι οι γυναίκες της αργαρικής κοινωνίας συχνά εγκατέλειπαν τους τόπους καταγωγής τους για να παντρευτούν, ενισχύοντας εμπορικές και πολιτικές σχέσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο.

Ένα φόρουμ για επιστημονικό διάλογο

Το MAN αξιοποιεί την έκθεση για να μετατρέψει την Αίθουσα Αρχαιολογικών Καινοτομιών σε ζωντανό φόρουμ επιστημονικής ανταλλαγής, αναδεικνύοντας τη δυναμική φύση της αρχαιολογίας. Η έκθεση συνοδεύεται από πρόγραμμα στρογγυλών τραπεζιών και διαδρομή σύνδεσης με τις μόνιμες συλλογές του μουσείου. Με την υποστήριξη της Επαρχιακής Διοίκησης της Αλικάντε και συνεργατών όπως η Red Eléctrica, η «Πριγκίπισσα των Καρπαθίων» δεν είναι απλώς μια έκθεση. Είναι μια πρόσκληση να ανακαλύψουμε τη στιγμή που ο χρυσός, η εξουσία και οι άνθρωποι άρχισαν να συνδέουν τον αρχαίο κόσμο.

Μυστήριο στην Ιβηρική: Ο Αρχαιότερος Ελληνικός βωμός στη Δύση

Η μαρμάρινη στήλη που ανακαλύφθηκε στο Casas del Turuñuelo.

Πηγή: Proyecto Construyendo Tarteso (IAM-CSIC)

Σαν να ταξίδεψε με το κύμα του χρόνου, ένα κομμάτι του ελληνικού κόσμου βρέθηκε θαμμένο στην καρδιά της Ισπανίας. Ένα μαρμάρινο θραύσμα πολιτισμού, μακριά από τις ακτές, μαρτυρά ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο στα κέντρα, αλλά και στις σιωπηλές παρυφές της Μεσογείου.

Ένα ελληνικό μάρμαρο στην καρδιά της Ταρτησσού

Στο αρχαιολογικό πάρκο Casas del Turuñuelo, στην επαρχία Μπαδαχόθ της Ισπανίας, οι αρχαιολόγοι του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας της Μερίντα (IAM-CSIC) ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ενός μοναδικού ευρήματος: μιας μαρμάρινης στήλης ελληνικής προέλευσης, πιθανότατα βωμού, που χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ. και προέρχεται από τα λατομεία του νησιού Προκοννήσου (σημερινή Μαρμαρίδα) στη Μικρά Ασία.

Η στήλη βρέθηκε ανάμεσα σε αττικά αγγεία και έναν χάλκινο τροχό αγγειοπλαστικής, ενισχύοντας την άποψη ότι ο χώρος λειτουργούσε ως τελετουργικό και εμπορικό κέντρο με ευρύτατες διασυνδέσεις. Ανάμεσα σε αττικά κύπελλα, κεραμικά και έναν χάλκινο τροχό αγγειοπλαστικής, ξεχωρίζει μια μαρμάρινη στήλη, της οποίας η βάση και ο κορμός, σύμφωνα με την ανάλυση της Anna Gutiérrez από το Καταλανικό Ινστιτούτο Κλασικής Αρχαιολογίας (ICAC), προέρχονται από τα λατομεία του νησιού Προκοννήσου (σημερινή Μαρμαρίδα) στη Μικρά Ασία — τότε μέρος του ελληνικού κόσμου.

Το εντυπωσιακό είναι πως πρόκειται για το μοναδικό δείγμα ασιατικού μαρμάρου που έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα στη δυτική Μεσόγειο.

Ένας βωμός μακριά από τις ακτές

Η παρουσία του ελληνικού βωμού στο εσωτερικό της Ιβηρικής —και όχι σε παράκτιες περιοχές που συνήθως εντοπίζονται ελληνικά αντικείμενα— προκαλεί δέος. Οι διευθυντές της ανασκαφής, Esther Rodríguez González και Sebastián Celestino Pérez, τονίζουν ότι το εύρημα επιβεβαιώνει τον ρόλο του Casas del Turuñuelo ως σημείο-κλειδί στα μεσογειακά εμπορικά δίκτυα της εποχής.

Η στήλη, πιθανότατα αφιερωμένη σε τελετουργική χρήση, ενισχύει την εικόνα ενός χώρου όπου η θρησκεία, η πολιτική και η οικονομία συνυπήρχαν σε ένα σύνθετο πολιτισμικό μωσαϊκό.

Άποψη του ταρτησσικού αρχαιολογικού χώρου Casas del Turuñuelo στη Μπαδαχόθ, Ισπανία.

Πηγή: Proyecto Construyendo Tarteso (IAM-CSIC)

 Από θυσίες ζώων σε γραφή και τεχνογνωσία

Το Casas del Turuñuelo έχει ήδη καταγραφεί ως ένας από τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Ιβηρικής. Το 2017 αποκάλυψε μαζικές θυσίες αλόγων, βοδιών και χοίρων, το 2023 τις πρώτες ανθρώπινες απεικονίσεις της Ταρτησσού, και το 2024 μια πλάκα με σκηνές μάχης και πιθανό αλφάβητο της νότιας παλαιοϊσπανικής γραφής.

Η φετινή ανασκαφή έφερε στο φως έξι νέα δωμάτια, μεταξύ των οποίων εξωτερικοί χώροι με καμίνια, μυλόπετρες και έναν χάλκινο τροχό αγγειοπλαστικής — ένδειξη εξειδικευμένης παραγωγής. Ξεχωρίζει επίσης μια υδραυλική κατασκευή ύψους ενός μέτρου, χτισμένη πριν από το κυρίως κτίριο, που αποδεικνύει την τεχνολογική πρόβλεψη των κατασκευαστών.

 Ταρτησσός: Μια κουλτούρα με δική της φωνή

Η ανασκαφή, που χρηματοδοτείται από την Κυβέρνηση της Εξτρεμαδούρα, (μια από τις 17 αυτόνομες περιφέριες κεντροδυτικά της χώρας και συνορεύει βόρεια, ανατολικά και νότια με τις αυτόνομες περιφέρειες της Καστίλλης και Λεόν, Καστίλλης-Λα Μάντσα , με την Ανδαλουσία και την Ποροτογαλία  δυτικά) την Επαρχιακή Διοίκηση της Μπαδαχόθ και το Ίδρυμα MAPFRE, εντάσσεται στο ερευνητικό πρόγραμμα Construyendo Tarteso (Χτίζοντας την Ταρτησσό). Το πρόγραμμα αποκαλύπτει μια κουλτούρα που δεν ήταν απλώς αποδέκτης φοινικικών ή ελληνικών επιρροών, αλλά ανέπτυξε δική της ταυτότητα, με τελετουργικά, αρχιτεκτονική και εμπορικές πρακτικές που μαρτυρούν πολιτισμική αυτονομία.

Πηγή: www.labrujulaverde.com/

170 αρχαιολογικοί θησαυροί σε μια έκθεση αναδεικνύουν το αγωνιστικό πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων!

Η ιστορία της αρχαίας Ελλάδας είναι γεμάτη από ηρωικές πράξεις, θριάμβους πολεμιστών και επιτυχίες αθλητών, όπως αποδεικνύουν τα ομηρικά έπη, οι νίκες των ολυμπιονικών ή οι άθλοι του Ηρακλή. Το αγωνιστικό πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων, που υπάρχει σε όλους τους τομείς της ιδιωτικής και θρησκευτικής ζωής τους, παρουσιάζεται στην έκθεση του ισπανικού μουσείου Caixaforum της Σαραγόσα και έχει τίτλο "Ο ανταγωνισμός στην αρχαία Ελλάδα".

Σύμφωνα με τους διοργανωτές της έκθεσης, οι Έλληνες πίστευαν ότι η τελειότητα μπορεί να επιτευχθεί με ισορροπία σε νου και σώμα. Μέσω της αθλητικής δραστηριότητας, επεδίωκαν καλή φυσική κατάσταση, ενώ μέσω της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της τέχνης, ανέπτυσσαν το μυαλό τους.  

 Χρυσό μενταγιόν με κεφαλή λιονταριού, 450-400 π.Χ., από την κεντρική Ελλάδα. 

Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου 

Η έκθεση προσφέρει την ευκαιρία στους επισκέπτες να κατανοήσουν το αγωνιστικό πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων σε όλους τους τομείς της ζωής, μέσα από μια συλλογή περισσότερων από 170 αρχαιολογικών θησαυρών, όπως γλυπτά, νομίσματα, αγγεία και κοσμήματα. 

Πολεμιστής που χορεύει. Κεραμικός κύλικας, 575 - 500 π.Χ. Κατασκευάστηκε στην Αθήνα και βρέθηκε σε ανασκαφές στη Ρόδο. 

Στο ισπανικό μουσείο παρουσιάζονται και άλλα αριστουργήματα: η ζωφόρος από το περίφημο Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, που απεικονίζει μάχη ανάμεσα στους Έλληνες και τις Αμαζόνες, μια προτομή του μεγάλου τραγικού ποιητή Ευριπίδη και ένα μαρμάρινο άγαλμα του Διαδούμενου, ενός αθλητή που δένει μια κορδέλα στο κεφάλι του ως σύμβολο νίκης.  

Ιφιγένεια, τραγωδία που κέρδισε σε θεατρικούς αγώνες, κεραμικός κρατήρας, 

360 - 350 π.Χ., κατασκευάστηκε στην επαρχία Πούλια, νότια Ιταλία (Μεγάλη Ελλάδα) 

Μαρμάρινο τμήμα ζωφόρου που απεικονίζει μάχη ανάμεσα σε Έλληνες και Αμαζόνες, 350 π.Χ., από το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού. 

Τι έκανε την καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων τόσο ανταγωνιστική;

 Από τη μια μεριά, αυτό το αγωνιστικό πνεύμα οφειλόταν στην ίδια την τοπογραφία της Ελλάδας: Οι αμέτρητες πόλεις - κράτη που χωρίζονταν μεταξύ τους από βουνά και θάλασσα.  Αν και αυτές οι κοινότητες είχαν κοινή γλώσσα, κοινή θρησκεία και κοινό μυθικό παρελθόν, εξακολουθούσαν να έχουν διαφορές και αυτό το γεγονός ευνοούσε μια κουλτούρα έντιμου ανταγωνισμού. 

Από την άλλη μεριά, η πολυθεϊστική φύση αυτών των ελληνικών κοινοτήτων (με τις οικογένειες των Τιτάνιων και Ολύμπιων Θεών να πρωταγωνιστούν σε διαμάχες, μεταξύ τους αλλά και με τους θνητούς, για την εξουσία) δημιούργησε έναν ανταγωνιστικό χαρακτήρα που τον συναντάμε πολύ έντονα στην επική ποίηση, το θέατρο και τις καλές τέχνες. 

Ήρωας ή αθλητής, μαρμάρινο άγαλμα, ρωμαϊκό αντίγραφο (1ος αιώνας μ.Χ.) από ελληνικό πρωτότυπο  

(320-300 π.Χ.) 

Οι άθλοι του Ηρακλή, του σούπερ ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, βασίστηκαν στον θρίαμβο επί των σοβαρών προκλήσεων που τέθηκαν από τους θεούς.  Τελικώς, μια ισχυρή αίσθηση υπεροχής απέναντι σε άλλους πολιτισμούς, γειτονικούς με τον ελληνικό κόσμο, συνέβαλε επίσης στην επιθυμία των αρχαίων ημών προγόνων να ανταγωνιστούν μεταξύ τους.  

 Μαρμάρινη προτομή του Ευριπίδη, ρωμαϊκό αντίγραφο (69-96 μ.Χ.) ενός ελληνικού γλυπτού (330-300 π.Χ.)   

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά από τα εκθέματα στο μουσείο της Σαραγόσα είναι δανεισμοί από το Βρετανικό Μουσείο και παρουσιάζονται για πρώτη φορά εκτός Λονδίνου. Αυτό ισχύει για πολλά γλυπτά καθώς και για την ζωφόρο από το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, το οποίο ήταν ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.  

Φτερωτή Νίκη με ρούχα που κουνιούνται από τον άνεμο, μαρμάρινο άγαλμα, περίπου 100 μ.Χ., από την Αλικαρνασσό 

Πηγή 

https://archaeologynewsnetwork.blogspot.com/

Tι γνωρίζετε για την ιστορία της Αραβοκρατίας στη Κρήτη; Ποιές άλλες περιοχές κατέλαβαν οι Άραβες;

Πριν από πολλούς αιώνες, Άραβες εξόριστοι από την Ισπανία κατέκτησαν την Κρήτη, δημιουργώντας το εν πολλοίς άγνωστο ιστορικό κεφάλαιο της Αραβοκρατίας στη Μεγαλόνησο. Το Εμιράτο της Κρήτης (στην αραβική γλώσσα «Ικρίτις» ή «Ικριτίγια») διήρκεσε 135 χρόνια, μέχρι την ανακατάληψη του νησιού από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τον περίφημο στρατηγό - αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά. 

Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου 

Το 824, Άραβες από την Ανδαλουσία, με αρχηγό τους τον Αμπού Χαφέζ Ομάρ Α', ο οποίος αναφέρεται στις βυζαντινές πηγές ως Απόχαψις, αποβιβάζονται στο ακρωτήριο Λίθινο της Μεσσαράς και γοητεύονται τόσο πολύ από την Κρήτη ώστε καίνε τα πλοία τους, για να μην μπορούν να φύγουν από το νησί που "ρέει μέλι και γάλα", κατά την έκφρασή τους.  Ο Αμπού Χαφέζ ή Αμπού Χαφς ήταν στρατηγός των Ομεϋάδων ηγεμόνων της Κόρδοβας και όταν στασίασε εναντίον των τελευταίων, ηττήθηκε και τελικά εκδιώχθηκε μαζί με τους υποστηρικτές του.

Ο ιστορικός Warren Treagold υπολογίζει τους εξόριστους Άραβες σε 12.000, από τους οποίους περίπου 3.000 ήταν μάχιμοι άντρες εξοικειωμένοι με την Κρήτη, καθώς είχαν επιτεθεί εκεί κατά το παρελθόν. Σταδιακά καταλαμβάνουν το νησί,  καταστρέφουν την πρωτεύουσα Γόρτυνα και χτίζουν νέα πόλη, τον Χάνδακα  (El Khandak), στη θέση του σημερινού Ηρακλείου. Το όνομά της η πόλη το πήρε από τη βαθιά τάφρο (Khandak) που έσκαψαν οι κατακτητές γύρω από τα τείχη της. 

Αφού απέκρουσε τις πρώτες βυζαντινές επιθέσεις, ο Αμπού Χαφέζ σταδιακά εδραίωσε την κυριαρχία του στο νησί και κυβερνούσε ως ανεξάρτητος ηγεμόνας.  Με την πάροδο των χρόνων, η Κρήτη, λόγω της θέσης της, έλεγχε τις θαλάσσιες οδούς της ανατολικής Μεσογείου και γι' αυτό απετέλεσε ιδανικό ορμητήριο των Σαρακηνών πειρατών, οι οποίοι λεηλατούσαν τα νησιά του Αιγαίου και άλλες νότιες περιοχές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 870, οι επιδρομές των Σαρακηνών της Κρήτης έλαβαν μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι στόλοι τους, συχνά διοικούμενοι από βυζαντινούς εξωμότες, κατέλαβαν την Πάτμο, την Κάρπαθο, την Αίγινα, την Ελαφόνησο και τα Κύθηρα. Εξάλλου, το μεγάλο νησί της Νάξου, πιθανώς μαζί με την Πάρο και την Ίο, αναγκάστηκε να καταβάλει στους Άραβες κεφαλικό φόρο ("τζιζίγια") ως σημάδι υποτέλειας. 

Η λήθη

Η Αραβοκρατία στη Κρήτη παραμένει μια σχετικά σκοτεινή εποχή λόγω της έλλειψης επαρκών πηγών για την εσωτερική ιστορία του εμιράτου. Είναι χαρακτηριστικό πως από την περίοδο αυτή δεν επιβιώνει κανένα μνημείο ή στοιχείο ιστορικής μνήμης έκτος από τα ονόματα του ποταμού Αποσελέμη (Αμπού Σελήμ), και Καρτερού, από το όνομα του Βυζαντινού στρατηγού Κρατερού ο οποίος απέτυχε να ανακαταλάβει το νησί.

Πάντως, η εικόνα της αραβοκρατούμενης Κρήτης που παρουσιάζεται στις λίγες αναφορές από τον ισλαμικό κόσμο, είναι αυτή ενός οργανωμένου κράτους με ομαλή οικονομία και δικό του νόμισμα, ενώ υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Χάνδακας ήταν σημαντικό πολιτισμικό κέντρο. Η οικονομία του κρητικού εμιράτου βασιζόταν στο εκτεταμένο εμπόριο με τον υπόλοιπο ισλαμικό κόσμο, ιδίως με την Αίγυπτο, καθώς και σε μια ανθούσα γεωργία. 

Ο προσηλυτισμός
Όσον αφορά τους Χριστιανούς κατοίκους του νησιού μετά από την ισλαμική κατάκτηση, η επικρατούσα άποψη είναι ότι είτε προσηλυτίστηκαν από τους μουσουλμάνους είτε εκδιώχθηκαν. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις στις μουσουλμανικές πηγές για συνεχιζόμενη παρουσία Χριστιανών στην Κρήτη, οι οποίοι επιβίωσαν κυρίως στις ορεινές περιοχές. 

Η απελευθέρωση της Κρήτης επιτεύχθηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά τον Μάιο του 961 μ.Χ.  Η σκληρή μάχη, αποτέλεσμα πολύμηνης πολιορκίας, προκάλεσε μεγάλες απώλειες στον αραβικό στρατό. Με τη νέα ένταξη της Κρήτης στο βυζαντινό κράτος, ξεκίνησε μια μακρά περίοδος αναβίωσης του Χριστιανισμού, κατά την οποία η Μεγαλόνησος γνώρισε μεγάλη πολιτιστική και οικονομική άνθηση.

Την περίοδο αυτή εγκαταστάθηκαν στο νησί οικογένειες ευγενών του Βυζαντίου,ενώ πολλοί από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Φωκά έχτισαν νέα χωριά. Παράλληλα, έφτασαν στην Κρήτη ιεραπόστολοι που δίδαξαν τον Χριστιανισμό σε όλο το νησί, μεταξύ των οποίων, ο Όσιος Νίκων ο Μετανοείτε και ο Άγιος Ιωάννης ο Ξένος. 

ΠΗΓΕΣ:

The Arab Period in Crete 

http://frontoffice-147.dev.edu.uoc.gr/en/history/arabianperiodcrete.htmln 

Wikipedia 

Destination Crete 

http://www.destinationcrete.gr/el/mesaionas/arabs

The Arab Rule in Crete

https://www.crete.org.uk/arab-rule.html

Ιστορική επιστολή του Κολόμβου επιστρέφει στην Ισπανία

Μια επιστολή 500 ετών στην οποία ο Χριστόφορος Κολόμβος περιγράφει το ταξίδι του στην Αμερική, επιστράφηκε στην Ισπανία, αφότου οι αρχές των ΗΠΑ εντόπισαν το έγγραφο που είχε κλαπεί πριν από χρόνια. 

Η επιστολή που είχε αποστείλει ο μεγάλος θαλασσοπόρος στον βασιλιά Φερδινάνδο και την βασίλισσα Ισαβέλα της Ισπανίας, μετά από το πρώτο του ταξίδι στην αμερικανική ήπειρο, παρελήφθη από τον Ισπανό πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον. Ο επαναπατρισμός του ιστορικού εγγράφου, που είχε κλαπεί από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Καταλονίας, στην Βαρκελώνη, επιτεύχθηκε μετά από επταετή προσπάθεια των αμερικανικών αρχών.  

"Νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή που επιστρέφουμε αυτό το ιστορικής σημασίας έγγραφο

στην Ισπανία, τη νόμιμη ιδιοκτήτρια του", δήλωσε ο εισαγγελέας της αμερικανικής πολιτείας Ντελάγουερ, Ντέιβιντ Ουάιζ. 

του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου

Ο Κολόμβος, που γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας, έγραψε την επιστολή στα ισπανικά μετά από την επιστροφή του στην Ευρώπη, το 1493. Ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλα, που βοήθησαν τον εξερευνητή να πραγματοποιήσει το ταξίδι στην Αμερική, έστειλαν το έγγραφο στη Ρώμη ώστε να μεταφραστεί στα λατινικά και να αντιγραφεί.  

Σύμφωνα με την εισαγγελία του Ντελάγουερ, έγιναν αρκετά αντίγραφα, που εστάλησαν σε βασιλείς και βασίλισσες της Ευρώπης, προκειμένου να διαδοθεί η είδηση για τις ανακαλύψεις του Κολόμβου. 

Ένα αντίγραφο της επιστολής, γραμμένο στα λατινικά, στο οποίο ο Χριστόφορος Κολόμβος περιγράφει τα βουνά, τις εύφορες πεδιάδες, τον χρυσό και τους ιθαγενείς κατοίκους που συνάντησε στην Καραϊβική, είναι το έγγραφο που είχε κλαπεί από την βιβλιοθήκη της Βαρκελώνης και είχε αντικατασταθεί με πλαστή επιστολή.  

Οι Αρχές της Ισπανίας τονίζουν πως ανακάλυψαν την κλοπή μετά από ένα ταξίδι, το 2011. Επίσης, η εισαγγελία του Ντελάγουερ, η οποία είχε γνώση του θέματος και είχε αποκτήσει εμπειρία σε αυτή την υπόθεση. 

Επειδή η βιβλιοθήκη της Βαρκελώνης είχε προχωρήσει σε ψηφιοποίηση της συλλογής της πριν από την κλοπή, οι Αμερικανοί επιθεωρητές μπόρεσαν, σε συνεργασία με τους Ισπανούς συναδέλφους τους, να ανακαλύψουν πως το γράμμα του Κολόμβου που υπήρχε στην βιβλιοθήκη ήταν πλαστό! 

Η αληθινή επιστολή του μεγάλου εξερευνητή είχε πουληθεί, τον Νοέμβριο του 2005, από δύο Ιταλούς εμπόρους βιβλίων για 600.000 ευρώ.  

Αφότου έγινε γνωστό ότι, τον Μάρτιο του 2013, η επιστολή πουλήθηκε ξανά το 2011 για 900.000 ευρώ, οι Αρχές δήλωσαν ότι κατάφεραν να επικοινωνήσουν με τον άνθρωπο που κατείχε το ιστορικό έγγραφο και να το αποκτήσουν. Οι Αρχές είπαν ότι ο κάτοχος της επιστολής δεν γνώριζε ότι το έγγραφο είχε κλαπεί.