Οψιδιανός από τη Μήλο αποκαλύπτει 5.000 χρόνια αιγαιακών δικτύων στο Çaltılar Höyük της Τουρκίας

Αρχαιολόγοι στην νοτιοδυτική Τουρκία εντόπισαν εργαλεία από οψιδιανό της Μήλου, αποδεικνύοντας ότι πριν από 5.000 χρόνια το Çaltılar Höyük συμμετείχε σε εκτεταμένα δίκτυα ανταλλαγών. Τα ευρήματα φωτίζουν τις επαφές ανάμεσα στο Αιγαίο, την παράκτια νοτιοδυτική Ανατολία και την ενδοχώρα.

Το Çaltılar Höyük  είναι προϊστορικός οικισμός μοιάζει με  «τούμπα» (höyük») και όχι μια μεγάλη γνωστή κλασική αρχαία πόλη. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Τουρκία, στην περιοχή της Λυκίας στην επαρχία Μούγλων, της σημερινή; περιοχή; Σεϊντικεμέρ/Φετιγιέ, δίπλα στο χωριό Çaltılar. Στους πρόποδες των ορέων του Ταύρου, σε υψόμετρο 1.287 μέτρων και περίπου 100 χιλιόμετρα μακριά από τη σημερινή ακτή.  Βρίσκεται κοντά στις πηγές και τη λεκάνη απορροής του αρχαίου ποταμού Ξάνθου (σημερινό Eşen Çayı), συνδέοντας τα ενδοχωρικά οροπέδια με τις ακτές του Αιγαίου και της Μεσογείου. 

Η κατοίκηση στον χώρο  εκτιμάται ότι αρχίζει περίπου 5.300 χρόνια πριν (γύρω στο 3300 π.Χ., κατά την Ύστερη Χαλκολιθική περίοδο) και συνεχίζεται κατά την Πρώιμη και Μέση Εποχή του Χαλκούη. Υενθυμίζεται ότι τον 70-60 αι. π.Χ. η  Λυκία αρχίζει να δέχεται ισχυρή ελληνική πολιτισμική επιρροή.4ος αιώνας π.Χ. και μετά: Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ολόκληρη η Λυκία εξελληνίστηκε πλήρως. Οι Λύκιοι υιοθέτησαν την ελληνική γλώσσα, το ελληνικό αλφάβητο και έχτισαν πόλεις με ελληνικά θέατρα, αγορές και ναούς

Αιγαιακές συνδέσεις 5.000 ετών στο Çaltılar Höyük

Στο Çaltılar Höyük, έναν ορεινό οικισμό στην περιοχή Seydikemer της Μούγλας, οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν λίθινα εργαλεία κατασκευασμένα από οψιδιανό που προέρχεται από τη Μήλο. Η χημική ανάλυση του υλικού επιβεβαίωσε την προέλευσή του από το κυκλαδικό νησί, αποδεικνύοντας ότι ο οικισμός συμμετείχε σε δίκτυα μακρινών ανταλλαγών ήδη από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού.

Οψιδιανός από Μήλο και Κεντρική Ανατολία: Ένα κομβικό σημείο ανταλλαγών

Εκτός από τον μηλιακό οψιδιανό, οι ανασκαφές έφεραν στο φως εργαλεία από οψιδιανό της Κεντρικής Ανατολίας. Η παρουσία υλικού από δύο διαφορετικές περιοχές υποδηλώνει ότι ο οικισμός βρισκόταν σε κομβική θέση ανάμεσα σε παράκτιες και ενδοχώριες διαδρομές.

Σημαντικό εύρημα αποτελεί επίσης ένα κυκλαδικό «τηγανόσχημο» σκεύος της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, καθώς και ένα βαρίδι σε σχήμα καρουλιού, που μαρτυρά δραστηριότητες μέτρησης και ανταλλαγής αγαθών.

Οι ερευνητές θεωρούν ότι η κοιλάδα του ποταμού Eşen παρείχε πρόσβαση προς την ακτή, ενώ χερσαίες διαδρομές συνέδεαν τον οικισμό με την ενδοχώρα. Τα αγαθά πιθανότατα έφταναν στο Çaltılar Höyük μέσω πολλαπλών ενδιάμεσων σταθμών.

Μοναδική κατασκευή από ταφικά αγγεία

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα είναι μια ασυνήθιστη κατασκευή που αποκαλύφθηκε το 2024 και συνεχίζει να ανασκάπτεται. Το κτίσμα έχει κατασκευαστεί από θραύσματα παλαιότερων ταφικών αγγείων — μια πρακτική που δεν έχει εντοπιστεί αλλού στην Ανατολία.

Η χρονολόγηση και η λειτουργία του παραμένουν άγνωστες, αλλά η επαναχρησιμοποίηση ταφικών αγγείων ίσως προσφέρει νέα στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο οι μεταγενέστεροι κάτοικοι αντιλαμβάνονταν τις παλαιότερες ταφικές παραδόσεις.

Η μοναδική ενεργή ανασκαφή τύμβου στη Μούγλα

Οι συστηματικές ανασκαφές στο Çaltılar Höyük άρχισαν το 2021 και αποτελούν σήμερα τη μοναδική ενεργή ανασκαφή τύμβου στην επαρχία Μούγλας. Το έργο διευθύνεται από την καθηγήτρια Ayşegül Aykurt του Πανεπιστημίου Hacettepe και πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος «Legacy to the Future» του τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Τα ευρήματα τοποθετούν τον οικισμό μέσα σε ένα εκτεταμένο δίκτυο ανταλλαγών που συνέδεε τις Κυκλάδες, τη νοτιοδυτική Ανατολία και την ενδοχώρα κατά την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού.

Πηγη: anatolianarcheology.net

Παναζτεπέ: Ο οικισμός 5.000 ετών - καταστράφηκε, ξαναχτίστηκε και τελικά εγκαταλείφθηκε μετά από αρχαίους σεισμούς

Μια νέα μελέτη για τον Παναζτεπέ, έναν οικισμό της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού κοντά στη σύγχρονη Σμύρνη, αποκαλύπτει ένα από τα πιο πρώιμα και λεπτομερή αρχαιοσεισμολογικά αρχεία της δυτικής Ανατολίας. Οι ερευνητές εντόπισαν δύο διαδοχικούς σεισμούς που κατέστρεψαν τον οικισμό πριν από περίπου 5.000 χρόνια. Ο πρώτος οδήγησε σε ανακατασκευή και αλλαγές στην αρχιτεκτονική. Ο δεύτερος ήταν τόσο εκτεταμένος ώστε η κοινότητα εγκατέλειψε οριστικά τον χώρο.

Ένας παράκτιος οικισμός της Εποχής του Χαλκού

Ο Παναζτεπέ βρίσκεται στη σημερινή περιοχή Μενεμένη της Σμύρνης. Στην τρίτη χιλιετία π.Χ. το τοπίο ήταν διαφορετικό: ο οικισμός βρισκόταν μέσα στο Δέλτα του Γεδίζου, πιθανότατα σε νησίδα ή χερσόνησο συνδεδεμένη με τις θαλάσσιες διαδρομές του Αιγαίου. Η θέση του εξηγεί τη σημασία του, καθώς βρισκόταν κοντά στον Κόλπο της Σμύρνης και στις οδούς που οδηγούσαν προς την ενδοχώρα της Ανατολίας.

Πώς «διαβάζονται» οι αρχαίοι σεισμοί

Οι ερευνητές δεν αποδίδουν κάθε κατάρρευση σε σεισμό. Εξετάζουν συγκεκριμένα μοτίβα, γνωστά ως Earthquake Archaeological Effects: κλίση τοίχων προς την ίδια κατεύθυνση, μπλοκ‑όπως καταρρεύσεις, πλευρικές μετατοπίσεις, «φιδίσιες» παραμορφώσεις, κατάρρευση στεγών, ίχνη φωτιάς και αντικείμενα που βρέθηκαν στη θέση τους κάτω από στρώματα καταστροφής. Στον Παναζτεπέ, πολλά κτίρια εμφάνισαν συγγενείς παραμορφώσεις, δείχνοντας ξαφνική και κατευθυνόμενη σεισμική κίνηση.

Ο πρώτος σεισμός: κατάρρευση και ανακατασκευή

Η πρώτη καταστροφή χρονολογείται γύρω στο 3000–2700/2650 π.Χ. Κτίρια παρουσίασαν κλίση προς τα ανατολικά, «φιδίσιες» παραμορφώσεις και κατάρρευση στεγών. Ακολούθησε φωτιά, με καμένα δοκάρια και πορτοκαλί πηλώδη υλικά. Κάτω από τα ερείπια βρέθηκαν αγγεία, οστά και όστρακα στη θέση τους, δείχνοντας ότι η καταστροφή ήταν αιφνίδια. Παρ’ όλα αυτά, οι κάτοικοι επέστρεψαν, ενίσχυσαν τους τοίχους και αναδιοργάνωσαν τον χώρο.

Ο δεύτερος σεισμός: εκτεταμένη καταστροφή και εγκατάλειψη

Η δεύτερη καταστροφή, γύρω στο 2550/2500–2300 π.Χ., ήταν πολύ πιο εκτεταμένη. Επτά γειτονικά κτίρια εμφάνισαν σοβαρές παραμορφώσεις: τοίχοι που έγειραν έως και 40 μοίρες, πλευρικές μετατοπίσεις και μπλοκ‑όπως καταρρεύσεις. Η ζημιά κάλυψε σχεδόν όλο τον οικισμό. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η κοινότητα δεν μπόρεσε πλέον να ανακάμψει, οδηγώντας σε πλήρη εγκατάλειψη.

Ένα ευρύτερο αρχαιοσεισμολογικό τοπίο

Ο Παναζτεπέ εντάσσεται σε ένα μεγαλύτερο δίκτυο πρώιμων σεισμικών καταστροφών στη δυτική Ανατολία. Άλλοι οικισμοί της Εποχής του Χαλκού, όπως το Μπακλα Τεπέ, το Λιμάνι Τεπέ, το Γιασσιτέπε και το Τσουκουρίτσι, παρουσιάζουν αντίστοιχα στρώματα καταστροφής. Η δεύτερη φάση του Παναζτεπέ είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς δεν έχει γνωστό παράλληλο στην περιοχή και καλύπτει ένα κενό στο προϊστορικό σεισμικό αρχείο.

Όταν η ανθεκτικότητα δεν αρκεί

Η μελέτη δείχνει ότι οι κοινότητες της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού δεν ήταν παθητικά θύματα. Ανακατασκεύασαν, προσαρμόστηκαν και άλλαξαν την αρχιτεκτονική τους. Όμως η ανθεκτικότητα έχει όρια. Στον Παναζτεπέ, η αλληλουχία είναι ξεκάθαρη: καταστροφή, επισκευή, προσαρμογή, νέα καταστροφή και τελική εγκατάλειψη. Στους τοίχους ενός οικισμού 5.000 ετών, οι αρχαιολόγοι μπορούν πλέον να διαβάσουν όχι μόνο τους αρχαίους σεισμούς, αλλά και τη στιγμή που η ανοικοδόμηση δεν ήταν πια δυνατή.

πηγη:https://www.anatolianarchaeology.net/

Η Γραμμική Β των Μυκηναίων: Πώς αποκρυπτογραφήθηκαν τα ονόματα της Εποχής του Χαλκού

Η αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β το 1952 από τον Βρετανό αρχιτέκτονα Μάικλ Βέντρις θεωρείται μία από τις σημαντικότερες πνευματικές κατακτήσεις στην ιστορία της αρχαιολογίας. Η ανακάλυψη απέδειξε ότι ο μυκηναϊκός πολιτισμός δεν ήταν μια «προελληνική» κουλτούρα, αλλά η αρχαιότερη τεκμηριωμένη μορφή της ελληνικής γλώσσας και κοινωνίας.

Η μεγάλη ανακάλυψη του “κωδικοσπάστη”

Πριν από τον Βέντρις, η Γραμμική Β – γνωστή κυρίως από πήλινες πινακίδες σε ανακτορικά κέντρα όπως η Κνωσός και η Πύλος – παρέμενε ένα άλυτο μυστήριο. Ήταν σαφώς σύστημα γραφής, αλλά η γλώσσα που κατέγραφε ήταν άγνωστη.

Η μέθοδος

Ο Βέντρις δεν διέθετε «Ροζέττα Στόουν». Βασίστηκε όμως στο θεμελιώδες έργο της Άλις Κόμπερ, η οποία είχε εντοπίσει γραμματικά μοτίβα, και του Έμετ Μπένετ, που είχε ταξινομήσει τα σημεία σε συστηματικό πίνακα.

Η υπόθεση

Ο Βέντρις, αξιοποιώντας την εμπειρία του στην ανάλυση κωδίκων, δοκίμασε την τολμηρή υπόθεση ότι η γραφή απέδιδε μια πρώιμη μορφή ελληνικής. Το 1952 απέδειξε ότι τα συλλαβικά σημεία σχημάτιζαν ελληνικές λέξεις, όπως to‑pe‑za (τράπεζα).

Η επιβεβαίωση

Το 1953, μια νέα πινακίδα που βρέθηκε στην Πύλο από τον Κάρλ Μπλέγκεν, με σχέδιο τρίποδα και τη λέξη ti‑ri‑po‑de, επιβεβαίωσε πλήρως τις φωνητικές τιμές που είχε προτείνει ο Βέντρις.

Τι αποκάλυψε η Γραμμική Β

Οι πινακίδες είναι καθαρά διοικητικά έγγραφα. Δεν περιέχουν λογοτεχνία, αλλά λειτουργούν ως «χρονοκάψουλα» της ανακτορικής γραφειοκρατίας.

Το πάνθεον

Αναφέρονται θεότητες που αργότερα θα κυριαρχήσουν στη μυθολογία: Ζευς (Di‑wo), Ποσειδών (Po‑se‑da‑o), Ερμής (E‑ma‑ha). Η λατρεία τους καταγράφεται ήδη 500 χρόνια πριν από την εμφάνιση του ελληνικού αλφαβήτου.

Η κοινωνική ιεραρχία

Οι πινακίδες περιγράφουν μια αυστηρά δομημένη κοινωνία με επικεφαλής τον wanax (βασιλιά), ακολουθούμενο από αξιωματούχους, γαιοκτήμονες και εξειδικευμένους τεχνίτες.

Η ανακτορική οικονομία

Τα κείμενα είναι ουσιαστικά λογιστικά κατάστιχα: φόροι, πρώτες ύλες, εργατικό δυναμικό, προσφορές σε ιερά. Αποκαλύπτουν έναν πολιτισμό με εμμονή στην καταγραφή και στη διαχείριση πόρων.

Γιατί έχει σημασία η αποκρυπτογράφηση

Γλωσσική συνέχεια

Αποδείχθηκε ότι ελληνόφωνοι πληθυσμοί κατοικούσαν στο Αιγαίο ήδη από τα μέσα της δεύτερης χιλιετίας π.Χ., μετατοπίζοντας την ιστορία της ελληνικής γλώσσας πέντε αιώνες πίσω.

Πολιτισμική ταυτότητα

Έγινε σαφές ότι οι Μυκηναίοι δεν ήταν Μινωίτες. Ήταν ινδοευρωπαϊκός λαός που υιοθέτησε το μινωικό σύστημα γραφής για να καταγράψει τη δική του ελληνική γλώσσα.

Τα όρια της γνώσης

Η χρήση της γραφής αποκλειστικά για διοίκηση εξηγεί γιατί η Γραμμική Β εξαφανίστηκε απότομα γύρω στο 1200 π.Χ. Με την κατάρρευση των ανακτόρων, χάθηκε και ο λόγος ύπαρξης της γραφής, μέχρι την υιοθέτηση του φοινικικού αλφαβήτου αιώνες αργότερα.

Η Γραμμική Β παραμένει ένα εύθραυστο αλλά πολύτιμο νήμα που μας συνδέει με τον κόσμο των μυκηναϊκών ανακτόρων. Παρότι στερείται λογοτεχνικής αφήγησης, προσφέρει την πιο άμεση και ακριβή εικόνα της ζωής στην Εποχή του Χαλκού.

πηγή: https://www.thearchaeologist.org/

Ένας Κυκλαδίτης λιθοξόος αποκαλύπτεται μέσα από ένα μικροσκοπικό ειδώλιο 5.000 ετών

Ένα μοναδικό εύρημα από την Πάρο φωτίζει την απαρχή της κυκλαδικής μαρμαρογλυπτικής...Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο παρουσιάζεται ένα εξαιρετικά λεπτοδουλεμένο σχηματικό ειδώλιο της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού Ι, προερχόμενο από τον Τάφο 103 στο νεκροταφείο Πύργου Πάρου. Με ύψος μόλις 2,9 εκατοστά, το εύρημα αποκαλύπτει την τεχνική δεξιοτεχνία ενός Κυκλαδίτη λιθοξόου που, πριν από 5.000 χρόνια, κατάφερε να αποδώσει μικρογραφικές λεπτομέρειες με ελάχιστα εργαλεία. Είναι το Έκθεμα του μήνα για τον Απρίλιο!

Λεπτομέρειες που συνδέουν δύο εποχές

Η πίσω όψη του ειδωλίου παρουσιάζει με εντυπωσιακή ακρίβεια την άρθρωση των ώμων, τη σπονδυλική στήλη, τη μέση πιθανώς με ζώνη, τους γλουτούς και τον διαχωρισμό των ποδιών. Τα χαρακτηριστικά αυτά παραπέμπουν άμεσα στη νεολιθική παράδοση των γυναικείων ειδωλίων, που η τρίτη διάσταση αποδίδεται με πληρότητα. Αντίθετα, στο συγκεκριμένο εύρημα ο τεχνίτης επιλέγει τη δισδιάστατη απόδοση, συμπυκνώνοντας τους όγκους σε ένα λεπτό μαρμάρινο επίπεδο. Η μικροσκοπική κλίμακα απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η χρήση χάλκινων εργαλείων θα μπορούσε να προκαλέσει θραύση. Έτσι, λεπτά εργαλεία από σκληρό λίθο και τριβή θεωρούνται τα πιθανότερα μέσα κατασκευής.

Προοίμιο των κανονικών κυκλαδικών ειδωλίων

Η μπροστινή όψη θυμίζει προσχέδιο των κανονικών ειδωλίων της Πρωτοκυκλαδικής ΙΙ περιόδου: όρθιες γυμνές γυναικείες μορφές με διπλωμένα χέρια. Στο μικρό ειδώλιο αποδίδονται τα χέρια κάτω από το στέρνο, η μέση, ο διαχωρισμός των ποδιών και πιθανώς μια ελαφρώς διογκωμένη κοιλιά, ένδειξη εγκυμοσύνης. Παρότι χαρακτηρίζεται «σχηματικό», διαφέρει σαφώς από τα συνηθισμένα παραδείγματα της κατηγορίας.

Ένα σύνολο με ιδιαίτερο συμβολισμό

Το ειδώλιο ξεχωρίζει ανάμεσα σε δεκατρία ακόμη μικρά μαρμάρινα σχηματικά ειδώλια που βρέθηκαν μαζί ως κτερίσματα στην ίδια ταφή. Τα υπόλοιπα δεν φέρουν ενδείξεις φύλου, γεγονός που ενισχύει την ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου τεχνουργήματος. Η συγκέντρωση δεκατεσσάρων ειδωλίων στον ίδιο τάφο ίσως υποδηλώνει μια συμβολική αναπαράσταση οικογένειας ή προγονικής διαδοχής, προσδίδοντας στο εύρημα μια επιπλέον κοινωνική και τελετουργική διάσταση.

Το ειδώλιο εκτίθεται στην Αίθουσα 6, Προθήκη 5 του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, προσφέροντας στους επισκέπτες μια σπάνια ματιά στην απαρχή της κυκλαδικής μαρμαροτεχνίας και στη λεπτότητα ενός άγνωστου αλλά εξαιρετικά ικανού τεχνίτη της 3ης χιλιετίας π.Χ.

Η φωτιά που κατέστρεψε έναν οικισμό της Εποχής του Χαλκού — αλλά διέσωσε έναν σπάνιο αργαλειό 3.500 ετών

Μια πυρκαγιά που ξέσπασε πριν από περίπου 3.500 χρόνια σε έναν οικισμό της Εποχής του Χαλκού στη νοτιοανατολική Ισπανία δεν κατέστρεψε μόνο σπίτια· διατήρησε άθελά της ένα εύρημα που οι αρχαιολόγοι σπάνια έχουν την ευκαιρία να δουν: έναν άθικτο κάθετο αργαλειό με βαρίδια, με ξύλινα δοκάρια, πήλινα βάρη και ίχνη φυτικών ινών. Το εύρημα προέρχεται από τον οικισμό Cabezo Redondo, κοντά στη Villena, και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Antiquity. 

Ένας αργαλειός «παγωμένος στον χρόνο»

Συνήθως, σε αρχαιολογικούς χώρους διασώζονται μόνο τα πήλινα βάρη των αργαλειών. Στο Cabezo Redondo όμως, η φωτιά και η κατάρρευση της οροφής δημιούργησαν ένα σφραγισμένο περιβάλλον, όπου το ξύλο απανθρακώθηκε και οι οργανικές ύλες διατηρήθηκαν σχεδόν άθικτες.

Οι ερευνητές εντόπισαν ξύλινα δοκάρια, 44–49 πήλινα βάρη και πλεγμένες ίνες από σπαρτό, επιτρέποντας την ανασύσταση ενός πλήρως λειτουργικού αργαλειού — κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην αρχαιολογία.  «Παραδόξως, η φωτιά τόσο κατέστρεψε όσο και διατήρησε τον χώρο», δήλωσε η αρχαιοβοτανικός Yolanda Carrión, η οποία ανέλυσε τα ξύλινα τμήματα. 

Πώς η φωτιά διατήρησε το εύρημα

Καθώς το κτήριο καιγόταν, η οροφή κατέρρευσε και σκέπασε τον αργαλειό. Η υψηλή θερμοκρασία απανθράκωσε το ξύλο, επιβραδύνοντας τη φθορά του, ενώ το βάρος των καταλοίπων τον προστάτευσε από την αποσύνθεση. Οι ερευνητές προσδιορίζουν ότι ο αργαλειός ήταν σε χρήση τη στιγμή της πυρκαγιάς, προσφέροντας μια αυθεντική εικόνα της υφαντικής τεχνολογίας της εποχής. 

Τι αποκαλύπτει για την υφαντική της Εποχής του Χαλκού

Η ανάλυση έδειξε ότι ο αργαλειός ήταν κάθετος με βαρίδια (warp-weighted loom), μια τεχνολογία που κυριαρχούσε στη δυτική Ευρώπη επί χιλιετίες. Τα βάρη, περίπου 200 γραμμάρια το καθένα, κρατούσαν τεντωμένα τα νήματα, ενώ η διάταξή τους υποδηλώνει ότι ο αργαλειός μπορούσε να παράγει τόσο απλή ύφανση (tabby) όσο και πιο πυκνή ύφανση τύπου twill.  Η ξυλεία προερχόταν από χαλέπιο πεύκη, με ώριμους κορμούς, γεγονός που δείχνει προσεκτική επιλογή υλικών. 

Ένα παράθυρο στην «υφαντική επανάσταση» της Ευρώπης

Το Cabezo Redondo ήταν ένας σημαντικός οικισμός με εκτεταμένο εμπορικό δίκτυο, που συνδεόταν με την Ιβηρική, τη Μεσόγειο και την Κεντρική Ευρώπη. Η περίοδος αυτή θεωρείται κομβική για την «υφαντική επανάσταση», κατά την οποία η παραγωγή υφασμάτων έγινε πιο εξειδικευμένη, οργανωμένη και τεχνολογικά προηγμένη. Οι γυναίκες φαίνεται να είχαν κεντρικό ρόλο στην υφαντική, όπως δείχνουν και ανθρωπολογικά ευρήματα από τον χώρο. 

Πηγή : https://www.discovermagazine.com/

Ανακαλύφθηκαν κεραμικά 5.000 ετών στη Σμύρνη: Νέα στοιχεία για το πρώιμο εμπόριο στο Αιγαίο

 

Σημαντικά ευρήματα από την Εποχή του Χαλκού εντόπισαν οι αρχαιολόγοι που εργάζονται στον αρχαιολογικό χώρο του της Αρχαίας Σμύρνης. Οι έρευνες έφεραν στο φως κεραμικά αγγεία ηλικίας 5.000 ετών, αποκαλύπτοντας τον κομβικό ρόλο της περιοχής στο πρώιμο εμπόριο της Εποχής του Χαλκού. Μεταξύ των ευρημάτων περιλαμβάνονται αγγεία με ράμφη, ραβδωτά κύπελλα και πιθάρια αποθήκευσης, που χρονολογούνται στον 3ο χιλιετία π.Χ. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται υπό διαδικασία συντήρησης και αποκατάστασης.

Πρώτη φορά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και κεραμικά σύνολα από την πρώιμη Σμύρνη

Πρώτη  φορά εντοπίζονται τόσο αρχιτεκτονικά κατάλοιπα όσο και κεραμικά σύνολα από αυτή την πρώιμη περίοδο στην περιοχή. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους αποκαλύπτουν τεχνικές παραγωγής, διατροφικές συνήθειες και κυρίως πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις. Τα αγγεία που βρέθηκαν δείχνουν όχι μόνο τοπική παραγωγή αλλά και συνδέσεις με τα νησιά του Αιγαίου, την ηπειρωτική Ελλάδα, την Τροία και την Κεντρική Ανατολία.

Η Σμύρνη μέσα από τους αιώνες

Η π[περιοχή γνωστή ως ο λόφος του Μπαϊρακλί αντιπροσωπεύει την αρχαιότερη φάση της Σμύρνης, μιας από τις σημαντικότερες αρχαίες πόλεις της δυτικής Ανατολίας. Αρχαιολογικά δεδομένα δείχνουν συνεχή κατοίκηση από την 3η χιλιετία π.Χ. έως την Εποχή του Σιδήρου, όταν η Σμύρνη εξελίχθηκε σε οχυρωμένο ιωνικό οικισμό με κανονικό πολεοδομικό σχεδιασμό — χαρακτηριστικό της πρώιμης αστικοποίησης στην Ανατολία.

Αργότερα, κατά την ελληνιστική περίοδο, η πόλη μεταφέρθηκε στις πλαγιές του όρους Πάγος (σημερινό Καντιφέκαλε), σύμφωνα με το όραμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ρωμαϊκή Σμύρνη άνθισε ως σημαντικό λιμάνι, γνωστό για τον πλούτο, τον πολιτισμό και την πρώιμη χριστιανική κοινότητά της, με μία από τις επτά εκκλησίες της Αποκάλυψης να βρίσκεται εκεί. Σήμερα, η σύγχρονη Σμύρνη αποτελεί τον φυσικό κληρονόμο αυτής της βαθιάς ιστορικής κληρονομιάς, ενώ το Μπαϊρακλί Χιουγιούκ διατηρεί τις απαρχές της 5.000 ετών ιστορίας της πόλης.

Σμύρνη: Σταυροδρόμι εμπορίου από την πρώιμη Εποχή του Χαλκού

Τα πρόσφατα κεραμικά ευρήματα υπογραμμίζουν τον στρατηγικό ρόλο της Σμύρνης από την απαρχή της. Τοποθετημένη στην ακτή του Αιγαίου, στο σημείο συνάντησης ανατολικών–δυτικών και βόρειων–νότιων εμπορικών δρόμων, η περιοχή λειτουργούσε ως φυσική πύλη για το θαλάσσιο και χερσαίο εμπόριο.

πηγή : anatolianarcheology.gr

Η αρχαιολογία της Κεφαλονιάς στο επίκεντρο του πανευρωπαϊκού συνεδρίου αρχαιολόγων στο Βελιγράδι

Με τριπλή επιστημονική παρουσία συμμετέχει σήμερα η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κεφαλονιάς στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Αρχαιολόγων, το οποίο πραγματοποιείται στο Βελιγράδι και συγκεντρώνει περισσότερους από 3.000 ειδικούς από όλη την Ευρώπη. Οι ανακοινώσεις της Υπηρεσίας αναμένεται να φέρουν στο φως νέα δεδομένα για την Εποχή του Χαλκού στο νησί, αναδεικνύοντας την Κεφαλονιά ως πρότυπο διεπιστημονικής και καινοτόμου αρχαιολογικής έρευνας.

Τρεις πρωτοποριακές ανακοινώσεις για την Εποχή του Χαλκού

Στο επίκεντρο της συμμετοχής βρίσκονται τα αποτελέσματα του κεντρικού ερευνητικού προγράμματος της Εφορείας για την Εποχή του Χαλκού. Οι αρχαιολόγοι θα παρουσιάσουν:

• Νέες μελέτες για την κτηνοτροφία και την αγροτική εκμετάλλευση: Για πρώτη φορά συνδυάζονται ισοτοπικές αναλύσεις με πληροφοριακά συστήματα GIS, αποκαλύπτοντας βιώσιμες πρακτικές διαχείρισης του περιβάλλοντος από τις προϊστορικές κοινότητες της Κεφαλονιάς.

• Η οστεοβιογραφία του πολεμιστή των Πρόννων: Μέσα από σύγχρονες βιοαρχαιολογικές τεχνικές, αναλύεται η ζωή και η φυσική κατάσταση ενός σημαντικού σκελετικού ευρήματος, με την καταγραφή ενός μοναδικού οδοντικού χαρακτηριστικού που ανοίγει νέους δρόμους στη μελέτη των αρχαίων πληθυσμών.

• Αρχαιοπεριβαλλοντική ανάλυση με τεχνολογία αιχμής: Η χρήση GIS τεχνολογίας προσφέρει νέα ερμηνευτικά εργαλεία για την κατανόηση της νησιωτικής κοινωνίας της εποχής, η οποία βασιζόταν σε αυτόνομες κοινότητες και ανέπτυξε σταθερά πρότυπα κατοίκησης.

Η προϊστορική Κεφαλονιά ως θεμέλιο της κλασικής τετράπολης

Οι ανακοινώσεις φωτίζουν τη μακροχρόνια εξέλιξη της κοινωνικής οργάνωσης στο νησί, δείχνοντας πώς η προϊστορική δικτύωση και η στρατηγική γεωγραφική θέση της Κεφαλονιάς στις θαλάσσιες εμπορικές οδούς συνέβαλαν στη διαμόρφωση της τετράπολης των ιστορικών χρόνων.

Διεθνής συνεργασία και χρηματοδότηση υψηλού κύρους

Το ερευνητικό έργο πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με κορυφαίους επιστήμονες από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια: την καθ. Anna Linderholm (Στοκχόλμη), την καθ. Lisette Kootker (Άμστερνταμ), την καθ. Alice Toso (Βόννη) και τη δρα Ευφροσύνη Βήκα (Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών). Οι ειδικές αναλύσεις υλοποιήθηκαν με αδειοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού και χρηματοδοτήθηκαν από την υποτροφία Marie Sklodowska Curie και το Odysseus Unbound Foundation.