Mother Company: Το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ στην Πειραιώς 260 για τα 20 χρόνια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Στο βιομηχανικό τοπίο της Πειραιώς 260, εκεί που η μνήμη της πόλης συναντά την καλλιτεχνική έρευνα, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου τιμά τα είκοσι χρόνια λειτουργίας του χώρου με ένα ντοκιμαντέρ που κοιτάζει κατάματα την πραγματικότητα. Το διεθνώς διακεκριμένο Mother Company των Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου και Κωνσταντίνου Θωμαΐδη προβάλλεται στις 14 και 15 Ιουλίου 2026, με ελεύθερη είσοδο στο φουαγιέ του Χώρου Η, πριν και μετά την παράσταση Γη της Επαγγελίας της Γεωργίας Μαυραγάνη.

Ένα εργοστάσιο που σωπαίνει – μια χορωδία που μιλά

Συνδυάζοντας θέατρο ντοκουμέντο και χορωδιακή μουσική, το Mother Company παρακολουθεί μια παιδική χορωδία μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στη Βόρεια Ελλάδα. Τα παιδιά υποδύονται διαδοχικές γενιές εργαζομένων μιας αποβιομηχανοποιημένης περιοχής, μετατρέποντας τον χώρο σε πεδίο μνήμης και στοχασμού.

Οι νεανικές φωνές αναμετρώνται με την περιβαλλοντική καταστροφή, τη δημόσια υγεία, την οικονομική εξαθλίωση και την υπόσχεση ενός «Πράσινου Μέλλοντος» που μοιάζει άλλοτε σωτήριο και άλλοτε απλώς προσχηματικό.

Έρευνα, μαρτυρίες, πραγματικότητα

Η ταινία βασίζεται σε επιτόπια έρευνα και 26 συνεντεύξεις κατοίκων της Κοζάνης, της Πτολεμαΐδας και του Αγίου Δημητρίου, καθώς και σε εργαστήρια με την Παιδική Χορωδία του Βαρβούτειου Δημοτικού Ωδείου Πτολεμαΐδας (2023–2024).

Όλα τα κείμενα που ακούγονται είναι αυτούσια αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις, ενώ τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στον πρώτο Ατμοηλεκτρικό Σταθμό της περιοχής, ο οποίος έπαψε να λειτουργεί μετά την πυρκαγιά του 2014.

Διεθνής πορεία και διακρίσεις

Η πρεμιέρα του Mother Company έγινε στο Aesthetica Short Film Festival του Ηνωμένου Βασιλείου, που απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Καλλιτεχνικής Ταινίας. Έκτοτε έχει ταξιδέψει σε 20 διεθνή και εγχώρια φεστιβάλ, όπως το Tromsø International Film Festival (Νορβηγία) και το PÖFF Shorts – Black Nights Film Festival (Εσθονία), συγκεντρώνοντας συνολικά επτά βραβεία και επαίνους.

Συντελεστές

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος, Κωνσταντίνος Θωμαΐδης

Σύνθεση ηχοτοπίων – Μίξη ήχου: Jeph Vanger

Μοντάζ: Χρήστος Γιαννακόπουλος, Βασίλης Ζερβός

Χορωδιακή μουσική: Κωνσταντίνος Θωμαΐδης

Σύμβουλος Έρευνας: Βασιλική Αγά

Επίβλεψη παραγωγής: Παναγιώτης Δέμος

Ειδικός συνεργάτης: Κοσμάς Κότσι

Παραγωγή: Ferodo Bridges CIC

Με τη συμμετοχή της Παιδικής Χορωδίας του Βαρβούτειου Δημοτικού Ωδείου Πτολεμαΐδας

Διεύθυνση χορωδίας: Νικολέτα Παπάζογλου

Καλλιτεχνικός διευθυντής: Λάζαρος Τσαβδαρίδης

Οπερατέρ: Βασίλης Ζερβός, Αλέξανδρος Σούμας, Έλενα Πέππα

Διεύθυνση παραγωγής: Γιάννης Χατζηγεωργίου

Βοηθός παραγωγής: Φάνης Γκάνης

Ηχολήπτες: Παναγιώτης Παρασκευάς, Ζήσης Σαπνάρας

DoP Συνεργείο Β’: Θάνος Τσίγκας

Χειριστές drone: Αλέξιος Κασνάκης, Αστέρης Γαϊτάνης

Ημέρες και ώρες προβολών

Τρίτη 14/7/2026: 20:45 και 15’ μετά τη λήξη της παράστασης

Τετάρτη 15/7/2026: 20:15 και 15’ μετά τη λήξη της παράστασης

Διάρκεια: 18’

«Φωνές του Ιράν»: Το Φεστιβάλ Τεχνών του Shiraz ζωντανεύει στη σκηνή της Πειραιώς 260

Το ιστορικό Φεστιβάλ Τεχνών του Shiraz (1967–1977), μία από τις πιο ριζοσπαστικές πολιτισμικές πρωτοβουλίες του 20ού αιώνα, αναβιώνει απόψε στη σκηνή της Πειραιώς 260 μέσα από το έργο του χορογράφου Άρμιν Χόκμι. Το «Shiraz» αποτελεί μια ποιητική ανασύσταση ενός φεστιβάλ που επιδίωξε να συνδέσει την ιρανική πολιτισμική ταυτότητα με μια παγκόσμια καλλιτεχνική γλώσσα.

Ένα φεστιβάλ που άλλαξε τον χάρτη της παγκόσμιας τέχνης

Το Φεστιβάλ Τεχνών του Shiraz υπήρξε ένα φιλόδοξο πείραμα πολιτισμικής συνύπαρξης, όπου συναντήθηκαν μουσικές παραδόσεις, χορός, θέατρο και πειραματικές μορφές τέχνης από όλο τον κόσμο. Η δεκαετής του πορεία άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη διεθνή σκηνή, προτείνοντας ένα νέο μοντέλο πολιτισμικού διαλόγου.

Ο Άρμιν Χόκμι αναπλάθει ένα παρελθόν που δεν έζησε

Ο χορογράφος Άρμιν Χόκμι περιηγείται στο αρχείο του φεστιβάλ σαν να αφουγκράζεται μια μνήμη που δεν πρόλαβε να βιώσει. Με μια χειρονομία αγάπης προς το περσικό όραμα του Shiraz, αναπλάθει τις φιλοδοξίες εκείνης της γιορτής των ζωντανών τεχνών, μεταφέροντας στη σκηνή την ατμόσφαιρα ενός πολιτισμικού σταυροδρομιού.

Ο χορός ως συλλογική μνήμη και άσκηση αγάπης

Το «Shiraz» στηρίζεται στις συνειρμικές παρορμήσεις που γεννιούνται από τις κινήσεις των χορευτών. Ο Χόκμι φέρνει στο προσκήνιο τον χορό ως άσκηση συλλογικής μνήμης, ως έναν τρόπο να διατηρηθεί ζωντανή η πολιτισμική κληρονομιά μέσα από το σώμα και την κίνηση.

Το έργο λειτουργεί ως μια τελετουργία αγάπης προς το παρελθόν, αλλά και ως μια πρόσκληση να ξανασκεφτούμε τη σχέση μας με την ιστορία.

Το Φεστιβάλ Αθηνών παρουσιάζει το GRAUTS του Γιάννη Μαυριτσάκη στην Πειραιώς 260

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει στις 6 και 7 Ιουνίου 2026 την παράσταση GRAUTS, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Μαυριτσάκη, στον Χώρο Η της Πειραιώς 260. Ένα υβριδικό, τολμηρό θέαμα που κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο, την παραίσθηση και τη συναυλία, μετατρέποντας το τηλεοπτικό πλατό σε τόπο αποκάλυψης και τραύματος.

Ένα talk show ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παραίσθηση

Το GRAUTS τοποθετείται στο πλατό μιας τηλεοπτικής συνέντευξης την εποχή των διαπλανητικών αποστολών Voyager. Στον απόηχο των πειραματισμών με LSD, ένα σκηνοθετημένο talk show ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο, την ψευδαίσθηση και τη ζωντανή μουσική, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που αμφισβητεί τα όρια της αλήθειας.

Η σύγκρουση Παρουσιαστή και Αρχηγού σέχτας

Η ιστορία εστιάζει στη σύγκρουση του Παρουσιαστή –του «νέου βασιλιά» των media– με την Αρχηγό μιας new age σέχτας. Εκείνος επικαλείται τη λογική και τον έλεγχο, ενώ εκείνη ωθεί προς το χάος, αποδομώντας κάθε βεβαιότητα. Η Καμεραγούμαν, ο Φλορ μάνατζερ και η Μακιγιέζ μετατρέπονται από βουβές φιγούρες σε ενεργούς συντελεστές της αποδόμησης, καθώς το τηλεοπτικό πλατό γίνεται χώρος ανάδυσης προσωπικών και συλλογικών τραυμάτων.

Μάλερ σε ψυχεδελικές και πανκ παραλλαγές

Ο κύκλος τραγουδιών Kindertotenlieder του Γκούσταφ Μάλερ διασκευάζεται σε ψυχεδελικές και πανκ εκδοχές, εκτελούμενες ζωντανά από το επί σκηνής συγκρότημα.

Η παράσταση αξιοποιεί επίσης σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης και πρωτότυπο διαδραστικό εργαλείο, ενισχύοντας τον πειραματικό χαρακτήρα της.

Ο τίτλος και η αισθητική του έργου

Ο τίτλος GRAUTS είναι επινοημένος, εμπνευσμένος από λέξεις διαφορετικών γλωσσών, αποδίδοντας τον εσωτερικό ήχο του έργου: ψίθυρο, γρατζούνισμα, μουγκρητό.

Το show, όπως σημειώνει ο δημιουργός, «δεν τελειώνει με κλαυθμύρισμα, τελειώνει με πάταγο».

Συντελεστές και διανομή

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γιάννης Μαυριτσάκης

Δραματολόγος: Τζωρτζίνα Κακουδάκη

Μουσική – Ηχητικός σχεδιασμός: Τηλέμαχος Μούσας

Κίνηση: Σοφία Μαυραγάνη

Σκηνικά: Κατερίνα Βλάχμπεη

Κοστούμια: Εύα Γουλάκου

Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Παίζουν:  

Μιχάλης Βαλάσογλου (Παρουσιαστής),

Κλεοπάτρα Μάρκου (Αρχηγός σέχτας),

Blaine L. Reininger (Τραγουδιστής),

Μαρία Βούρου (Καμεραγούμαν),

Ελένη Καστανιώτη (Μακιγιέζ),

Σταύρος Κώττας (Φλορ μάνατζερ)

Μουσικοί επί σκηνής:  

Δημήτρης Κουλεντιανός (κοντραμπάσο),

Γιώργος Κωνσταντελάκης (πληκτρόφωνα),

Στράτος Παπαϊωάννου (τύμπανα)

Προειδοποίηση περιεχομένου: Η παράσταση περιλαμβάνει γυμνό. Κατάλληλο για 16+.

«Βακχες» της Λένας Κιτσοπούλου στο Φεστιβάλ Αθηνών – Ένα γλέντι στην Πειραιώς 260

Στο καλοκαιρινό τοπίο του Φεστιβάλ Αθηνών, εκεί που η Πειραιώς 260 συμπληρώνει 20 χρόνια καλλιτεχνικών ανατροπών, η Λένα Κιτσοπούλου επιστρέφει με μια νέα, εκρηκτική ανάγνωση των «Βακχών». Στις 20, 21 και 22 Ιουλίου, η σκηνοθέτρια παρουσιάζει μια παράσταση που δεν επιδιώκει να εξηγήσει, να αναλύσει ή να καθησυχάσει, αλλά να στήσει ένα γλέντι πάνω στο αδιέξοδο που ενώνει θεούς και ανθρώπους.

Η Πειραιώς 260 στα 20 της χρόνια

Ο εμβληματικός χώρος του Φεστιβάλ Αθηνών, η Πειραιώς 260, γιορτάζει δύο δεκαετίες λειτουργίας, αποτελώντας πλέον σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη ελληνική και διεθνή σκηνή. Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Μιχαήλ Μαρμαρινός, οραματίζεται μια πλατφόρμα όπου η παράδοση συναντά την τόλμη, και οι «Βακχες» της Κιτσοπούλου εντάσσονται ακριβώς σε αυτή τη νέα κατεύθυνση.

Η Λένα Κιτσοπούλου και η αιχμηρή της ματιά

Ανήκοντας στις πιο απρόβλεπτες και τολμηρές φωνές της ελληνικής σκηνής, η Κιτσοπούλου δημιουργεί έργα που κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό και το πολιτικό, στο ωμό και το τρυφερό, στο χιούμορ και την υπαρξιακή αγωνία. Η γραφή και η σκηνοθεσία της διαλύουν βεβαιότητες και ανατρέπουν θεατρικές συμβάσεις.

Ένα γλέντι αντί για ψυχανάλυση

Στη νέα της δουλειά, η σκηνοθέτρια δεν επιθυμεί να προσφέρει μια ακόμη ψυχαναλυτική ανάγνωση του ευριπίδειου δράματος, ούτε να μεταδώσει «υψηλά» μηνύματα που ικανοποιούν την αντιληπτική άνεση του θεατή. Αντίθετα, επιλέγει να στήσει μια τελετουργία χαράς και σύγχυσης, μια γιορτή που φωτίζει το αδιέξοδο θεών και ανθρώπων, εκεί όπου η λογική καταρρέει και η έκσταση γίνεται η μόνη αλήθεια.

Παράταση για την Πάπισσα Ιωάννα

Λόγω του αυξημένου ενδιαφέροντος του κοινού για την  παράσταση "Πάπισσα Ιωάννα” που "ανεβαίνει" στην Πειραιώς 260, προστέθηκε μία επιπλέον παράσταση στις 23 Σεπτεμβρίου, στις 23:59. Παράλληλα, άνοιξαν λίγες θέσεις για τις παραστάσεις 21-23 Σεπτεμβρίου που παρουσιάζονται στις 21:00.

 Πριν από δύο αιώνες ακριβώς, γεννήθηκε σε µια παραµυθένια έπαυλη η Χιώτισσα αρχοντοπούλα Κορνηλία Ροδοκανάκη. Μέχρι τα οχτώ της χρόνια θα την αρραβώνιαζαν ήδη δυο φορές, θα ζούσε την καταστροφή της Χίου, θα φυλακιζόταν, θα έβλεπε τον πατέρα της κρεµασµένο και θα πουλιόταν σκλάβα, για να καταντήσει η βοσκοπούλα Αϊσέ στα βάθη της Τουρκίας... Πριν κλειστεί σε χαρέµι, έφηβη πια, κάποιος θα την αναγνώριζε και οι συγγενείς θα την αγόραζαν πανάκριβα, για να τη φέρουν στα παλάτια τους στην Ιταλία. Εκεί η Κορνηλία θα µορφωνόταν, θα έπαιζε στο θέατρο και αργότερα θα χόρευε στην αγκαλιά του βασιλιά της Ιταλίας, ντυµένη στα γαλανόλευκα σαν άλλη «Ελλάδα» του Ντελακρουά. Χρόνια µετά θα καµάρωνε για το γιο της, τον κοσµοξακουστό Έλληνα λογοτέχνη...
 Η Πάπισσα Ιωάννα του Εμμανουήλ Ροΐδη (1866) το πολύκροτο μυθιστόρημα, που κάποτε αφορίστηκε από την Εκκλησία, μεταφέρεται στο θέατρο από τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μαυρίκιο. Για το έργο ο Ροΐδης άντλησε έμπνευση από την ζωή της μητέρας του, μια συγκλονιστική βιογραφία. Η ζωή και το έργο του Ροΐδη καθορίστηκαν δυναµικά από τις δυο αυτές µορφές, που σχεδόν µονοπωλούσαν το γυναικείο σύµπαν του, αλλά και καθρεφτίζονταν η µια µέσα στην άλλη.

Το ατλαζένιο γοβάκι στην Πειραιώς 260

‘’Η τάξη είναι η ευχαρίστηση της λογικής: αλλά η αταξία είναι η απόλαυση της φαντασίας’’...Το αυτοβιογραφικό έργο του Πωλ Κλωντέλ "Το ατλαζένιο γοβάκι" παρουσιάζεται στις 30 και στις 31 Ιουλίου  στην Πειραιώς 260.

Το ατλαζένιο γοβάκι (1919-1924) αποτελεί γιγάντια δραματική κατασκευή, μοναδική μέσα στο έργο του Γάλλου ποιητή, διπλωμάτη και θεατρικού συγγραφέας –αλλά και στο θέατρο του 20ου αιώνα. Το έργο ανεβαίνει στο Φεστιβάλ Αθηνών σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου , στο ΚΤΙΡΙΟ Δ σε μια περιορισμένης διάρκειας σκηνική εκδοχή του έργου τεσσάρων ωρών. 

Το έργο που σύμφωνα με τη Le Monde κατατάσσεται στα 100 σπουδαιότερα βιβλία του 20ου αιώνα είναι η κατά Κλωντέλ τολμηρή «αναζήτηση του χαμένου χρόνου». Παίζουν : Μάξιμος Μουμούρης, Μαρία Σκουλά, Χάρης Φραγκούλης, Περικλής Μουστάκης, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Μαριάννα Δημητρίου κ.α.Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου, στο πλαίσιο κύκλου εκδηλώσεων " Ελλας, Γαλλία, Συμμαχία 2014"

Ώρα  έναρξης: 20.00

Ιδομενέας του Σίμελπφενιχ στην Πειραιώς 260

Ο Ιδομενέας, έργο του Σίμελπφενιχ "ανεβαίνει" από τις 20 έως τις 22 Ιουλίου στην Πειραιώς 260 (κτίριο Δ) με την σκηνοθετική προσέγγιση της Κατερίνας Ευαγγελάτου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Ο βασιλιάς της Κρήτης καθώς επιστρέφει από τον Τρωικό πόλεμο πέφτει σε μια τρομερή θύελλα. Μπροστά στον φόβο του θανάτου ορκίζεται στους θεούς να θυσιάσει το πρώτο ζωντανό πλάσμα που θα συναντήσει αν καταφέρει και φτάσει στην ακτή της πατρίδας. Μόνο που ο πρώτος που συναντά είναι ο ίδιος του ο γιος.
Μια ομάδα από εννέα άντρες και γυναίκες κάτω από το βλέμμα ενός πλήθους εκατό ανθρώπων, αφηγείται τις διαφορετικές εκδοχές , σχολιάζει,ερευνά, εξετάζει και απορρίπτει ζητήματα του έργου. Μιλά εξ ονόματος των ηρώων, κρατώντας την αίσθηση ενός Χορού αρχαίου δράματος. Οι ηθοποιοί σκέφτονται δημοσίως επάνω σε αυτή την δίχως έλεος ιστορία. Σε διάφορους χορωδιακούς συνδυασμούς φιλοσοφούν πάνω στον φόβο του Θανάτου και τον Θάνατο, την Ενοχή, την Αγάπη και τον αφανισμό των άλλων ως προϋπόθεση της προσωπικής επιβίωσης. Όλα τα μεγάλα ανθρώπινα ερωτήματα βρίσκονται μέσα στον Ιδομενέα.
Διανομή (με αλφαβητική σειρά):
Λευτέρης Βενιάδης, Παντελής Δεντάκης, Κλήμης Εμπέογλου, Ακύλλας Καραζήσης, Σοφία Κόκκαλη, Ηρώ Μπέζου, Αμαλία Νίνου, Γιάννης Νταλιάνης, Αλεξάνδρα Παντελάκη.

«Ιοnesco suite» στην Πειραιώς 260

Το «Ιοnesco suite» ανεβαίνει στην Πειραιώς 260, στο Φεστιβάλ Αθηνών,  περιλαμβάνοντας τα μονόπρακτα «Ζακ ή η υποταγή», «Ντελίριο για δύο», «Η φαλακρή τραγουδίστρια», «Το μάθημα».

Ο Εμμανoυέλ Ντεμαρσύ-Μοτά, διευθυντής του  παρισινού Theatre de la Ville και  του Festival d' Automne επιχειρούν για μια ακόμη μια φορά την προσέγγιση του  Ιονέσκο. Μετά τον Ρινόκερο, πέρυσι στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών επιστρέφουν με μια παράσταση βασισμένη σε τέσσερα κείμενα του Γαλλο-Ρουμάνου συγγραφέα, η οποία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα επτά ηθοποιοί, συνδαιτυμόνες γύρω από ένα τραπέζι, αποκαλύπτουν το παράλογο των σχέσεων μέσα από κοινότοπες καταστάσεις, απογειώνοντας μια καρναβαλίστικη τελετή. Μέσα από τα κείμενα του Ιονέσκο αποκαλύπτονται η μοναξιά και η καταπίεση του ατόμου, ο άνθρωπος μπροστά στον θάνατο είναι θέματα που στοιχειώνουν το θέατρο του Ιονέσκο, όμως πάντα μέσα από το κωμικό, αφού μόνο αυτό «είναι σε θέση να μας δώσει δύναμη για να αντέξουμε την τραγωδία της ύπαρξης». 
Στα γαλλικά, με ελληνικούς υπέρτιτλους. 
 Έως και τις 3 Ιουλίου 

Βάκχες σε φανταστική ανάγνωση από την Σοφία Φιλιππίδου και τη "φοιτητική σκηνή τ3χνη"

Είμαι ο Διόνυσος! Ήρθα εφανερώθηκα - Μανία
Ευοί! Ευάν εν υψίστοις θεώ στο βουνό! Στο βουνό- Βακχεία
Ο Πενθέας πένθη φυλά για τα σπίτια σου Κάδμε- Πένθος
Ο δαίμων αυτός είναι μάντις - Θαύμα
Αν δεν υπήρχε το κρασί- Έρωτας

Την προσεχή Τρίτη 1, τη Τετάρτη 2 και τη Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014, στις 21:30 στο αίθουσα Πειραιώς 206  "ανεβαίνει"η παράσταση ΒΑΚΧΕΣ του Ευριπίδη σε μια φανταστική ανάγνωση, σε μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά καθώς και σε σύνθεση - σκηνοθεσία: Σοφία Φιλιππίδου.

Συγκεκριμένα, σε συνεργασία με τη "φοιτητική σκηνή τ3χνη" παρουσιάζεται η σύνθεση "μια φανταστική ανάγνωση" πάνω σε εννιά μέρη των Βακχών:

"Η προσπάθεια μας είναι να ανιχνεύσουμε το μύθο των Βακχών, (δουλεύοντας με την ποιητική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά) και να αυτοσχεδιάσουμε με την απορία, την άγνοια και όση αγνότητα μας απόμεινε μετά την πανωλεθρία μας." σημειώνει η Σοφία Φιλιππίδου.

Παίζουν: Δημήτρης Γαρεφαλάκης, Μαρία Γασπαράκη, Ολυμπία Γκογκέ,

Κάλλια Γερακιανάκη, Σπύρος Δούρος, Δήμητρα Ζήνα, Δέσποινα Κλαράκη, Ορέστης Μαυρόπουλος, Χριστόφορος Μαλιγιάννης, Σάνια Μαγκλίτσα,

Ξενοφών Μυσιρλάκης, Ιωάννα Πετάση, Κατερίνα Πεσταματζόγλου,

Αντώνης Τσουρανάκης και Σοφία Φιλιππίδου.

Τραγούδι: Ρένα Ρασούλη
Επιμέλεια κοστουμιών: Μαντώ Ψυχουντάκη
Ακούγεται το "Τζαμάρα Αρβανίτικο" του Αλέξη Ζούμπα

Η οδύνη των ανέργων και το δικαίωμα στην τεμπελιά- παράσταση βασισμένη σε αληθινές ιστορίες

Άνθρωποι που ασφυκτιούν κάτω απ’ το βάρος της ανέχειας και του άγχους για το αύριο, σύγχρονοι άθλιοι, ολόιδιοι με τους προγόνους τους...Οι εκκεντρικές απόψεις του Πωλ Λαφάργκ, γραμματέα και γαμπρού του Μαρξ έρχονται να συναντήσουν την κραυγή οδύνης των σημερινών ανέργων. 

Η παράσταση"Η οδύνη των ανέργων και το δικαίωμα στην τεμπελιά", που ανεβαίνει στο Θέατρο της Πειραιώς 260, στις 8 και 9 Ιουνίου,  βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες μέσα από τις συνεντεύξεις που συνέλεξε ο καθηγητής Κοινωνιολογίας, Νίκος Παναγιωτόπουλος. Συγκεκριμένα, το κείμενο της παράστασης έχει πηγή  το βιβλίο του "Η βία της ανεργίας" (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2013), από τις συνεντεύξεις που παρουσιάζονται στο τεύχος Νο2-3 (2013) του περιοδικού Κοινωνικές Επιστήμες που διευθύνει ο κ.Παναγιωτόπουλος, καθώς και από το κείμενο του P. Lafargue, Το δικαίωμα στην τεμπελιά.

 Σ’ αυτή την απροσδόκητη συνάντηση, το γιατί των αδικημένων δεν μένει μετέωρο, το έργο δίνει κάποια απάντηση. Μια λύση συγκεκριμένη, που μπορεί να μην είναι άμεσα, πρακτικά εφαρμόσιμη, αλλά μας πηγαίνει πολύ πέρα από τη συνήθη πολιτική ρητορεία, και μας αποκαλύπτει μιαν εικόνα ολοκληρωμένη κι οπωσδήποτε αληθινή, όπως αναφέρει ο  σκηνοθέτης Θοδωρής Γκόνης.

Ερμηνεύουν οι Δημήτρης Δάγκαλης, Ίρις Νικολάου, Κλέα Σαμαντά, Παύλος Σταυρόπουλος.