Επιστροφή έξι αιγυπτιακών αρχαιοτήτων στην Αίγυπτο – Τελετή στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Έξι αιγυπτιακά ειδώλια που είχαν εντοπιστεί στην Αθήνα και τεκμηριώθηκε ότι αποτελούσαν προϊόντα παράνομης διακίνησης επιστράφηκαν επίσημα στην Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου. Η τελετή παράδοσης στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ανέδειξε τη σταθερή συνεργασία των δύο χωρών στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και την καταπολέμηση της αρχαιοκαπηλίας.

Η τελετή παράδοσης και ο ρόλος των ελληνικών αρχών

Τα έξι ειδώλια παραδόθηκαν στον Πρέσβη της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου στην Ελλάδα, Omar Amer Youssef, σε μια επίσημη τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Τα αντικείμενα είχαν εντοπιστεί στην Αθήνα και, μετά από ενδελεχή έρευνα, τεκμηριώθηκε ότι είχαν εξαχθεί παράνομα από την Αίγυπτο. Η διαδικασία εντοπισμού και επαναπατρισμού τους αποτέλεσε αποτέλεσμα στενής συνεργασίας των ελληνικών και αιγυπτιακών αρχών, με τη συνδρομή της INTERPOL και της Δικαιοσύνης.

Πρόκειται για μια πράξη σεβασμού προς την πολιτιστική κληρονομιά των λαών και για έμπρακτη εφαρμογή των αρχών της διεθνούς συνεργασίας. Η χώρα μας  προχώρσε  με τον γνώμωνα του σεβασμού προς την πολιτιστική κληρονομιά των λαών και έμπρακτη εφαρμογή των αρχών που διέπουν τη διεθνή συνεργασία για την προστασία της. Με βάση τις αρχές της Σύμβασης της UNESCO του 1970 και στις διεθνείς της υποχρεώσεις, η Ελλάδα επέστρεψε τα πολιτιστικά αγαθά

Ελλάδα και Αίγυπτος: Σταθεροί σύμμαχοι κατά της αρχαιοκαπηλίας

Η τελετή στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο επιβεβαίωσε τη σταθερή δέσμευση των δύο χωρών στην καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών. Η Ελλάδα, εφαρμόζοντας τις διεθνείς συμβάσεις και τις υποχρεώσεις της, έχει ενισχύσει τα τελευταία χρόνια τις διαδικασίες εντοπισμού και επαναπατρισμού αρχαιοτήτων, ενώ η Αίγυπτος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εταίρους της σε αυτόν τον τομέα.

Ένα ακόμη βήμα για την προστασία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς

Η επιστροφή των έξι αιγυπτιακών ειδωλίων αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα της σημασίας της διεθνούς συνεργασίας για την προστασία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.Η τελετή στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αποτέλεσε μια συμβολική επιβεβαίωση της κοινής δέσμευσης Ελλάδας και Αιγύπτου απέναντι στην αρχαιοκαπηλία και την παράνομη διακίνηση πολιτιστικών θησαυρών.

Πέντε αρχαιότητες επιστρέφουν από το Σικάγο: Μια ακόμη ιστορία νόστου για την Ελλάδα

Μια ακόμη σημαντική υπόθεση επαναπατρισμού ολοκληρώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την επιστροφή πέντε αρχαιοτήτων στην Ελλάδα. Τα αντικείμενα παραδόθηκαν σε ειδική τελετή στο Γενικό Προξενείο της χώρας στο Σικάγο, κλείνοντας έναν κύκλο δεκαετιών.

Η επιστροφή των πέντε αρχαιοτήτων

Στην τελετή στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στο Σικάγο παραδόθηκαν πέντε σημαντικά αρχαία έργα τέχνης, τα οποία επαναπατρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για δύο μελανόμορφα αγγεία αττικών εργαστηρίων του 6ου αιώνα π.Χ. – έναν αμφορέα και μια όλπη –, ένα χάλκινο κάτοπτρο της Ύστερης Αρχαϊκής-Κλασικής περιόδου, ένα ακέφαλο μαρμάρινο άγαλμα του Ερμή (1ος αι. π.Χ.–1ος αι. μ.Χ.) και ένα τμήμα αναγλύφου με παράσταση της Αθηνάς του 2ου αιώνα μ.Χ.

Η ιστορία της συλλογής και η οικειοθελής επιστροφή

Τα αντικείμενα είχαν αποκτηθεί τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 από την οικογένεια Richard και Mary L. Gray. Τον Μάιο του 2025, τα τρία παιδιά τους – Harry, Jeniffer και Paul Gray – επικοινώνησαν με τις ελληνικές αρχές και προχώρησαν από κοινού στην οικειοθελή επιστροφή των αρχαιοτήτων. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε με τη συνεργασία και την τεκμηρίωση της Διεύθυνσης Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών.

Η σημασία του επαναπατρισμού

Η επιστροφή των πέντε αρχαιοτήτων εντάσσεται στη διαρκή προσπάθεια της Ελλάδας για την ανάκτηση πολιτιστικών αγαθών που έχουν εξέλθει παράνομα ή χωρίς επαρκή τεκμηρίωση. Τα τελευταία χρόνια, περισσότερα από 200 αντικείμενα έχουν επαναπατριστεί από 17 χώρες, γεγονός που αναδεικνύει την αποτελεσματικότητα της στρατηγικής εντοπισμού, τεκμηρίωσης και συνεργασίας με ιδιώτες και θεσμούς του εξωτερικού.

Η ανθρώπινη διάσταση του νόστου

Η απόφαση της οικογένειας Gray να επιστρέψει τα αντικείμενα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της σημασίας που μπορεί να έχει η υπεύθυνη στάση των πολιτών στη διαφύλαξη της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Η πράξη τους προσθέτει ένα ακόμη κεφάλαιο στις ιστορίες νόστου που συνδέουν τις αρχαιότητες με τον τόπο προέλευσής τους, ενισχύοντας τον διάλογο και τη συνεργασία ανάμεσα σε κράτη και συλλέκτες.

Το Smithsonian επιστρέφει ιερές αρχαιότητες, ανοίγοντας δρόμο για ηθικές επαναπατρίσεις

Η Καμπότζη υποδέχθηκε την επιστροφή τριών σημαντικών χμερ γλυπτών από το Εθνικό Μουσείο Ασιατικής Τέχνης του Smithsonian στις ΗΠΑ. Η υπουργός Πολιτισμού  χαρακτήτισε το αμερικανικό ίδρυμα «πρότυπο» για όλους τους συλλέκτες και τα μουσεία που εξακολουθούν να κατέχουν καμποτζιανά αρχαιολογικά αντικείμενα.

Τα τρία αριστουργήματα που επιστράφηκαν

Τα έργα που επέστρεψαν είναι η Κεφαλή του Harihara (10ος αιώνας), μια Γυναικεία Θεότητα – η θεά Uma (10ος αιώνας) και η Prajnaparamita (τέλη 12ου αιώνα). Πρόκειται για γλυπτά μεγάλης ιστορικής και θρησκευτικής σημασίας, άρρηκτα συνδεδεμένα με την πολιτιστική κληρονομιά της αυτοκρατορίας των Χμερ.

Πολυετής διαδικασία και έρευνα προέλευσης

Σε ανακοίνωση , το Υπουργείο Πολιτισμού και  η Καλών Τεχνών της Καμπότζης εξήγησαν ότι η επιστροφή ήταν αποτέλεσμα πολυετών συζητήσεων ανάμεσα στο Smithsonian και την ειδική επιτροπή επαναπατρισμού του υπουργείου. Η επίσημη απόφαση ελήφθη στις 27 Οκτωβρίου, έπειτα από εκτεταμένη έρευνα προέλευσης, η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα αντικείμενα είχαν απομακρυνθεί από την Καμπότζη κατά τις δεκαετίες εμφυλίου πολέμου και ανασφάλειας, περίοδο που οδήγησε σε μαζικές λεηλασίες αρχαιοτήτων.

Το υπουργείο τόνισε ότι η επιστροφή αυτή αποτελεί «βαθιά ουσιαστικό βήμα προς την πολιτιστική αποκατάσταση του καμποτζιανού λαού» και είναι η πρώτη που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της νέας Πολιτικής Ηθικής Επιστροφής του Smithsonian για το Εθνικό Μουσείο Ασιατικής Τέχνης.

«Ζωντανά σύμβολα της ταυτότητάς μας»

Η υπουργός Πολιτισμού Phoeurng Sackona υπογράμμισε στα λεγόμενά της ότι τα αρχαία έργα που έχει ανακτήσει η χώρα, συμπεριλαμβανομένων των τριών αυτών γλυπτών, δεν είναι απλώς εξαιρετικά δείγματα τέχνης, αλλά «ζωντανές ενσαρκώσεις της ταυτότητας του λαού των Χμερ». Όπως δήλωσε, «αντιπροσωπεύουν τη διαχρονική δύναμη, αφοσίωση και δημιουργικότητα της αυτοκρατορίας των Άνγκορ. Η επιστροφή τους σηματοδοτεί μια στιγμή εθνικού στοχασμού και επούλωσης για μια χώρα που υπέστη δεκαετίες συγκρούσεων και πολιτιστικής καταστροφής».

Κάλεσμα για ηθικές επιστροφές

Η υπουργός εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της για τη συνεργασία του Smithsonian, τονίζοντας ότι η σχέση εμπιστοσύνης και η καλή πίστη των δύο πλευρών κατέστησαν δυνατή την επιστροφή. Παράλληλα, κάλεσε και άλλα μουσεία να ακολουθήσουν το παράδειγμα του αμερικανικού ιδρύματος, υιοθετώντας πολιτικές ηθικής επιστροφής που θα διευκολύνουν χώρες όπως η Καμπότζη να ανακτήσουν ιερά αντικείμενα που χάθηκαν σε περιόδους πολέμου.

Ευχαριστίες και αναγνώριση συμβολής

Η Sackona ευχαρίστησε το Εθνικό Μουσείο Ασιατικής Τέχνης, τον διευθυντή του Chase Robinson και το προσωπικό του, την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Πνομ Πεν, καθώς και την ομάδα αρχαιολόγων και ερευνητών του υπουργείου.

Ιδιαίτερη μνεία έκανε στον δικηγόρο Bradley J. Gordon της Edenbridge Asia και στη Melina Antoniadis της NOSTOS Strategies, για τη συμβολή τους στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν σε αυτή τη σημαντική επιστροφή.

Γαλλία: Νομοσχέδιο για την επιστροφή λεηλατημένων έργων Τέχνης – Η Ηθική των Μουσείων

 

Μακάρι το νέο αυτό νομοσχέδιο να περιλάμβανε και τις κλεμμένες ελληνικές και άλλες αρχαιότητες, και όχι μόνο τα λάφυρα της αποικιοκρατίας. Αν εφαρμοζόταν μια τέτοια καθολική ηθική στάση, πολλά δυτικά μουσεία –όπως το Λούβρο και το Βρετανικό Μουσείο– ίσως έπρεπε να αδειάσουν τα ράφια τους.

Στις 31 Ιουλίου 2025, η κυβέρνηση της Γαλλίας εισήγαγε στη Βουλή νομοσχέδιο που αποσκοπεί στην επιτάχυνση της επιστροφής πολιτιστικών αγαθών τα οποία αποκτήθηκαν με αθέμιτο τρόπο κατά την αποικιοκρατική περίοδο. Το νομοσχέδιο, σύμφωνα με το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού, αφορά αντικείμενα που βρέθηκαν στις εθνικές συλλογές της Γαλλίας και αφαιρέθηκαν από τις χώρες προέλευσής τους μέσω λεηλασίας, κλοπής, καταναγκαστικών μεταβιβάσεων ή δωρεών υπό απειλή.

Τι περιλαμβάνει

Αν ψηφιστεί, η νέα νομοθεσία θα καλύπτει περιπτώσεις από το 1815 έως το 1972 και θα καταστήσει ευκολότερη τη διαδικασία επαναπατρισμού έργων τέχνης στις χώρες που τα έχασαν υπό συνθήκες αποικιακής επιβολής ή έλλειψης νομικής εξουσίας.

Η συζήτηση γύρω από την επιστροφή των πολιτιστικών θησαυρών έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια, καθώς πρώην αποικιακές δυνάμεις της Ευρώπης αντιμετωπίζουν αυξανόμενη πίεση για να αποκαταστήσουν την πολιτιστική αδικία. Ωστόσο, η γαλλική νομοθεσία, μέχρι πρότινος, αποτελούσε εμπόδιο σε τέτοιες επιστροφές, δεδομένου ότι ο εθνικός πολιτιστικός πλούτος θεωρούνταν ανεπίδεκτος μεταβίβασης.

Το νέο σχέδιο νόμου θα συζητηθεί στη Γερουσία τον Σεπτέμβριο, σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία η έννοια της ηθικής ευθύνης των μουσείων αναθεωρείται ριζικά.

 Πέρα από την Αποικιοκρατία: Το Αίτημα για Καθολική Ηθική

Η παγκόσμια πολιτιστική κοινότητα παρακολουθεί με ενδιαφέρον την κίνηση της Γαλλίας, αν και πολλοί επισημαίνουν πως ο διάλογος περί αποκατάστασης δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην αποικιοκρατία.

Εκατοντάδες ελληνικά, αιγυπτιακά, ασσυριακά και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα βρίσκονται ακόμη σε μουσεία της Δύσης, όπως  είναι το Βρετανικό Μουσείο και το Λούβρο, με αμφισβητούμενη προέλευση ή υπό συνθήκες αποικιοκρατικής ή αυτοκρατορικής επιβολής.

Η ψήφιση του νομοσχεδίου μπορεί να λειτουργήσει ως πιλότος ηθικής αλλαγής. Ωστόσο, εάν εφαρμοζόταν οριζόντια και χωρίς πολιτικές εξαιρέσεις, θα σήμαινε ότι ολόκληρες συλλογές δυτικών μουσείων θα έπρεπε να επανεξεταστούν, ή και να επιστραφούν στους νόμιμους πολιτισμικούς τους φορείς.

Όπως δήλωσε ο συγγραφέας Gareth Harris στο Art Newspaper, το θέμα της προέλευσης είναι «το σημαντικότερο και πιο πιεστικό ηθικό δίλημμα» που αντιμετωπίζουν σήμερα τα μεγάλα μουσεία. Στο νέο του βιβλίο Towards the Ethical Art Museum, υποστηρίζει ότι οι πολιτιστικοί θεσμοί πρέπει να αναπτύξουν νέους, ανεξάρτητους κώδικες ηθικής, και να μεταβάλλουν ριζικά τη στάση τους απέναντι στην επιστροφή έργων τέχνης.

Τι θα γίνει με την επιστροφή των αρχαιοτήτων;

Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτής της συζήτησης αποτελεί η επιστορφή των Μαρμάρψβ του Παρθενώνα, τα οποία αφαιρέθηκαν από την Ακρόπολη της Αθήνας στις αρχές του 19ου αιώνα από τον λόρδο Έλγιν και εκτίθενται μέχρι σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο. Η Ελλάδα διεκδικεί την επιστροφή τους επί δεκαετίες, επικαλούμενη όχι μόνο ιστορικά και πολιτιστικά δικαιώματα, αλλά και ηθικά επιχειρήματα περί σεβασμού της πολιτιστικής ταυτότητας. Η υπόθεση αυτή —όπως και η τύχη της περίφημης Στήλης της Ροζέτας ή των αιγυπτιακών σαρκοφάγων στο Λούβρο— δείχνει ότι ο διάλογος για τον επαναπατρισμό δεν μπορεί να σταματά στη γραμμή του αποικιοκρατικού χάρτη, αλλά πρέπει να φτάνει βαθύτερα: στη συνείδηση της πολιτιστικής δικαιοσύνης.

Όπως παρατηρεί η ιστορικός τέχνης Bénédicte Savoy, μέλος της επιτροπής Μακρόν για τον επαναπατρισμό έργων τέχνης: «η διατήρηση λεηλατημένων αντικειμένων σε εθνικά μουσεία δεν είναι ουδετερότητα – είναι στάση». Καθώς η κοινωνική πίεση αυξάνεται και η πρόσβαση στη γνώση γίνεται παγκόσμια, τα μουσεία του 21ου αιώνα καλούνται να περάσουν από το μοντέλο της κατοχής στο μοντέλο της συνεργασίας και του σεβασμού των κοινοτήτων καταγωγής. Αν πράγματι η νέα γαλλική νομοθεσία εφαρμοστεί με συνέπεια και αποτελέσει πρότυπο, τότε ίσως ανοίξει ο δρόμος για μια νέα εποχή πολιτιστικής ηθικής – μια εποχή που δεν φοβάται να επιστρέψει αυτό που δεν της ανήκει.

πηγή :artnews.com

Εισιτήριο στο Βρετανικό Μουσείο; Άρση επιχειρήματος για την επιστροφή των Γλυπττών του Παρθενώνα

 

Αίσθηση έχει προκαλέσει η πρόταση του απερχόμενου προσωρινού διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου, Μαρκ Τζόουνς, για να αποκτήσουν τα εθνικά ιδρύματα της Βρετανίας  το δικαίωμα να χρεώνουν τους τουρίστες από το εξωτερικό για την είσοδο τους στις μόνιμες συλλογές τους. Βέβαια μια τέτοια κίνηση θα βόλευε την Ελληνική Πολιτεία στην διεκδίκηση της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα μιας και ένα από τα επιχειρήματα του Βρετανικού Μουσείου είναι η δωρεάν είσοδος και η πρόσβαση σε μεγαλύτερο πλήθος επισκεπτών. 

Άξιο λόγου είναι πως το Βρετανικό Μουσείο χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα σε συνδυασμό με τον αυξημένο αριθμό επισκεπτών αλλά και τη δυνατότητα του επισκέπτη να συνειδητοποιεί το πως επηρέασε ο Αρχαιεολληνικός Πολιτισμός τους Πολιτισμούς που συναντήθηκε. Το εν λόγω μουσείο ανήκει στα μητροπολιτικά και φιλοξενεί εκθέματα- πολιτιστικά τεκμήρια από διαφορετικές πλευρές του πλανήτη. Το εν λόγω μουσείο που ιδρύθηκε το 1753 υπολογίζεται ότι φιλοξενεί επτά εκ. εκθέματα από όλες τις ηπείρους και αφηγείται την πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού. Υπενθυμίζεται ότι το εν λόγω μουσείο είναι Μη Κυβερνητικό Δημόσιο Ίδρυμα και λαμβάνει επιχορηγήσεις από το Βρετανικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Οι δηλώσεις

  Σε συνέντευξή του στους Sunday Times αυτή την εβδομάδα με αφορμή την αποχώρησή του από το μουσείο, ο κ. Jones δήλωσε ότι, αν και πιστεύει ότι οι φορολογούμενοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν θα έπρεπε να πληρώνουν εισιτήριο εισόδου, "θα ήταν λογικό να χρεώνουμε τους υπερπόντιους επισκέπτες για την είσοδο στα μουσεία, όπως μας χρεώνουν αυτοί όταν επισκεπτόμαστε τα μουσεία τους". Η πρότασή του προκάλεσε σκεπτικισμό: "Τα μεγαλύτερα αξιοθέατα επισκεπτών στη Βρετανία είναι τα σπουδαία μουσεία και οι γκαλερί μας, ωστόσο αυτό δεν μεταφράζεται σε πόρους που απαιτούνται για τη συντήρησή τους", πρόσθεσε ο κ.Jones. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο διευθυντής του μουσείου επέστρεψε από τη σύνταξη για να ηγηθεί του ιδρύματος μετά το σκάνδαλο 2.000 κλεμμένων αντικειμένων που είδε το φως της δημοσιότητα  το 2023. Ο κ. Jones δήλωσε ότι μια λογική τιμή για την είσοδο στο Βρετανικό Μουσείο θα ήταν 20 λίρες.

Αυτό συγκρίνεται με τις τιμές εισόδου για μουσεία υψηλού προφίλ σε άλλες χώρες, οι οποίες κυμαίνονται από 15 ευρώ (12,70 λίρες) στο Πράδο της Μαδρίτης έως 22 ευρώ (18,60 λίρες) στο Λούβρο του Παρισιού και 30 δολάρια (23,70 λίρες) στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Εκτός από τη χρηματοδότηση του έργου ανάπλασης του Βρετανικού Μουσείου, το οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται να κοστίσει μεταξύ 400 και 500 εκατ. λιρών, ο διευθυντής του μουσείου δήλωσε ότι η χρέωση της εισόδου θα συμβάλει στη μείωση των τιμών των εισιτηρίων για τις ειδικές εκθέσεις, στη χρηματοδότηση έργων εκτός Λονδίνου, στην αύξηση των αμοιβών του προσωπικού και στη μείωση του υπερπληθυσμού.

Πηγή : https://www.museumsassociation.org/

Τι ξέρεις για την Νίκη της Σαμοθράκης; Επιστρέφει στην Ελλάδα;

Μια φτερωτή γυναικεία μορφή, προσωποποίηση της Νίκης, κόρη του Τιτάνα Πάλλαντα και της Στύγας κατά τον Ησίοδο, που χιλιάδες χρόνια πριν βρέθηκε να ίπταται στον ουρανό για να αναγγείλει τη νίκη του στόλου σε ναυμαχία μπορεί να γυρίσει στο τόπο της;

Η φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης, έργο του 2^ου αιώνα π.Χ., της ελληνιστικής περιόδου (323-31 π.Χ.), θα επιστρέψει κατά κάποιο τρόπο στο σπίτι της, στο νησί της Σαμοθράκης…

Και δεν πρόκειται για την μεταφορά του γνήσιου έργου, καθώς  αποτελεί από τα σημαντικότερα εκθέματα μετά τη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι και ίσως το μείζονος  σημασίας έκθεμα της αρχαιολογικής συλλογής του Μουσείου του Λούβρου. Για την ακρίβεια ένα πιστό της αντίγραφο αναμένεται άμεσα να σταθεί στο νησί σε χώρο που ακόμη δεν έχει αποφασισθεί, με πιθανές επιλογές τον αρχαιολογικό χώρο, το Ιερό των Μεγάλων Θεών, το μουσείο ή και το λιμάνι του νησιού.

Την επικρατέστερη εκδοχή αποτελεί η τοποθέτηση εντός του αρχαιολογικού χώρου και μάλιστα με το άγαλμα στραμμένο προς την κατεύθυνση του Μουσείου του Λουβρού, στέλνοντας μήνυμα στην αυθεντική Νίκη της Σαμοθράκης ότι θα πρέπει να επιστρέψει στον τόπο όπου γεννήθηκε.

Η αυθεντική Νίκη της Σαμοθράκης

Η τοπική κοινωνία περιμένει το γεγονός καθώς πρόκειται για ένα σύμβολο της περιοχής και ένα κεφάλαιο της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου, πέρα της μεγάλης αισθητικής αξίας που έχει το εν λόγω γλυπτό από παριανό μάρμαρο. Το εν λόγω αριστούργημα της γλυπτικής Τέχνης ήταν τοποθετημένο στο Ιερό των Καβείρων (325 π.Χ.), αφιερωμένο σε θεότητες της γονιμότητας.

Συγκεκριμένα, οι θεότητες αυτές παρείχαν προστασία στους ναυτικούς και σε πολεμιστές γι’ αυτό και είχε τοποθετηθεί το γλυπτό σε μια βάση με τη μορφή πλοίου. Ειδικότερα, αποδίδεται η στιγμή λίγο πριν ακουμπήσει στη πλώρη με τον άνεμο να αντιστέκεται και τα φτερά της να κυματίζουν προσδίδοντας ένταση. Οι πτυχές δε του υφάσματος αποδίδονται με λεπτομέρεια επάνω στο σώμα λες και το ένδυμα είναι βρεγμένο από σταγόνες του θαλασσινού νερού.

Πρόκειται για χαρακτηριστικό  δείγμα της ελληνιστικής περιόδου (323-31

π.Χ.), όπου τα έργα χαρακτηρίζονται πέρα από τον δυναμισμό, κυρίως από τον μεγαλύτερο όγκο και την επέκταση στον χώρο, με στόχο τόσο την πρόκληση θαυμασμού στο κοινό όσο και την απόδοση των ανθρώπινων συναισθημάτων. Η Ρόδος, όπου και θεωρείται η πιο πιθανή μήτρα δημιουργίας του εν λόγω έργου, κατατάσσεται στα σημαντικότερα κέντρα δημιουργίας της ελληνιστικής περιόδου, ενώ παραμένει άγνωστος ο καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε τη Νίκης της Σαμοθράκης.

Το ιστορικό της μεταφοράς στο Παρίσι

Υπενθυμίζεται ότι το αυθεντικό έργο εντοπίστηκε από τον Γάλλο υποπρόξενο και ερασιτέχνη αρχαιολόγο  Charles Champoiseau τον Απρίλιο του 1863,  όταν το νησί βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή.  Σε συνεννόηση με τον  τότε Γάλλο  πρέσβη της Κωνσταντινούπολης, ο Charles Champoiseau  το έστειλε στο Παρίσι  και τον ίδιο χρόνο εκτέθηκε στο Μουσείο του Λούβρου.

Το αριστερό χέρι και το κεφάλι του αγάλματος δεν εντοπίστηκαν ποτέ. Πολύ αργότερα ο Charles Champoiseau θα καταφέρει να μεταφερθεί στο Παρίσι και η βάση του αγάλματος χωρίς την οποία έχανε την ισορροπία του ως γλυπτό. Υπενθυμίζεται ότι στο Μουσείο του Λούβρου φιλοξενείται κι ένα ακόμη αριστούργημα της Ελληνιστικής Τέχνης, την Αφροδίτη της Μήλου.

Η πιστότητα του αντίγραφου

Το Μουσείο έδωσε άδεια το 2015 να δημιουργηθούν δυο πιστά αντίγραφα, παραχωρώντας πληροφορίες  σύμφωνα με τρισδιάστατο οδηγό και συγκεκριμένα με ακρίβεια χιλιοστού. Γι αυτό το σκοπό είχε υπογραφεί ειδική συμφωνία μεταξύ Περιφέρειας Ανατολική Μακεδονίας και μουσείου.

 Το ένα αντίγραφο θα εκτεθεί κατά την επικρατέστερη εκδοχή  στον Αρχαιολογικό χώρο της Σαμοθράκης και το δεύτερο στην Αλεξανδρούπολη, το οποίο και θα κοιτά προς το νησί.

Το αντίγραφο δημιουργήθηκε από λευκό μάρμαρο Θάσου, βάρους 18 τόνων και δυο μέτρων ύψος, το οποίο επεξεργάζονταν για ένα μήνα τρεις γλύπτες από την Σχολή της Καλών Τεχνών στη Τήνο με τη βοήθεια ρομποτικού μηχανήματος, προκειμένου  να λάβει τη τελική του μορφή. Η νέα Νίκη γεννήθηκε σε εργαστήριο μαρμαροτεχνίας στη Δράμα.