Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Public. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Public. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2021

Παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου

 




Οι Εκδόσεις Κάκτος και τo Public θα μας φιλοξενήσουν στη διαδικτυακή παρουσίαση  του νέου παιδικού βιβλίου του γνωστού ηθοποιού Βασίλη Χαραλαμπόπουλου:

"Ο ΡΟΔΟΜΑΓΟΥΛΟΣ"
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί σήμερα Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου στις 19.00
Θα διαβάσουν αποσπάσματα του βιβλίου οι κ.κ. Δέσποινα Βανδή, Χρήστος Θηβαίος, Μαρία Ναυπλιώτου.
Ο Γιάννης Λεβέντης, εκδότης των Εκδόσεων Κάκτος, θα συντονίσει την παρουσίαση
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την παρουσίαση:

Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2019

Ξενάγηση στην Αθήνα με την λογοτεχνική "ματιά" της Ζώρζ Σαρή


Η Αθήνα σε αναβρασμό, η πόλη λίγο πριν την Κατοχή «κοχλάζει», οι νέοι πρέπει να φύγουν για τον πόλεμο και στο γνωστό γεφυράκι στον Εθνικό Κήπο δίνεται ένα ραντεβού… Ένας στρατιώτης συναντά για τελευταία φορά την «κουμπαρούλα» του και θα διασχίσουν την Πανεπιστημίου για να απολαύσουν πάστα σοκολατίνα στο Ζόναρς… Με ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Ζωρς Σαρή «Όταν ο ήλιος» ξετυλίχθηκε το νήμα για τη λογοτεχνική μας περιδιάβαση στην πόλη, όπως την είδε η συγγραφέας μέσα από το λογοτεχνικός της έργο.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Με φόντο τον Εθνικό Κήπο, η ξενάγηση που οργάνωσαν τα Public για όλη την οικογένεια, μας ταξίδεψε περισσότερο στον χρόνο, παρά στον "χώρο" και συγκεκριμένα στην Αθήνας άλλων εποχών. Ο ξεναγός μας Γιώργος Φητάμ «γλίστρησε» τον δείκτη του ρολογιού πίσω. Με αναφορές  στον κήπο της Βασίλισσας Αμαλίας, μας περιέγραψε την αναπόκριση ενός Γάλλου δημοσιογράφου για το "σκάνδαλο" στην Αθήνα καθώς αυτής είχε πρόβλημα ύδρευσης, και ο ανταποκριτής υποστήριξε ότι «οι Αθηναίοι διψούν, αλλά το ο κήπος της Βασίλισσας είναι κατάφυτος».

Στο σύμπαν της αγαπημένης Ζώρζ Σαρή εισήλθαμε με ένα απόσπασμα από το προαναφερόμενο μυθιστόρημα που περιγράφει το σπίτι της στην οδό Ιπποκράτους, μέσα από το οποίο ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται την αστική ζωή των Αθηναίων. Μπορεί να ήμασταν καθισμένοι σε ένα κιόσκι του κήπου, αλλά νοερά μεταφερθήκαμε στους δρόμους της Αθήνας, όταν η ηρωίδα Ζωή έφευγε άφοβα βόλτα με τις αδερφές της και η Γαλλίδα μαμά της την περίμενε στο κατώφλι του σπιτιού.

Διασχίζοντας τα δρομάκια του Εθνικού Κήπου, με στάσεις στο γεφυράκι όπου αφηγείται η συγγραφέας την συνάντηση του Περικλή και της Ζωής, φθάσαμε σε μια μικρή λιμνούλα με χρυσόψαρα. 
Εκεί μας διάβασε ο ξεναγός μας ένα ακόμη απόσπασμα, όπου η μικρή Ζωή γράφει στον τότε βασιλιά ότι θέλει να τον συναντήσει και το κείμενο μας ταξιδεύει στα παλιά ανάκτορα – νυν Βουλή των Ελλήνων, όταν ο παιδικός της φίλος Παναγιώτης, παραδίδει το γράμμα στον τελετάρχη του βασιλιά. Μάλιστα, στην λογοτεχνική ξενάγησή μας βρέθηκαν οι ανηψιές του Παναγιώτη, παιδικού φίλου και οικότροφου της οικογένειας, οι οποίες μας μετέφεραν ιστορίες με τις Ζώρζ.


Αποχαιρετώντας τον Εθνικό Κήπο βρεθήκαμε περπατώντας στην Βουκουρεστίου, στο παλιό Ζόναρς, εκεί που η έφηβη Ζωή θα αποχαιρετίσει τον υποσμηναγό Περικλή με τον οποίο θα αλληλογραφεί κατά τη διάρκεια του πολέμου ως «κουμπαρούλα» του, δηλαδή μια φίλη δια αλληλογραφίας που  αναλάμβανε την ευθύνη να του πλέκευ κάλτσες και να του στέλνει ένα φυλαχτό. Στο περίφημο ζαχαροπλαστείο που ίδρυσε ο Κάρολος Ζωναράς -ομογενής  με σοκολατοβιομηχανία στο Οχάιο και γι’ αυτό φημιζόταν για τις σοκολατίνες του- η ηρωίδα θα νιώσει το πρώτο σκίρτημα του έρωτα παρά το γεγονός ότι η πόλη είναι "αλαφιασμένη" με την είδηση του πολέμου.

Αισιόδοξα μηνύματα μας μετέφερε μέσα από τα έργα της η συγγραφέας παρά τις «αντανακλάσεις» δύσκολων περιόδων, με το θάνατο να «καραδοκεί» λίγο αργότερα στην πόλη, αλλά η Ζορς Σαρή επέλεξε να προβάλει  την ζωή όπως αυτή αντιστεκόταν μέσα από την κοινή αντίσταση, ακόμη και με την επιλογή των τίτλων των έργων της όπως «Ενωμένοι για πάντα».

Λίγα βήματα πιο εκεί και με ένα άλμα στον χρόνο, έξω από το Θέατρο Βρετάνια γνωρίσαμε την θεατρική ζωή της Ζωρς Σαρή. Άρχισε την καριέρα  της στην Σχολή του  Ροντήρη, ο οποίος την βοήθησε να βελτιώσει την δυσκολία στην προφορά του «ρ», λόγω Γαλλίδας μαμάς.  Από τα θεατρικά της βιώματα θα περιγράψει με πολύ χιούμορ την εμπειρία της από μια αντικατάσταση της πρωταγωνίστριας. Η Ζωρς απόφοιτη της Σχολή του Ροντήρη, ήταν καλή τραγωδός, κλήθηκε να αντικαταστήσει σε ένα έργο του Δ.Ψαθά, τον «Φον Δημητράκης» την Τζόλυ Γαρμπή, αλλά απέδωσε την ηρωίδα του έργου με όχι τόσο κωμικό τρόπο, γεγονός που εξόργισε τον συγγραφέα.

Αξίζει να σημειωθείν ότι την 1η Απριλίου του 1967 μαζί με άλλους ηθοποιούς αποφάσισε να προβεί σε παθητική αντίσταση κατά της χούντας με αποχή από το θέατρο, με την ελπίδα ότι αυτή θα κρατήσει κάποιους μήνες. Έτσι έφυγε στην Αίγινα όπου και θα αρχίσει να γράφει τον «Θησαυρό της Βαγίας» γι’ αυτό και η Ζορς Σαρή χαριτολογώντας ανέφερε ότι «ο Παπαδόπουλος με έκανε συγγραφέα».

Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2019

Η Μ.Ευθυμίου και ο Χρ. Μποκόρος ιχνηλατούν τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις της Τέχνης και της Ιστορίας


Ραντεβού έδωσαν στην καρδιά της Αθήνας δυο σκαπανείς του Πολιτισμού: Ο καθένας τον υπηρετεί από διαφορετική οπτική, τη Τέχνη και την Επιστήμη!
Η καθηγήτρια ιστορίας του ΕΚΠΑ, Μαρία Ευθυμίου συναντήθηκε με τον εικαστικό Χρήστο Μποκόρο στο γιορτινό καφέ του Public και διάνοιξαν έναν διάλογο, για την σύλληψη του παρελθόντος και τη μνήμη, την Αισθητική και τη σχέση της  με την Ιστορία σε σύγκριση με τη Τέχνη εντοπίζοντας γενικότερα συγκλίσεις και αποκλίσεις μεταξύ τους.

 της Μαρίας Αλιμπέρτη

Σε μια σύντομη εισαγωγή ο βιβλιοκριτικός Γιάννης Μπασκόζος τόνισε ότι  η Μαρία Ευθυμίου έχει δικό της φανατικό κοινό, ενώ πρόσφατα μας χάρισε και ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Όσο για τον κ. Μποκόρο  εκ των σημαντικών ζωγράφων μας της  παραστατική τέχνης, τον γνωρίσαμε τη δεκαετία του 80', όταν συνέβαλε στην ανανέωση του ελληνικού εικαστικού πεδίου. Οι νεότεροι θα τον θυμούνται από την πιο πρόσφατη  έκθεσή του στο Μουσείο Μπενάκη το 2017, η οποία και μεταφέρθηκε στη Ρωσία και εκεί χρίστηκε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας των Τεχνών.  
Το νήμα της συζήτησης κύλησε με ένα ερέθισμα: «το παρελθόν της Ιστορίας δεν είναι το ίδιο παρελθόν των Αισθήσεων» ανέφερε ο κ. Μπασκόζος.
Την διάσταση αυτή  απέδωσε η κ. Ευθυμίου στο γεγονός ότι  οι "αισθήσεις", τα αισθητικά κριτήρια σε ελεύθερη μετάφραση, κάθε εποχή αλλάζουν και δεν είναι ταυτόσημές γιατί δεν αποκωδικοποιούμε με τον ίδιο τρόπο. Η Ιστορία επιδιώκει να προσεγγίσει με δομές της λογικής οργάνωσης, έχει μεθόδους  αλλά δεν λειτουργεί χωρίς την φαντασία, διαφορετικά θα είναι ημιτελής. Οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες ενέχουν τέτοια ερωτήματα όπως το συναίσθημα που είναι  απαραίτητο για να «κατανοήσουμε το υποκείμενο άνθρωπο».

Με την σειρά του, ο κ. Μποκόρος υποστήριξε ότι όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπου  είναι αποτέλεσμα πειθαρχίας ακόμη και όταν δεν είναι άμεση. «Μόνο ο νόμος μας ελευθερώνει» διασαφήνισε ως φοιτητής της Νομικής κάποτε. Για να μας αφορά η Ιστορία και η Τέχνη θα πρέπει να δίνουν νόημα στην καθημερινότητά  μας. Σε ότι αφορά το αίσθημα, η έλλειψη του καθιστά «κολοβή» την αντίληψη. «Η ιστορία εάν δεν μπαίνει το αίσθημα των ανθρώπων είναι γράμμα κενό» ανέφερε χαρακτηριστικά, αποσαφηνίζοντας ότι έχει σημασία να την αφουγκραζόμαστε για να λαμβάνουμε διδάγματα από τα λάθη.


Η Μνήμη

Θέτοντας έναν άλλο πυρήνα για τον διάλογο αυτό της Μνήμης ο δημοσιογράφος Μάκης Προβατάς υπενθύμισε ότι το παρελθόν δεν το προσλαμβάνουμε όπως συνέβη αλλά όπως το θυμόμαστε όπως έχει σχέση με εμάς.Το μόνο που έχουμε στο μέλλον είναι η μνήμη του παρελθόντος και με αυτή αντιμετωπίζουμε τον κόσμο.
Επί του ζητήματος ο κ. Μποκόρος εξέφρασε την πικρία του πως οι νέοι αντιδρούνκαι νιώθουν ότι δεν χρωστάνε  στο παρελθόν, τα θέλουν όλα εδώ και τώρα, όπως η γενιά του Μάη του 68. Κοιτάζοντας από απόσταση τα γεγονότα ο διακεκριμένος ζωγράφος σήμερα παραδέχεται για την γενιά του ότι  δούλεψε ως πολιορκητικός κριός της κατανάλωσης, αφήνοντας αιχμές για τις σύγχρονες συνθήκες, της νεωτερικότητας  και τις ταχύτητες της τεχνολογίας, στις οποίες έχουμε δώσει τη δυνατότητα να ρυθμίζουν το τρόπο σκέψης μας, όπως επεσήμανε.

Χρειάζεται διαμεσολάβηση η Τέχνη;

«Τα έργα δεν εκτίθενται , εμείς εκτιθέμεθα σε αυτά,  τα προβλήματα μας… εάν δεν πούμε τι βλέπουμε, τι  αισθανόμαστε…» σχολίασε ο καλλιτέχνης. Λίγο αργότερα πρόσθεσε ότι η Τέχνη πρέπει να σε τσιμπάει,  να σε σηκώσει, να σου δίνει φτερά. Όμως, ο θεατής θα πρέπει να έχει  την αυτονόητη αντίληψή του, την αγωνία αναζήτησης και την περήφανη πεποίθηση του εαυτού του.
Σε ένα άλλο επίπεδο ανάγεται η λειτουργίας της Ιστορίας αφού ένα βιβλίο Ιστορίας, θα δώσει γνώση. Σ’ αυτή τη περίπτωση το αίσθημα, του αναγνώστη-θεατή, θα αντληθεί από τα παραδείγματα. Σύμφωνα με τον ζωγράφο, οι ιστορικοί γράφουν για πρόσωπα, γιατί ένα ιστορικό γεγονός από-ανθρωποποιημένο δεν μας αφορά. Επιπλέον, η Τέχνη  βασίζεται στη «μυθολογία προγονών, είναι θήκες προγόνων» και καθίσταται χρήσιμη στις κοινότητες και τους θεσμούς, γιατί αναγνωρίζουν σε αυτή τις αξίες στις οποίες ομονοούμε.

Στην ανθρωποκεντρική ιστορία στάθηκε και η κ. Ευθυμίου, υποστηρίζοντας ότι ο άνθρωπος είναι ο απόλυτος κώδικας, ο ιστορικός προσπαθεί να αναπαραστήσει μια εποχή αλλά εάν δεν εμφυσήσει το συναίσθημα τότε το έργο του δεν θα έχει νόημα. Ο άνθρωπος ανά τους αιώνες στην βάση του μένει όμοιος, έχει τον ίδιο κώδικας τρόμου, χαράς  και «παίζει» με την Αθανασία που δεν υπάρχει, εξήγησε η καθηγήτρια.

Αποκλίσεις-συγκλίσεις


Υπογραμμίζοντας τη διαφορά μεταξύ Επιστήμης και Τέχνης, η κ. Ευθυμίου επεσήμανε ότι η Ιστορία ιχνηλατεί περιοχές της λογικής, ενώ η Τέχνη έχει έναν αφανή ρόλο καθώς διεισδύει με βέλη. Η Ιστορία εμπεριέχει την αφήγηση, τον λόγο. Ως παράδειγμα έφερε έναν καλό ομιλητή που κεντρίζει την προσοχή γιατί έχει αισθητική  ο λόγος του καθώς όλοι οι ακροατές «σαν πεταλούδα αναζητούμε να βρούμε το φως».

Η αισθητική μετατρέπεται σε σημείο τομής, σε κοινό άξονα καθώς η Τέχνη αναζητά το Υψηλό και η ιστορία την Ηθική Στάση. Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα ακόμη αναφέρθηκαν ο Θουκυδίδης αλλά και το γνωστό μαύρο τετράγωνο του Μάλεβιτς, που θεωρήθηκε το τέλος της παραστατικής ζωγραφικής.  

Σε σχετικά ερωτήματα των δημοσιογράφων γιατί εκείνος επιμένει να κάνει παραστατική Τέχνη, ο κ. Μποκόρος απάντησε ότι και ο Μάλεβιτς μετά το προαναφερόμενο έργο επέστρεψε στην παραστατική Τέχνη. Ο ίδιος μοιράστηκε την εμπειρία του  από μια  έκθεση έργων του Μάλεβιτς σε ρωσικό μουσείο όπου συνυπήρχαν παραστατικά και μη έργα του.

Με την ευκαιρία η κ. Ευθυμίου περιέγραψε το θετικό αίσθημα της μπροστά από τα έργα του ζωγράφου και εκείνος διευκρίνισε ότι   «Εγώ προσπάθησα να φωτίσω το μαύρο τετράγωνο, χωρίς σκοτάδι δεν υπάρχει φως» επισημαίνει ο καλλιτέχνης.

Η Κ. Ευθυμίου στάθηκε στην απεικόνιση της ταλαιπωρημένης ελληνικής σημαίας στα έργα του που εμπεριέχει την ιστορία «με μικρά τσιμπήματα» και συμπλήρωσε ότι «εμπεριέχει το κάλεσμα της ευθύνης» του καθενός προκειμένου να κρατηθεί το μικρό φωτάκι αναμμένο.
Στο έργο του ενυπάρχει η αγωνία μιας κοινωνίας που θα καταρρεύσει «και εμείς θα φανούμε στο μέλλον λίγοι», επεσήμανε η κ. Ευθυμίου εκφράζοντας όλους αυτούς που επιθυμούν να κινητοποιηθούν και να εκφράσουν αυτό που αισθάνονται χωρίς να τους βάζουν ταμπέλα.





Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017

Ο Διονύσης Σαββόπουλος δίνει το σύνθημα: Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα…

Ο αγαπημένος τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος θα συνομιλήσει με τον Μ.Προβατά και τον Χ.Χωμενίδη, σχετικά με την τέχνη του, τις αφετηρίες και τις εμπνεύσεις του,σε μια εκδήλωση την προσεχή Τρίτη 24 Ιανουαρίου στα Public, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου cd και της deluxe έκδοσης 2CD και 2DVD από την περυσινή του παράσταση στο “Κύτταρο”  με την Ελένη Βιτάλη .
 Ο Διονύσης Σαββόπουλος  από τις 20:30 και θα υπογράφει CD. Θα ακολουθήσει στις 21.00 η συζήτηση με τους οικοδεσπότες και το κοινό.


Ο Διονύσης Σαββόπουλος και η Ελένη Βιτάλη συναντήθηκαν τον Δεκέμβριο του 2015 στη σκηνή του Κυττάρου για την παράσταση «Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα…» από τη Feelgood Records που γνώρισε τεράστια επιτυχία. 

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015

Μια βόλτα στην Αθήνα με "ξεναγό" τον Γιώργο Σεφέρη!


Γυρεύω τὸν παλιό μου κῆπο·
τὰ δέντρα μοῦ ἔρχουνται ὡς τὴ μέση
κι οἱ λόφοι μοιάζουν μὲ πεζούλια
κι ὅμως σὰν ἤμουνα παιδὶ
ἔπαιζα πάνω στὸ χορτάρι
κάτω ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἴσκιους
κι ἔτρεχα πάνω σὲ πλαγιὲς
ὥρα πολλὴ λαχανιασμένος...

Ας ανακαλύψουμε ένα νέο πρόσωπο της Αθήνας με οδηγό το έργο ενός ποιητή, κάνοντας βόλτα από το Καλλιμάρμαρο ως την Πλάκα κι από εκεί στο Σύνταγμα. Μέσα από τους στίχους ή τις σελίδες να περιπλανηθούμε ένα ξεχωριστό πρωινό Σαββάτου στην καρδιά της πόλης.
Λίγοι τυχεροί αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία ένα

Σάββατο το μήνα να περιηγηθούν μαζί με συγγραφείς, ειδικούς στον χώρο του βιβλίου και εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων σε διάφορες περιοχές της πόλης της Αθήνας ανακαλύπτοντας συγχρόνως την ιστορία, τα μυστικά και το έργο γνωστών συγγραφέων και ποιητών.

Ο πρώτος «Λογοτεχνικός Περίπατος» αρχίζει το προσεχές Σάββατο, 21 Μαρτίου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και σας προσκαλεί σε  μια ιδιαίτερη περιήγηση στην Αθήνα και στα μονοπάτια της ποίησης με «ξεναγό» έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, τον νομπελίστα Γιώργο Σεφέρη.

Ώρα: 11:00- 13:30
 Έναρξη από Σπίτι Σεφέρη (οδό Άγρας 20)- ολοκλήρωση διαδρομής Public Συντάγματος
Είσοδος: Περιορισμένος αριθμός θέσεων- Είσοδος με δήλωση συμμετοχής στο blog.public.gr

Τρίτη 24 Ιουνίου 2014

Γιορτή για την Άλκη Ζέη διοργανώνουν τα Public και οι εκδόσεις Μεταίχμιο


Με αφορμή το αγαπημένο  βιβλίο" Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο" της Άλκης Ζέη, που πρόσφατα κέρδισε το Βραβείο Public, τα PUBLIC και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ διοργανώνουν γιορτινή βραδιά με την  συγγραφέα και τους φίλους της Ελισάβετ Κοτζιά, Τίτο Πατρίκιο και Σταμάτη Φασουλή την προσεχή  Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014, στις 9 το βράδυ, στο Public Café Συντάγματος (Καραγεώργη Σερβίας 1, 5ος όροφος).
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο εν λόγω βιβλίο η Άλκη Ζέη αφηγείται την ιστορία των νεανικών της χρόνων,η οποία ξεδιπλώνεται από τη Σάμο ως την Αθήνα, από τη δικτατορία του Μεταξά και τα Δεκεμβριανά, έως το 1945, τη μέρα του γάμου της με τον Γιώργο Σεβαστίκογλου, δίνοντάς μας μια σπαρταριστή πινακοθήκη ανθρώπων που έμελλε να σφραγίσουν τη μεταπολεμική Ελλάδα: τη Διδώ Σωτηρίου, τον Κουν, τον Γκάτσο, τον Εμπειρίκο,  τη Ζωρζ Σαρή, την κολλητή παιδική της φίλη, τη Μελίνα, τον Πλωρίτη, τον Μποστ, τον Κώστα Αξελό, τον Μίμη Δεσποτίδη και τόσους άλλους…

Μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο, και με τρόπο μυθιστορηματικό, μας ξεδιπλώνει τα παιδικά και νεανικά της χρόνια με φόντο τα μεγάλα γεγονότα και τα πάθη της ελληνικής ιστορίας τον 20ό αιώνα.Η συναρπαστική της αφήγηση διανθίζεται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό.