Τρωάδες του Ευριπίδη: Η Ελένη Ευθυμίου παρουσιάζει μια σύγχρονη, προσβάσιμη ανάγνωση της τραγωδίας στο Θέατρο Δεξαμενής

 

Το Εθνικό Θέατρο επαναφέρει τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη  σε μια νέα, βαθιά πολιτική και ανθρωποκεντρική σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου. Η παράσταση, που παρουσιάζεται απόψε 10 Σεπτεμβρίου 2026 στο Θέατρο Δεξαμενής, αποτελεί μέρος της καλοκαιρινής περιοδείας του Εθνικού και συνεχίζει την προσβάσιμη πρακτική που εγκαινιάστηκε στην Επίδαυρο, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία του αρχαίου θεάτρου ενσωματώθηκαν υπηρεσίες για άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες. Με ζωντανή μουσική επί σκηνής και ένα σύνολο είκοσι δύο ερμηνευτών και ερμηνευτριών, με και χωρίς αναπηρία, η παράσταση αναδεικνύει τη φρίκη του πολέμου, την απώλεια και την αμφισβήτηση της ταυτότητας μέσα από το βλέμμα των γυναικών της Τροίας.

Η τραγωδία ως συλλογική μνήμη και πολιτικό σχόλιο

Η σκηνοθεσία της Ευθυμίου εστιάζει στο γυναικείο σώμα ως πεδίο βίας, εξουσίας και αντίστασης. Οι Τρωάδες, αιχμάλωτες μετά την άλωση της πόλης τους, δεν είναι μόνο οι προνομιούχες γυναίκες της βασιλικής οικογένειας, αλλά και σώματα που σπάνια είχαν το δικαίωμα αφήγησης: ανήλικα, ηλικιωμένα, ανάπηρα. Η παράσταση θέτει ερωτήματα για την επαναοικειοποίηση του σώματος, την επιλογή και την ευθύνη, αναδεικνύοντας τη σιωπηρή αποδοχή του πολέμου ως μια πράξη με ολέθριες συνέπειες. Σύμφωνα με το Εθνικό Θέατρο, η προσέγγιση της Ευθυμίου μετατρέπει το πένθος σε μια εύθραυστη αλλά επίμονη μορφή εξέγερσης, όπου η αλληλεγγύη γίνεται η μεγαλύτερη δύναμη των γυναικών της Τροίας .

Σκηνοθετική ταυτότητα και καλλιτεχνική ομάδα

Η παράσταση αξιοποιεί σώματα διαφορετικών ηλικιών και ικανοτήτων, αναδεικνύοντας την απουσία προνομίων αφήγησης για πολλούς ανθρώπους. Η ζωντανή μουσική επί σκηνής ενισχύει τη λυρική διάσταση του έργου, ενώ η κίνηση και η χορογραφία λειτουργούν ως οργανικό μέρος της δραματουργίας.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης

Διασκευή – Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου

Σύμβουλος δραματουργίας: Σοφία Ευτυχιάδου

Σκηνικά: Ευαγγελία Κιρκινέ

Κοστούμια: Άγγελος Μέντης

Μουσική: Λευτέρης Βενιάδης

Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά‑Φαμέλη

Σχεδιασμός ήχου: Σοφία Καμαγιάννη

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου 

Ερμηνείες και Χορός

Στην παράσταση συμμετέχουν οι:

Γιώργος Καραμίχος (Μενέλαος), Αργύρης Ξάφης (Ταλθύβιος), Εύη Σαουλίδου (Ανδρομάχη), Νάνσυ Σιδέρη (Κασσάνδρα), Βασιλική Τρουφάκου (Ελένη), Λυδία Φωτοπούλου (Εκάβη), Μιχάλης Μήτσης (Μικρός Αστυάνακτας).

Χορός: Μύριαμ Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Ελένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου .

Προσβάσιμη Παράσταση «Τρωάδες» στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου – Υπηρεσίες για Άτομα με Αισθητηριακές Αναπηρίες από το Εθνικό Θέατρο

Διερμηνεία, Υπερτιτλισμός, Ακουστική Περιγραφή και οργανωμένη μετακίνηση προσφέρεται  για ισότιμη θεατρική εμπειρία στις 31 Ιουλίου 2026,  από το Εθνικό Θέατρο που  υλοποιεί ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα προσβασιμότητας για άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες. Η δράση αφορά  στην παράσταση «Τρωάδες» του Ευριπίδη. 

Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Με εξειδικευμένες υπηρεσίες και οργανωμένη μετακίνηση από την Αθήνα, η πρωτοβουλία ενισχύει την ισότιμη συμμετοχή όλων των θεατών στη θεατρική εμπειρία.

Υπηρεσίες Προσβασιμότητας για Κωφά, Βαρήκοα και Τυφλά Άτομα

Η προσβάσιμη παράσταση περιλαμβάνει:

• Ζωντανή Διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα  

• Υπερτιτλισμό για Κ/κωφά και Βαρήκοα άτομα  

• Ακουστική Περιγραφή για θεατές με οπτική αναπηρία

Οι υπηρεσίες έχουν σχεδιαστεί ώστε να καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες, προσφέροντας πλήρη πρόσβαση στο κείμενο, στη δράση και στη σκηνοθετική προσέγγιση.

Μετακίνηση με πούλμαν και προπαραστατική ενημέρωση

Το Εθνικό Θέατρο διαθέτει πούλμαν από την Αθήνα προς την Επίδαυρο και επιστροφή, αποκλειστικά για τους θεατές που θα χρησιμοποιήσουν τις υπηρεσίες προσβασιμότητας.

Κατά τη διαδρομή:

• Θεατρολόγοι και δραματουργοί θα παρουσιάσουν πληροφορίες για το έργο, τον Ευριπίδη και τον ιστορικό χώρο της Επιδαύρου.

• Η παρουσίαση θα συνοδεύεται από διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα.

• Θα παρουσιαστούν απτικές μακέτες του σκηνικού χώρου και δειγματολόγιο ενδυματολογικών προτάσεων, ενισχύοντας την προετοιμασία των θεατών με οπτική αναπηρία.

Πρακτικές Πληροφορίες και Κρατήσεις

Ημέρα & ώρα: Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026, 21:00

Τοποθεσία: Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Διάρκεια: 2 ώρες

Εισιτήρια ΑμεΑ & συνοδών: 5 ευρώ

Κρατήσεις θέσεων:  

• Email: omadikespoliseis@n-t.gr  

• Τηλέφωνο: 2107001468 (Δευτέρα–Παρασκευή, 09.00–15.00)

Οι θεατές καλούνται να δηλώσουν:

• Τις υπηρεσίες προσβασιμότητας που χρειάζονται

• Αν θα χρησιμοποιήσουν το πούλμαν

Υποστήριξη στη διαδικασία κράτησης:  

Email: info@liminal.eu

 

Η «Άλκηστις» του Ευριπίδη στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου – Μια σύγχρονη πολιτική παραβολή

 

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει αυτό το καλοκαίρι στην Επίδαυρο  την «Άλκηστι» του Ευριπίδη, μια παράσταση που φωτίζει εκ νέου τον μύθο μέσα από σύγχρονη, πολιτικά φορτισμένη ματιά. Στις 17 και 18 Ιουλίου 2026, το αρχαίο θέατρο υποδέχεται μια σκηνοθετική πρόταση του Δημήτρη Καραντζά που εξερευνά τα όρια της θυσίας, της εξουσίας και της κοινωνικής ευθύνης.

Μια τραγωδία που συνομιλεί με το σήμερα

Η «Άλκηστις» αποτελεί το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που ο θάνατος και η ανάσταση συνυπάρχουν επί σκηνής. Ο Άδμητος σώζεται μόνο αν κάποιος άλλος πεθάνει στη θέση του, και η Άλκηστις προσφέρει τη ζωή της ως αντάλλαγμα. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, ως μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη. Το έργο θέτει καίρια ερωτήματα: τι σημαίνει επιστροφή στη ζωή όταν η θυσία έχει ήδη συντελεστεί; Ποιο είναι το τίμημα της σωτηρίας; Ποια σιωπή γίνεται πιο εκκωφαντική από τον θάνατο;

Η σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Καραντζά

Ο Δημήτρης Καραντζάς προσεγγίζει την «Άλκηστι» ως ένα σκηνικό πείραμα, όπου μουσική, κίνηση, ήχος και θεατρική ακροβασία συνυπάρχουν σε έναν ρευστό, μεταβαλλόμενο κόσμο. Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη σκληρότητα και την κωμικότητα, δημιουργώντας μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο. Η ερμηνευτική ομάδα και οι συντελεστές συνθέτουν ένα σκηνικό σύμπαν που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο, αλλά τον επαναδιατυπώνει μέσα από το βλέμμα της σημερινής κοινωνίας.

Το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου ως τόπος διαλόγου

Η παρουσίαση της «Άλκηστις» στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου ενισχύει τη διαχρονική σχέση του χώρου με τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η παράσταση εντάσσεται στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2026, συνεχίζοντας την παράδοση του Εθνικού Θεάτρου να επαναπροσεγγίζει τα κλασικά κείμενα με σύγχρονη θεατρική γλώσσα.

Συντελεστές

Απόδοση – Σκηνοθεσία Δημήτρης Καραντζάς 

 Σύμβουλος δραματουργίας Γκέλυ Καλαμπάκα 

Σκηνικά Κωνσταντίνος Σκουρλέτης 

Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη 

Μουσική – Ηχητικές κατασκευές Παναγιώτης Μανουηλίδης 

 Κίνηση Τάσος Καραχάλιος 

Φωτισμοί Ελίζα Αλεξανδροπούλου 

Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου 

 Δραματολόγος παράστασης Έρι Κύργια 

Φωτογραφίες Γκέλυ Καλαμπάκα 

 Βοηθός σκηνοθέτη Κωνσταντίνα Κάλτσιου 

Βοηθός φωτίστριας Μαριέττα Παυλάκη 

 Βοηθός ενδυματολόγου Δήμητρα Σταυρίδου 

 Παίζουν (αλφαβητικά) Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης Φέρης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου Υπηρέτρια, Γιώργος Ζυγούρης Ηρακλής, Ηρώ Μπέζου Άλκηστις, Γιάννης Νιάρρος Άδμητος, Κώστας Νικούλι Απόλλων, Αινείας Τσαμάτης Υπηρέτης, Θεοδώρα Τζήμου Θάνατος 

Χορός Αντώνης Αντωνόπουλος, Ελισσαίος Βλάχος, Δημήτρης Καυκάς, Γιώτα Κουϊτζόγλου, Κατερίνα Λάττα, Ιωάννης Μπάστας, Μαρία Μοσχούρη, Άγγελος-Προκόπης Νεράντζης, Γιώργος Σκαρλάτος

Η παράσταση «Κουκλίτσα» στο Εθνικό Θέατρο προσβάσιμη σε όλους απο τη liminal

 

Η απόλαυση της Τέχνης είναι δικαίωμα όλων και γίνεται πραγματικότητα χάρη στη συνεργασία της liminal με το Εθνικό Θέατρο. Για τη φετινή σεζόν ολοκληρώνεται με την παροχή υπηρεσιών προσβασιμότητας για άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες, στις 8 και 9 Μαΐου 2026, η παράσταση «Κουκλίτσα» παρουσιάζεται στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος». 

Μια νέα ανάγνωση του «Κουκλόσπιτου» του Ίψεν

Η «Κουκλίτσα», σε σκηνοθεσία Μαρίας Πανουργιά, αποτελεί μια ελεύθερη, σκοτεινή και υπόγεια ανάγνωση του κλασικού έργου του Ίψεν. Η παράσταση μεταφέρει το κοινό στο εσωτερικό ενός από τα πιο εμβληματικά σπίτια της παγκόσμιας δραματουργίας, μέσα από εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το μεταφυσικό.

Σκηνές όπως η γυναίκα με το μπλε φόρεμα ξαπλωμένη στο ξύλινο τραπέζι, τα πρόσωπα που την περιγελούν, ή η οικιακή καθημερινότητα που μετατρέπεται σε τελετουργία επιθυμίας και απόγνωσης, συνθέτουν ένα σύμπαν όπου η οικειότητα γίνεται απειλητική.

Το έργο: σκοτεινές πτυχές πίσω από τις μισάνοιχτες πόρτες

Τα Χριστούγεννα λειτουργούν ως σκηνικό μιας οικογενειακής ζωής που απογυμνώνεται από κάθε πνευματικότητα. Το χρήμα κυριαρχεί ως απόλυτη δύναμη, καθορίζοντας σχέσεις, εξουσίες και επιθυμίες. Πίσω από τους τοίχους, αποκαλύπτονται:σκοτεινές πράξεις, αμήχανες παύσεις, βίαιες εντάσεις, λόγια που δεν ειπώνονται ποτέ δυνατά.

Στην καρδιά της ιστορίας, ένα μυστικό απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες ενός ζευγαριού που ζει σε άνιση σεξουαλική σχέση και οικονομική ανασφάλεια. Η σύγκρουση που ακολουθεί φέρνει στην επιφάνεια βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα.

Η Νόρα: από «κουκλίτσα» σε δαίμονα της ελευθερίας

Η ηρωίδα μεταμορφώνεται από παθητική φιγούρα σε δύναμη έκρηξης. Η τελική της ρήξη δεν είναι απλώς μια έξοδος από το σπίτι, αλλά μια επαναστατική πράξη αυτοδιάθεσης.

Το έργο παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρο: η περιφρόνηση και η χειραγώγηση των γυναικών στις ανδροκρατούμενες κοινωνίες εξακολουθούν να αποτελούν παγκόσμιο ζήτημα, σχεδόν 150 χρόνια μετά τη συγγραφή του.

Υπηρεσίες προσβασιμότητας από τη liminal

Στο πλαίσιο του προγράμματος «Πολιτισμός για Όλους» και με τη στήριξη της Alpha Bank, η liminal παρέχει: υπηρεσίες προσβασιμότητας για άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες, ειδικά διαμορφωμένες υποστηρικτικές τεχνολογίες, προσβάσιμη θεατρική εμπειρία για όλους τους θεατές.

Η δράση αποτελεί μέρος της στρατηγικής ενίσχυσης της καθολικής πρόσβασης στον πολιτισμό,  με την υποστήριξη της Alpha Bank, στο πλαίσιο του προγράμματος «Πολιτισμός για Όλους».

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το ανοιξιάτικο πρόγραμμα Απριλίου με νέες παραγωγές και επιστροφές μεγάλων έργων

Το Εθνικό Θέατρο υποδέχεται τον Απρίλιο με ένα ανανεωμένο καλλιτεχνικό πρόγραμμα που αντλεί έμπνευση από τη δύναμη της Γλώσσας και το δημιουργικό σύμπαν που αυτή γεννά. Με νέες πρεμιέρες, σημαντικές επιστροφές και δράσεις ανοιχτές στο κοινό, ο Απρίλιος διαμορφώνεται σε έναν από τους πιο ζωντανούς μήνες της φετινής θεατρικής περιόδου.

Νέα πρεμιέρα στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»

Στις 16 Απριλίου κάνει πρεμιέρα η παράσταση «Κουκλίτσα», μια νέα θεατρική προσέγγιση βασισμένη στο έργο του Ερρίκου Ίψεν «Ένα κουκλόσπιτο». Η παράσταση εξερευνά την εκρηκτική δύναμη της ελευθερίας και την ανάγκη αυτοπροσδιορισμού, μέσα από μια σύγχρονη σκηνική ματιά.

Πειραματική Σκηνή στο Δίπυλον με το έργο «ΑΜΦΙ»

Από τις 3 Απριλίου παρουσιάζεται το «ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)», η τελευταία παράσταση του κύκλου «Σκίτσο». Πρόκειται για ένα συνειρμικό έργο, μελοποιημένο για οκτώ φωνές, πιάνο, σαξόφωνο και hi-hat, που παρακολουθεί την πορεία της αμφισβήτησης μέσα στον χρόνο.

Επιστροφή της εμβληματικής παράστασης «Kontakthof»

Η εμβληματική δημιουργία της Pina Bausch «Kontakthof» επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, από τις 17 Απριλίου έως τις 3 Μαΐου. Η παράσταση, που έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στο διεθνές χοροθέατρο, αναμένεται να προσελκύσει ξανά το ενδιαφέρον του κοινού.

Παραστάσεις που ολοκληρώνουν τον κύκλο τους

Μετά από δύο χρόνια επιτυχίας, η σαρκαστική κωμωδία «Η Καρυάτιδα!» ολοκληρώνει τις παραστάσεις της στο Θέατρο Κάππα. Την Κυριακή 5 Απριλίου ρίχνουν αυλαία και «Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», ένα μουσικό έργο που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους θεατές.

Τελευταίες παραστάσεις παρουσιάζονται και για το εφηβικό έργο «έχεις πέντε λεπτά» στην Πλαγία Σκηνή, ενώ η περιοδεία της παράστασης «Σταθμός Ω» ολοκληρώνεται σε Βέροια και Κοζάνη, λίγο πριν την πρεμιέρα της στην Πλαγία Σκηνή για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων.

Ανοιχτή Πρόβα και δράσεις για το κοινό

Η Διαρκής Ανοιχτή Πρόβα της Πειραματικής Σκηνής συνεχίζεται ανανεωμένη και παραμένει ανοιχτή στο κοινό κάθε Τετάρτη και Πέμπτη έως τις 30 Απριλίου, προσφέροντας μια σπάνια ευκαιρία παρακολούθησης της δημιουργικής διαδικασίας.

Νέο διαδικτυακό ραδιόφωνο του Εθνικού Θεάτρου

Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το Εθνικό Θέατρο εκπέμπει διαδικτυακά μέσω του The National Theatre Web Radio. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εκπομπές για το θέατρο, συζητήσεις, γνωριμία με καλλιτέχνες, ραδιοφωνικό θέατρο, podcasts και μουσικές επιλογές εμπνευσμένες από τις παραστάσεις.

Πασχαλινές προτάσεις στο Πωλητήριο

Το Πωλητήριο του Εθνικού Θεάτρου παρουσιάζει και φέτος μοναδικές δημιουργίες και πρωτότυπα δώρα για το Πάσχα, συνεχίζοντας την παράδοση υποστήριξης Ελλήνων δημιουργών και καλλιτεχνών.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων επισκέπτεται την έκθεση κοστουμιών του Εθνικού Θεάτρου

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων ανακοινώνει την προγραμματισμένη επίσκεψη και ξενάγηση στην έκθεση κοστουμιών του Εθνικού Θεάτρου, την Παρασκευή 27 Μαρτίου, στις 12:30. Η δράση εντάσσεται στον κύκλο διαλέξεων και περιηγήσεων «Μουσειολόγιο» του ΣΕΑ, που στοχεύει στη συστηματική επαφή των μελών με μουσειακές πρακτικές και πολιτιστικές παραγωγές.

Το σημείο συνάντησης έχει οριστεί στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου 22–24, στις 12:15.

Η συμμετοχή απαιτεί δήλωση στη Γραμματεία του ΣΕΑ

(210 3252214, 12:00–14:00).

Ο Σύλλογος καλεί τα μέλη του να στηρίξουν ενεργά τις δράσεις του, ενισχύοντας την παρουσία και τη συλλογική του δυναμική.

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το Φεστιβάλ «Αναδρομές»

Το Εθνικό Θέατρο διοργανώνει από τις 14 έως τις 18 Ιανουαρίου το Φεστιβάλ Αναδρομές στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ, ανοίγοντας έναν δημιουργικό διάλογο με κομβικά έργα της πρώιμης ελληνικής δραματουργίας. Από την Κρητική Αναγέννηση έως τις αρχές του 20ού αιώνα, θεατρικά κείμενα που φέρουν ιστορική, κοινωνική και ιδεολογική μνήμη παρουσιάζονται ως θεατρικά αναλόγια, σε σκηνοθετική επιμέλεια των Σίμου Κακάλα, Δημήτρη Δημόπουλου, Έφης Θεοδώρου, Ηλέκτρας Ελληνικιώτη και Τώνιας Ράλλη.

Ένα φεστιβάλ που συνδέει εποχές και θεατρικές παραδόσεις

Μέσα από σύγχρονες αναγνώσεις και αισθητικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς προβληματισμούς, το φεστιβάλ αναδεικνύει τη διαχρονικότητα και τη γλωσσική πολυμορφία των έργων. Το κοινό καλείται να παρακολουθήσει μια ζωντανή συνάντηση εποχών, όπου η ιστορία συνομιλεί με το παρόν και η ελληνική δραματουργία φωτίζεται μέσα από νέες σκηνοθετικές προσεγγίσεις.

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου – «Απόκοπος» του Μπεργαδή

Ο Σίμος Κακάλας παρουσιάζει τον Απόκοπο, το πρώτο νεοελληνικό κείμενο που τυπώθηκε το 1509. Το έμμετρο ποίημα λειτουργεί ως memento mori και ως επιστροφή σε έναν παρελθόντα κόσμο, σε μια ανάγνωση χωρίς σκηνοθεσία, όπου το κείμενο αντιμετωπίζεται ως πηγή μνήμης και αναστοχασμού.

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου – «Κορακιστικά» του Ιάκωβου Ρίζου Νερουλού

Ο Δημήτρης Δημόπουλος προσεγγίζει την αντικοραϊκή κωμωδία του 1813, αναδεικνύοντας τον μολιερικό χαρακτήρα ενός έργου που συνδυάζει λόγια και λαϊκή γλώσσα, ντοπιολαλιές και τεχνητούς ιδιωματισμούς. Η παράσταση φωτίζει τον γλωσσικό εμφύλιο της εποχής και τη θεατρική δυναμική ενός κειμένου που γράφτηκε ως ανάγνωσμα με σκηνική δομή.

Παρασκευή 16 Ιανουαρίου – «Ο Βασιλικός» του Αντωνίου Μάτεση

Η Έφη Θεοδώρου παρουσιάζει το κορυφαίο έργο του νεοελληνικού θεάτρου, ένα κοινωνικό και πολιτικό δράμα με στοιχεία κωμωδίας, γραμμένο σε ζακυνθινή διάλεκτο. Το έργο αναδεικνύει τη σύγκρουση κοινωνικών τάξεων και αξιών, θέτοντας στο επίκεντρο τη θέση της γυναίκας και την ανάγκη για δικαιοσύνη και ελευθερία σε μια κοινωνία που αλλάζει.

Σάββατο 17 Ιανουαρίου – «Οι Κούρδοι» του Γιάννη Καμπύση

Η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη επαναφέρει στη σκηνή ένα έργο του 1897 που παρέμεινε για χρόνια θεατρικά αόρατο. Οι Κούρδοι φωτίζουν τους «μικρούς» ανθρώπους που διεκδικούν έναν διαφορετικό ρόλο από αυτόν που τους όρισε η Ιστορία, μέσα από μια παράσταση που αναδεικνύει τη σιωπηλή επιμονή και τη δυνατότητα της αλλαγής.

Κυριακή 18 Ιανουαρίου – «Η Νέα γυναίκα» της Καλλιρρόης Παρρέν

Η Τώνια Ράλλη παρουσιάζει το οικογενειακό δράμα του 1907 ως μουσικό αναλόγιο. Το έργο σκιαγραφεί τη σύγκρουση νέων ιδεών με παγιωμένες αντιλήψεις, θέτοντας στο επίκεντρο τη θέση της γυναίκας, τη δύναμη του χρήματος και την αναζήτηση της αλήθειας σε μια κοινωνία που μεταμορφώνεται.

Πληροφορίες για το κοινό

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ, στις 20.00. Η τιμή εισιτηρίου είναι 10 ευρώ και η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει.

«Εκ κοιλίας Μητρός μου»: Η θεατρική εμπειρία με τη Δ. Μπεμπεδέλη για τις οικογενειακές εξαρτήσεις

 

Ευαίσθητο και γλυκόπικρο το έργο «Εκ κοιλίας Μητρός μου» σου μένει ανεξίτηλο στη μνήμη για τον πλούτο των συναισθημάτων που γεννά με τις καθηλωτικές ερμηνείες της Δέσπoινας Μπεμπεδέλη και του Βαρνάβα Κυριαζή. Η παράσταση, πραγματική σαϊτιά στην καρδιά  και στο μυαλό, σε κάνει να σκεφτείς γύρω από τις αρρωστημένες οικογενειακές σχέσεις, τον συγχωνευτικό τρόπο ανατροφής των παιδιών της ελληνικής οικογένειας, την συναισθηματική συνεξάρτηση των μελών της, την πλύση εγκεφάλου για την συνέχεια της οικογενειακής επιχείρησης και τον εξαναγκασμό σε μια καθηλωμένη ζωή.

της Μαρίας Αλιμπέρτη 

Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη, ένας ζωντανός μύθος επί σκηνής

Την παράσταση «Εκ κοιλιάς  Μητρός μου», πιστεύω πως δύσκολα θα την ξεχάσω, όπως ανεξίτηλα έχει χαραχθεί στη μνήμη μου η παράσταση Φοίνισσες  που είχα δει με την Συνοδινού. Μερικές φορές έχεις την αίσθηση ότι βλέπεις μπροστά σου ζωντανούς θρύλους και ιερά τέρατα του θεάτρου, κάπως έτσι χθες προσπαθούσα να ρουφήξω κάθε στιγμή θεατρικής μυσταγωγίας, έχοντας επίγνωση ότι ζω σε μια ιστορική στιγμή.  Η κ. Μπεμπεδέλη ανέβηκε στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στο πλαίσιο του αφιερώματος «Εβδομάδα Κυπριακού Θεάτρου» και πραγματικά ένιωσα ευλογημένη που την απόλαυσα το έργο του βραβευμένου Κύπριου συγγραφέα Κώστα Μαννούρη, σε σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή.

Μια  παράσταση-καμπανάκι για την ελληνική κοινωνία

Με εύθραυστες ερμηνείες οι δυο καλλιτέχνες με έβαλαν μέσα στην ψυχοσύνθεση δυο ηλικιωμένων ανθρώπων- 80 ετών, δίδυμων αδερφών που δεν κατάφεραν να απαγκιστρωθούν από την οικογενειακή εστία και από το καθήκον, όπως τους το είχαν εμφυσήσει, να διατηρήσουν μια ξεπερασμένη για τα σημερινά δεδομένα οικογενειακή επιχείρηση.

Μια ζωή στην αναμονήματο του πατέρα τους, ο Σπήλιος και η  Χριστίνη, επέμεναν να ματαιοπονούν να κρατήσουν ζωντανό το φάντασμα- κατάστημα με είδη κεντητικής. Το άδειο από κόσμο μαγαζί γίνεται ιδανικός χώρος- μήτρα για να λεχθούν και να αποκαλυφθούν αλήθειες, κρυμμένα μυστικά και συναισθήματα που πληγώνουν. Μέσα στο μαγαζί-άσυλο- φανερώνονται τα νεανικά όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα, οι πληγές της καρδιάς που δεν επουλώθηκαν, οι έρωτες που δεν τελεσφόρησαν. Όμως αναδύονται και υπαρξιακές αγωνίες, όπως η συνέχεια όταν δεν υπάρχουν απόγονοι, η ανάγκη  για ένα αξιοπρεπές τέλος, τι θα γίνει όταν θα φύγω από αυτή τη διάσταση…

Και ενώ λοιπόν η αφήγηση αρχίζει κωμικά και όντως οι θεατές γελούν, στην συνέχεια έρχονται τα χρόνια ανείπωτα που η Δέσποινα Μπεμπεδέλη και ο Βαρνάβας Κυριαζής, μοιράστηκαν με το κοινό λες και τα έβγαλαν κατευθείαν από την δική τους ψυχή. Ο σπαραγμός, ο θυμός, η αυθόρμητη επιθετικότητα ξεδιπλώθηκαν επί σκηνής και μας συμπαρέσυραν χθες, εάν κρίνω από το θερμό χειροκρότημα χθες του κοινού που όρθιο επευφημούσε για ώρα τους ηθοποιούς και τους συντελεστές της παράστασης. Οι ηθοποιοί μου προκάλεσαν μια απίστευτη συμπόνοια προς τους δυο ηλικιωμένους ήρωες λίγο πριν το μεγάλο βήμα για την έξοδο από την ζωή. Ακόμη η σκηνοθετική προσέγγιση σε ένα βαθύτερο επίπεδο με έκανε να αναλογιστώ πως δυο απόμαχοι της ζωής θα ζήσουν με αξιοπρέπεια σήμερα τις τελευταίες ημέρες τους και θα αποχαιρετήσουν χωρίς ίχνος ντροπής το μάταιο τούτο κόσμο.

 Θα ήθελα να κλείσω αυτό το κείμενο την ευχή η παράσταση να ξανανέβει για να αφυπνίσει το αθηναϊκό κοινό και την ελληνική κοινωνία εν γένει για το πώς αφήνει περιθώρια ανάπτυξης της ατομικής ελευθερίας μέσα στην οικογένεια στους νεότερους  και πως θα πρέπει να φροντίζει καλυτέρα τους μεγαλύτερους.

 

 Πηγή φωτογραφιών:  https://www.facebook.com/EthnikoTheatro

Το Εθνικό Θέατρο προσφέρει δωρεάν προβολές των παραστάσεων του

«Ανάσα» ψυχαγωγίας προσφέρει το Εθνικό Θέατρο με τη δωρεάν διαδικτυακών προβολών των παραστάσεων. Οι θεατρόφιλοι θα μπορούν να απολαύσουν τις πιο πρόσφατες παραγωγές στο πλαίσιο«Μένουμε σπίτι»

Με την υποστήριξη των υπουργείων Πολιτισμού και Αθλητισμού & Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης και ανταποκρινόμενο στην ανάγκη, για ανάπτυξη εναλλακτικών τρόπων πρόσβασης των πολιτών στον πολιτισμό, το Εθνικό Θέατρο προχωρά σε μια σειρά διαδικτυακής προβολής παραστάσεων οι οποίες διακόπηκαν βιαίως λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας του COVID -19.

Μέσα από τη διεύθυνση www.n-t.gr οι φιλότεχνοι θα μπορούν να απολαύσουν στις 3, 4 και 5 Απριλίου περιλαμβάνει δωρεάν τις εξής προβολές:

◾Μακμπέθ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη
[Παρασκευή στις 21:00]

◾Hotel Éternité του Γιάννη Καλαβριανού, σε σκηνοθεσία του ίδιου
[Κυριακή στις 21:00]

◾Χίλιες και μία Ιστορίες (για παιδιά από 5 χρόνων) του Μάικ Κέννυ, σε σκηνοθεσία Βάσιας Ατταριάν και Μυρτώς Μακρίδη
[Σάββατο στις 17:00 & Κυριακή στις 12:00]

Οι προβολές των παραστάσεων θα είναι διαθέσιμες τις ίδιες μέρες και ώρες από τις ιστοσελίδες του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού www.culture.gr καθώς και του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης www.mindigital.gr

Το Εθνικό Θέατρο δεσμεύεται ότι οι προβολές θα εμπλουτιστούν γι’αυτό μας καλεί να ενημερωνόμαστε από το Εθνικό Θέατρο σε εβδομαδιαία βάση, όπως και για κάθε νέα διαδικτυακή του δράση.

Σε ποιό σημείο της Αθήνας βρισκόταν το Δημοτικό Θέατρο; Πού υπάρχουν νεοκλασικά θέατρα στην Ελλάδα;

Ένα μικρό κόσμημα των νεοκλασικών θεάτρων της Ελλάδας και ένα από τα πιο επιβλητικά κτίρια της Αθήνας, ήταν το Δημοτικό Θέατρο, που μέσα σε μισό αιώνα κτίστηκε, εγκαινιάστηκε και τελικά... κατεδαφίστηκε! Ευτυχώς που σήμερα σώζονται, έστω και ελάχιστα, νεοκλασικά θέατρα ανα την Ελλάδα για να μας θυμίζουν το μεγαλείο αυτών των παλαιών κομψοτεχνημάτων.

  

Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου

Δημοτικό Θέατρο Αθήνας και το άδοξο τέλος του κτιρίου

Η απόφαση για την κατασκευή του Δημοτικού Θεάτρου της Αθήνας πάρθηκε την εποχή του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα, ο οποίος με βασιλικό διάταγμα του 1857 ορίζει ως χώρο κατασκευής του τη γνωστή τότε ως «πλατεία του Λαού», δηλαδή τη σημερινή πλατεία Κοτζιά.

Ωστόσο, το έργο μπλόκαρε και άρχισε εκ νέου το 1873, οπότε ο τότε δήμαρχος Αθηναίων, Παναγής Κυριακός, θεμελίωσε για δεύτερη φορά το θέατρο. Τα σχέδια ήταν του διάσημου αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ, όμως οι εργασίες σταμάτησαν ξανά λόγω υπέρβασης του προϋπολογισμού.

Έπρεπε να περάσουν 14 χρόνια μέχρι ο τραπεζίτης Ανδρέας Συγγρός να χρηματοδοτήσει τελικά την ολοκλήρωση του θεάτρου, το οποίο όλον αυτό τον καιρό έστεκε μισοτελειωμένο, στο κέντρο της πόλης. Για την ανέγερσή του κτιρίου όμως, ο Συγγρός έθεσε όρους: το ισόγειο να στεγάζει καταστήματα και στον πρώτο όροφο να υπάρχει κατάστημα της τράπεζάς του! Ο Ερνέστος Τσίλερ, που επιθυμούσε διακαώς να ολοκληρωθεί το θέατρο, δέχτηκε τους όρους, οι οποίοι ωστόσο απέβησαν μοιραίοι για τη λειτουργία του.

Το 1927 έγιναν προσπάθειες ανακαίνισης, όμως όλα τα ακριβά υλικά που αγοράστηκαν «έκαναν φτερά», αφού μπήκαν κλέφτες καταλήστεψαν το κλειστό θέατρο. Τελικά, το 1939, ο τότε δήμαρχος της πρωτεύουσας, Κώστας Κοτζιάς, έδωσε εντολή για την κατεδάφιση του Δημοτικού Θεάτρου.

Εθνικό Θέατρο

Το Εθνικό Θέατρο άρχισε να χτίζεται στην Αθήνα ως Βασιλικό θέατρο, το 1891, χάρη σε δωρεά ύψους 10.000 αγγλικών λιρών που πρόσφερε ο ομογενής Ευστράτιος Ράλλης στον Βασιλιά Γεώργιο Α΄. Με απόφαση του Γεωργίου Α΄, επιλέχθηκε να κατασκευαστεί το θέατρο σε οικόπεδο του αυλικού Νικολάου Θων, επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου. Για την ολοκλήρωσή του συνεισέφεραν επίσης οι Κοριαλένης και Ευγενίδης καθώς φυσικά και το δημόσιο ταμείο.

Ο Γερμανός αρχιτέκτονας του κτιρίου, Ερνέστος Τσίλλερ, εμπνεόμενος από τον αναγεννησιακό ρυθμό, σχεδίασε την πρόσοψη έχοντας ως πρότυπο τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού. Το κεντρικό τμήμα της πρόσοψης είναι εξαιρετικά πλούσιο σε διακοσμητικά στοιχεία, με κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού ενώ τα δύο πλευρικά τμήματα αποτελούν μία τυπική νεοκλασική σύνθεση.

Οι αρχικές εσωτερικές εγκαταστάσεις σκηνής, φωτισμού και θέρμανσης ήταν οι πιο προηγμένες εκείνης της εποχής, σχεδιασμένες από Βιεννέζους μηχανικούς και κατασκευασμένες σε εργοστάσια του Πειραιά.

Το κτήριο ανακαινίστηκε για πρώτη φορά το 1930-31, υπό την εποπτεία του σκηνογράφου Κλεόβουλου Κλώνη.

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά είναι ένα νεοκλασικό κτήριο που χτίστηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιωάννη Λαζαρίμου και εγκαινιάστηκε στις 9 Απριλίου του 1895. To θέατρο έχει χωρητικότητα 600 θέσεων.

Μορφολογικά, το Δημοτικό Θέατρο εκπροσωπεί την αμιγή κλασικιστική παράδοση και είναι επηρεασμένο από τη γερμανική σχολή που εκπροσωπούσε ο Ερνέστος Τσίλλερ.

Το κτίριο τονίζεται από το πρόπυλο της κύριας εισόδου του, το οποίο αποτελείται από τέσσερις κορινθιακούς κίονες και αέτωμα. Στη στέγη του κτιρίου υπάρχει δώμα με στέγη, η οποία έχει κι' αυτή αέτωμα στην πρόσοψη.

Εξαιτίας της κλίμακας και της μνημειακής εμφάνισής του, το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά θεωρείται το κορυφαίο σωζόμενο ελληνικό θεατρικό κτίριο του 19ου αιώνα.

Σημειώνεται ότι η πολύχρονη προσφορά του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά δεν αναλώθηκε μόνο σε θεατρικές παραστάσεις, αλλά και στη γενικότερα καλλιτεχνική δραστηριότητα του Πειραιά.

Από τους σημαντικότερους που δίδαξαν στη σκηνή του ήταν ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ροντήρης καθώς και οι σπουδαίοι ηθοποιοί Αιμίλιος Βεάκης, Απόστολος Αυδής, Μίμης Φωτόπουλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Ανδρέας Μπάρκουλης κ.ά..

Θέατρο Απόλλων Σύρου

Τo Θέατρο Απόλλων, επίσης γνωστό ως Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων», είναι θέατρο που βρίσκεται στην Ερμούπολη της Σύρου. Το θέατρο κατασκευάστηκε το 1862-1864 σε σχέδια του διάσημου Ιταλού αρχιτέκτονα Πιέτρο Σαμπό και η σχεδίαση του είναι επηρεασμένη από τέσσερα τουλάχιστον ιταλικά πρότυπα. Η λειτουργία του άρχισε στις 20 Απριλίου 1864, με την όπερα Ριγκολέττο του Βέρντι.

Η ανέγερση μιας μόνιμης στέγης για το θέατρο της Ερμούπολης, που από το 1828 περιπλανιόταν στις ξύλινες αποθήκες, στις λέσχες και στα καφενεία, έγινε δεχτή με ανακούφιση από το θεατρόφιλο κοινό.

Δυστυχώς, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Θέατρο υπέστη πολύ μεγάλες καταστροφές, γεγονός που οδήγησε στην ανάγκη για τις μεταπολεμικές επεμβάσεις. Μεταπολεμικά έγιναν μερικές θεατρικές παραστάσεις, με κορυφαία αυτή της Μαρίκας Κοτοπούλη, που έδωσε εκεί, στις 24 Μαρτίου 1953, την τελευταία παράσταση της ζωής της.

Το Θέατρο Απόλλων κρίθηκε ακατάλληλο για λειτουργία στη συνέχεια, ενώ το 1959 αποφασίστηκε από τον Δήμο Ερμούπολης η ανακαίνισή του. Η γενική επισκευή του άρχισε τελικά το 1970 και προκάλεσε μεγάλη αλλοίωση στο εσωτερικό του. Η χωρητικότητα του θεάτρου σήμερα είναι 350 άτομα.

Θέατρο Απόλλων Πάτρας

Το θέατρο «Απόλλων», στο κέντρο της Πάτρας, βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά της Πλατείας Γεωργίου Α΄ και κατασκευάστηκε το 1872, σε σχέδια του μεγάλου Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ.

Είναι μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου και αποτελεί το εντυπωσιακότερο αρχιτεκτονικό στολίδι της Πάτρας. Το θέατρο αποτελεί την κεντρική σκηνή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Πάτρας (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ) από την ίδρυση του δεύτερου κατά το 1988. Η χωρητικότητα του θεάτρου ανέρχεται σε 238 άτομα.

Τα σχέδια ανατέθηκαν στον Ερνέστο Τσίλερ και φυλάσσονται ακόμα σήμερα στην δημοτική βιβλιοθήκη Πατρών. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τα ακριβότερα και πολυτελή της εποχής: πέτρα Τεργέστης, κάγκελα από την Αγγλία, αγάλματα από την Βιέννη, μάρμαρα από το Λιβόρνο, πέτρα από τον Αστακό και άλλα από διαφορές περιοχές της Ελλάδας.

Ο φωτισμός του εντυπωσιακού θεάτρου αρχικά γινόταν με κεριά, το 1878 ο χώρος φωτίστηκε με φωταέριο και το 1899 με ηλεκτρικό ρεύμα.

Μαλλιαροπούλειο Δημοτικό Θέατρο Τρίπολης

Το Μαλλιαροπούλειο Δημοτικό Θέατρο Τρίπολης είναι ένα διατηρητέο κτίριο στο Δήμο Τρίπολης και βρίσκεται στην Πλατεία Πετρινού, στην πρωτεύουσα της Αρκαδίας. Είναι ευγενική προσφορά του Ιωάννη Μαλλιαρόπουλου ο οποίος ήταν γιατρός, πολιτικός αλλά και φιλότεχνος.

Η αίθουσα των θεατών περιλαμβάνει 132 θέσεις στο ισόγειο και 8 στον εξώστη, καθώς και δύο θεωρεία -ένα για το δωρητή και ένα για το Δήμαρχο. Κάτω από τη σκηνή υπάρχει υπόγειο με βοηθητικούς χώρους. Κεντρικά, πίσω από τη σκηνή, τοποθετείται η βοηθητική έξοδος των ηθοποιών.

Στη διακόσμηση εργάστηκε ο διάσημος Γάλλος αρχιτέκτονας Ζολί, ενώ τις ταπετσαρίες επιμελήθηκε ο Σπύρος Τσοκόπουλος. Με βαθυκόκκινα βελούδινα καθίσματα και δερμάτινες κουίντες, το θέατρο έμελλε να σημαδέψει την πολιτιστική ζωή όλης της Πελοποννήσου.

Το κτίριο θεμελιώθηκε το 1905 και εγκαινιάστηκε πέντε χρόνια αργότερα. Στο Θεατρικό Μουσείο, όπου διατίθεται άρτιο αρχείο των παραστάσεων του νεοκλασικού θεάτρου, η 7η Φεβρουαρίου 1910 εμφανίζεται ως η ημέρα εγκαινίων του χώρου.

Το 1941, το Μαλλιαροπούλειο λεηλατήθηκε από τους Ιταλούς και διεκόπη η λειτουργία του. Το 1977 άρχισε σταδιακά η αποκατάστασή του, η οποία έχει ολοκληρωθεί στις μέρες μας. Η Θεατρική Ομάδα Τρίπολης και το Κέντρο Καλλιτεχνικής Πράξης δίνουν σε αυτό παραστάσεις και οργανώνουν εκδηλώσεις. 

Πηγές:

Παπαστάμος, Δημήτρης, Ερνέστος Τσίλλερ. Προσπάθεια. Μονογραφίας, Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο. Αλέξανδρου Σούτζου, Αθήνα 1973

Εθνικό Θέατρο, https://www.n-t.gr

Αξαρλής, Νίκος, Δημοτικό θέατρο Πειραιά. Θέατρο και πόλη, Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2001

Φεσσά- Εμανουήλ, Ελένη, Η Αρχιτεκτονική του νεοελληνικού θεάτρου 1720-1940, Αθήνα 1994

Χρήστος Μούλιας, Το λιμάνι της σταφίδας. Πάτρα 1828-1900, Εκδόσεις Περί τεχνών, Πάτρα 2000