Φοιτητές του ΕΚΠΑ στο Θερινό Πανεπιστήμιο Ανασκαφικής ArchLABS στη Σικελία για πέμπτη συνεχή χρονιά

Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών συμμετείχε στο Θερινό Πανεπιστήμιο Ανασκαφικής ArchLABS, ένα διεθνές πρόγραμμα που πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι στη Villa del Casale, την περίφημη υστερορωμαϊκή έπαυλη της Piazza Armerina στη Σικελία. Με τη συμμετοχή καθηγητών και φοιτητών από επτά χώρες, το ArchLABS έχει καθιερωθεί ως ένα από τα κορυφαία ευρωπαϊκά προγράμματα εκπαίδευσης στις σύγχρονες και παραδοσιακές τεχνικές ανασκαφής.

Διεθνής συμμετοχή και ακαδημαϊκή συνεργασία

Στο φετινό ArchLABS συμμετείχαν πενήντα καθηγητές και φοιτητές από Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Κύπρο, Σουηδία, Σλοβακία και Ηνωμένες Πολιτείες, εκπροσωπώντας δέκα πανεπιστημιακά και ερευνητικά ιδρύματα.

Το πρόγραμμα έχει αναδειχθεί σε σημαντικό κόμβο συνεργασίας για την αρχαιολογία της Ύστερης Αρχαιότητας και του Βυζαντίου, προσφέροντας πρακτική εκπαίδευση σε ανασκαφικές τεχνικές, αποτύπωση αρχαιολογικών χώρων και μελέτη ευρημάτων.

Η Villa del Casale ως ζωντανό εργαστήριο

Η Villa del Casale, γνωστή για τα εντυπωσιακά ψηφιδωτά δάπεδά της, αποτελεί ιδανικό πεδίο για την εκπαίδευση νέων αρχαιολόγων.

Οι συμμετέχοντες εργάστηκαν σε ανασκαφικές τομές, παρακολούθησαν διαλέξεις και συμμετείχαν σε εργαστήρια τεκμηρίωσης, συνδυάζοντας θεωρία και πρακτική σε έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Σικελίας.

Πολιτιστικές δράσεις και το “Between Festival”

Το πρόγραμμα εμπλουτίστηκε με πολιτιστικές δράσεις στην Piazza Armerina και την ευρύτερη περιοχή, στο πλαίσιο του “Between Festival”.

Οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν κοντινούς αρχαιολογικούς χώρους και να παραστούν στα εγκαίνια της έκθεσης “Abiti di Roma, Trame di Sicilia”, η οποία αναδεικνύει τη σχέση μεταξύ ρωμαϊκής ενδυμασίας και σικελικής υφαντικής παράδοσης.

Η παρουσία του ΕΚΠΑ

Το ΕΚΠΑ εκπροσωπήθηκε από τον καθηγητή Πλάτωνα Πετρίδη και έξι μεταπτυχιακούς φοιτητές και φοιτήτριες του ΠΜΣ «Βυζαντινός Κόσμος», κατεύθυνσης Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης.

Η συμμετοχή τους ενισχύει τη διεθνή παρουσία του Πανεπιστημίου και προσφέρει πολύτιμη πρακτική εμπειρία σε ένα απαιτητικό και υψηλού επιπέδου αρχαιολογικό περιβάλλον.

ΠΗΓΗ: https://hub.uoa.gr/to-ekpa-gia-5i-chronia-sto-therino-panepistimio-anaskafikis-archlabs-5/

Η Ρώμη τιμά τους δεσμούς Κύπρου–Ιταλίας: Το Καστέλ Σαντ’ Άντζελο παρουσιάζει μεγάλη αρχαιολογική έκθεση

Μια σημαντική έκθεση αφιερωμένη στις κοινές πολιτισμικές ταυτότητες Κύπρου και Ιταλίας φιλοξενείται στο Καστέλ Σαντ’ Άντζελο της Ρώμης έως τις 30 Ιουνίου 2026. Μέσα από αρχαιολογικά ευρήματα και σύγχρονες ψηφιακές εγκαταστάσεις, η έκθεση εξερευνά τις ιστορικές διαδρομές, τις ανταλλαγές και τις αλληλεπιδράσεις που διαμόρφωσαν τη Μεσόγειο από τα προϊστορικά χρόνια. 

Η έκθεση Cyprus and Italy. Shared Cultural Identities at the Dawn of History αποτελεί καρπό συνεργασίας μεταξύ του ιταλικού Υπουργείου Πολιτισμού και του Υφυπουργείου Πολιτισμού της Κύπρου, ενταγμένη στο πρόγραμμα δράσεων της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2026. Την επιμέλεια υπογράφει η Αναστασία Χριστοφιλοπούλου, ενώ η διοργάνωση έγινε από τη Γενική Διεύθυνση Μουσείων του ιταλικού Υπουργείου Πολιτισμού και το Ινστιτούτο Πανθέον – Καστέλ Σαντ’ Άντζελο, με τη συμβολή διεθνούς επιστημονικής επιτροπής.

Κύπρος, Σικελία και Σαρδηνία: Σταυροδρόμια της Μεσογείου

Η έκθεση προτείνει μια μακροχρόνια ανάγνωση των σχέσεων ανάμεσα στην Κύπρο και την ιταλική χερσόνησο, με ιδιαίτερη έμφαση στη Σικελία και τη Σαρδηνία. Μέσα από περίπου 120 αρχαιολογικά αντικείμενα από μουσεία των δύο χωρών, αναδεικνύονται τα δίκτυα ανταλλαγών, οι θαλάσσιες διαδρομές και οι μηχανισμοί διάδοσης γνώσης που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της μεσογειακής ταυτότητας.

Μεταξύ των σημαντικότερων εκθεμάτων περιλαμβάνονται:

• το λίθινο μενταγιόν με σταυρόσχημο ειδώλιο από το κυπριακό Σουσκιού-Λαόνα,

• η χάλκινη navicella από το Ορρόλι της Σαρδηνίας,

• ελεφαντοστέινα κτενά από τη Φρατεζίνα της Βενετίας,

• το άρμα του Μπιζέντσιο από το Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο της Βίλα Τζούλια,

• σταυρόσχημα ειδώλια από τον πολιτισμό του Καστελλούτσιο,

• σφραγιδόλιθος από στεατίτη της Σικελίας.

Μεταλλουργία, τεχνολογία και πολιτισμική όσμωση

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην κυκλοφορία των μετάλλων και στην εξέλιξη των τεχνολογιών, τομείς καθοριστικοί για την κατανόηση των σχέσεων μεταξύ των μεσογειακών λαών. Η έκθεση αναδεικνύει τον κεντρικό ρόλο της κυπριακής και σαρδηνιακής μεταλλουργίας, καθώς και τη συμβολή Φοινίκων και Ελλήνων στη διάδοση πολιτισμικών προτύπων.

Ψηφιακές εγκαταστάσεις και μια νέα αφήγηση της Μεσογείου

Το εκθεσιακό αφήγημα εμπλουτίζεται με πολυμεσικές εγκαταστάσεις που επιτρέπουν στους επισκέπτες να «ταξιδέψουν» σε θαλάσσιες διαδρομές, παράκτια τοπία και δίκτυα επαφών, αποκαθιστώντας τη δυναμική και διασυνδεδεμένη φύση της Μεσογείου. Μέσα από τη μελέτη των σχέσεων ανάμεσα σε τόπους και κοινότητες, η έκθεση αναδεικνύει τη Μεσόγειο ως σταυροδρόμι πολιτισμών και θεμέλιο της ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας.

Γέλα: Υπαίθριο μουσείο με αρχαίους ελληνικούς τάφους εγκαινιάστηκε στην Σικελία

 

Μια πρωτοποριακή αρχαιολογική παρέμβαση μετατρέπει έργο υποδομής σε πολιτιστικό ορόσημο. Στο ιστορικό κέντρο της Γέλας, στη Σικελία, εγκαινιάστηκε ένα νέο υπαίθριο μουσείο που φέρνει στο φως μια αρχαία ελληνική νεκρόπολη του 6ου αιώνα π.Χ., ανακαλυφθείσα τυχαία κατά τη διάρκεια έργων για την εγκατάσταση οπτικών ινών. Η πρωτοβουλία, που συνδυάζει τεχνολογία, αρχαιολογία και αστικό σχεδιασμό, έχει ήδη προκαλέσει ενθουσιασμό και μεγάλη ανταπόκριση από κατοίκους και επισκέπτες.

Νεκρόπολη του 6ου αιώνα π.Χ. εντοπίστηκε κατά την εγκατάσταση οπτικών ινών

Κατά τη διάρκεια έργων για την τοποθέτηση οπτικών ινών στην οδό Di Bartolo, στο ιστορικό κέντρο της Γέλας, ήρθε στο φως μια αρχαία ελληνική νεκρόπολη της Αρχαϊκής περιόδου. Η εταιρεία Open Fiber, που εκτελούσε τις εργασίες, χρηματοδότησε την πλήρη πεζοδρόμηση της περιοχής και την εγκατάσταση διαφανούς γυάλινης πλάκας, επιτρέποντας στους επισκέπτες να παρατηρούν τους τάφους στην αρχική τους θέση.

 Έξι δεκαετίες τάφων και παιδικές ταφές με συμβολικά ευρήματα

Η ανασκαφή αποκάλυψε 16 τάφους σε δύο επίπεδα, με έντονη παρουσία παιδικών ταφών, μεταξύ των οποίων και τύποι «ενχυτρισμού» – βρέφη τοποθετημένα σε αμφορείς. Ξεχωρίζει ο τάφος αριθμός 10, όπου βρέθηκε κεραμική σβούρα, σύμβολο της φευγαλέας φύσης της ζωής. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν πίθους, κορινθιακούς αμφορείς, κτεφτρες και στοιχεία αποτέφρωσης, καταγράφοντας την πολυπλοκότητα των ταφικών πρακτικών της εποχής.

 Υπαίθριο μουσείο με επιστημονική τεκμηρίωση και αστική ενσωμάτωση

Η δράση υλοποιήθηκε υπό την εποπτεία της Εφορείας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Καλτανισέττα, με στόχο την προστασία και ανάδειξη του χώρου. Η γυάλινη εγκατάσταση προσφέρει άμεση αλλά επιστημονικά ακριβή ανάγνωση του αρχαιολογικού χώρου, ενσωματωμένη στον αστικό ιστό της Γέλας – μιας από τις αρχαιότερες ελληνικές αποικίες της Σικελίας.

Πηγή: https://www.finestresullarte.info/

Ο Σελινούντας ξυπνά: Μια νέα αρχαιολογική αποστολή αποκαλύπτει το παρελθόν της ελληνικής αποικίας

“Κάτω απ’ το φως της σικελικής αυγής, η γη ανοίγει τις φλέβες της σε εκείνους που τη σέβονται. Κι ο ήχος της σκαπάνης δεν είναι απλώς θραύση λίθου, αλλά κάλεσμα ιστορίας.”

Από τον Ιούνιο του 2025, μια νέα αρχαιολογική περιπέτεια ξεδιπλώνεται στις πλαγιές του Σελινούντα — εκεί που η ελληνική αποικία του 7ου αιώνα π.Χ. στέκει ακίνητη, φορώντας πέτρινους μανδύες μνήμης.

 Η αποστολή UniTo στον Σελινούντα – Αρχαιολογική δράση στον ανατολικό λόφο και η γένεση της πόλης

Το Dipartimento di Studi Storici του Πανεπιστημίου του Τορίνο, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Marco Serino, άρχισε νέα ανασκαφική αποστολή στον αρχαιολογικό χώρο της πόλης του  Σελινούντα (Σικελία), σε συνεργασία με το Parco Archeologico di Selinunte, Cave di Cusa e Pantelleria.

 Στόχος της αποστολής είναι η μελέτη της σχέσης μεταξύ του ανατολικού λόφου και της πολεοδομικής οργάνωσης της αρχαίας ελληνικής πόλης, η οποία ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από αποίκους της Μεγάρας Υβλαίας.

Από τη Μεγάρα Υβλαία στον Ανατολικό Λόφο – Το Πανεπιστήμιο του Τορίνο ερευνά τη γέννηση και πολεοδομική εξέλιξη της αρχαίας πόλης

Η ερευνητική ομάδα απαρτίζεται από 12 μέλη – φοιτητές, συνεργάτες και γεωεπιστήμονες – και διερευνά την πρώιμη χωροταξία της αποικίας, αναζητώντας στοιχεία για τη συνύπαρξη του ιερού χώρου και της αστικής ανάπτυξης.

 Ο Σελινούντας και ο αρχαίος ελληνικός αποικισμός στη Σικελία – Πολιτισμική κληρονομιά αιώνων

Ο Σελινούντας, ιδρυμένος περί το 628 π.Χ., ήταν μία από τις σημαντικότερες αποικίες των Δωριέων στη Σικελία, γνωστός για τους επιβλητικούς δωρικούς ναούς, τη στρατηγική θέση κοντά στον ποταμό Σελινούντα, καθώς και την οικονομική και καλλιτεχνική του άνθιση. Ωστόσο, καταστράφηκε από τους Καρχηδονίους το 409 π.Χ., ωστόσο τα ευρήματα διατηρούν αρχιτεκτονικό, ιστορικό και γεωμορφολογικό ενδιαφέρον που προσελκύει διεθνείς ερευνητές και αρχαιολόγους.

Αναλυτικά, ο  Σελινούντας, ως αποικία της Μεγάρας Υβλαίας, διατηρούσε έντοναδωρικά χαρακτηριστικά, τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στην κοινωνική οργάνωση. Η πόλη γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ., με ισχυρή οικονομία που βασιζόταν στην καλλιέργεια ελαιόδεντρων, σιτηρών και στην εμπορική διακίνηση σε όλη τη Δυτική Μεσόγειο. 

Άξιο αναφοράς είναι ότι η πόλη ξεχώριζε επίσης για την καλλιτεχνική της παραγωγή, ιδιαίτερα τα ανάγλυφα αρχιτεκτονικά μέλη και τα ιερά της αφιερωμένα στη Δήμητρα και τον Δία. Η στρατηγική της θέση, κοντά στις εύφορες πεδιάδες και στο ποτάμι που έδωσε το όνομά της στην πόλη, την ανέδειξε σε προπύργιο του ελληνισμού απέναντι στους Καρχηδονίους, έως την καταστροφική εισβολή του 409 π.Χ.

πηγές :facebook.com/unito.it, visitsicily.info, parchiarcheologici.regione.sicilia.it

Ιερός Θάλαμος ανακαλύφθηκε στον Αρχαιότερο Ναό της Αρχαίοελληνικής πόλης Σελινούντας στην Ιταλία

 

Μια ιερή αίθουσα, σφραγισμένη στον χρόνο, αποκαλύπτει τα μυστικά της πρώτης ελληνικής αποικίας στη Σικελία

Σαν να άνοιξε μια ρωγμή στον χρόνο, η γη της Σικελίας ψιθύρισε ξανά ιστορίες που είχαν σιγήσει για πάνω από δυόμισι χιλιετίες. Στο αρχαιολογικό πάρκο της Σελινούντας, εκεί όπου η πέτρα θυμάται και η σκόνη κρύβει θεούς, αρχαιολόγοι έφεραν στο φως τον πιο ιερό θάλαμο του αρχαιότερου γνωστού λίθινου ναού της πόλης: τον Ναό R.

Το Άδυτο των Μυστηρίων

Στο επίκεντρο της ανακάλυψης βρίσκεται το άδυτο—ο εσώτερος και πιο ιερός χώρος του ναού, προσβάσιμος μόνο σε ιερείς ή εκλεκτούς. Εκεί, όπου άλλοτε αντηχούσαν ψαλμοί και προσφορές, βρέθηκε ένα σπάνιο αφιερωματικό σύνολο με πάνω από 300 αντικείμενα. Ανάμεσά τους, ένα ασημένιο δαχτυλίδι, πιθανότατα προσφορά γυναίκας υψηλής κοινωνικής θέσης γύρω στο 570 π.Χ.

Η εύρεση αυτή φωτίζει τον ρόλο των γυναικών στις πρώιμες λατρευτικές πρακτικές και υποδηλώνει σύνδεση με τις θεότητες Δήμητρα και Κόρη—σύμβολα γονιμότητας, κύκλου ζωής και αναγέννησης.

 Ο Πρώτος Λίθος της πόλης

Ο Ναός R, που είχε προταθεί από τον αρχαιολόγο Ντίτερ Μέρτενς ως το πρώτο ιερό της Σελινούντας, επιβεβαιώνεται πλέον ως το πνευματικό θεμέλιο της πόλης. Οι ερευνητές τον αναγνωρίζουν ως σημείο όπου συγκλίνουν η θρησκεία, η πολεοδομία και η πολιτική ταυτότητα της αρχαίας αποικίας. Ο διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου, Φελίτσε Κρεσέντε, τον περιέγραψε ως «την καρδιά της απαρχής της Σελινούντας»—τον τόπο όπου γεννήθηκε η πρώτη κοινότητα.

 Δόρατα και Πύλες: Ιστορία σε Στρώσεις

Οι ανασκαφές επεκτάθηκαν και σε γειτονικές περιοχές (SAS Y και SAS W), αποκαλύπτοντας μια μνημειώδη είσοδο του 5ου αιώνα π.Χ. και αιχμές δοράτων καρφωμένες στο έδαφος. Τα ευρήματα υποδηλώνουν είτε τελετουργική χρήση είτε στιγμές σύγκρουσης. Η περιοχή διατηρεί μια σπάνια αλληλουχία ανθρώπινης δραστηριότητας, από προελληνικούς οικισμούς έως τη μεσαιωνική εποχή—ένα ζωντανό αρχείο πολιτισμικής συνέχειας.

 Ένα Ιερό Αρχείο της Ανθρωπότητας

Το αστικό ιερό που βρίσκεται ο Ναός R θεωρείται πλέον ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά σημεία της νότιας Ιταλίας. Οι επιστήμονες το χαρακτηρίζουν ως «μοναδικό αρχείο» που καταγράφει την πνευματική και κοινωνική εξέλιξη της Σελινούντας—μιας από τις πιο ακμαίες ελληνικές αποικίες της Σικελίας.

πηγή : greekreporter.com

πηγή φωτογραφιών : σελίδα facebook :Parco Archeologico di Selinunte, Cave di Cusa e Pantelleria

Ποια πόλη της Μεγάλης Ελλάδας έμεινε στην Ιστορία για τον πλούτο της;

Πολυάνθρωπη πόλη, αποτέλεσε το κέντρο  ενός δικτύου νέων αποικιών. Κυβέρνησε περισσότερες από τέσσερις φυλές και 25 πόλεις.

 Ονομαστή για τον πλούτο της ήταν η Σύβαρις, που ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους κοντά στον κόλπο του Τάραντα, μεταξύ των ποταμών Κράθι και Σύβαρη, στη σημερινή νότια Ιταλία. Οι κάτοικοι της πόλης έγιναν γνωστοί για τον ηδονισμό, τα πανηγύρια και τις υπερβολές τους σε τόσο μεγάλο βαθμό που η λέξη "Συβαριτισμός" έγινε συνώνυμο της πολυτέλειας και της εξωφρενικής απόλαυσης!

Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου

Αρχαιολογικός χώρος

Τα ιζήματα του ποταμού Κράθι σκέπασαν σταδιακά τα ερείπια της Συβάρεως και των Θουρίων (πόλης που έκτισαν τμηματικά οι αρχαίοι Αθηναίοι πάνω από την Σύβαρι). Ωστόσο, την βυθισμένη Σύβαρι ανακάλυψε ο αρχαιολόγος Ντόναλντ Φρίμαν Μπράουν (1908 - 2014), ύστερα από ανασκαφές που πραγματοποίησε στην περιοχή, κατά την δεκαετία του 1960. Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται σε ένα προάστιο της σύγχρονης πόλης Καζάνο αλλ' Ιόνιο, στην ιταλική επαρχία Κοζέντσα της Καλαβρίας.

Παλιότερες ανασκαφές προς αναζήτηση της αρχαίας Συβάρεως είχαν πραγματοποιηθεί στις αρχές του 19ου αιώνα, όμως δεν είχαν ανακαλύψει τίποτα το σημαντικό. 

Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως πολλές ιδιωτικές οικίες, που δεν ήταν πολυτελείς και κατασκευάστηκαν με υλικά προερχόμενα από την περιοχή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν επίσης τα λατρευτικά αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στον τοπικό ναό της Αθηνάς. 

Σημειώνεται πως η θεά Αθηνά ήταν πολύ σημαντική για την Σύβαρι, παρότι η πόλη τιμούσε ως πολιούχο της την Ήρα. Η λατρεία της θεάς Ήρας ήταν πολύ διαδεδομένη στις δωρικές κοινότητες, μία εκ των οποίων ήταν και η Σύβαρις.   

Εκτός από τα αρχαιοελληνικά ευρήματα, στην περιοχή βρέθηκαν και ορισμένες ρωμαικές αρχαιότητες. Στις τελευταίες περιλαμβάνεται ένα αμφιθέατρο, λουτρά, καταστήματα αλλά και ένα σπίτι κάποιου επιφανούς πολίτη, το οποίο χρονολογείται στο πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ..

Τα ερείπια του μεγάλου αμφιθεάτρου και τα λουτρά κτίστηκαν κατά την περίοδο βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραιανού (53-117 μ.Χ.). Στις εν λόγω αρχαιότητες διατηρούνται ορισμένα πολύ καλά διατηρημένα μωσαικά δαπέδου. 

Πρέπει να τονιστεί ότι πολλά από τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στην αρχαία Σύβαρι εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο της περιοχής.

Ιστορία

Η Σύβαρις ιδρύθηκε από Αχαιούς και Ίωνες αποίκους, το 720 π.Χ. Η εύφορη γη της περιοχής και το εκτεταμένο εμπόριο της πόλης με τις αποικίες της Μικράς Ασίας, την κατέστησαν μια από τις πλουσιότερες και ισχυρότερες πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας.

Ο ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης περιγράφει ότι ήταν μια τεράστια και πλούσια πόλη χάρη στην γονιμότητα της γης και την ευκολία με την οποία δεχόταν μετανάστες. Τον 7ο και τον 6ο αιώνα ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην ιταλική χερσόνησο με 100.000 κατοίκους.

Εξάλλου, ο γεωγράφος Στράβων γράφει ότι οι κάτοικοι στην κοιλάδα του ποταμού με το όνομα Κράθις, κυβερνούσαν πέντε φυλές και 25 υποτελείς πόλεις.

Η Σύβαρις επεκτάθηκε σημαντικά στην Τυρρηνική θάλασσα, ιδρύοντας τις αποικίες Ποσειδωνία, Λάος και Σκίδρος. Η Ποσειδωνία ιδρύθηκε γύρω στο 600 π.Χ. αλλά η εποχή που ιδρύθηκαν οι άλλες δύο πόλεις είναι άγνωστη.

Οι περιγραφές για τον πλούτο και την πολυτέλεια των κατοίκων της Συβάρεως περιγράφονται με αφθονία στην αρχαία λογοτεχνία.

Ο Ηρόδοτος γράφει μάλιστα ότι ένας Συβαρίτης, ο Σμινδυρίδης, ξεπερνούσε τους πάντες σε πλούτο και πολυτέλεια.

Το 476 π.Χ., η Σύβαρις υποτάχθηκε στον γειτονικό Κρότωνα, μετά από πολιορκία, ενώ οι προσπάθειες των Συβαριτών να ανακαταλάβουν την πόλη απέτυχαν.

Οι Συβαρίτες κάλεσαν σε βοήθεια τις Συρακούσες μαζί με νέους εποίκους που είχαν έρθει από την Αθήνα και άλλες πόλεις της Πελοποννήσου (446 π.Χ.).

Σύντομα, οι Συβαρίτες ήρθαν σε σύγκρουση με τους νέους εποίκους και εκδιώχθηκαν οριστικά (445 π.Χ.). Οι νέοι έποικοι από την Αθήνα ίδρυσαν στην θέση της Συβάρεως την πόλη Θούριοι (444 π.Χ.), ενώ οι εναπομείναντες Συβαρίτες ίδρυσαν την πόλης Σύβαρις επί του Τράεις.

Πηγές

Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίο Ε΄ (Τερψιχόρη)

Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίο ΣΤ΄ (Ερατώ)

https://www.italythisway.com/places/sybaris.php

Δρ. Μιχάλη Πετρόπουλου, «Η Ελληνική ανασκαφή στη Σύβαρη της Κάτω Ιταλίας»

Kleibrink, Marianne (2001). "The Search for Sybaris: An Evaluation of Historical and Archaeological Evidence"

Rainey, Froehlich. "The Search for Sybaris" in Expedition Magazine (Journal of the University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology), 1969.