Το Met επιστρέφει αρχαιότητες στην Ιταλία – Ενίσχυση της συνεργασίας και της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς

Το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε την επιστροφή σημαντικών αρχαιοτήτων στην Ιταλία, μετά από νέα στοιχεία που προέκυψαν από έρευνες των αμερικανικών αρχών και του ίδιου του μουσείου. Η κίνηση εντάσσεται στη στρατηγική του Met για υπεύθυνη διαχείριση συλλογών και ενισχύει τη μακρόχρονη συνεργασία του με την Ιταλία.

Επιστροφή αρχαιοτήτων μετά από έρευνες και τεκμηρίωση

Το Met επιστρέφει στην Ιταλία μια σειρά αρχαίων αντικειμένων:

• ένα χάλκινο ανάγλυφο του ύστερου 6ου αι. π.Χ.,
• μια μαρμάρινη πιατέλα με ψάρι, περ. 400 π.Χ.,
• δύο μαρμάρινα σκεύη του 4ου αι. π.Χ.,
• έναν πήλινο ψυκτήρα‑κρατήρα,
• καθώς και μικρά χάλκινα κοσμήματα και περόνες της περιόδου 9ου–6ου αι. π.Χ.

Η απόφαση βασίστηκε σε νέα στοιχεία που προέκυψαν από τις έρευνες του Γραφείου Εισαγγελέα του Μανχάταν και από την εσωτερική έρευνα του μουσείου, τα οποία τεκμηρίωσαν ότι τα αντικείμενα πρέπει να επιστραφούν στη χώρα προέλευσής τους.

Μακρόχρονη συνεργασία Met – Ιταλίας

Η επιστροφή των αντικειμένων έρχεται λίγους μήνες μετά την ανανέωση της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ του Met και του ιταλικού Υπουργείου Πολιτισμού. Ο διευθυντής και CEO του Met, Max Hollein, και ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού, Alessandro Giuli, συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη για να συζητήσουν νέες δράσεις, ανταλλαγές και επιστημονική συνεργασία.

Η συνάντηση συνέπεσε με την εξαιρετικά επιτυχημένη έκθεση «Raphael: Sublime Poetry», η οποία προσέλκυσε πάνω από 562.000 επισκέπτες και στηρίχθηκε σε σημαντικά δάνεια και επιστημονική συμβολή από ιταλικά ιδρύματα.

Νέες εκθέσεις και διεθνής συνεργασία

Στο επίκεντρο των συζητήσεων βρέθηκε και η μεγάλη επερχόμενη έκθεση «Across Wine‑Dark Seas» (Δεκέμβριος 2026), η οποία θα περιλαμβάνει 31 δάνεια από οκτώ ιταλικά μουσεία και τη συμβολή 16 Ιταλών επιστημόνων στον κατάλογο της έκθεσης.

Ο Max Hollein δήλωσε ότι το Met παραμένει αφοσιωμένο στη συνεργασία με την Ιταλία, στην υπεύθυνη συλλογή έργων τέχνης και στη διαφάνεια ως προς την προέλευση των αντικειμένων. Ο Alessandro Giuli ευχαρίστησε το μουσείο και τις αμερικανικές αρχές, τονίζοντας ότι κάθε επιστροφή έργου τέχνης αποτελεί «ένα κομμάτι μνήμης που αποκαθίσταται».

Η έρευνα προέλευσης στο Met

Το Met διαθέτει τη μεγαλύτερη ομάδα ερευνητών προέλευσης παγκοσμίως, η οποία εξετάζει συστηματικά την ιστορία των 1,5 εκατομμυρίων αντικειμένων της συλλογής. Η έρευνα προέλευσης αποτελεί βασικό πυλώνα της λειτουργίας του μουσείου, με στόχο τη διαφάνεια, την τεκμηρίωση και την υπεύθυνη διαχείριση πολιτιστικών αγαθών.

Τα τελευταία χρόνια έχουν εμπλουτιστεί τα στοιχεία προέλευσης για περίπου 2.500 αντικείμενα, ενώ το μουσείο έχει μακρά ιστορία επιστροφών όταν προκύπτουν στοιχεία που τεκμηριώνουν ότι ένα έργο πρέπει να επανέλθει στη χώρα προέλευσής του.

Πολιτιστική κληρονομιά και διεθνής συνεργασία

Το Met συνεργάζεται με χώρες σε όλο τον κόσμο για την ανταλλαγή πληροφοριών, τη φροντίδα συλλογών, δάνεια αντικειμένων και την ενίσχυση της επιστημονικής έρευνας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην προέλευση αρχαίων έργων, αρχαιολογικών ευρημάτων και αντικειμένων από πρώην αποικιοκρατούμενες περιοχές. Η συνεργασία με διεθνείς ειδικούς και η δημόσια πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του metmuseum.org ενισχύουν τη διαφάνεια και την κοινή ευθύνη για την προστασία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η «Nuda Veritas» του Κλιμτ ταξιδεύει στην Ιταλία: Σπουδαία έκθεση στη Villa Manin με δάνειο από τη Βιέννη

Ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του Γκούσταβ Κλιμτ, η «Nuda Veritas», ταξιδεύει από τη Βιέννη στην Ιταλία για να παρουσιαστεί σε μια σημαντική έκθεση στη Villa Manin, στο Passariano di Codroipo (Ούντινε). Το έργο, σύμβολο της Βιεννέζικης Απόσχισης, θα εκτεθεί από τις 21 Μαΐου έως τις 6 Σεπτεμβρίου 2026, σε έναν διάλογο με τα ιστορικά νωπογραφικά σύνολα του Louis Dorigny.

Η «Nuda Veritas»: Ένα σύμβολο ελευθερίας και καλλιτεχνικής ρήξης

Η «Nuda Veritas», δάνειο του Theatermuseum της Βιέννης, αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Κλιμτ και ένα μανιφέστο της καλλιτεχνικής επανάστασης της Vienna Secession. Η γυμνή γυναικεία μορφή κοιτάζει κατάματα τον θεατή, μετατρέποντας τη γύμνια σε δήλωση αλήθειας, ελευθερίας και καλλιτεχνικής αυτονομίας.

Το έργο, δημιουργημένο το 1899, υπήρξε σημείο αναφοράς για τη ρήξη με τον ακαδημαϊσμό και την αναζήτηση μιας νέας αισθητικής γλώσσας στην Κεντρική Ευρώπη.

Έκθεση στη Villa Manin: Διάλογος με τα ιστορικά νωπογραφικά σύνολα

Η Villa Manin, πρώην κατοικία του τελευταίου Δόγη της Βενετίας, φιλοξενεί την έκθεση σε συνεργασία με το ERPAC FVG και τη MondoMostre, με τη στήριξη του Kunsthistorisches Museum και του Theatermuseum της Βιέννης.

Η «Nuda Veritas» θα παρουσιαστεί σε έναν ιδιαίτερο διάλογο με τις μνημειακές νωπογραφίες του Louis Dorigny, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα στη βενετική μπαρόκ παράδοση και τη μοντερνιστική τόλμη του Κλιμτ.

Η επιμέλεια της έκθεσης ανήκει στην Cäcilia Bischoff.

Μια έκθεση διεθνούς βεληνεκούς

Η παρουσία της «Nuda Veritas» στην Ιταλία αποτελεί σπάνια ευκαιρία για το κοινό, καθώς το έργο σπανίως ταξιδεύει εκτός Αυστρίας. Η έκθεση αναμένεται να προσελκύσει επισκέπτες από όλη την Ευρώπη, ενισχύοντας τον πολιτιστικό τουρισμό της περιοχής του Ούντινε.

Gabriele Smargiassi: Ο ρομαντικός ζωγράφος που αναζήτησε την ψυχή στο τοπίο

Εσωτερικότητα, ατμόσφαιρα, συγκίνηση...Ο Gabriele Smargiassi (1798–1882) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς τοπιογράφους του 19ου αιώνα και εξέχουσα μορφή του ιταλικού Ρομαντισμού. Γεννημένος στο Βάστο της Αμπρούτσο,  στις 27 Αυγούστου 1798, σπούδασε στη Νάπολη και αργότερα δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, που διαδέχθηκε τον Anton Sminck van Pitloo στην έδρα της τοπιογραφίας. Το έργο του εκτίθεται σήμερα σε σημαντικά μουσεία, όπως το Palazzo Pitti και το Museo di Capodimonte .

Με συγκίνησε το παρπάνω έργο του  που πρωτοαντίκρισα στο Palazzo Pitti (Galleria d’Arte Moderna), τόσο θεματικά όσο και η απόδοσή του.Ο λυρισμός ήταν διάχυτος όπως και η συναισθηματική φόρτιση. Το έργο διαθέτει ένταση παρά την αρμονική απόδοση του τοπίου. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου επιστρέφοντας από το ταξίδι να μάθω περισσότερα γι αυτον τον καλλιτέχνη και με αφρομή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Τέχνης, μοιράζομαι όσα ανακάλυψα  γι αυτόν μαζί σας. 

της Μαρίας Αλιμπέρτη

 Πρώτα χρόνια και σπουδές

Μεγάλωσε σε οικογένεια με περιορισμένα μέσα, αλλά έδειξε από νωρίς κλίση στη ζωγραφική. Μετακόμισε στη Νάπολη, όπου μαθήτευσε κοντά στον Anton Sminck van Pitloo, τον Ολλανδό ζωγράφο που θεωρείται ο πατέρας της Ναπολιτάνικης τοπιογραφίας.

 Η περίοδος στο Παρίσι

Στις αρχές της δεκαετίας του 1820 ταξίδεψε στο Παρίσι, που γνώρισε σημαντικούς καλλιτέχνες και προστάτες της τέχνης. Εκεί ανέπτυξε το προσωπικό του ύφος, επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό.

Καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Νάπολης

Το 1841 διαδέχθηκε τον Pitloo στην έδρα της Τοπιογραφίας στην Ακαδημία. Η θέση αυτή τον καθιέρωσε ως έναν από τους σημαντικότερους δασκάλους της εποχής του. Μαθητές του υπήρξαν αρκετοί από τους μετέπειτα κορυφαίους Ιταλούς τοπιογράφους.

Το έργο του: Η φύση ως ψυχική κατάσταση

Ειδικεύτηκε στα λυρικά τοπία, κυρίως της Νάπολης, της Γκαέτα και της Αμπρούτσο. Το ύφος του χαρακτηρίζεται από:απαλό, ρομαντικό φως, ήρεμη ατμόσφαιρα, λεπτομερή απόδοση της φύσηςμικρές ανθρώπινες φιγούρες που λειτουργούν ως «ψυχικές νότες» μέσα στο τοπίο

Για αυτό συχνά περιγράφεται ως ζωγράφος που αποδίδει την ψυχή μέσα από το τοπίο.

Η αισθητική του: Το τοπίο ως καθρέφτης της εσωτερικότητας

Ο Smargiassi ανήκει στη γενιά των ζωγράφων που αντιμετώπισαν το τοπίο όχι ως απλή απεικόνιση της φύσης, αλλά ως φορέα συναισθήματος και ψυχικής κατάστασης — μια βασική αρχή του Ρομαντισμού.

Στα έργα τουη φύση παρουσιάζεται συχνά ειρηνική, στοχαστική, λουσμένη σε απαλό φως,οι ανθρώπινες μορφές είναι μικρές, σχεδόν διακριτικές, το βλέμμα του θεατή οδηγείται σε μια εσωτερική, ποιητική ανάγνωση του τοπίου.

Η θάλασσα, οι λόφοι της Νάπολης, οι ήρεμες ακτές και τα αγροτικά μονοπάτια λειτουργούν ως μεταφορές της ανθρώπινης ψυχής: άλλοτε γαλήνιας, άλλοτε μελαγχολικής, πάντα όμως βαθιά συνδεδεμένης με τη φύση.

Το έργο του και η “ψυχή”

Αν και ο Smargiassi δεν ζωγράφισε αλληγορικές μορφές της Ψυχής, η έννοια αυτή διατρέχει υπόγεια όλη τη δημιουργία του:

Η φύση ως εσωτερικό τοπίο

Στα έργα του, όπως οι “Vedute di Vasto” και οι θαλασσογραφίες του Κόλπου της Νάπολης, η φύση δεν είναι απλώς περιβάλλον· είναι χώρος στοχασμού, όπου ο θεατής προβάλλει τα δικά του συναισθήματα. Η ψυχή «ανασαίνει» μέσα από το φως και την ατμόσφαιρα.

 Η ρομαντική μελαγχολία

Η απουσία δραματικών εντάσεων και η επιλογή ήρεμων, σχεδόν ονειρικών τοπίων συνδέονται με τη ρομαντική αναζήτηση της εσωτερικής γαλήνης και της αρμονίας με το θείο.

 Η ανθρώπινη παρουσία ως ψυχική νότα

Οι μικρές ανθρώπινες φιγούρες στα έργα του λειτουργούν σαν σκιές της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στο μεγαλείο της φύσης — μια υπενθύμιση της ταπεινότητας αλλά και της πνευματικότητας του ανθρώπου.

Γιατί θεωρείται ζωγράφος της “ψυχής”

Ο Smargiassi δεν επιδίωξε τη θεαματικότητα. Αντίθετα, καλλιέργησε μια ζωγραφική ήσυχη, στοχαστική, βαθιά συναισθηματική.

Η ψυχή δεν εμφανίζεται ως μορφή, αλλά ως διάθεση, ως ατμόσφαιρα, ως εσωτερική μουσική που αναδύεται από το τοπίο.

Γι’ αυτό και πολλοί ιστορικοί τέχνης τον θεωρούν έναν από τους πιο «ποιητικούς» τοπιογράφους της Νάπολης.

ΠΗΓΕΣ

https://www.artnet.com/artists/gabriele-smargiassi

https://pontiart.com/gabriele-smargiass

https://www.mutualart.com/Artist/Gabriele-Smargiassi

Η Ρώμη τιμά τους δεσμούς Κύπρου–Ιταλίας: Το Καστέλ Σαντ’ Άντζελο παρουσιάζει μεγάλη αρχαιολογική έκθεση

Μια σημαντική έκθεση αφιερωμένη στις κοινές πολιτισμικές ταυτότητες Κύπρου και Ιταλίας φιλοξενείται στο Καστέλ Σαντ’ Άντζελο της Ρώμης έως τις 30 Ιουνίου 2026. Μέσα από αρχαιολογικά ευρήματα και σύγχρονες ψηφιακές εγκαταστάσεις, η έκθεση εξερευνά τις ιστορικές διαδρομές, τις ανταλλαγές και τις αλληλεπιδράσεις που διαμόρφωσαν τη Μεσόγειο από τα προϊστορικά χρόνια. 

Η έκθεση Cyprus and Italy. Shared Cultural Identities at the Dawn of History αποτελεί καρπό συνεργασίας μεταξύ του ιταλικού Υπουργείου Πολιτισμού και του Υφυπουργείου Πολιτισμού της Κύπρου, ενταγμένη στο πρόγραμμα δράσεων της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2026. Την επιμέλεια υπογράφει η Αναστασία Χριστοφιλοπούλου, ενώ η διοργάνωση έγινε από τη Γενική Διεύθυνση Μουσείων του ιταλικού Υπουργείου Πολιτισμού και το Ινστιτούτο Πανθέον – Καστέλ Σαντ’ Άντζελο, με τη συμβολή διεθνούς επιστημονικής επιτροπής.

Κύπρος, Σικελία και Σαρδηνία: Σταυροδρόμια της Μεσογείου

Η έκθεση προτείνει μια μακροχρόνια ανάγνωση των σχέσεων ανάμεσα στην Κύπρο και την ιταλική χερσόνησο, με ιδιαίτερη έμφαση στη Σικελία και τη Σαρδηνία. Μέσα από περίπου 120 αρχαιολογικά αντικείμενα από μουσεία των δύο χωρών, αναδεικνύονται τα δίκτυα ανταλλαγών, οι θαλάσσιες διαδρομές και οι μηχανισμοί διάδοσης γνώσης που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της μεσογειακής ταυτότητας.

Μεταξύ των σημαντικότερων εκθεμάτων περιλαμβάνονται:

• το λίθινο μενταγιόν με σταυρόσχημο ειδώλιο από το κυπριακό Σουσκιού-Λαόνα,

• η χάλκινη navicella από το Ορρόλι της Σαρδηνίας,

• ελεφαντοστέινα κτενά από τη Φρατεζίνα της Βενετίας,

• το άρμα του Μπιζέντσιο από το Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο της Βίλα Τζούλια,

• σταυρόσχημα ειδώλια από τον πολιτισμό του Καστελλούτσιο,

• σφραγιδόλιθος από στεατίτη της Σικελίας.

Μεταλλουργία, τεχνολογία και πολιτισμική όσμωση

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην κυκλοφορία των μετάλλων και στην εξέλιξη των τεχνολογιών, τομείς καθοριστικοί για την κατανόηση των σχέσεων μεταξύ των μεσογειακών λαών. Η έκθεση αναδεικνύει τον κεντρικό ρόλο της κυπριακής και σαρδηνιακής μεταλλουργίας, καθώς και τη συμβολή Φοινίκων και Ελλήνων στη διάδοση πολιτισμικών προτύπων.

Ψηφιακές εγκαταστάσεις και μια νέα αφήγηση της Μεσογείου

Το εκθεσιακό αφήγημα εμπλουτίζεται με πολυμεσικές εγκαταστάσεις που επιτρέπουν στους επισκέπτες να «ταξιδέψουν» σε θαλάσσιες διαδρομές, παράκτια τοπία και δίκτυα επαφών, αποκαθιστώντας τη δυναμική και διασυνδεδεμένη φύση της Μεσογείου. Μέσα από τη μελέτη των σχέσεων ανάμεσα σε τόπους και κοινότητες, η έκθεση αναδεικνύει τη Μεσόγειο ως σταυροδρόμι πολιτισμών και θεμέλιο της ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας.

Η ελληνική καρδιά της ανακάλυψης της Βασιλικής του Βιτρούβιου

Η πρόσφατη ανακάλυψη της Βασιλικής του Βιτρούβιου στο Φάνο της Ιταλίας θεωρείται μία από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές αποκαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών. Για πρώτη φορά εντοπίζεται υλικό τεκμήριο κτηρίου που ο ίδιος ο Βιτρούβιος δηλώνει ότι σχεδίασε, επιβεβαιώνοντας με ακρίβεια τις περιγραφές του στο De Architectura. Η σημασία της ανακάλυψης δεν περιορίζεται στη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική. Αντίθετα, ανοίγει ένα παράθυρο στη βαθιά και συχνά υποτιμημένη σχέση της με τον ελληνικό πολιτισμό. Η βασιλική του Φάνο λειτουργεί ως ζωντανή απόδειξη του τρόπου με τον οποίο η ελληνική αρχιτεκτονική σκέψη διαμόρφωσε τα θεμέλια της ρωμαϊκής δημόσιας αρχιτεκτονικής.

Η ελληνική αρχιτεκτονική θεωρία ως βάση του Βιτρούβιου

Ο Βιτρούβιος δεν δημιούργησε τη θεωρία του από το μηδέν. Στο έργο του αναφέρεται συστηματικά σε Έλληνες αρχιτέκτονες και θεωρητικούς, υιοθετώντας τις αρχές της συμμετρίας, της αρμονίας και της αναλογίας που είχαν αναπτυχθεί ήδη από την κλασική εποχή. Η βασιλική που αποκαλύφθηκε στο Φάνο αποτελεί την πρώτη ευκαιρία να δούμε πώς ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας μετέφερε στην πράξη τις ελληνικές ιδέες, μετατρέποντας τη θεωρία σε υλοποιημένο δημόσιο κτίριο.

Οι ελληνικές αναλογίες στο ρωμαϊκό οικοδόμημα

Η κάτοψη της βασιλικής, με την αυστηρή γεωμετρική της διάταξη και την ισορροπία των πλευρών, ακολουθεί τις ελληνικές αρχές των αναλογιών. Η συμμετρία των κιόνων, η ορθογώνια μορφή και η καθαρότητα της δομής αποκαλύπτουν την επιρροή της ελληνικής αισθητικής, η οποία θεωρούσε την αρμονία θεμελιώδη προϋπόθεση της αρχιτεκτονικής. Η ακρίβεια με την οποία οι διαστάσεις της βασιλικής ταιριάζουν με τις θεωρητικές οδηγίες του Βιτρούβιου δείχνει πόσο βαθιά είχε ενσωματώσει την ελληνική μαθηματική σκέψη.

Η ελληνική καταγωγή των αρχιτεκτονικών αρχών

Οι περίφημες αρχές του Βιτρούβιου, αντοχή, λειτουργικότητα και ομορφιά, αποτελούν ρωμαϊκή διατύπωση ελληνικών εννοιών που είχαν ήδη διαμορφωθεί από τους κλασικούς δημιουργούς. Η βασιλική του Φάνο επιτρέπει να δούμε πώς αυτές οι αρχές εφαρμόστηκαν σε ένα δημόσιο κτίριο, αποδεικνύοντας ότι η ρωμαϊκή αρχιτεκτονική δεν ήταν παρά η συνέχεια και η εξέλιξη της ελληνικής.

Η βασιλική ως ελληνικής προέλευσης αρχιτεκτονικός τύπος

Ο τύπος του κτηρίου που ονομάζουμε βασιλική έχει τις ρίζες του στην ελληνιστική αγορά, που λειτουργούσε ως χώρος διοίκησης και εμπορίου. Η ρωμαϊκή υιοθέτηση και προσαρμογή του τύπου αυτού δείχνει την άμεση επιρροή της ελληνικής πολεοδομίας. Η βασιλική του Φάνο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετάβασης.

Η μετάβαση από την ελληνική στη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική

Η ανακάλυψη στο Φάνο φωτίζει τη διαδικασία με την οποία η ελληνική αρχιτεκτονική παράδοση μετασχηματίστηκε σε ρωμαϊκή. Η βασιλική συνδυάζει την ελληνική θεωρητική καθαρότητα με τη ρωμαϊκή πρακτικότητα, δημιουργώντας ένα κτίριο που αποτελεί γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους. Η ανασκαφή δεν αποκαλύπτει μόνο ένα ρωμαϊκό μνημείο, αλλά και την ελληνική του ψυχή.

Πηγές:www.labrujulaverde.com

https://www.ansa.it/english/news/2026/01/19/remains-of-vitruvius-basilica-found-in-tutankhamun-like-discovery_878ca074-dc86-4157-a7cc-c2d45df3fb3b.html

https://www.understandingitaly.com/vitruvius.html

https://pdxscholar.library.pdx.edu/younghistorians/2025/papers/9/

ttps://books.google.gr/books/about/Brill_s_Companion_to_the_Reception_of_Vi.html

Η αρχαία Ηράκλεια συναντά τη σύγχρονη τέχνη: Το έργο Siris ενώνει αρχαιολογία, μνήμη και τοπίο

Gijs Van Vaerenbergh, Rovina Inversa, Siris © Roberto Conte

Το Αρχαιολογικό Πάρκο Ηράκλειας στην Πολικόρο της Ιταλίας αποκτά νέα πνοή μέσα από το έργο «Siris», μια πρωτοβουλία καλλιτεχνικής ανάδειξης που συνδυάζει την αρχαιολογία με τη σύγχρονη τέχνη. Τρεις διεθνείς δημιουργοί παρουσιάζουν έργα ειδικά σχεδιασμένα για τον χώρο, προσφέροντας στους επισκέπτες μια πολυεπίπεδη εμπειρία. Μνημεία συνδεδεμένα με την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά θα λάμψουν!

 Η αρχαιοελληνική αποικία

Ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από αποίκους από τον Τάραντα και τη Θουρία, δύο πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας (Magna Graecia) στη νότια Ιταλία. Η Ηράκλεια (Heraclea ή Herakleia) βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής Πολικόρο, στη λουκανική ακτή του Ιονίου, και αποτέλεσε σημαντικό κέντρο του ελληνικού πολιτισμού στην Ιταλική χερσόνησο.

Η πόλη ήταν γνωστή για την πολιτική και στρατιωτική της σημασία, καθώς και για την περίφημη «Νομική Επιγραφή της Ηράκλειας», ένα από τα σημαντικότερα αρχαία ελληνικά νομικά κείμενα που έχουν βρεθεί.

Max Magaldi, Claudia Fabris, Daniela Pes, Arbosonica, Siris

Ανασύνθεση του αρχαίου ναού με το έργο Rovina Inversa

Το έργο «Siris» επιμελείται το STUDIO STUDIO του Edoardo Tresoldi, με καλλιτεχνική διεύθυνση του Antonio Oriente και τη συμμετοχή των Gijs Van Vaerenbergh, Selva Aparicio και Max Magaldi. Η δράση εντάσσεται στο πρόγραμμα ανάδειξης των ιερών περιοχών του Πάρκου και στη δημιουργία του Αρχαιολογικού Οικομουσείου, με χρηματοδότηση από το PON «Πολιτισμός και Ανάπτυξη» 2014–2020.

Ο βελγικός καλλιτεχνικός δίδυμος Gijs Van Vaerenbergh παρουσιάζει το έργο «Rovina Inversa», μια μεταλλική κατασκευή ύψους 12 μέτρων που αναπαριστά την άνω δομή του Αρχαϊκού Ναού. Η εγκατάσταση αντιστρέφει τη φυσική φθορά των ερειπίων, δημιουργώντας έναν νέο οπτικό δείκτη στο  τοπίο. Η γεωμετρία της κατασκευής συνυπάρχει με την ακαταστασία των αρχαίων υπολειμμάτων, προσφέροντας μια αίσθηση του ανολοκλήρωτου και της χρονικής ευθραυστότητας.

Η φύση ως μέσο μνήμης στο έργο Chora

Selva Aparicio, Chora, Siris © Emanuele Taccardi

Η Ισπανίδα καλλιτέχνις Selva Aparicio παρουσιάζει το «Chora» στο Ιερό Δάσος της Δήμητρας. Το έργο αποτελείται από επτά βοτανικά ανάγλυφα που λειτουργούν ως αναθηματικά εκκλησάκια, κατασκευασμένα από φυτά της περιοχής. Οι μορφές ενσωματώνονται σταδιακά στο φυσικό περιβάλλον, αναδεικνύοντας τη σχέση μεταξύ λαϊκής ευσέβειας και φύσης. Το τελευταίο εκκλησάκι περιλαμβάνει ένα αιωρούμενο χάλκινο στοιχείο, σύμβολο της παρουσίας-απουσίας της θεάς.

Ηχητική εμπειρία με το έργο Arbosonica

Ο Ιταλός δημιουργός Max Magaldi, μαζί με την ποιήτρια Claudia Fabris και τη μουσικό Daniela Pes, παρουσιάζουν το «Arbosonica», μια ηχητική εγκατάσταση που ενεργοποιείται μέσω εφαρμογής με γεωεντοπισμό. Οι επισκέπτες βιώνουν ένα ηχητικό ταξίδι εμπνευσμένο από τον μύθο της Δήμητρας και της Περσεφόνης, με φυσικούς ήχους και πρωτότυπες συνθέσεις. Η χρήση τεχνολογίας όπως τα ακουστικά αγωγής οστών επιτρέπει την εμπειρία χωρίς απομόνωση από το περιβάλλον.

Η εκπαιδευτική διάσταση και το ντοκιμαντέρ Siris

Στο πλαίσιο του έργου πραγματοποιήθηκε εκπαιδευτικό εργαστήριο με μαθητές του σχολείου Lorenzo Milani στην Πολικόρο, σε συνεργασία με το Μουσείο Τέχνης της Matera. Το ντοκιμαντέρ «Siris» του σκηνοθέτη Giovanni Troilo καταγράφει όλη τη δημιουργική διαδικασία, αποτυπώνοντας τη συνάντηση τέχνης, τοπίου και μνήμης. Το έργο αναδεικνύει την ιερότητα του χώρου και τη διαχρονική δύναμη του μύθου μέσα από αρχιτεκτονική, γλυπτική και ήχο.

πηγη:https://www.finestresullarte.info/

Ανακαλύφθηκε αρχαίο θέατρο στην Ηράκλεια της Ιταλίας- Nέα για τον πολιτισμό της Μεγάλης Ελλάδας

Μια σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη ήρθε στο φως στην Ηράκλεια της Ιταλίας, καθώς γεωφυσική μελέτη αποκάλυψε ίχνη ενός μεγάλου ημικυκλικού οικοδομήματος, το οποίο οι αρχαιολόγοι ερμηνεύουν ως αρχαίο θέατρο. Η Ηράκλεια, γνωστή και ως Σίρις, ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από αποίκους του Τάραντα και πιθανώς των Θουρίων, και βρίσκεται στη σημερινή πόλη Πολικόρο της επαρχίας Ματέρα.

Η ίδρυση της Ηράκλειας συνδέεται άρρηκτα με την ελληνική αποικιακή δραστηριότητα στη Μεγάλη Ελλάδα κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Η πόλη ιδρύθηκε γύρω στο 433 π.Χ. από αποίκους του Τάραντα και πιθανώς των Θουρίων, σε μια στρατηγική τοποθεσία κοντά στις εκβολές του ποταμού Άγριος. Η επιλογή της περιοχής δεν ήταν τυχαία, καθώς εξασφάλιζε πρόσβαση σε εύφορες πεδιάδες και θαλάσσιες οδούς, ενισχύοντας την εμπορική και πολιτιστική ακτινοβολία της πόλης. Η Ηράκλεια αναδείχθηκε σε σημαντικό κέντρο της Ιταλιωτικής Συμμαχίας και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ελληνική ταυτότητα και την πολιτιστική επιρροή στον ιταλικό νότο.

Γεωφυσική έρευνα αποκαλύπτει αρχιτεκτονικό θαύμα

Η ομάδα του Πανεπιστημίου της Βασιλικάτα εντόπισε συγκεντρωτικά μαγνητικά ίχνη που υποδεικνύουν την ύπαρξη ενός μεγάλου και αρχιτεκτονικά σύνθετου οικοδομήματος. Η μορφή και η διάταξή του παραπέμπουν σε δημόσιο θέατρο, σχεδιασμένο για παραστάσεις και πολιτικές συγκεντρώσεις. Το θέατρο βρίσκεται σε φυσική κλίση με θέα την αρχαία πόλη και αντικρίζει το ιερό του Διονύσου, θεού του κρασιού και του θεάτρου, ενισχύοντας την ερμηνεία του χώρου ως τόπου τελετουργίας και πολιτιστικής έκφρασης.

Πολιτιστική αναγέννηση μέσω αρχαιολογίας

Η ανακάλυψη εντάσσεται σε ερευνητικό πρόγραμμα που χρηματοδοτείται από τα Εθνικά Μουσεία της Ματέρα και τη Διεύθυνση Μουσείων της Βασιλικάτα, με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού. Το πρόγραμμα συνδυάζει αρχαιολογία, συντήρηση και συμμετοχή της κοινότητας, με στόχο τη βιώσιμη ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ο Διευθυντής των Περιφερειακών Μουσείων, Φίλιππο Ντέμμα, τόνισε ότι οι ανασκαφές υπό τη διεύθυνση του Δρ. Καρμέλο Κολέλλι θα προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες για την ταυτότητα του θεάτρου και την αστική οργάνωση της Ηράκλειας, έδρας της Ιταλιωτικής Συμμαχίας. Ο Γενικός Διευθυντής Μουσείων, Μάσιμο Οσάνα, υπογράμμισε ότι η πρωτοβουλία αντανακλά τη δέσμευση του Υπουργείου στην ενσωμάτωση της έρευνας στη διαχείριση πολιτιστικών χώρων, προωθώντας τη διατήρηση και την ανανέωση των πολιτιστικών αφηγήσεων.

ΠΗΓΗ:https://www.heritagedaily.com/

Image Credit : National Museums of Matera

Δύο εκθέσεις φωτογραφίας αφιερωμένες στους Helmut Newton και Ferdinando Scianna στην Ιταλία

  

Δύο εκθέσεις φωτογραφίας αφιερωμένες στους Helmut Newton και Ferdinando Scianna θα δώσουν ζωή στο πολιτιστικό φθινόπωρο της επαρχίας Cuneo της Ιταλίας. Το Filatoio di Caraglio και η Castiglia di Saluzzo θα φιλοξενήσουν μονογραφίες για τους δύο μεγάλους δημιουργούς της φωτογραφίας του 20ού αιώνα. Από τις 23 Οκτωβρίου 2025 έως την 1η Μαρτίου 2026, οι δύο χώροι θα μετατραπούν σε επίκεντρο δύο εκθεσιακών εγχειρημάτων που προωθεί το Ίδρυμα Artea.

 Helmut Newton – «Interweaving» στο Filatoio di Caraglio

Το Filatoio di Caraglio, κτήριο του 17ου αιώνα και άλλοτε σημαντικό ευρωπαϊκό κέντρο επεξεργασίας μεταξιού, σήμερα λειτουργεί ως πολιτιστικός χώρος και Μουσείο Πιεμοντέζικου Μεταξιού. Θα φιλοξενήσει την έκθεση “Helmut Newton. Interweaving”, με περισσότερες από 100 φωτογραφίες, συμπεριλαμβανομένων και αδημοσίευτων έργων που δημιουργήθηκαν για παγκοσμίου φήμης μάρκες όπως Yves Saint Laurent, Wolford, Ca’ del Bosco, Blumarine, Absolut Vodka και Lavazza.

Επιμελητής της έκθεσης είναι ο Matthias Harder, διευθυντής του Ιδρύματος Helmut Newton στο Βερολίνο. Μέσα από τολμηρό και προκλητικό βλέμμα, ο Newton διαμόρφωσε ένα ονειρικό και αμφίσημο εικαστικό σύμπαν, σε συνεργασία με μοντέλα όπως Monica Bellucci, Nadja Auermann, Kate Moss, Carla Bruni και Eva Herzigová. Μετέτρεψε τη λαμπερή φωτογραφία σε θεατρική και συμβολική γλώσσα, αλλάζοντας τα αισθητικά πρότυπα του χώρου.

 Ferdinando Scianna – «Fashion, Life» στην Castiglia di Saluzzo

Ταυτόχρονα, η Castiglia di Saluzzo, πρώην μαρκησιανή κατοικία και νυν μουσείο σύγχρονης τέχνης, θα παρουσιάσει την έκθεση “Ferdinando Scianna. Fashion, Life”. Επιμελητής είναι ο Denis Curti, καλλιτεχνικός διευθυντής του χώρου Le Stanze della Fotografia στη Βενετία. Η έκθεση επικεντρώνεται σε ένα λιγότερο γνωστό κομμάτι του έργου του Scianna, που είναι κυρίως γνωστός ως φωτορεπόρτερ και ντοκιμανταρίστας.

Θα εκτεθούν πάνω από 90 φωτογραφίες από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και τις αρχές του ’90, κυρίως για περιοδικά όπως Vogue, Vanity Fair και Stern. Η φωτογραφική ματιά του Scianna απορρίπτει τη γυαλιστερή αισθητική της μόδας και δίνει προτεραιότητα στην αυθεντικότητα και την καθημερινότητα. Ανάμεσα στα πιο εμβληματικά έργα είναι η καμπάνια της Dolce & Gabbana με το μοντέλο Marpessa, στους δρόμους και τα χωριά της Σικελίας—μια αντι-πασαρέλα γεμάτη ζωή, μνήμη και πραγματικότητα.Η φωτογραφία του Scianna συνυφαίνει ηθική, μνήμη και διαίσθηση, και προτείνει μια πολιτισμική και ανθρώπινη προσέγγιση της μόδας.

 Ένα δημιουργικό ντουέτο για τη μόδα

Οι δύο εκθέσεις σχεδιάστηκαν σε στενή επιμελητική συνεργασία, με σκοπό να φέρουν σε διάλογο τις διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές ματιές των δύο φωτογράφων. Η δουλειά του Newton αναζητά την πρόκληση και την εικονοποιία ως εργαλείο φαντασίας, ενώ ο Scianna προτείνει μια ανθρώπινη, βιωματική αναπαράσταση, συνδεδεμένη με την κοινωνία και τον πολιτισμό.

Ιερός Θάλαμος ανακαλύφθηκε στον Αρχαιότερο Ναό της Αρχαίοελληνικής πόλης Σελινούντας στην Ιταλία

 

Μια ιερή αίθουσα, σφραγισμένη στον χρόνο, αποκαλύπτει τα μυστικά της πρώτης ελληνικής αποικίας στη Σικελία

Σαν να άνοιξε μια ρωγμή στον χρόνο, η γη της Σικελίας ψιθύρισε ξανά ιστορίες που είχαν σιγήσει για πάνω από δυόμισι χιλιετίες. Στο αρχαιολογικό πάρκο της Σελινούντας, εκεί όπου η πέτρα θυμάται και η σκόνη κρύβει θεούς, αρχαιολόγοι έφεραν στο φως τον πιο ιερό θάλαμο του αρχαιότερου γνωστού λίθινου ναού της πόλης: τον Ναό R.

Το Άδυτο των Μυστηρίων

Στο επίκεντρο της ανακάλυψης βρίσκεται το άδυτο—ο εσώτερος και πιο ιερός χώρος του ναού, προσβάσιμος μόνο σε ιερείς ή εκλεκτούς. Εκεί, όπου άλλοτε αντηχούσαν ψαλμοί και προσφορές, βρέθηκε ένα σπάνιο αφιερωματικό σύνολο με πάνω από 300 αντικείμενα. Ανάμεσά τους, ένα ασημένιο δαχτυλίδι, πιθανότατα προσφορά γυναίκας υψηλής κοινωνικής θέσης γύρω στο 570 π.Χ.

Η εύρεση αυτή φωτίζει τον ρόλο των γυναικών στις πρώιμες λατρευτικές πρακτικές και υποδηλώνει σύνδεση με τις θεότητες Δήμητρα και Κόρη—σύμβολα γονιμότητας, κύκλου ζωής και αναγέννησης.

 Ο Πρώτος Λίθος της πόλης

Ο Ναός R, που είχε προταθεί από τον αρχαιολόγο Ντίτερ Μέρτενς ως το πρώτο ιερό της Σελινούντας, επιβεβαιώνεται πλέον ως το πνευματικό θεμέλιο της πόλης. Οι ερευνητές τον αναγνωρίζουν ως σημείο όπου συγκλίνουν η θρησκεία, η πολεοδομία και η πολιτική ταυτότητα της αρχαίας αποικίας. Ο διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου, Φελίτσε Κρεσέντε, τον περιέγραψε ως «την καρδιά της απαρχής της Σελινούντας»—τον τόπο όπου γεννήθηκε η πρώτη κοινότητα.

 Δόρατα και Πύλες: Ιστορία σε Στρώσεις

Οι ανασκαφές επεκτάθηκαν και σε γειτονικές περιοχές (SAS Y και SAS W), αποκαλύπτοντας μια μνημειώδη είσοδο του 5ου αιώνα π.Χ. και αιχμές δοράτων καρφωμένες στο έδαφος. Τα ευρήματα υποδηλώνουν είτε τελετουργική χρήση είτε στιγμές σύγκρουσης. Η περιοχή διατηρεί μια σπάνια αλληλουχία ανθρώπινης δραστηριότητας, από προελληνικούς οικισμούς έως τη μεσαιωνική εποχή—ένα ζωντανό αρχείο πολιτισμικής συνέχειας.

 Ένα Ιερό Αρχείο της Ανθρωπότητας

Το αστικό ιερό που βρίσκεται ο Ναός R θεωρείται πλέον ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά σημεία της νότιας Ιταλίας. Οι επιστήμονες το χαρακτηρίζουν ως «μοναδικό αρχείο» που καταγράφει την πνευματική και κοινωνική εξέλιξη της Σελινούντας—μιας από τις πιο ακμαίες ελληνικές αποικίες της Σικελίας.

πηγή : greekreporter.com

πηγή φωτογραφιών : σελίδα facebook :Parco Archeologico di Selinunte, Cave di Cusa e Pantelleria

Μυρωδιά Ιταλικής φινέτσας στην έκθεση φωτογραφίας “Italia” Viaggio nella Fotografia

 

Αρχιτεκτονική, υψηλή Τέχνη, μνημεία, εκκλησίες, ποικίλες τοπικές κουλτούρες, υπέροχη κουζίνα, μόδα, όμορφες ακτές και χωριά, αλπικές λίμνες και οροσειρές, πόλεις, ήθη και έθιμα… Από τον βορά μέχρι το νότο η Ιταλία είναι αναμφισβήτητα ένας από τους πιο αγαπημένους φωτογραφικούς προορισμούς των Ελλήνων!

 

Το διαδικτυακό περιοδικό φωτογραφίας iFocus.gr σε συνεργασία με το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών  παρουσιάζουν την έκθεση φωτογραφίας με τίτλο “Italia” Viaggio nella Fotografia. Η  έκθεση ανοίγει τις πύλες της στις 14 Φεβρουαρίου 2025, με την επιμέλεια της Δώρας Λαβαζού. Τα εγκαίνια  θα τελεστούνστις 19.00, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών (Πατησίων 47). H είσοδος γίνεται  με προεγγραφή!

 

Η ομαδική έκθεση απαρτίζεται από εικόνες εμπνευσμένες από τις επισκέψεις Ελλήνων φωτογράφων στην γειτονική χώρα και έρχεται να επιβεβαιώσει τις συγγενικές σχέσεις και τους ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς που συνδέουν τους δύο λαούς.

 

Εκθέτουν οι φωτογράφοι:

 

Κωνσταντίνα Αγκρά, Γιάννης Αυγέρης, Κλεοπάτρα Αράπογλου, Δημοσθένης Βαρδαβούλιας, Σπύρος Βολονάκης, Κάθυ Βολταίρα, Μαίρη Γεροντάκη, Κώστας Δελχάς, Ηρώ Ζάβου, Φαίη Ζαχαροπούλου, Αργίτα Ζήδρου, Θέμιδα Ζήδρου, Βασιλική Ζωγράφου, Λένα Θεοδώρου, Γιώργος Καββάλης, Γκαρο Καλαϊτζιάν, Βίβιαν Καλομοίρη, Ελενα Κανδεράκη,Χριστίνα Καραγιάννη, Τερψιχόρη Κουζούνη, Αντώνης Κρητικός, Γεωργία Κόλλια, Γιώργος Κουλουρίδης, Βάσω Κρητικού, Γιάννης Κρίκας, Αναστασία Κωστοπούλου, Eυδοκία Λαγάκου, Ναστάσια Λαγουδάκη, Στέλλα Λιουδάκη, Νικηφόρος Μανδηλαράς, Παναγιώτης Μακρής, Αντώνης Μακρυδημήτρης, Βασίλης Μανίκας, Γιωργος Μαυρουδης, Μάκης Μπόκαρης, Νίκος Μητρούσιας, Σπύρος Μίντζης,  Εύα Μπέρλερ, Αριστέα Μπουλουξή, Άγγελος Μωρέτης, Χρήστος Ντάφος, Πέτρος Ξενίκος, Γεωργία Παρασκευοπούλου, Ευαγγελία Παππά, Ερίνα Παυλιδάκη , Ανάστασιος Πρασσάς, Γιώτα Περδίου, Eirianna Pekopoulou, Μαρία Ράμπια, Φώτης Ρέππας, Έλενα Πολέντα, Βασιλική Σκαρτσιλάκη, Ράνια Σκέντου, Μάνος Σπαρής, Κατερίνα Σπυροπούλου, Μαργαρίτα Σαμαρζτή, MARIA SRITZIDOU, Βάνια Σύρμου, Μαρία Σύρρου, Ελένη Τζιώρτζη, Φανή Τσακιρίδου, Θανάσης Τουφεξίδης, Θανάσης Τσλιγγούδης, Ευδοξία Φασούλα,Οία Φέτση, Γιάννης Φίλανδρος, Μαρία Φώτη,  Αθανάσιος Χρήστου, Βίκη Χίου

 

Info

 

Τοποθεσία: Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών (Πατησίων 47)

Έως  και τις 7 Μαρτίου 2025

 

Ωράριο λειτουργίας έκθεσης: 10.00 – 17.00 τις καθημερινές | Κλειστά τα ΣΚ

 

Είσοδος με προεγγραφή στο παρακάτω λινκ

 

https://iicatene.esteri.it/el/gli_eventi/calendario/mostra-italia-viaggio-nella-fotografia/

Γιατί «επιστρέφει» ο Γκ. Κλιμτ στην Ιταλία; Έκθεση 200 αριστουργημάτων - Κλεμμένο έργο θα επανεκτεθεί

 

110 χρόνια μετά τη συμμετοχή του στη Διεθνή Έκθεση Τέχνης του 1911, ο Γκούσταβ Κλιμτ επιστρέφει στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Palazzo Braschi. Ένα εκθεσιακό γεγονός με τίτλο «Klimt, La Secessione e'Italia», που σηματοδοτεί την επιστροφή στην Ιταλία μερικών από τα αριστουργήματά του! Τα έργα που θα εκτεθούν προέρχονται από το Μουσείο Belvedere στη Βιέννη, από το Ίδρυμα Klimt και από δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές όπως η Neue Galerie Graz.

 

Η έκθεση «ξετυλίγει» το κουβάρι της ζωή του και την καλλιτεχνική παραγωγή του Klimt, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του ως συνιδρυτή της βιεννέζικης απόσχισης και ερευνώντας τη σχέση του με την Ιταλία, τον προορισμό των ταξιδιών του και τον τόπο ορισμένων εκθεσιακών του επιτυχιών.

 Περίπου 200 έργα εκτίθενται από τις 27 Οκτωβρίου έως τις 27 Μαρτίου, μεταξύ των οποίων πίνακες ζωγραφικής, σχέδια, αφίσες εποχής και γλυπτά του Klimt και των καλλιτεχνών του κύκλου του. Εκτός από εμβληματικά έργα όπως είναι τα περίφημα Giuditta I, Signora in bianco, Amiche I (Le Sorelle) και Amalie Zuckerkandl, είναι επίσης δυνατό να θαυμάσετε αρκετά εξαιρετικά δάνεια όπως The bride of the Klimt Foundation.

 

 

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως η έκθεση για τον  Klimt στη Ρώμη περιλαμβάνει έναν πίνακα που λείπει 23 χρόνια μετά την κλοπή από μια γκαλερί στην Ιταλία. Το έργο Portrait of a Lady κλάπηκε το 1997 πριν ανακαλυφθεί ξανά στον κήπο της γκαλερί, υπό μυστηριώδεις συνθήκες, το 2019. Ο πίνακας παρουσιάστηκε στη διεθνή έκθεση τέχνης στη Ρώμη το 1911, για τον εορτασμό της 50ής επετείου από την ένωση της Ιταλίας. Κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο και αγοράστηκε από την ιταλική κυβέρνηση για να προστεθεί στη συλλογή GNAM.Η πεντάμηνη έκθεση θα επικεντρωθεί, μεταξύ άλλων, στη σχέση του καλλιτέχνη με την Ιταλία και την επιρροή που άσκησε σε άλλους καλλιτέχνες που εργάζονται στη χώρα.

 

Σημειώνεται ότι υπάρχουν μόνο λίγα έργα του Klimts στην Ιταλία, συμπεριλαμβανομένου ενός που εκτίθεται μόνιμα στη Ρώμη  το  «The Three Ages of Woman» στην Galleria Nazionale d'Arte Moderna (GNAM).

  

Ο Γκ.Κλιμτ ήταν ίσως ένας από τους πιο γνωστούς και πιο ιδιαίτερους καλλιτέχνες που είχε ποτέ η Αυστρία. Ο Gustav Klimt, γεννημένος το 1862 στο Baumgarten κοντά στη Βιέννη, άρχισε την καριέρα του με πίνακες ιστορικού είδους. Από το 1890 περίπου, υιοθέτησε όλο και περισσότερο το αλάνθαστο εξπρεσιονιστικό στυλ του με χαρακτηριστικά διακοσμητικά μοτίβα. Το 1897 εγκατέλειψε το Künstlerhaus, τον επίσημο σύλλογο Βιεννέζων καλλιτεχνών, και μαζί με άλλους 18 καλλιτέχνες ίδρυσε το Vienna Secession, με μια κήρυξη πολέμου στους κρατικούς κανονισμούς για την τέχνη

 

http://www.museodiroma.it/it/

Ποσειδωνία, μια πανέμορφη αρχαιοελληνική πόλη με καλοδιατηρημένους ναούς

Η μόνη αρχαία ελληνική πόλη που διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση στην ηπειρωτική Ιταλία είναι η Ποσειδωνία (Paestum - Πέστουμ-  στα λατινικά). Σε απόσταση περίπου μιας ώρας από το Σαλέρνο, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν τρεις μεγάλους ναούς, που είναι αφιερωμένοι σε γυναικείες θεότητες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.      

Οι αρχαίοι Έλληνες ίδρυσαν την Ποσειδωνία το 600 π.Χ. και οι Ρωμαίοι ήρθαν πολύ αργότερα στην εν λόγω περιοχή, το 273 π.Χ. Για αυτόν τον λόγο, τα πιο καλοδιατηρημένα και εκπληκτικά μνημεία της Ποσειδωνίας παραμένουν ελληνικά, ενώ τα ρωμαικά είναι πολύ λιγότερα.  

Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου 

 Το κτίσμα που εντυπωσιάζει πιο πολύ είναι ο δεύτερος Ναός της Ήρας, που παλιότερα είχε αποκληθεί Ναός του Ποσειδώνα. Οι αρχαιολόγοι γνωρίζουν τώρα ότι ο ναός αυτός, δωρικού ρυθμού, αφιερώθηκε στην Ήρα, την θεά προστάτιδα των γυναικών και του γάμου. 

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το μνημείο είναι ναός της Ήρας, χάρη στα τάματα των αρχαίων προσκυνητών, τα οποία βρέθηκαν θαμμένα σε μικρά αγγεία κοντά στο ναό αυτόν.       

Έχοντας κατασκευαστεί το 450 π.Χ., ο δεύτερος ναός της Ήρας στην αρχαία Ποσειδωνία στέκει ακόμα και σήμερα ανέπαφος από τον χρόνο. Μόνο μερικοί από τους εσωτερικούς τοίχους του και η οροφή του δεν σώζονται πλέον.   

Αυτός ο επιβλητικός ναός είναι σε τόσο καλή κατάσταση που αποτελεί έναν από τους πιο καλοδιατηρημένους αρχαίους ελληνικούς ναούς σε όλο τον κόσμο! 

Του εν λόγω ναού προϋπήρχε ο πρώτος Ναός της Ήρας, επίσης δωρικού ρυθμού, στον οποίο οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν γυναικεία αγαλματίδια φτιαγμένα από τερακότα, στα οποία αναγράφονται τα ελληνικά γράμματα Η, Ρ και Α (δηλαδή ΗΡΑ). Παρ' όλα αυτά, οι αρχαιολόγοι θεωρούσαν παλιότερα ότι ο ναός ήταν ρωμαϊκό δημόσιο κτίριο, ισχυρισμός που βεβαίως καταρρίφθηκε από τα ευρήματα. 

Αν και μικρότερος από τον δεύτερο ναό, ο πρώτος ναός της Ήρας είναι και αυτός μεγάλος, ενώ η κατασκευή του χρονολογείται από τους ειδικούς γύρω στο 500 π.Χ. 

Στη Ποσειδωνία δεσπόζει επίσης ο δωρικός Ναός της Αθηνάς, ένα μικρό αλλά πανέμορφο ιερό, που ήταν αφιερωμένο στην αρχαία Ελληνίδα θεά της σοφίας, του πολέμου και του ηρωισμού. Ο ναός αυτός επίσης κατασκευάστηκε γύρω στο 500 π.Χ. και αργότερα, κατά τα πρώτα βυζαντινά χρόνια, μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία.     

Εκτός από τους άκρως εντυπωσιακούς ναούς και τα περιβάλλοντα αρχαία ελληνικά κτίσματα, στον αρχαιολογικό χώρο υπάρχει ακόμη το ρωμαϊκό αμφιθέατρο, από το οποίο δυστυχώς διασώζεται μόνο το μισό (το βόρειο μέρος του αμφιθεάτρου θάφτηκε, το 1930, από έναν σύγχρονο δρόμο).     

 Κοντά στο αμφιθέατρο βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της περιοχής, όπου εκτίθενται πολύ καλά διατηρημένες τοιχογραφίες ταφικών μνημείων. Όλες οι ζωγραφισμένοι τάφοι ανακαλύφθηκαν τυχαία από έναν αγρότη, το 1969. 

Ο πιο διάσημος από αυτούς είναι ο Τάφος του Δύτη, που φαίνεται σαν να έχει ζωγραφιστεί χθες, όμως είναι ένα αριστούργημα από το 470 π.Χ.!  Η τοιχογραφία απεικονίζει έναν άνθρωπο να κάνει βουτιά στο νερό, εικόνα που έχει ερμηνευτεί από τους ειδικούς ως εκπληκτική μεταφορική αναφορά στον θάνατο. Είναι πραγματικά ένα έργο μοναδικό στο είδος του!   

Επιπλέον, άλλες τοιχογραφίες που βρέθηκαν κατά τις πολυετείς ανασκαφές στη Ποσειδωνία, απεικονίζουν άνδρες να συμμετέχουν σε νεκρική πομπή. 

Πηγή 

https://www.walksofitaly.com/