Εγκαινιάζεται απόψε η έκθεση «Airborne» του Απόλλωνα Γλύκα στην αίθουσα τέχνης έκφραση – γιαννα γραμματοπουλου

 

Η αίθουσα τέχνης έκφραση – γιαννα γραμματοπουλου παρουσιάζει απόψε, Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, την ατομική έκθεση του Απόλλωνα Γλύκα με τίτλο Airborne. Η έκθεση, που θα διαρκέσει έως τις 7 Νοεμβρίου 2026, αποτελεί μια πολυεπίπεδη εικαστική αφήγηση γύρω από τη μνήμη, τον χρόνο και τη διαδικασία της ανακατασκευής.

Ένα αερόπλοιο ως φορέας μνήμης

Κεντρικό στοιχείο της έκθεσης είναι ένα διαφημιστικό αερόπλοιο της δεκαετίας του 1960, οικογενειακό κειμήλιο του καλλιτέχνη. Ο Γλύκας το αποδομεί και το αναδομεί, μετατρέποντάς το σε συμβολικό μέσο μεταφοράς ανάμεσα στη βιωμένη εμπειρία και τη φωτογραφική αναπαράσταση. Για την ανακατασκευή του χρησιμοποιεί συνδέσμους από παλιές βιτρίνες καταστημάτων και μπανέλες σκηνής, δημιουργώντας έναν σκελετό που μπορεί να αποσυναρμολογηθεί και να αποθηκευτεί στον αρχικό μπλε σάκο με την κεντημένη επιγραφή Airborne.

Το αερόπλοιο δεσπόζει στον κεντρικό χώρο της γκαλερί, λειτουργώντας ως πυρήνας γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται η εικαστική αφήγηση.

Φωτογραφίες-οδοιπορικό και απρόσμενες παρεμβολές

Μια σειρά φωτογραφιών πλαισιώνει την εγκατάσταση, συνθέτοντας ένα ιδιότυπο οδοιπορικό σε τόπους που συνδέονται με τη ζωή και τη μνήμη του καλλιτέχνη: Αρεόπολη, Τζουμέρκα, Ερμιόνη, Ουρανούπολη, Μέθανα. Στα τοπία αυτά εισβάλλουν απρόσμενα στοιχεία — μια ντισκόμπαλα, ένας τάπητας στίβου — μεταμορφώνοντας το πραγματικό περιβάλλον σε συνθέσεις που παραπέμπουν σε κολάζ.

Ο Γλύκας σκανάρει τα φιλμ, επεμβαίνει ψηφιακά στις εικόνες και τις επιστρέφει ξανά σε φιλμ για να εμφανιστούν στον σκοτεινό θάλαμο. Πειραματίζεται με ληγμένα φωτογραφικά χαρτιά, οικογενειακά κατάλοιπα που έχουν χάσει τη λευκότητα και τη φρεσκάδα τους, ενσωματώνοντας τον χρόνο ως υλικό.

Σχέδια με σαγκουίνα και ο μηχανισμός παρατήρησης

Ο μηχανισμός παρατήρησης που διατρέχει τις φωτογραφίες επανέρχεται και στα κοκκινωπά σχέδια με σαγκουίνα, τα οποία συμπληρώνουν την έκθεση. Η βιωμένη εμπειρία, η επανάληψη και η μνήμη αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία της νέας δουλειάς του καλλιτέχνη.

Όπως σημειώνει ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής Χριστόφορος Μαρίνος:

«Η Airborne είναι μια έκθεση για την αξία της διαδικασίας και τον χρόνο ως υλικό. Τα παλιά χαρτιά, τα χειροποίητα πλαίσια, οι πρώιμες φωτογραφίες και το διαφημιστικό αερόπλοιο έχουν τη δική τους βιογραφία, τον δικό τους χρόνο.»

Πληροφορίες έκθεσης

Εγκαίνια: Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, 19:00 – 22:00

Διάρκεια: 15 Οκτωβρίου – 7 Νοεμβρίου 2026

Κείμενο έκθεσης: Χριστόφορος Μαρίνος, ιστορικός τέχνης και επιμελητής

Ο καλλιτέχνης

Ο Απόλλων Γλύκας είναι εικαστικός με έδρα την Αθήνα, απόφοιτος της ΑΣΚΤ και της Ακαδημίας Leica. Από το 2000 εργάζεται ως φωτογράφος, ενώ παράλληλα υλοποιεί εγκαταστάσεις και εικαστικές κατασκευές σε συνεργασία με αρχιτεκτονικά και δημιουργικά γραφεία. Διδάσκει σχέδιο και ζωγραφική από το 2010 και είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου. Έργα του έχουν παρουσιαστεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό και βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Έχει βραβευτεί από ARTWORKS, ΟΣΕ, Aegean Airlines, ΠΑΕ Παναθηναϊκός, ΙΟΑΣ και άλλους φορείς.

«Μορφές»: Η ζωγραφική και η κεραμική συναντούν την Ιστορία της Τέχνης στην Andie Art Gallery

Η ανθρώπινη μορφή, όταν αντιμετωπίζεται ως φορέας μνήμης και όχι απλώς ως εικαστικό αντικείμενο, αποκτά τη δύναμη να γεφυρώνει εποχές, τεχνοτροπίες και αισθητικές αντιλήψεις. Στη διατομική έκθεση «Μορφές» της Ανθής Γκέρμαν και της Ελένης Κορωνάκη στην Andie Art Gallery, η μορφή λειτουργεί ως σημείο συνάντησης ανάμεσα στο αρχαϊκό και το σύγχρονο, στο υλικό και το άυλο, στο προσωπικό και το συλλογικό.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

 Οι δύο δημιουργοί προσεγγίζουν το πρόσωπο με μια ευαισθησία που δεν περιορίζεται στην αναπαράστασ,  το μετατρέπουν σε πεδίο ερμηνείας, σε χώρο που η ματιά του θεατή συναντά την εσωτερική ζωή των έργων. Το χρυσό φόντο, οι χρωματικές επιλογές και η καθαρότητα του βλέμματος συνθέτουν μια αισθητική που συνομιλεί με τη βυζαντινή παράδοση και τον μοντερνισμό, ανανεώνοντας τη γλώσσα της προσωπογραφίας.

Ένας σιωπηλός διάλογος ανάμεσα σε δύο κόσμους

Η έκθεση παρουσιάζει δύο αυτόνομες εικαστικές ενότητες που συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: την ανθρώπινη μορφή. Η ζωγραφική της Ανθής Γκέρμαν και τα κεραμικά ανάγλυφα της Ελένης Κορωνάκη δημιουργούν ένα δίδυμο που λειτουργεί αρμονικά, σαν δύο όψεις της ίδιας ιστορικής μνήμης.

Οι χρωματικές επιλογές – το μπλε‑τυρκουάζ της Γκέρμαν και το μωβ της Κορωνάκη – παραπέμπουν σε μεγάλους καλλιτέχνες και σε αισθητικές παραδόσεις που διατρέχουν αιώνες. Οι μορφές τους σε κοιτούν με τρόπο που μοιάζει να διαβάζει την ψυχή σου, όχι επιθετικά αλλά με αγάπη και κατανόηση.

Οι κεραμικές μορφές της Ελένης Κορωνάκη

Η Κορωνάκη αντλεί έμπνευση από τα αρχαϊκά ανάγλυφα, τα πορτρέτα φαγιούμ και τα βυζαντινά πρότυπα. Οι κεραμικές μορφές της, σμιλεμένες με φυσικότητα και αυστηρή έκφραση, μεταφέρουν μνήμη, γνώση και πνευματικότητα.

Μεταλλικές αντανακλάσεις, χρυσές λάμψεις και στιλπνά περιγράμματα δημιουργούν μια αίσθηση παλαιότητας και αγιοσύνης, ενώ οι έντονες χρωματικές αντιθέσεις προσδίδουν σύγχρονη δυναμική. Τα έργα της λειτουργούν σαν θραύσματα χρόνου, σαν εικόνες προγόνων που αναδύονται από το βάθος της ιστορίας.

Οι ζωγραφικές μορφές της Ανθής Γκέρμαν

Η Γκέρμαν δημιουργεί νατουραλιστικές προσωπογραφίες με αναφορές στην Art Deco, στον Modigliani και στην ιαπωνική χαρακτική Ukiyo‑e. Γυναικείες μορφές με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια, λεπτά χαρακτηριστικά, επιμήκη λαιμό και αστική κομψότητα του Μεσοπολέμου συνθέτουν ένα σκηνικό μυστηρίου και γλυκιάς μελαγχολίας.

Η πλακάτη χρωματική επιφάνεια, οι σταθεροί τόνοι και οι χρυσές αντανακλάσεις δημιουργούν μια ποιητική ατμόσφαιρα, όπου η θηλυκότητα και η λεπτότητα της εποχής συναντούν τη σύγχρονη ματιά της δημιουργού.

Μια έκθεση που ενώνει παρελθόν και παρόν

Η «Μορφές» είναι μια έκθεση που προκαλεί το βλέμμα και τη σκέψη. Ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, οι δύο δημιουργοί συνομιλούν μέσα από τις μορφές τους, μεταφέροντας ιστορικά αποσπάσματα, συναισθήματα και μνήμες.

Ένα επιτυχημένο εικαστικό δίδυμο που ο θεατής θέλει να απολαύσει ξανά και ξανά.

Multivisualism / Πολυοπτικισμός : Πέντε καλλιτέχνες πέντε συστήματα ορατότητας

Η έκθεση «Multivisualism / Πολυοπτικισμός – Πέντε συστήματα ορατότητας»,σε επιμέλεια του Γιάννη Κολοκοτρώνη, αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θεωρητικές και εικαστικές προτάσεις της χρονιάς. Η έκθεση φιλοξενείται έως άυριο στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων Μελίνα Μερκούρη. Παρακολούθησα την ξενάγηση του επιμελητή και βρέθηκα μπροστά σε ένα πολυεπίπεδο σύμπαν εικόνων, που κάθε καλλιτέχνης συγκροτεί το δικό του σύστημα θέασης. Η έκθεση δεν επιδιώκει να ομογενοποιήσει τις πρακτικές, αλλά να αναδείξει τη διαφορά ως βασική συνθήκη της σύγχρονης οπτικής εμπειρίας: Κάθε καλλιτέχνης μας προτείνει ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης/ερμηνείας  της σημερινής πραγματικότητας.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Θανάσης Λεονταρίδης – Εικονικός Ογκομορφισμός και η ψευδαίσθηση του πραγματικού

Τα έργα του Λεονταρίδη λειτουργούν με έκαναν να νιώσω ότι κοιτάζω σκηνικά θεάτρου που διαρρηγνύουν τον χώρο. Η ζωγραφική του παίζει με την ψευδαίσθηση, με την αίσθηση ότι το φυσικό μπορεί να αναπαρασταθεί μέσα από μια ζωγραφική επιφάνεια που μιμείται ξύλο, όγκο, υλικότητα.

Η τεχνολογία και η εικονική πραγματικότητα μοιάζουν να εισχωρούν νοητά στα έργα του, δημιουργώντας μια μεταφυσική ατμόσφαιρα. Εκεί που η εικόνα γίνεται διακοσμητική, ξαφνικά μετατρέπεται σε καθαρά ζωγραφικό σχόλιο, θυμάμαι να σχολιάζει ο επιμελητής της έκθεσης.  Καθώς παρατηρώ τα έργα νομίζω ότι γίνομαι παιδί που σαγηνεύεται από μαγικά τρικ,  από περίεργες συνδέσεις που λειτουργούν σαν μηχανισμοί που δοκιμάζουν τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Μου αρέσει που ο κ.Λεονταρίδης ανατρέπει τον χώρο και μας καλεί να αναρωτηθούμε πού τελειώνει η ύλη και πού αρχίζει η ψευδαίσθηση.

Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου – Ζωγραφικοί τροπισμοί και ταυτότητα μέσα από πολλαπλά στυλ

Ο κ. Παπακωνσταντίνου κινείται ανάμεσα σε πολλά στυλ, δημιουργώντας μια ταυτότητα που δεν εγκλωβίζεται σε ένα μόνο εικαστικό λεξιλόγιο. Οι εικόνες του λειτουργούν σαν στρωματογραφίες τεχνικών, σαν διαδοχικές αναφορές στην Ιστορία της Τέχνης.

Καθώς στέκομαι απέναντι από τα έργα του αντιλαμβάνομαι ότι "παίζει| με σημεία διαφυγής, με οπτικές διαδρομές που ανοίγουν τον πίνακα προς άλλους κόσμους, σαν να σου προσφέρει ένα διέξοδο, μια οπτική ανακούφιση. Νομίζω ότι αυτο που αντιλαμβάνεται ως χάδι στη ματιά του ο θεατής είναι η αύρα του έργου και η μοναδικότητα της χειρονομίας. Η ζωγραφική του, όπως την εκλαμβάνω,  δεν στέκεται απλώς στην επιφάνεια, ενέχει μια εσωτερικότητα, μια διαδικασία μετασχηματισμού.

Αστέριος Τόρης – Γαλαξιακός εξπρεσιονισμός και η ενέργεια του σύμπαντος

Καλλιτεχνικά και θεματικά μας πάει σε άλλη διάσταση! Ο κ.Τόρης δημιουργεί πίνακες που μοιάζουν με ενεργειακά πεδία. Οι χειμαρρώδεις ροές χρωμάτων προκύπτουν από επιμονή παρατήρησης του σύμπαντος από τον καλλιτέχνη. Τα έργα του αποτυπώνουν μια αντανακλαση του ανθρώπου μέσα στο κοσμικό περιβάλλον. Πραγματικά  ένιωσα ότι ταξιδεύω ή πετώ ανάμεσα σε αστερισμούς.  Αυτή η αίσθηση ελευθερίας, θεωρώ ότι είναι το δώρο του προς τους θεατές των έργων του.

Ίσως  οι τονικότητες είναι δύναμη του, σκεφτόμουν . "Δεν σπάει τα όρια του χρώματος όπως ο Pollock" θυμάμαι τον Γ. Κολοκοτρώνη να επισημαίνει, ο δημιουργός αφήνει το χρώμα να αναπνέει, να εκφράζει συναισθήματα σε όλα τα επίπεδα του χώρου. Η ζωγραφική του είναι μια μετωπική σύγκρουση ορατού και αοράτου, μια αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο και το σύμπαν όπως εμείς αντανακλούμε  ως υπάρξεις σε αυτόν. Η ενέργεια των έργων του θυμίζει ηφαιστειακή δύναμη ζωής μέσα σε χαοτικό περιβάλλον.

Θωμάς Μπερτόλης – Ψυχολογικός και βιολογικός υβριδισμός

Ο κ. Μπερτόλης αρχίζει από την παρατήρηση των ζώων και των συμπεριφορών τους, αναγνωρίζοντας αναλογίες με τους ανθρώπους. Δεν μένει όμως στην αναπαράσταση: Οι γκροτέσκες μορφές του είναι αντανακλάσεις συναισθημάτων, αντιδράσεων, φόβων. Οι μορφές αυτές παρά την όποια παραμόρφωση γίνοτναι συμπαθητικές, καθώς ένιωσα οτι έχουν ξεπηδήσει από καρτούν ή θα μπορούσαν να είναι εικονογράφηση από παραμύθι.

Η δουλειά του έχει βιολογικό υπόβαθρο: υβριδικές μορφές που θυμίζουν  άλλοτε οικόσιτα και άλλοτε πιο σπάνια ζώα όπως δεινόσαυρους, μυθολογικά πλάσματα,  εξελίσσονται σε φανταστικές συγχωνεύσεις. Η γενετική έχει περάσει στο λαϊκό επίπεδο και ο Μπερτόλης σχολιάζει τον υβριδισμό της εποχής μας, μας εξήγσε ο κ. Κολοκοτρώνης. Οι μορφές του δεν αποδίδονται φυσιοκρατικά· αντλούν από τη μυθολογία και τον σουρεαλισμό, δημιουργώντας μια σύγχρονη μυθολογία μεταμορφώσεων.

Λένα Τριαντογιάννη – Διαδικασίες ανάδυσης και διασυνδέσεων

Η  κ.Τριαντογιάννη εργάζεται με γραμμές που λειτουργούν σαν δίκτυα σχέσεων. Η δουλειά της συνδέεται με ψυχολογία, συμπεριφορά, αυτογνωσία. Οι γραμμές της αποδίδουν με ευαισθησία πρίσματα και εντάσεις. Αγάπησα την επιμέλειά της να αποδώσει τη αύρα των άνθεων, σαν να επιμένει στην  ενέργεια και την ομορφιά της ύπαρξης τους. Νιώθω ότι καταννοώ τον συμβολισμό και λαμβάνω το αισιόδοξο μήνυμα της εξέλιξης της ανθρωπινης ψυχής που στέλνει η καλλιτέχνης. Η διαδρομή οδηγεί σε μια ύψιστη ανάπτυξη. Η ζωγραφική της μιλά για την ολοκλήρωση του ανθρώπου ως άτομο και ως κοινωνικό ον.

Συνολική εντύπωση

Ο Πολυοπτικισμός, όπως τον ορίζει ο κ. Κολοκοτρώνης, δεν είναι τεχνοτροπία αλλά συνθήκη. Η έκθεση δείχνει πώς η σύγχρονη εικόνα μπορεί να είναι χωρικός μηχανισμός, υβριδική μορφή, ενεργειακό πεδίο,  η εξέλιξη της ψυχής. Ως θεατής, ένιωσα ότι κάθε έργο με τοποθετεί σε μια διαφορετική οπτική εμπειρία. Η έκθεση παρέχει διαφορετικούς τρόπους θέασης. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά της!

ΕΜΣΤ: Ευρωπαϊκό Βραβείο Μουσείων 2026 – Διεθνής αναγνώριση για τον κοινωνικό ρόλο του μουσείου

Το ΕΜΣΤ στην κορυφή της Ευρώπης! Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης απέσπασε το European Art Museum Award 2026, μία από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές διακρίσεις, αναγνωρίζοντας τον κοινωνικό ρόλο των μουσείων και την καινοτόμα επιμελητική κατεύθυνση του οργανισμού. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Αλικάντε, επιβεβαιώνοντας τη διεθνή δυναμική του ΕΜΣΤ.

Η θέση του ΕΜΣΤ στον ευρωπαϊκό χάρτη

Το μουσείο βρέθηκε στη βραχεία λίστα των έξι κορυφαίων ευρωπαϊκών ιδρυμάτων, δίπλα στο Rijksmuseum, το FENIX Museum of Migration και την Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβενίας. Η βράβευση αναδεικνύει την εξωστρέφεια, την επιμελητική ανανέωση και τον κοινωνικό προσανατολισμό που έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια.

Αξίες που καθορίζουν τη νέα μουσειολογία

Το βραβείο βασίζεται σε αξίες όπως είναι  η συμμετοχή, η συμπερίληψη, η ισότητα των φύλων, η κοινωνική δικαιοσύνη και η βιωσιμότητα. Το ΕΜΣΤ έχει ενισχύσει τον διάλογο γύρω από τη σύγχρονη τέχνη, τη σχέση της με την κοινωνία, την πολιτική, την ιστορία και το περιβάλλον, εδραιώνοντας τον ρόλο του ως σύγχρονου πολιτιστικού πυλώνα.

Η βράβευση του ΕΜΣΤ συνοδεύτηκε από ιδιαίτερα θετικά σχόλια της διεθνούς επιτροπής, η οποία στάθηκε στην ικανότητα του μουσείου να λειτουργεί ως πολιτιστικός κόμβος σε μια περίοδο αυξανόμενης κοινωνικής και γεωπολιτικής πολυπλοκότητας. Στο σκεπτικό της επιτροπής επισημάνθηκε ότι το μουσείο έχει αναπτύξει ένα μοντέλο λειτουργίας που συνδυάζει την καλλιτεχνική παραγωγή με την κοινωνική συμμετοχή, ενθαρρύνοντας το κοινό να προσεγγίσει τη σύγχρονη τέχνη ως εργαλείο κατανόησης του κόσμου. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη γεωγραφική και πολιτισμική θέση της Ελλάδας, με το ΕΜΣΤ να παρουσιάζεται ως «πολιτιστική γέφυρα» ανάμεσα στη Νότια‑Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη, στοιχείο που ενισχύει τη διεθνή του απήχηση. 

Η επιτροπή τόνισε επίσης ότι το μουσείο έχει καταφέρει να ανανεώσει τον τρόπο με τον οποίο οργανισμοί σύγχρονης τέχνης επικοινωνούν με το κοινό, υιοθετώντας πρακτικές που ενισχύουν την κριτική σκέψη και τη συμμετοχή. Η αναγνώριση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια εποχή που τα μουσεία καλούνται να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο τους, όχι μόνο ως χώροι έκθεσης αλλά ως ενεργοί φορείς κοινωνικού διαλόγου. Το ΕΜΣΤ, σύμφωνα με την επιτροπή, αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για όσους αναζητούν νέα πρότυπα μουσειακής λειτουργίας.

Gagosian Λονδίνου: Μεγάλη έκθεση για τη διαχρονική επιρροή του Ρενέ Μαγκρίτ στη σύγχρονη τέχνη

Η γκαλερί Gagosian στο Grosvenor Hill του Λονδίνου παρουσιάζει μια
μεγάλη έκθεση αφιερωμένη στον Ρενέ Μαγκρίτ και στη διαχρονική επιρροή του στη σύγχρονη εικαστική δημιουργία. Η έκθεση, σε συνεργασία με το Fondation Magritte, συγκεντρώνει εμβληματικά έργα του καλλιτέχνη και τα συνδυάζει με δημιουργίες περισσότερων από σαράντα σύγχρονων καλλιτεχνών που συνομιλούν με το έργο του.

Η έκθεση «This Is Still Not a Pipe: The Afterlife of Magritte»

Η έκθεση εξετάζει την κληρονομιά του Μαγκρίτ μέσα από ζωγραφικά έργα, σχέδια και γλυπτά από όλες τις περιόδους της καριέρας του. Προέρχονται από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές και περιλαμβάνουν μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα μοτίβα του: μήλα, πίπες, καπέλα μπολέρ, ουρανούς με σύννεφα.

Τα έργα του Μαγκρίτ παρουσιάζονται σε διάλογο με δημιουργίες σύγχρονων καλλιτεχνών διαφορετικών γενεών, πολλές από τις οποίες δημιουργήθηκαν ειδικά για την έκθεση. Η εγκατάσταση αξιοποιεί τα παράδοξα και εμβληματικά στοιχεία της εικαστικής γλώσσας του Μαγκρίτ.

Εμβληματικά έργα του Μαγκρίτ στην έκθεση

Ανάμεσα στα έργα που παρουσιάζονται:

Les Fleurs du voyage (1926) – συμβολικό τοπίο από την πρώτη ατομική έκθεση του Μαγκρίτ στις Βρυξέλλες.

L’Ombre céleste (1927) – έργο που παρουσιάστηκε στη θρυλική έκθεση Fantastic Art, Dada, Surrealism στο MoMA (1936–37).

Le Parfum de l’abîme (1928) – έργο που ανήκε στον Αντρέ Μπρετόν.

La Malédiction (1931) – η πρώτη μονοχρωματική απεικόνιση ουρανού με σύννεφα.

La Clef des songes (1935) – έργο για την πρώτη ατομική έκθεση του Μαγκρίτ στις ΗΠΑ.

La Lampe philosophique (1936) – ένα είδος «εννοιολογικού αυτοπορτρέτου».

La Marche triomphale (1948) – από την προκλητική «vache» περίοδο.

La Trahison des images. Ceci continue de ne pas être une pipe (1952) – παραλλαγή του εμβληματικού έργου με την πίπα.

L’Empire des lumières (1961) – το τελευταίο έργο της σειράς όπου συνυπάρχουν μέρα και νύχτα.

Σύγχρονοι καλλιτέχνες που συμμετέχουν

Περισσότεροι από σαράντα καλλιτέχνες συμμετέχουν, ανάμεσά τους:Isabelle Albuquerque, Harold Ancart, Maurizio Cattelan, Vija Celmins, George Condo, Michael Craig‑Martin, Alex Da Corte, Mona Hatoum, Jeff Koons, Sarah Lucas, Yoko Ono, Ed Ruscha, Dana Schutz, Jordan Wolfson, Issy Wood και πολλοί ακόμη. Πολλά έργα παρουσιάζονται για πρώτη φορά: νέοι πίνακες, γλυπτά, αντικείμενα και φωτογραφίες που δημιουργήθηκαν ειδικά για την έκθεση.

Η επιρροή του Μαγκρίτ στη σύγχρονη οπτική κουλτούρα

Ο Larry Gagosian σημειώνει: «Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον σημερινό κόσμο χωρίς τον Μαγκρίτ. Σχεδόν έξι δεκαετίες μετά τον θάνατό του, η επιρροή του συνεχίζει να διαμορφώνει τη σύγχρονη τέχνη, αλλά και τη διαφήμιση, το design, τη μόδα και τη μουσική.»

Επιμέλεια και συνοδευτικό υλικό

Η έκθεση έχει επιμεληθεί από τους Jasper Sharp και Bernard Lagrange, σε συνεργασία με το Fondation Magritte. Θα συνοδεύεται από πλήρως εικονογραφημένο κατάλογο.

Whitney Museum: Νέα έκθεση φωτίζει το τελευταίο έτος δημιουργίας του Roy Lichtenstein

Το Μουσείο Whitney παρουσιάζει το «Roy Lichtenstein: 1997»,  μια εστιασμένη ματιά στο τελευταίο δημιουργικό κεφάλαιο του καλλιτέχνη. Το Μουσείο Whitney της Νέας Υόρκης φιλοξενεί μια αναδρομή στο τελευταίο έτος ζωής και εργασίας του κορυφαίου εκπροσώπου της Pop Art. Στα 73 του χρόνια, ο Roy Lichtenstein παρέμενε εξαιρετικά παραγωγικός, αναλαμβάνοντας φιλόδοξα έργα, όπως είναι δύο μεγάλες τοιχογραφίες, γλυπτικές κατασκευές μεγάλης κλίμακας και μια νέα σειρά χαρακτικών.

Η έκθεση, η οποία φιλοξενείται στον τρίτο όροφο του Whitney έως την 1η Ιουνίου 2027, συγκεντρώνει μελέτες, χαρακτικά, μακέτες και αρχειακό υλικό — μεγάλο μέρος από τη μόνιμη συλλογή του Μουσείου. Παράλληλα, λειτουργεί ως προοίμιο της μεγάλης αναδρομικής έκθεσης Roy Lichtenstein: Like New, που ανοίγει στις 11 Οκτωβρίου.

Ένα έτος έντονης πειραματικής διάθεσης

Το 1997, ο Lichtenstein συνέχισε να εξελίσσει τη γλώσσα της Pop Art, ενσωματώνοντας νέα χρώματα και απομακρυνόμενος από τις βαριές μαύρες περιγράμσεις που χαρακτήριζαν το έργο του επί δεκαετίες. Αποχρώσεις μέντας, τυρκουάζ, κοραλλί και κυανό εισέρχονται στο εικαστικό του λεξιλόγιο, αντανακλώντας την αισθητική της αναδυόμενης ψηφιακής εποχής.

Παράλληλα, επανέρχεται σε μοτίβα που τον συνόδευαν σε όλη του την πορεία — πυραμίδες, πινελιές, αλλά και αναφορές σε εμβληματικά έργα του Leonardo da Vinci και του Henri Matisse.

Ανολοκλήρωτα έργα που αποκαλύπτουν τη διαδικασία

«Τα έργα αυτά, αν και αναγνωρίσιμα ως δικά του, αποδεικνύουν την εντυπωσιακή ανοιχτότητα του Lichtenstein ακόμη και πέντε δεκαετίες μετά την έναρξη της καριέρας του», σημειώνει ο συνεπιμελητής David Crane. «Επειδή πολλά παραμένουν ανολοκλήρωτα, προσφέρουν μια σπάνια ματιά στη διαδικασία του καλλιτέχνη.»

Η συνεπιμελήτρια Nakai Falcón τονίζει ότι τα πρωτότυπα και οι μελέτες του 1997 λειτουργούν ως «γέφυρα ανάμεσα στους περιορισμούς της υλικής πραγματικότητας και σε ένα μέλλον που υπερβαίνει τα όρια της εποχής».

Τοιχογραφίες, μακέτες και μεγάλα σχέδια που έμειναν ανολοκλήρωτα

Ο Lichtenstein πέθανε απροσδόκητα τον Σεπτέμβριο του 1997, αφήνοντας πίσω του έργα σε διάφορα στάδια ολοκλήρωσης. Στην έκθεση παρουσιάζονται μελέτες για την τοιχογραφία της Chapel of the Eucharist στο προσκύνημα του Padre Pio στην Ιταλία — έργο που του ανέθεσε ο Renzo Piano, αρχιτέκτονας και του σημερινού κτιρίου του Whitney.

Παρουσιάζονται επίσης μελέτες για πρόταση του Bellagio Hotel στο Λας Βέγκας, όπου ο Lichtenstein εξερευνά νέες χρωματικές περιγραμμίσεις και την επίπεδη προοπτική σε εσωτερικούς χώρους. Τα έργα αυτά φωτίζουν την καλλιτεχνική του εξέλιξη και το εύρος των σχεδίων που είχε σε εξέλιξη τους τελευταίους μήνες της ζωής του.

πηγη : https://artdaily.com/

Οστρακισμός – Όστρακο ΙΙ: Από την αρχαία Αθήνα στις σύγχρονες μορφές αποκλεισμού

 

Το Επιγραφικό Μουσείο, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Αθηνών, παρουσιάζει στις 25, 26 και 27 Σεπτεμβρίου θεματικές ξεναγήσεις στην περιοδική έκθεση «Οστρακισμός – Όστρακο ΙΙ: Από την αρχαία Αθήνα στις σύγχρονες μορφές αποκλεισμού». Η έκθεση αναπτύσσεται στους χώρους της μόνιμης έκθεσης του Μουσείου και επιχειρεί μια σύγχρονη ερμηνευτική προσέγγιση του οστρακισμού, φέρνοντας σε διάλογο την αρχαία πρακτική με σημερινές μορφές κοινωνικού αποκλεισμού.

Η έκθεση – Όστρακα, επιγραφές και σύγχρονη τέχνη σε συνομιλία

Στην έκθεση παρουσιάζονται αρχαίες επιγραφές, όστρακα οστρακισμού από την Αρχαία Αγορά και τον Κεραμεικό, έργα 40 σύγχρονων καλλιτεχνών, τα οποία συνδιαλέγονται με τα αρχαιολογικά τεκμήρια, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο αφήγημα για τον αποκλεισμό, την κοινωνική κρίση και τις μορφές δημόσιας καταγραφής της διαφωνίας. Η σύγχρονη τέχνη λειτουργεί ως ερμηνευτικός φακός που φωτίζει πώς η πρακτική του οστρακισμού – μια διαδικασία πολιτικής απομάκρυνσης στην αρχαία Αθήνα – βρίσκει αναλογίες σε σημερινές κοινωνικές συμπεριφορές, θεσμικές πρακτικές και μηχανισμούς περιθωριοποίησης.

Οι θεματικές ξεναγήσεις – Μια εμπειρία εμβάθυνσης

Οι ξεναγήσεις των τριών ημερών προσφέρουν στο κοινό: ιστορική ερμηνεία του οστρακισμού, παρουσίαση των αρχαίων όστρακων και των επιγραφών, ανάλυση των σύγχρονων έργων που συνομιλούν με τα αρχαιολογικά ευρήματα, συζήτηση γύρω από τις σύγχρονες μορφές αποκλεισμού και κοινωνικής απομόνωσης. Η δράση εντάσσεται στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2026, προβάλλοντας τη διαχρονικότητα των θεμάτων κοινωνικής συνοχής και δημοκρατικής συμμετοχής.

Πληροφορίες Δράσης

Τίτλος: Οστρακισμός – Όστρακο ΙΙ: Από την αρχαία Αθήνα στις σύγχρονες μορφές αποκλεισμού

Ημερομηνίες: 25, 26, 27 Σεπτεμβρίου

Διοργάνωση: Επιγραφικό Μουσείο

Συνεργασία: Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Αθηνών

Τοποθεσία: Τοσίτσα 1, 10682 Αθήνα

Expositio Mundi: Πώς η έκθεση γίνεται μέσο – Η νέα μεγάλη διοργάνωση στη Ματσεράτα

Τι σημαίνει να οργανώνεις μια έκθεση σήμερα; Και τι συμβαίνει όταν η ίδια η έκθεση μετατρέπεται σε αντικείμενο μελέτης, σε γλώσσα και σε εργαλείο παραγωγής νοήματος; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει η Expositio Mundi. The Exhibition as Medium, η φιλόδοξη διοργάνωση που παρουσιάζεται στη Ματσεράτα από τις 11 Ιουλίου 2026 έως τις 10 Ιανουαρίου 2027. Με σημείο εκκίνησης τον Giuseppe Ghezzi, έναν από τους πρώτους οργανωτές δημόσιων εκθέσεων στη Ρώμη του 17ου αιώνα, η έκθεση εξετάζει την επιμέλεια ως πράξη, ως μηχανισμό ορατότητας και ως δημόσιο χώρο γνώσης.

Η έκθεση ως μέσο: από τον Ghezzi στη σύγχρονη επιμέλεια

Στο επίκεντρο της Expositio Mundi βρίσκεται η μορφή του Giuseppe Ghezzi, ο οποίος το 1676 συνέβαλε στη διοργάνωση μιας από τις πρώτες δημόσιες εκθέσεις έργων από ιδιωτικές συλλογές. Η πράξη αυτή, όπως σημειώνεται στο κείμενο, «δεν σήμαινε απλώς την τοποθέτηση έργων σε έναν χώρο, αλλά την οργάνωση της ορατότητας, τη δημιουργία σχέσεων και την παραγωγή εμπλοκής».

Η έκθεση δεν ακολουθεί χρονολογική αφήγηση. Αντίθετα, συνδέει έγγραφα του 17ου αιώνα, ιστορικά έργα και σύγχρονες παρεμβάσεις, αναδεικνύοντας πώς η επιμέλεια εξελίχθηκε σε γλώσσα που παράγει ερμηνείες, αμφισβητεί κανόνες και ενεργοποιεί το κοινό ως συμμετέχοντα.

Τρεις χώροι, μία ενιαία εμπειρία: Palazzo Buonaccorsi, Sferisterio, Mozzi Borgetti

Η Expositio Mundi εκτυλίσσεται σε τρεις διαφορετικούς χώρους της πόλης – το Palazzo Buonaccorsi, το Sferisterio και τη Βιβλιοθήκη Mozzi Borgetti – αλλά και στον δημόσιο χώρο. Κάθε χώρος λειτουργεί ως ενεργό στοιχείο της έκθεσης, όχι ως ουδέτερο δοχείο. Η αρχιτεκτονική, η μνήμη και η λειτουργία τους επηρεάζουν την επιλογή και την τοποθέτηση των έργων.

Η συνύπαρξη καλλιτεχνών όπως οι Giulio Paolini, Felix Gonzalez-Torres, Maurizio Nannucci, Oliver Laric, Adelaide Cioni και Catherine Biocca δημιουργεί ένα δίκτυο διαλόγου γύρω από το ερώτημα: τι συμβαίνει σε ένα έργο όταν εκτίθεται; Όπως σημειώνεται στο κείμενο, «όλες αυτές οι εμπειρίες εξερευνούν τη σχέση έργου, χώρου, ορατότητας και κοινού».

Η πόλη ως έκθεση: το project 3500 cm²

Το παράλληλο project 3500 cm², σε επιμέλεια Lorenzo Benedetti, διαλύει την ταύτιση της έκθεσης με έναν συγκεκριμένο χώρο. Αφίσες διανέμονται δωρεάν στους κατοίκους, μετατρέποντας σπίτια, σχολεία και εργασιακούς χώρους σε πιθανά σημεία έκθεσης. Η αναπαραγωγιμότητα των έργων «ενισχύει την ικανότητά τους να συνδέονται με διαφορετικούς χρόνους και τόπους».

Η έκθεση ως δημοκρατικός χώρος γνώσης

Η Expositio Mundi θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: μπορεί η έκθεση να γίνει δημοκρατικός χώρος; Η απάντηση που δίνει η συν-επιμελήτρια Giuliana Pascucci είναι σαφής: η έκθεση πρέπει να παρουσιάζει σωστά τα έργα, να παράγει γνώση, να δημιουργεί σχέσεις και να προσφέρει στο κοινό εργαλεία κριτικής. «Ο στόχος δεν είναι να επιβάλει μια ερμηνεία, αλλά να θέσει υπό αμφισβήτηση τους τρόπους με τους οποίους βλέπουμε και κατανοούμε την τέχνη».

Ένα νέο μοντέλο έκθεσης για τον 21ο αιώνα

Η Expositio Mundi προτείνει μια νέα αντίληψη για την έκθεση: όχι ως στατική παρουσίαση έργων, αλλά ως δυναμικό σύστημα σχέσεων, ως γλώσσα που παράγει νοήματα και ως δημόσιο χώρο όπου η τέχνη συναντά το κοινό με νέους τρόπους. Η Ματσεράτα, με τους ιστορικούς της θεσμούς, γίνεται το ιδανικό πεδίο για να εξεταστεί πώς η επιμέλεια μπορεί να συνδέσει παρελθόν και παρόν, ιστορία και σύγχρονη δημιουργία.

πηγη: /www.finestresullarte.info

Maurizio Cattelan «NIGHT»: Μετατρέπει ένα μουσείο σε εκκλησία

Η Neue Nationalgalerie στο Βερολίνο παρουσιάζει από σήμερα 10 Σεπτεμβρίου 2026 έως τις 7 Μαρτίου 2027 τη μεγαλύτερη ατομική έκθεση του Μαουρίτσιο Κατελάν στη Γερμανία. Ο Ιταλός καλλιτέχνης, νικητής του Preis der Nationalgalerie 2026, μετατρέπει την εμβληματική Γυάλινη Αίθουσα του Mies van der Rohe σε έναν χώρο τελετουργικής σιωπής, στοχασμού και ανατροπής, όπου η ιστορία, η μνήμη και η πίστη αποκτούν νέα, συχνά ανησυχητική, σημασία.

Η έκθεση ως σύγχρονη εκκλησία

Η έκθεση «NIGHT», σχεδιασμένη ειδικά για την αρχιτεκτονική του κτηρίου, συγκεντρώνει ιστορικά έργα και νέες δημιουργίες του Κατελάν, προσδίδοντας στο μουσείο χαρακτήρα σύγχρονης εκκλησίας. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, «η Neue Nationalgalerie διαθέτει ήδη μια τελετουργική διάσταση: μέγεθος, συμμετρία, σιωπή, απόσταση από την καθημερινότητα». Η έκθεση αξιοποιεί αυτή τη δομή, οργανώνοντας τον χώρο σαν κεντρικό κλίτος με διαδοχικές «φιγούρες» που οδηγούν τον επισκέπτη σε μια εμπειρία εσωτερικής αναμέτρησης.

Οι θεματικές της ιστορίας, της εξουσίας, της ταυτότητας και της πίστης διατρέχουν το σύνολο της παρουσίασης. Οι εικόνες και τα σύμβολα μετατοπίζονται ελαφρά, αποσταθεροποιώντας τη σημασία τους και ανοίγοντας το πεδίο σε πολλαπλές ερμηνείες, συχνά ανάμεσα στην ειρωνεία και την αμφισημία. «Η νύχτα δεν είναι απλώς απουσία φωτός», εξηγεί ο Κατελάν, «αλλά μια κατάσταση απώλειας βεβαιότητας, που ωστόσο εμπεριέχει πάντα την υπόσχεση του πρωινού».

Εμβληματικά έργα και νέες αναθέσεις

Η είσοδος στην έκθεση γίνεται μέσα από το Purgatory (2026), μια μικρογραφία της Πύλης του Βρανδεμβούργου, που λειτουργεί ως συμβολικό κατώφλι ιστορικής αμφισημίας. Στο κέντρο της αίθουσας, ο άξονας μεταξύ του Him (2001) —της κέρινης φιγούρας του Χίτλερ γονατισμένου— και του Dawn (2007), μιας γυναικείας μορφής σε σταυρική στάση μέσα σε κιβώτιο μεταφοράς, δημιουργεί ένα από τα πιο έντονα σημεία της έκθεσης.

Πάνω από τους επισκέπτες, χιλιάδες περιστέρια του έργου People (2026) παρακολουθούν σιωπηλά, μετατρέποντας την αίθουσα σε χώρο συλλογικής παρατήρησης. Στην ταράτσα, το Never (2003), ένα ανιματρόνικ παιδί-ντράμερ εμπνευσμένο από τον «Τενεκεδένιο Τυμπανιστή» του Γκύντερ Γκρας, χτυπά ακανόνιστα, σαν προειδοποίηση που αιωρείται πάνω από την πόλη. Στην είσοδο του μουσείου, το Scar (2026), ένα χυτοσιδηρό καπάκι υπονόμου χαραγμένο με τους τίτλους όλων των έργων, συμπυκνώνει την έκθεση σε μια γλώσσα ορατή από τον δρόμο.

Στην κεντρική αίθουσα παρουσιάζονται επίσης μαρμάρινα έργα που αντλούν από την ιταλική γλυπτική παράδοση: το All (2007), με εννέα σώματα τυλιγμένα σε σάβανα· το Bones (2025), ένας πεσμένος αετός από στατικό μάρμαρο και το First (2025), ένα μαρμάρινο αυγό διαπερασμένο από καρφί. Δίπλα τους, το Novecento (1997) με το κρεμασμένο άλογο και το Pentecost (2002) με τον γαϊδαράκο που καταρρέει υπό το βάρος του φορτίου, λειτουργούν ως αλληγορίες φθοράς και ιστορικής κόπωσης.

Η έκθεση επανέρχεται συχνά στο θέμα της αποτυχίας και της αυτοπροσωπογραφίας: Charlie Don’t Surf (1997), La Rivoluzione Siamo Noi (2000), We (2010). Δύο νέες αναθέσεις, το After (2026) —ένας σιδερένιος σωλήνας σαν καμπάνα με έναν σκύλο να κοιμάται μέσα— και το Dust (2026), ένας πυροσβεστήρας που περιέχει τις στάχτες φίλου του καλλιτέχνη, αγγίζουν το ζήτημα της θνητότητας με σπάνια ευαισθησία.

Έκθεση μέσα σε ιστορικά στρώματα

Οι επιμελητές Λίζα Μπότι και Κλάους Μπίζενμπαχ τονίζουν ότι η έκθεση αναπτύσσεται μέσα σε ένα περιβάλλον ιστορικών στρωμάτων και μεταβαλλόμενων διαδικασιών μνήμης. Η αρχιτεκτονική του μουσείου δεν λειτουργεί ως απλό περίβλημα, αλλά ως ενεργό μέρος της αφήγησης. Η «NIGHT» προσκαλεί το κοινό να αναλογιστεί πώς τα σύμβολα και οι εικόνες μεταμορφώνονται με τον χρόνο, πώς η μνήμη ανασχηματίζεται και πώς η εξουσία εγγράφεται στο συλλογικό φαντασιακό.

Η έκθεση συνοδεύεται από περιορισμένη έκδοση pop‑up βιβλίου (750 αντίτυπα), ενώ κατά τη διάρκεια της Berlin Art Week το ωράριο επεκτείνεται έως τις 10 μ.μ.

Το ΕΜΣΤ στους 6 φιναλίστ για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Μουσείων 2026 – Διεθνής αναγνώριση για το κοινωνικό έργο του μουσείου

 

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) προκρίθηκε στους έξι φιναλίστ για το European Art Museum Award 2026, διεκδικώντας μία από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές διακρίσεις στον χώρο της μουσειολογίας. Ανάμεσα στους συνυποψήφιους βρίσκονται κορυφαία ιδρύματα, όπως το Rijksmuseum του Άμστερνταμ, το νέο Μουσείο Μετανάστευσης FENIX στο Ρότερνταμ και η Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβενίας. Η ανακοίνωση του νικητή θα γίνει στις 26 Σεπτεμβρίου 2026 από εννεαμελή επιτροπή ειδικών του ευρωπαϊκού μουσειακού χώρου.

Ένα βραβείο που αναδεικνύει τον κοινωνικό ρόλο των μουσείων

Το European Art Museum Award, που απονέμεται από την European Museum Academy (ΕΑΜ), τιμά μουσεία που προωθούν τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης μέσα από καινοτόμες, δημοκρατικές και ανθρωπιστικές πρακτικές. Η ΕΑΜ υποστηρίζει τη μουσειολογία ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής και ενθαρρύνει τη διάχυση νέων ιδεών μεταξύ επαγγελματιών του κλάδου σε 40 χώρες. Σύμφωνα με τον Samuel Gallacher, Πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής, τα μουσεία που ξεχωρίζουν «δεν περιορίζονται στο εντυπωσιακό θέαμα, αλλά επιδιώκουν μια ουσιαστική και διαρκή σχέση με το κοινό τους», ανεξάρτητα από το είδος των συλλογών τους.

Η θέση του ΕΜΣΤ στη βραχεία λίστα

Η φετινή διαδικασία χαρακτηρίστηκε από εξαιρετικά υψηλό επίπεδο συμμετοχών. Η επιτροπή επέλεξε μόλις έξι υποψηφίους, αναγνωρίζοντας την επιμελητική αριστεία, την κοινωνική συνάφεια και τις καινοτόμες πρακτικές που εφαρμόζει το ΕΜΣΤ.

Το μουσείο έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια ένα πρόγραμμα που εστιάζει:

• στη συμμετοχικότητα,
• στη συμπερίληψη,
• στην ισότητα των φύλων,
• στη φυλετική δικαιοσύνη,
• στην ενδυνάμωση των κοινοτήτων,
• στη βιωσιμότητα και
• στην ανθεκτικότητα ως βασικές αξίες της σύγχρονης μουσειολογίας.

Η αποστολή της European Museum Academy

Η ΕΑΜ λειτουργεί ως διεθνής φορέας που προάγει την έρευνα στη μουσειογραφία και τη μουσειολογία, ενισχύει τον διάλογο γύρω από νέες εκθέσεις και μουσειακές πρακτικές, στηρίζει την ανάπτυξη μουσείων ως φορέων κοινωνικής αλλαγής, διαχέει τη γνώση και τις νέες ιδέες στον επαγγελματικό χώρο.

Casting Minus One: Ομαδική έκθεση σύγχρονης τέχνης της ΑΣΚΤ στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων

Μια έκθεση που εξερευνά την απουσία, το κενό και την αφαίρεση μέσα από τα έργα 28 νέων δημιουργών.Ο Δήμος Αθηναίων και η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών παρουσιάζουν την ομαδική έκθεση «Casting Minus One», από 3 έως 13 Σεπτεμβρίου 2026, στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων στο Μεταξουργείο. Η έκθεση συγκεντρώνει έργα 28 φοιτητών του εικαστικού τμήματος της ΑΣΚΤ, οι οποίοι διερευνούν τη συνθήκη της απουσίας και την πράξη της αφαίρεσης, αναπτύσσοντας έναν πολυεπίπεδο διάλογο ανάμεσα στο ορατό και το άρρητο, το παρόν και το κενό.

Διάλογος ανάμεσα στο ορατό και το άρρητο

Με αφετηρία τη φράση «casting minus one», οι συμμετέχοντες επιχειρούν να κατοικήσουν τον χώρο που υπολείπεται: άλλοτε φαντασιακά, άλλοτε υπονομευτικά, άλλοτε λακωνικά ή μυστηριακά. Η έκθεση λειτουργεί ως πεδίο διερεύνησης της μεθόριου του πραγματικού, όπου η απουσία γίνεται δημιουργικό εργαλείο και η αφαίρεση μετατρέπεται σε εικαστική πράξη.

Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων – Ένας χώρος για νέες φωνές

Η έκθεση πραγματοποιείται στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων (Λεωνίδου & Μυλλέρου, Μεταξουργείο), έναν χώρο που στηρίζει συστηματικά την καλλιτεχνική παραγωγή και την εξωστρέφεια. Η συνεργασία με τον ΟΠΑΝΔΑ ενισχύει τον εκπαιδευτικό και ερευνητικό χαρακτήρα της δράσης, δίνοντας στους νέους δημιουργούς την ευκαιρία να παρουσιάσουν το έργο τους στο ευρύ κοινό.

Πληροφορίες έκθεσης

Εγκαίνια: Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026, 19:00–22:00

Ώρες λειτουργίας:  

Τρίτη–Σάββατο: 11:00–19:00

Κυριακή: 10:00–16:00

Δευτέρα: Κλειστά

Yayoi Kusama: Infinity Mirrors – Η πρώτη ολοκληρωμένη έκδοση για τα εμβληματικά Infinity Rooms της Γιαπωνέζας καλλιτέχνιδας

Μ ε αφορμή την απώλειας της διεθνώς καταξιωμένου καλλιτέχνιδος Yayoi Kusama προυσιάζουμε  τη πλήρη έκδοση για  τη διάσημη σειρά Infinity Mirror Rooms, σε συνεργασία με το Hirshhorn Museum and Sculpture Garden. Το βιβλίο εξετάζει την επίδραση των εγκαταστάσεων αυτών στη σύγχρονη τέχνη για περισσότερο από μισό αιώνα, φωτίζοντας την εξέλιξη της καλλιτέχνιδας και τη σημασία των εμβληματικών της έργων.

Μια έκδοση αφιερωμένη στα Infinity Mirror Rooms

Το βιβλίο παρουσιάζει τη διάσημη σειρά Infinity Mirror Rooms, τα δωμάτια με τους ατελείωτους καθρέφτες και τα πολύχρωμα φώτα που δημιουργούν την ψευδαίσθηση άπειρου χώρου.Από μικρούς θαλάμους που θυμίζουν peep‑show έως πολυμεσικές εγκαταστάσεις, κάθε περιβάλλον της Kusama προσφέρει μια καθηλωτική εμπειρία, όπου ο θεατής βυθίζεται σε έναν καλειδοσκοπικό κόσμο.

Η έκδοση καταγράφει πώς τα έργα αυτά απέκτησαν διαφορετικές σημασίες μέσα στον χρόνο: από την έννοια της «αυτο‑εξαφάνισης» την εποχή του Πολέμου του Βιετνάμ έως τις πιο αρμονικές και αισιόδοξες προθέσεις της καλλιτέχνιδας σήμερα.

Ιστορική τοποθέτηση και ανανεωμένο ενδιαφέρον για τις βιωματικές πρακτικές

Μελετώντας τις πρώιμες, πιο ανησυχητικές εγκαταστάσεις της Kusama δίπλα στις πρόσφατες ατμόσφαιρες, το βιβλίο τοποθετεί ιστορικά το έργο της μέσα στο σύγχρονο ενδιαφέρον για τις εμπειρικές, συμμετοχικές μορφές τέχνης. Η έκδοση είναι πλούσια εικονογραφημένη και προσφέρει μια συνολική ματιά στην επίδραση της σειράς στην πορεία της καλλιτέχνιδας.

Η Kusama και η πορεία της στη διεθνή πρωτοπορία

Η Yayoi Kusama (γενν. 1929) έχει εργαστεί σε πλήθος μέσων: γλυπτική, εγκατάσταση, ζωγραφική, περφόρμανς, βίντεο, μόδα, ποίηση και λογοτεχνία. Στην Ιαπωνία δημιούργησε κυρίως έργα σε χαρτί, ενώ με τη μετακίνησή της στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 1950 εντάχθηκε στην avant‑garde, επηρεάζοντας καλλιτέχνες όπως ο Andy Warhol και ο Claes Oldenburg.

Την ίδια περίοδο συμμετείχε σε happenings και περφόρμανς και άρχισε να χρησιμοποιεί τις χαρακτηριστικές της βούλες. Μετά την επιστροφή της στην Ιαπωνία το 1973, το έργο της πέρασε σε σχετική αφάνεια, αλλά η αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος τη δεκαετία του 1980 την επανέφερε στο διεθνές προσκήνιο, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.

Birds of Mexico City: Το νέο φωτογραφικό βιβλίο του Pieter Henket για τη σύγχρονη δημιουργική σκηνή της Πόλης του Μεξικού

Το νέο βιβλίο του Pieter Henket, Birds of Mexico City, αναδεικνύει μια νέα γενιά Μεξικανών δημιουργών μέσα από ασπρόμαυρα πορτρέτα που εξερευνούν τα όρια ανάμεσα στη μόδα, την ταυτότητα και την performance. Η έκδοση από τον οίκο Damiani παρουσιάζει έναν διάλογο ανάμεσα στον φωτογράφο και τους καλλιτέχνες της Πόλης του Μεξικού, μετατρέποντας το πορτρέτο σε πράξη συλλογικής έκφρασης.

Ένα βιβλίο για την ταυτότητα, τη μόδα και τη σύγχρονη δημιουργικότητα

Στο Birds of Mexico City, ο Ολλανδός φωτογράφος Pieter Henket συγκεντρώνει πορτρέτα νέων καλλιτεχνών που συνάντησε τα τελευταία χρόνια στην Πόλη του Μεξικού: χορευτές, σχεδιαστές, περφόρμερ, δημιουργούς μασκών και άλλους εκπροσώπους της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής. Αντί να καταγράψει απλώς το έργο τους, ο Henket τους προσκαλεί να εκφραστούν ελεύθερα, δημιουργώντας εικόνες που γιορτάζουν την ατομικότητα και τη ζωντάνια της πόλης.

Η αισθητική του Henket και η διεθνής του πορεία

Ο Henket είναι γνωστός για τη fine‑art φωτογραφία του, εμπνευσμένη από το δραματικό φως της ολλανδικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα. Η διεθνής του αναγνώριση εκτοξεύθηκε με το εξώφυλλο του άλμπουμ The Fame της Lady Gaga (2008), ενώ έκτοτε έχει αφιερωθεί σε μακροχρόνια projects που εξερευνούν την ταυτότητα και τον τόπο. Το βιβλίο Congo Tales (2018), σε συνεργασία με κοινότητες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσέγγισής του.

Η συνεργασία με τον Chino Castilla και η δημιουργία ενός ελεύθερου στούντιο

Κατά την παραμονή του στην Πόλη του Μεξικού, ο Henket συνεργάστηκε με τον στιλίστα και creative director Chino Castilla, δημιουργώντας ένα στούντιο όπου οι καλλιτέχνες μπορούσαν να δουλέψουν χωρίς περιορισμούς. Ο Castilla δεν περιορίστηκε στο styling, συνεργάστηκε στενά με κάθε συμμετέχοντα, μεταφράζοντας προσωπικές ιστορίες, πολιτισμικές αναφορές και συναισθηματικές εμπειρίες σε ενδυματολογικές επιλογές και κοστούμια. Τα πορτρέτα που προέκυψαν θολώνουν τα όρια ανάμεσα στην performance και την αυτοπροσωπογραφία.

Ασπρόμαυρα πορτρέτα με δραματική ένταση

Ο Henket επιλέγει την ασπρόμαυρη φωτογραφία, αφαιρώντας το χρώμα για να αναδείξει το φως, τη σκιά και την παρουσία των υποκειμένων. Πολλές φιγούρες υιοθετούν δυναμικές, σχεδόν γλυπτικές στάσεις, συνδυάζοντας στοιχεία μόδας, performance και πορτρέτου. Στο Confinamiento, η Mariana Arias ποζάρει με ένταση και αυτοκυριαρχία, ενώ η σύνθεση τονίζει τη σχέση του σώματος με τον χώρο.

 Κείμενα, αρχιτεκτονική έμπνευση και τριμερής αφήγηση

Η συνεργατική διάσταση του βιβλίου επεκτείνεται και στα κείμενα: η συγγραφέας και ποιήτρια Renata Juárez Huerdo κατέγραψε συνομιλίες με τους συμμετέχοντες, προσθέτοντας προσωπικές φωνές στις εικόνες. Ο συγγραφέας Justin Gaspar οργάνωσε το υλικό σε τρία θεματικά κεφάλαια γύρω από τελετουργία, συμβολισμό και τη ρευστή σχέση αρσενικού‑θηλυκού. Ο σχεδιασμός του βιβλίου από τον Odilon Coutarel αντλεί έμπνευση από τη μεξικανική μοντερνιστική αρχιτεκτονική, ιδιαίτερα το έργο του Luis Barragán, συνδυάζοντας γκρι τόνους με έντονες χρωματικές εκρήξεις.

Ένα συλλογικό έργο για την ταυτότητα και τον σύγχρονο πολιτισμό

Το Birds of Mexico City αντιμετωπίζει το πορτρέτο ως πράξη συνεργασίας και όχι ως μονόπλευρη διαδικασία. Μέσα από τη συμμετοχή καλλιτεχνών διαφορετικών πεδίων, το βιβλίο γίνεται μια γιορτή της δημιουργικής κοινότητας της Πόλης του Μεξικού και μια εξερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα από τον διάλογο, τον πολιτισμό και την αυτοέκφραση.

πηγη: mymodernmet.com/